Zeven & Zo…

Van verjaardag naar verjaardag, is ons kleinste mannetje vandaag aan de beurt.
Na nachtjes aftellen is het eindelijk zover. Hij wordt zeven, mag het gaan beleven.
Zeven. Het klinkt voor mij, weer veel ouder dan zes.

Hoe hou ik de jaren tegen? Straks kan ik naar mijn gedagzegkus fluiten!
De tijd dat hij zijn moeder gaat inruilen voor vriendjes komt steeds dichterbij.
Hij zoekt zelf zijn kleren uit, krijgt de klokkijkkunst onder de knie en ook zijn veters
weet hij na veelvuldig oefenen te strikken, ‘Kijk mam, uitstrikken is een makkie!’
Hand in hand, het voorleeslezen, onze momentmomenten samen.

Ondertussen doet hij iedere keer weer opboksen tegen Broer & Broer.
Groot groeien met twee broers, hij doet mee, gaat mee. Dat valt niet altijd mee.
Hij lijkt zo stoer maar ondertussen en dan opeens is hij boos, blijft hij boos. Heel boos.
Boos op bord spaghetti, want dát lust ie niet, boos op zijn kamer want opruimen pfff!
Op Jas die de kapstok niet kan vinden en wie bedenkt het playstation-speel-limiet!
Toch is het mooi om te zien dat zijn boosheid er is, er mag zijn. Altijd. Overal.
Van mij mag boosheid er vaak niet eens zijn. Of pas als negeren geen optie is.
Ook nu laten we bozige boosheid niet blijven en vertalen we boos naar blij.

Een schijnbeweging, een sliding, een stiffie, dribbelen, draaien, doelpunt!
Als de bal aan zijn voeten ligt komt een grote grijns als vanzelf tevoorschijn.
Het blijft bijzonder om te zien dat hij gewoonweg geniet, het nog zo zuiver ziet.
Stilstaan bij dat waar wij aan voorbij gaan. Emoties, een indruk, een afdruk.
Klein. Kwetsbaar zijn. Hij opent mijn ogen, spiegelt me, iedere keer weer.
Hij laat me zien dat verdriet er mag zijn, dat het er is, dat ik haar mis.

Dankbaar zijn, het zorgt ervoor dat ik zie hoe rijk we zijn. In alle opzichten.
Het gevoel van dank zorgt ervoor dat ik het zie, dat ik het ervaar.
En in die momentmomenten, vergeet ik wat er ontbreekt.
Dankbaar en Blij, tijd voor een nieuwe lijst? Geen lijst maar een lijstje.
Voor vandaag, 16 mei, 16 dingen waar ik dankbaar voor ben;

1. Mijn allerliefste, allerleukste en allereerste Liefde!
2. Ons gezinsgeluk met Mannetjes & Meisje.
3. Dat onze ouders er nog zijn, dichtbij.
4. Thuis thuiskomen.
5. Gezelschap van Zon.
6. Gezinsgezelligheid.
7. Vriendinnenvriendschappen.
8. Mijn gevonden grenzenwenzen.
9. Alle momentmomenten met Tante.
10. Bootcampblij bewegen met mijn favoriete Bootcampbabe.
11. De gezinsgezellige samenstelling met bonusbroertjes en schoon zusje.
12. Het Skypesnelle communicatiecontact met Vriendin & Gezin in Canada.
13. Mijn Koningskrabbels en in het bijzonder alle lezende lezers.
14. Muziek door de speakers, het volume voluit, dansendansendansen.
15. Het stoplicht dat precies op het juiste moment op groen springt.
16. Een warme douche, met badjas op de bank, stapel boeken, samen wakker worden.

Als je ervoor gaat zitten, wordt lijstje met gemak een lijst maar voor nu,zeker
niet in de laatste plaats, een dankbaar dankjewel dat jij er bent lieve Zevenjarige!

Vriendschapsvertrouwen…

Terug uit Canada, terug van logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin duurt ‘t even voor ik land.
Voor het eerst alleen op reis, voor het eerst zonder Man, zonder Mannetjes en zonder Meisje.
Alhoewel het afscheid nemen als altijd akelig is, verheug ik me ook op deze vlucht in stilte.
Maar dat blijkt, ingebouwd door stapel kinderen inclusief luierlucht, niet voor mij bedacht.
E-readerready in gezelschap van oordopjes ben ik toch de laatste die lacht.

Aangekomen in Toronto was daar eindelijk het weerzien met Vriendin en haar Gezin.
Onze vriendinnenvriendschap die begon op Texel en nu, na twintig jaar, samen in Toronto.
Toronto in plaats van een dagje Volendam met dagenlang kletsen & kletsen in ‘t vooruitzicht.
Wie had dat kunnen bedenken toen we als meiskes de Texelse Toekomst onveilig maakte.
Zoveel meegemaakt. In al die jaren…het is zo bijzonder, dit samen mogen ervaren.

De dagen vliegen voorbij, we treinen door Toronto, huiveren hoogtevreeshoogt op CN Tower.
We bezetten samen de pashokjes, trekken serieus een sportief sprintje, kletsen vrolijk verder.
Onder de indruk van de indrukwekkende Niagara Falls, zet het bij mij van alles in beweging.
Het gezinsgemis, de strubbelingen met Oudste op school. Mijn gevoel bevestigd veel.
Dankbaar ben ik voor luisterend oor van Vriendin, het is zo fijn om even dichtbij te delen.
Getuige zijn van veel, van Leuk, van niet Leuk, van Lastig en van Loslaten. Zonder los te laten.

Ondertussen zijn de Mannetjes met Paps in Parijs, zitten Man & Meisje tegenstribbelend thuis.
Met gezinsskype doen we zwaaien, kusjes overwaaien en tellen we de uren naar terugzien af.
Het is onwerkelijk om weg te zijn van alles maar het doet me tegelijkertijd meer dan goed.
Afstand, Afstappen, Andere dagen, het laat me loslaten in alle loslaatlastige lagen.
Opnieuw afscheid nemen, vliegensvlug weer terug, met twee stoelen bij het raam.
Terugvliegend vliegen de uren voorbij en voelt ver weg dichterbij.

Thuisgekomen neemt het leven me zonder pardon weer mee en ik volg gedwee.
Oudste laat zich horen als nooit te voren. Volume voluit, zijn verontwaardiging is groot.
Serieuze strubbelingen, tweetalige toestanden, we kunnen niet anders dan achter hem staan.
En dat alles op de dag die eens onze trouwdag was, die ons niet bracht wat we hadden verwacht.
Nu liet deze dag ons zien dat we ondanks alles, toch trouw blijven aan het gezin dat we zijn.
Dat deze dag staat voor vertrouwen, voor vriendschap en voor verder gaan. Met elkaar.

Ondertussen worden de traktaties gebraden, gaat de geur van gehaktballen door ons huis.
We parkeren de transporttrapfiets midden in de kamer en hangen de slingers op standje hoog.
Het ontbijt op bed staat weer in bestelling, morgen wordt onze Oudste Twaalf!
Nog even en hij gaat een toekomst als middelbare bink tegemoet.
Opnieuw een mijlpaal, voor ons allemaal…

Vriendschap, Vertrouwen, Verder gaan, Vriendschapsvertrouwen…

Truttige Twijfels

Overgehaald en overenthousiast hebben we ons met elkaar aangemeld, als held.
Meedoen met de MudMasters, bedacht in een vlaag van verstandsverbijstering.
Want wij waren tenslotte niet bang voor een beetje blubber, welnee!
En zo trapten we er met elkaar, één voor één in. In de Mud.
Trainen, Trainen, Trainen, Tempo omhoog.

De “ZOEK JE GRENS!” schreeuw van Frank brengt me weer dicht bij mijn positieven.
Het lukt me inmiddels om mijn grens aan te geven en deze, al dan niet in stilte, te bewaken.
Voorzichtig voelen wat me raakt, zonder steeds te luisteren naar mijn heus redelijke ratio.
Het besef dat ik mezelf mag laten horen en mezelf mag laten zien verandert voor mij alles.

Eindelijk heb ik het in de smiezen en worden de bevestigingen bevestigd.
Truttige twijfels terug sturend neem ik besluit na besluit, stel ik de dingen niet meer uit.
Als het moet ga ik de confrontatie aan. Ik ga waar nodig, zelfs boven op de barricades staan.
Mijn grens met een grijns bereikt, weet ik hoe ik mijn grens kán bereiken. Zonder wijken.
En als je dan denkt van Moeilijk af te zijn, laat Mud zich zien…

Aftellen met muziek door de speakers, onze zenuwen nauwelijks onder controle.
Daar staan we, met elkaar springend en swingend aan de start van de MudMasters.
Het startschot klinkt en Off road rennend komen de eerste obstakels al gauw in zicht.
We springen over strobalen & slootjes, gaan met de 110 treden tellende trap omhoog,
lopen door een ijskoud voetenbad, gaan glijbaanglijdend met Mudgemis naar beneden
en als ware hoogtevreeshelden klimmen en klauteren we over metershoge houten schotten.

Met elkaar gaan we van obstakel naar obstakel, glibberend, gillend en glijdend.
We gaan in slow motion door de Mud en we banjeren over de autobandenbende heen.
Elkaar aanmoedigend, meesleurend, steeds een beetje meer blij en blubberig kleurend.
Uiteindelijk komen we bij het Monkeymoeilijke obstakel uit, waar we slungelig slingerend
van houtje naar houtje een poging mogen doen om via hoog, droog aan de overkant te komen.

Met buikbibbers wacht ik op mijn beurt en zie Babe na Babe met een plons in water vallen.
En dan mag ik, houtje voor houtje heis ik mezelf hulpeloos voort, de aanmoediging gehoord.
Frank weet me te overtuigen vast te houden, zelfs bij het mannelijke obstakel halverwege.
Geloof het of niet, ik blijf braaf hangen en ben beduusd als ik droog aan de overkant beland.
Voor de ongelovigen onder ons; het is echt én vastgelegd, voor leuk en later.

Balancerend over de blub gaan we verder, nog even de hooihoge balen over
en dan komen we bij de schokkende stroomdradendoorloop en de finish!
We hebben het gehaald en doen een vreugdedansje dansen.

Humor en Hindernissen, ze horen beide bij het leven. Tante had gelijk.
Er is altijd weer een reden om te Lachen, te Leven, Los te laten en Lef te laten zien.
Het leven neemt je weer mee en geeft je de kans om dingen te doen die je niet durft.
Doen! Omdat je jezelf zo een kans geeft, het beleeft en het je doet beseffen dat je leeft.

Deze ervaring ervaren geeft me grip op verandering, ik zet de tijd weer even stil.
Conditiedrama en ik nemen definitief afscheid, overwinteren doe ik niet meer op de bank.
Het is bovendien goed nieuws voor de ontkenning van ouder worden nu de 40 dichtbij komt.

Mijn truttige twijfels in de Mud achterlatend behoud ik mijn grijns. Van oor tot oor.

Pssst! Een dankbaar dankjewel aan alle Bootcampbabes, Binken en Bootcamptrainers.
In het bijzonder mijn dank aan Frank die me mijn Monkeymoment liet meemaken, zonder
zijn oppeppende praat en vasthoudende ‘HOU VAST!’ was ik ongetwijfeld kopje onder gegaan.

Generatiegemis…

Met mijn gedachten bij vorig jaar beleef ik de dagen, dag na dag, opnieuw.
Alleen het gevoel van opluchting kan ik nu met geen mogelijkheid meer terughalen.
Het afscheid nemen, het verliesverdriet, het gemis. Ergens blíjft het onwerkelijk, nu nog.
Soms kan ik alleen maar bedenken dat ik de tijd terug wil draaien, al ist maar voor even.

Ondertussen vallen er rouwkaarten op de mat en wordt het verliesverdriet versterkt.
Verliesverdriet om mannen die nog midden in het leven stonden, die genieten konden.
Mannen met mooie verhalen, die als geen ander, dat wat is geweest konden vertalen.
Een groter dan groot gemis wat we met elkaar delen, een groot gemis voor velen.

Opnieuw een generatiegemis dat me doet beseffen dat er geen ontkomen aan is.
Dat we een leeftijd bereiken waarop veilig en vertrouwd op een dag verdwijnt.
Zonder dat we daar iets tegen in kunnen brengen moeten we ze laten gaan.
We kunnen niet anders dan meebuigen met onze emoties en blijven staan.

En terwijl jouw leven stilstaat gaat het leven door. Het leven neemt je weer mee.
De moeilijke mismomenten volgen elkaar steeds vaker op, zomaar, altijd onverwachts.
Maar er zijn ook mooie momentmomenten waarop je met een grote glimlach terugdenkt
en dankbaar bent dat ze er waren en dat je de mooiste herinneringen mag bewaren.

Het leven neemt je weer mee, neem mij maar mee naar maart, beter nog naar april.
Mudmasters moeilijk ontwijkend en uitkijkend naar een weerzien met Vriendin.
Groot gemis laat me ook weer zien hoe belangrijk vriendinnenvriendschap is.
Vriendinnenvriendschappen die er altijd weer zijn, op wat voor manier dan ook.
Een luisterend oor, een schouder en zelfs een Happlify First Aid Pakket wordt bezorgd.
Het helpt echt, het helpt me om de weg van verwerken in te slaan en verder te gaan.

Gelukkig gaan bijzondere mensen niet echt. Ze gaan wel maar blijven toch. Voor altijd.

Veranderveranderingen…

Na een gezinsgezellig griepje met omstebeurt een sprintje, stereostrijd, stapel zakdoeken,
gebroken nachten en een overurendraaiende wasmachien is ons huis weer virusvrij.
En zo begonnen we twee-duizend-dertien, met letterlijk en figuurlijk loslaten.

Een nieuw jaar waarin veranderingen ons leven zullen veranderen, bij ons en bij anderen.
Onze enige zekerheid; ‘Er zal altijd verandering zijn en er zal altijd iets zijn dat verandert’
Bizar is het en blijft het, dat we zo aan het begin van het jaar nog geen idee hebben
wat ons allemaal nog te wachten staat en ergens is dat maar goed ook.

Alle reden om ook dit jaar stil te staan bij de mooie en mooiste momentmomenten.
Opnieuw een 365dagen project, met pot, papier en personen. Gezinsgezellig dit keer.
Met kleine kladblokbriefjes leggen we de momentmomenten vast. Voor later en leuk.
Iedere dag een briefje, met elkaar, een heel jaar. Dat wat we beleven, beschreven.

Voor ons een jaar waarin er hoe dan ook veranderveranderingen zullen zijn.
Oudste gaat naar de Middelbare en ons meisje mag al naar de Basisschool.
Loslaatlastige vooruitzichten. Loslaten en tegelijkertijd vasthouden.
Maar het is ook het jaar waarin ik veertig word, veertig!
Het jaar waarin het leven pas echt begint…

Kortom; het is tijd om weer een aanvulling te doen en om dat wat is
geweest door te strepen op mijn Leven-Lachen-Lef-Loslaten-en-Leuk-Lijst.
Om te beginnen streep ik de laatste op de lijst dolblij door want inmiddels geboekt;
102. TorontoTickets voor logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin!

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Holografische Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Gedaan, diploma behaald!
16. Met dochterlief naar een concert van K3. Staat in de planning voor 17 maart.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin, het was heerlijk en nog.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.Gedaan.
30. Meer MartiniMoments. Met dank aan Vriendin!
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid > 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning. Gedaan!
43. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past. Flow!
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen. Van Tante..
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden*
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. Gedaan middels een 365dagenproject.
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen. Door Sabine Provoost #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada. Geboekt!
103. De finish van de MudMasters Obstacle Run halen.
104. Hoogtevrees hulp inschakelen.
105. Kindertolktraining volgen.
106. Wadlopen, waar dan ook.
107. Vervolgcursus Numerologie.
108. Ons gezinsgezellige project afronden.
109. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels naar tien.
110. Overwinteren met Zon, Zon & Zon.
111. Achteroverleunend Leven…

Tweeduizendtwaalf Tranen…

Opeens is daar morgen, zomaar, de allerlaatste dag van het jaar.
Geen idee waar blijft de tijd blijft, als die al ergens blijft, het gaat zo snel.
Terugkijkend was het voor ons een jaar waarin verliesverdriet overheerst.
Met de dood dichterbij dan ooit was het allemaal anders. Anders dan anders.
Het blijft onwerkelijk dat ze op reis is gegaan, haar koffer definitief heeft laten staan.

Het was alsof ik mezelf weer moest hervinden in alle opzichten. Mijn systeem
leek uitgeschakeld en in de opslagplaats van mijn gedachten was de chaos compleet.
Willen praten, niet willen praten, wel, niet, wel, ik kon het niet met mezelf eens worden.
Uiteindelijk helpt het vertellen en vragen stellen me om mijn gevoelens onder ogen te zien.
Door mijn gevoel te vertalen en de kranen van tranen open te zetten gaat de druk er vanaf.
Het verliesverdriet delen, doet daadwerkelijk helen. Al zie ik dat dan nog niet.

Zo duurt het maanden, maanden en maanden. Een groot gemis dat er nog dagelijks is.
Aan tafel blijft haar plek leeg, de fles wijn blijft staan, voor het eerst schuift ze niet lijfelijk aan.
In deze dagen komt het bij mij in alle hevigheid terug, is de gezinsgezelligheid niet compleet.
Gelukkig gaan bijzondere mensen niet echt. Ze gaan wel maar blijven toch. Voor altijd.

Een bewogen jaar… Het bracht me in beweging in alle opzichten.
Conditiedrama en ik namen afscheid en ook dit jaar overwinterde ik níet op de bank.
Bootcampblij sprint ik van paal naar paal, zelfs naar de laatste die ik nu moeiteloos haal.
Ondertussen gaan we ons voorbereiden op de MudMastersRun met Mud, heel veel Mud.
Een mooie voor mijn levensleukelijst, waarop ik alles dolblij doorstreep.

Ook dit jaar zijn er vriendschapveranderingen, er veranderde iets en tegelijkertijd niets.
Zelfs niet als Vriendin en Gezin naar Canada vertrekken, we hebben meer contact dan ooit.
Het is vooral bijzonder om te ontdekken dat vriendschapsvrijheid me de ruimte geeft.
Dat het er niet toe doet als je elkaar even niet spreekt, niet ziet, het anders beleeft.
Je gaat verder waar je gebleven was, waar en wanneer dan ook en dat is mooi.

Kortom; een jaar waarin ik mocht stilstaan bij dat wat echt belangrijk is.
Bij dat wat me raakt en bij dat wat me zonder enige twijfel echt gelukkig maakt.
Momentmomenten met Man, Mannetjes & Meisje, Gezinsgezelligheid, Spelletjesstrijd,
Vriendinnenvriendschappen, Gezelschap van zon, Tuintuinieren, mijn Koningskrabbels,
Bankbezettingen met boek, Brievenbusbrieven en zélfs de Bootcampbewegingen.

Lief, Leed, Leven, Leuk, Lachen, Luisteren en Loslaten, dat is wat er echt toe doet.
Iemand die aan je dacht, aandacht, iemand die even naar je lacht.
Het zijn tegelijkertijd tranen van Geluk…

Fijne jaarwisseling allemaal! ♡

Studiebolblij!

Truttig getwijfel heeft me maandenlang gezelschap gehouden nadat Willeke me tijdens
een regressiesessie voorstelde om de Kinderopleiding te gaan doen. Truttige twijfels over
mijn eigen kunnen en truttige twijfels met betrekking tot het thuisfront en ‘t geregelgedoe
aldaar. Voor veel bedacht ik een Maar. Tot ik in gedachten Vriendin weer hoorde zeggen:
“Het is nogal arrogant om te denken dat ‘t zonder jou niet goed komt” En zo is het, zo blijkt.

Opeens was er voor mij de mogelijkheid om een studie te gaan doen, een studie met
mogelijkheden. Toch vond ik het lastig om mijn verantwoordelijkheid te verwoorden en
mijn overtuigende overtuiging over te brengen. Ik ging een studie doen waarbij ik,
als ik erover vertelde, sprak over dat wat zweeft, vorige levens en reïncarnatietherapie.
Alsof dat voor mij zo doodnormaal is en bovendien een studie zonder vooropgezet plan.
Toch wist ik; dit kan ik niet aan me voorbij laten gaan. Dit was wat ik wilde. Verder.

Een begin begonnen door mijn hart te volgen zonder het daadwerkelijk doen te overzien.
Mijn moeder zijn werd aangeraakt en ondertussen kreeg ik heldere handvatten aangereikt.
Het was alsof ik op het juiste moment op de juiste plek was, alsof dit echt zo mocht zijn.
In een totaal andere omgeving vond ik een stukje rust en kreeg ik de kans om stil te staan.
Stilstaan bij Mezelf, Moeder zijn en Meer.

Over kinderen praten, tegen kinderen praten, met kinderen praten, leren en luisteren.
De manier waarop, zoveel mogelijkheden, er gingen daadwerkelijk deuren voor me open.
Steun en storingsfactoren, strategieën, het was herkenbaar. Het is zo ontzettend boeiend.
Wisselend zat ik steeds weer in mijn rol als Moeder en vervolgens weer in mijn rol als Kind.

Ondertussen was het thuis steeds weer zoeken naar de balans tussen Heftig & Harmonie.
Als vrouw, moeder, dochter, nichtje, vriendin van en niet in de laatste plaats als ex van.
Twee dagen van huis zorgt voor volle wasmanden en rennen achter de feiten aan.
Omschakelen bleek bovendien lastig. Van Stilte en Stilstaan naar Strijd. Met mezelf.

In de strijd met mezelf wilde ik het liefst vluchten, vechten of beter nog verdwijnen.
Het besef dat ik de dingen jarenlang liet gebeuren zorgt ervoor dat boosheid bovenkomt.
Jarenlang zat ik in een snelle sneltrein zonder dat ik een mogelijkheid zag om ‘m te stoppen.
Het is alsof ik er te dicht bovenop zat om het te kunnen overzien en het er echt te laten zijn.
Tijdens de studiedagen krijg ik de ruimte om de dingen daadwerkelijk een plekje te geven.
En dat helpt. Het helpt ook dat ik van mijn Lief alle ruimte krijg om dit te doen.
Mijn Lief zorgt er bovendien voor dat bij mij alle truttige twijfels verdwijnen.

Bijzonder is ook de ontdekking dat vragen naar en nieuwsgierig zijn mag. Altijd.
Dat het niet bij me is opgekomen! Nota bene vragen, vragen naar de bekende weg.
Toch was het weg. Dat ik weet dat het mag veranderd alles. Ik vervolg mijn weg als Aagje.
Dat is wat de meeste indruk op me heeft gemaakt in de eerste maanden. Dat het mag!
De gesprekken met Mannetjes & Meisje veranderen, er gaat letterlijk een wereld voor
me open. Bij een ‘weet ik niet’ of de ‘weet ik veel!’van onze Oudste weet ik het wel.

Een blij begin begonnen en toch vind ik het vaak moeilijk om mezelf in de rol van
Therapeut te manoeuvreren. Ergens voelt het vertrouwd om de vragen te stellen,
lijkt het zelfs een soort vanzelf te gaan. Het is vooral bijzonder om te
ontdekken dat er iets gebeurt en dat ik er voor open kan staan.
Maar ben ik hier nu om therapeut te worden? Is dat wat ik wil?
Dat is de vraag die ik mezelf regelmatig stel en ik weet het antwoord niet.

Alle verwarrende veranderingen in de afgelopen jaren, met in het bijzonder het
uit-elkaar-gaan en het verliesverdriet, zorgen ervoor dat ik meer dan ooit besef wat voor
mij belangrijk is. Communicatiecontact krijgt een steeds belangrijkere positie in ons gezin.
Voor mij was het tijdens de studiedagen vooral fijn om de kant van het kind te kunnen zien.
Om helder te krijgen wat dat-wat-moeilijk-is met ons als kind doet, zelfs als moet wat moet.
Het heeft me laten zien dat het onmogelijk is om kinderen overal tegen te beschermen.

Ook de twee dagen numerologische logica zijn bijzonder boeiend.
Stomverbaasd kijk ik naar de drie tienen die tegenover me op het bord zijn beland.
Het voelt niet alsof het bij me past. Alleen de Zeven past zonder enige twijfel in mijn leven.
Woorden geven aan mijn gevoel, me kunnen opladen middels muziek en de voor mij nog altijd
loslaatlastige gevoeligheid voor stemming en sfeer zijn zo ontzettend herkenbaar.
Blij ben ik met de heldere handvatten, waarmee ik als Zeven, verder kan in het leven.

Gedurende die dagen raak ik steeds meer vertrouwd met de overdreven drie keer een tien.
Ergens past het wel bij me, het is herkenbaar maar ik heb het gewoon totaal anders gezien.
Gelukkig is er de verborgen acht die staat voor (Konings)kracht. En een leuke bijkomstigheid
is dat de acht lijkt op twee drieën, tegen elkaar aangeplakt. Et voilà: communicatiecontact!
Het begint er steeds meer op te lijken dat dit het pak is, dat bij me past.

Scriptieschrijvend in gezelschap van liters Thee & Tranen met tuiten.
Weet ik dat het allemaal te maken had met een stukje zelfvertrouwen.
Door mezelf vragen te stellen, ontdek ik wat ik wil en wat niet. Door mijn grenzen
te bepalen en bovendien te bewaken ben ik opeens degene die het helder ziet.
Het was vooral confronterend om te zien hoe vaak ik van gedachten verander.
Erger nog, hoe druk ik me maakte om de gedachten van een ander.
Ik hoef mezelf niet op te sluiten, af te sluiten of het negatieve buiten te sluiten.
Mijn zelfvertrouwen groeit groter en het voelt voor mij nu al meer en meer vertrouwd.

Met een grote grijns geniet ik van baldadigedaden dagen en ik zit weer lekker in mijn pak.
Op de vraag; wil ik therapeut worden? Weet ik het antwoord niet, het doet er ook niet toe
want met het bedenken wie ik wil worden, ging ik inderdaad voorbij aan wie ik ben.
Het voelt bovendien niet als een einde, dit is pas het begin, studiebolblij begonnen…

‘Whyle we try to teach our children all about life, they teach us what life is all about’

Psssst! Een dankbaar dankjewel voor iedereen die een belangrijke bijdrage heeft geleverd
aan het mogelijk maken van deze bijzondere reis met in het bijzonder mijn Lief & Lievelingen,
(schoon)ouders en vriendinnen die hun luisterend oor iedere keer weer beschikbaar stelden.
Bij deze wil ik ook Tineke Noordegraaf bedanken en degene die deze reis met mij maakten.
Dank allemaal lieve lieverds voor alle steun, stimulans, support en stilstaan met mij…

Peuterprinses Present!

Onze driejarige dochter is in jubelstemming en gaat zich vandaag vast niet vervelen.
Met stapel puzzels, pinyponpoppetjes en een vliegend ponypaard wil ze alleen nog spelen.
Ondertussen zingt ze, in kittig K3 jurkje ‘Laaater wil ik Koningin zijn’ overtuigender dan ooit.

Van twee naar drie zorgt ervoor dat ik in diezelfde stemming verkeer als ik ons meisje zo zie.
Met haar kan ik niet anders dan genieten van onze meisjesmeerderheid momentmomenten.
We ijdeltuittutten samen en kletsenkletsenkletsen, knutselen knus en kleuren in alle kleuren.
De thee drinken we uit haar theeservies, ondertussen laat ze me zien wat ik uit het oog verlies.
Zonder pardon veranderen we ons huis in een prinssessenparadijs, ons kan niets gebeuren.

Het is zo bijzonder om in haar mezelf terug te zien. Nu maar ook als kind. Terug in de tijd.
Ik herken haar eigenwijze eigenschappen maar ook als ze ‘m zomaar smeert, wegloopt.
Het is zo herkenbaar als ze volledig haar eigen gang gaat en zo haar wereld vergroot.
Ze geeft duidelijk aan wat ze wil en wat niet, zo verkent ze groeiende haar grenzen.

Bij mij is mijn grens na het scriptieschrijven nog altijd een wens om verder te gaan.
Het voelt goed om duidelijk uit te spreken wat ik vind, voel en wat ik bedoel. Hardop.
Met doordramdiscussiëren besef ik hoe belangrijk het is om te dealen met dat wat me stoort.
Om de cirkels te doorbreken en de dingen niet nog jaren te blijven doen omdat het zo hoort.

Met onze driejarigedochter als stralende middelspunt genieten we met elkaar, van haar.
Ze zorgt ervoor dat we genieten van dat wat leuk is, het Leven en onze Liefde voor elkaar.
En op een dag als vandaag laat ze ons stilstaan, met lieverds dichtbij en in gedachten.
Zo bijzonder, om te zien hoe ze in het leven staat, zonder dat er iets aan haar voorbij gaat.
Door open, zonder veroordelend te oordelen en dat wat er toe doet met iedereen te delen.

‘Whyle we try to teach our childeren all about life, they teach us what life is all about’

En zo is het… Dankjewel lieve peuterprinses, dat je er bent!

Vriendinnenvriendschap,

Er is geen vertrekrek meer mogelijk, de daadwerkelijke gedagzegdag komt akelig dichtbij.
We proppen agenda vol met damesdaten en gezinsgezelligheid, zonder enig besef van tijd.
Ondertussen sta ik stil bij onze vriendinnenvriendschap die al zo lang, zo vanzelfsprekend is.
Lief, Leed, Leuk, Lachen & Luisteren, er veranderd iets en tegelijkertijd niets.
We zetten , Afstand negerend, het keukentafelgekeuvel met kopje thee, koekjestrommel en
kletsenkletsenkletsen gewoon voort, niet beide in dezelfde keuken maar dat doet er niet toe.

Natuurlijk zijn er moppermomenten en het blijft, als je het mij vraagt, een slecht plan.
Maar ik twijfel niet als het gaat om het geluk van Vriendin en haar Gezin en dat is waar het echt
om gaat, vriendinnen zijn is meer dan elkaar zien en er zijn, vriendinnen zijn blijft gewoon fijn.

Ik kan alleen maar dankbaar zijn als ik kijk naar de vriendinnenvriendschappen om me heen.
Vriendinnen om me heen maar ook virtuele vriendschappen, vriendinnen die meeleven en
meelezen, zelfs als dat wat jij meemaakt voor hun een ver-ver-ver-van-het-bed-show is.

Ondertussen kan ik op mijn levensleuklijst weer een heleboel doorstrepen.
Dit keer vul ik de lijst bovendien, al dan niet in strijd met de regels, aan met nummer 102;
TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada!

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel. #vriendschapsverplichtingen
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Begin begonnen, bijna klaar!
16. Met dochterlief naar een concert van K3.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin, het was heerlijk en nog.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.
30. Meer MartiniMoments.
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid voor 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning.
43. Familie reünie organiseren.
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past.
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen.
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden*
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. 365dagenproject gestart, bijna klaar!
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen door Sabine Provoost. #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada.

Grootgroeigeluk!

Als vriendin me vertelt dat ze met haar gezin vertrekt naar veelsteverweg voor veelstelang,
duurt het dagen voordat het echt bij me binnenkomt. Dagenlang verdring ik gedachten.
En nog, het is níet voor te stellen. De afstand, zij ver weg in een ander land…
Fiets wordt vervangen door vliegtuig en op onze spaarpot staat nu Toronto-Tickets.
Zonder kopje thee, Koekjestrommel & Knuffel zullen er vast vriendschapsveranderingen zijn.
Maar onze vriendschap heeft moeilijker meegemaakt, vriendinnen zijn blijft hoe dan ook fijn.
En zolang ze er nog is, doen we gewoon niets met de gedachten aan een groter groeiend gemis.

En zo blijven veranderingen de dingen in ons leven veranderen, bij ons en bij anderen.
Hier gaan de mannetjes ondertussen naar groep acht, groep vijf en groep drie. Kleinste
boef leert lezen en schrijven. Van mij had ie best nog wel even kleuter mogen blijven.
‘Het is saai!’ was één van de eerste dingen die hij zei. Het is gerust wennen met
dribbelbenen in de banken, de tijd van ‘t dagelijkse potje voetbal met de juf is voorbij.

Ons middelste mannetje was blij dat hij zijn vriendjes weer zag, ‘Mag ik morgen spelen?’
was het enige dat in hem opkwam. Om vervolgens zonder enige interesse voor de volgende
vragen naar zijn inmiddels groot groeiende groente tuin te gaan en mij te laten staan.
Acht, de nog altijd loslaatlastige leeftijd voor hem en voor mij.

Oudste vind het allemaal prima en voelt zich meteen weer thuis in zijn klas. Zijn laatste
jaar op de basisschool, straks mag hij een school uitzoeken en met zijn neus in de boeken.
Ondertussen blijft hij langer op, kijkt series mee en is zijn schoenmaat die van mij voorbij.
Hij is lang, hij is leuk, hij stelt vragen, vragen van ontdekken. Klein en groot tegelijk.
Zo raakt hij langzaamaan vertrouwd met het ‘naar de Middelbare gaan.’ Nu alleen zijn
moeder nog, waar zijn de jaren gebleven? Ik vraag het hem maar hij weet het ook niet.

Onze ondeugende dochter ging vorige week ook voor het eerst de schooldeuren door.
Als je het mij vraagt is ze nog steeds te leuk om weg te brengen maar de juf was me voor.
De papagaaienpraatstand maakt plaats voor een ‘Wat is dit?’ We gaan weer een nieuwe fase in.
Nog altijd in gezelschap van K3 klanken en tegenwoordig ook van Knofjeknus kletsen.
En de potplasprestaties, die doen ons vooral verheugen op een luiervrij vooruitzicht.

Groter groeit ook het gemisgevoel, de afgelopen maanden waren mooi en moeilijk tegelijk.
Ik ben dankbaar voor de momentmomenten, indrukwekkende boodschappen & bevestigingen
en het is vooral fijn dat we er altijd, wat er ook gebeurde, voor elkaar konden zijn…
Het is lastig om de weg van verwerken en verder gaan te vinden. Zelfs als ik vlucht verdwijnt
verliesverdriet niet en ook als ik krijs, smijt of verwijt raak ik ‘t akelige gevoel niet kwijt.
Ik mis onze maandagmiddagmomenten, ik mis onze gesprekken, Ik mis gewoon dat ze er is.

Ondertussen dagen mijn 365dagen me nog iedere dag uit om door te gaan. Om juist
nu, op de weg van verwerken, bij de moeilijke en mooie momentmomenten stil te blijven staan.
Het blijft bijzonder om te kunnen delen, zonder dat het gaat vervelen groeit mijn verzameling
Teksten, Titels & Treffers groot. Het is net als met mijn krabbels, het wordt helder, het laat
me zien waar ik sta, waar ik heen ga. Het passen van de puzzelstukjes past bij me en zo kan ik
genieten van de kleine dingen om straks te kunnen beseffen dat het grote dingen waren…

Om te voorkomen dat ik zelf groter groei, doe ik de bootcampbewegingen nog altijd braaf.
Naast sprintjes van paal tot paal gaan we nu ook hellinghoog omhoog, TRX-en in een boog
en we breken onze bikinibuikspieren bijna. We doen squats, lunges en zijn gerust opdrukdruk.
Touwtrektrots trekken we elkaar omver, zij aan zij, de geur van het groene gras dichtbij…
En Frank, het drillen, weliswaar voor onze strakke billen, nemen we nog altijd voor lief.
Blij dat ik begonnen ben zeg ik conditiedrama bij deze gedag!

Ook mijn Lief heeft conditiedrama gedag gezegd, hij fietst vandaag zelfs mee met de
Ride voor de Roses waarin de Roos symbool staat voor een morgen voor iedereen.

…ik kan alleen maar zeggen geniet! Nu het moment van grootgroeigenieten er nog is.

Generatiegezelligheid!

Verhuizen van durp naar stad, van stad naar stad, van stad naar stadje en weer terug.
Terug van weggeweest, terug naar jeugdherinneringen én terug naar mijn jeugdliefde!
Niets meer aan doen zou je denken maar zo eenvoudig bleek het niet te zijn.
Eenmaal terug was er verhuisverdriet, het voelde als thuiskomen en toch ook niet.

Een thuis achterlaten is moeilijk en ergens wonen zonder Hema is serieus niet praktisch.
Maar boven alles was mijn rol in het geheel meer veranderd dan ik van te voren besefte.
Van klein naar groot, van meisje naar moeder, van puberende puber naar opvoeder.

Even gauw boodschappen doen was er niet meer bij. Urenlange gesprekken bij het brood,
bij het toiletpapier, onder de aanbiedingenborden en bij de kassa, in en ver voorbij de rij.
Lieve lieverds zorgden ervoor dat het al gauw voelde alsof ik nooit was weggeweest.
Mijn ouders, schoonouders, Tante, zwager, schoon zusje en mijn Lief nog het allermeest.
Ook mijn bijna buurmeisje en vriendin van vroeger maakt opeens weer deel uit van mijn
leven, met als enig verschil niet 100 maar 200 meter afstand tussen onze huizen, zo leuk!
Dankbaar ben ik; het is goed, het is gezellig, het is geweldig! Ik verdurp waar ik bij sta.

Al met al was het de juiste beslissing om weer terug te komen en niet alleen voor mij.
Onze boevige boeven maken niet alleen de speeltuintjes onveilig, ze kunnen inmiddels
overal gaan en staan. Soms loslaatlastig maar ik kan ze met een gerust hart laten gaan.
Opa en oma wonen dichtbij, school is aan de overkant, de voetbalvereniging om de hoek.
Alles is vertrouwd, het openluchtleuke zwembad, de vakantievrije VOM week en niet in de
laatste plaats Herman die de tank voor je volgooit maar ook je kinderen van snoep voorziet.
Het is bekend van wie jij er één bent, dat is wat er is veranderd, dat was ik niet meer gewend.

Als Stichting de 24 uur van Montfoort vraagt om een Koningskrabbel voor hun Magazine,
zeg ik meteen enthousiast Ja, vierentwintig uur plaatselijke plaats plezier voor jong en oud!
Een evenement waar ik me ieder jaar, altijd, waar ik ook woonde, ontzettend op verheug.
Met een borrel & bekenden wordt de Plaats ieder jaar weer een vertrouwde verzamelzone.
Jammer is wel dat we te oud zijn voor een avondje dansendansendansen in het St Joseph.
Gelukkig kan dat een week later, generatiegezellig op het Spruitjesfeest.
Daar worden wij moeders weer meisjes, terug van weggeweest.

Kortom, je kunt het meisje uit Montfoort halen maar Montfoort niet uit het meisje.
Inmiddels kan ik me niet meer voorstellen dat ik ooit nog ergens anders zou willen wonen.
En geloof het of niet, het is echt waar; na enige druk van mijn kant is hier nu zelfs een Hema.
Misschien is dit het moment om mijn mams blij te maken en toe te geven dat Montfoort toch
echt een stad is, met vanaf 1329 stadsrecht, zo echt. Lieve mams, je hebt gelijk hoor!

Stad dus! En tijdens de 24-uur-van-Montfoort is de generatiegezelligheid compleet!

Geschreven voor Stichting de 24 uur van Montfoort

Loslaatlastig…

Na wekenlang wachten vindt ons middelste mannetje ‘t hoog tijd dat we zíjn verjaardag vieren.
Eindelijk is het zover! Na broer en broertje is het zijn beurt om jarig te zijn, dat is fijn.

Zijn verjaarspartijtje heeft hij al gevierd. In gezelschap van zonnige zon gingen we
op weg naar Deel 2 waar de grote groene kannen piratenbier al op ons stonden te wachten.
We mochten friet & frikadellen van tafel eten met een handmade mayonaise mooi kunstwerk.
Met ooglapje, doodskopdoek en tatoeages ontstond er al gauw een piraatprettig gezelschap.
Stoer, snel en slim gaan ze de spelletjesstrijd uitgebreid met elkaar aan, Piratenpret compleet!
Want hoe vaak kun je in de deuropening aan een spijkerbroek hangen? Op Deel 2 kan het.

Het was heerlijk om ons mannetje te zien genieten met al zijn vriendjes bij elkaar.
Niets meer aan doen als je het hem vraagt. Gewoon gezellig, zonder dat iemand hem plaagt.
Met broer en broertje is dat wel eens anders, hij staat regelmatig voetbalvervelend buitenspel.
Dus is hij voor Ajax, uit protest. Nu is het ‘Hij en Verfman’ tegen de rest, dat bevalt hem best.

Als hij op school achterblijft met lezen ga ik voor een spiegelsessie naar Nadine Schartz.
Het is bizar om te zien hoe ons middelste mannetje me laat zien waar mijn grenzen liggen.
Hoe hij me laat zien, waar ik aan voorbij ben gegaan en waar ik alsnog bij stil mag staan.
Ondertussen zie ik dat hij zich langzaamaan weer kan ontspannen, zo bijzonder!

Ook bijzonder zijn zijn plannen met de vierkantemetertuin die door hem wordt ingezaaid.
Aardbeien, bloemkool, een appel, peren en een besjesboom én wortelen voor zijn konijn.
Het is de vraag of het goedkomt want die vierkantemeter lijkt nu al te klein.
Maar we hebben alle vertrouwen in een goede oogst, want wie zaait…

Acht, de leeftijd waarop de gedagzegkus soms spontaan en soms met twijfel wordt gegeven.
De leeftijd waarop je niet meer met je moeder maar met vriendjes naar het zwembad gaat.
En waarop moeders hem wat meer mag loslaten, hoe loslaatlastig het ook is.

Loslaatlastig of niet, het is tijd voor taart! Fijne verjaardag lieverd!

Zes & Zo

Onze kleinste boef hoeft nog maar één nachtje te slapen en dan issie zes!
Eindelijk is het zover, na wekenlang nachtjes aftellen komt zijn verjaardag dan toch dichtbij.
Als ik zes jaar terug in de tijd ga zie ik mezelf dolgelukkig zijn met het mannetje in mijn armen.
Het lijkt lang geleden en toch ook niet, het is vooral niet voor te stellen dat hij er ooit niet was.

Een mannetje met twee broers en een zusje, dol op voetbal, voetbal én op voetbal.
Zodra zijn ogen een bal in het vizier hebben beginnen zijn benen serieus te dribbelen.
Het is alsof de bal hem roept, schijnbewegingen, slidings op de straatstenen, een stiffie,
dribbelen, draaien, doelpunten hij is helemaal in zijn element als de bal aan zijn voeten ligt.
Zelfs zijn eerste tand wordt er niet gewoon uitgewiebeld maar eruit geschoten door zijn broer.
En de broekreparaties? Het zal niemand verbazen, hij staat met stip op nummer één!

Stoer maar ook gevoelig, hij is vaak degene die voorstelt om even naar Tante Ria te gaan.
Om de kaarsjes aan te steken en om te kijken of de ingezaaide vergeet-me-nietjes er al zijn.
Met een ‘wie er het eerste is!’ trekt hij een sprintje over de begraafplaats om even later tegen
me aan te kruipen met een “Mama, ik vind het nu echt niet meer leuk dat Tante Ria dood is”
Hij spreekt uit wat we op dat moment allemaal voelen…

Het verdriet van anderen raakt hem en er is maar weinig dat hem ontgaat.
Maar ook zijn eigen verdriet weet hij te vertellen en te vertalen. Nog altijd verliefd op
hetzelfde meisje is hij serieus verdrietig als ze hem volgens eigen zeggen heeft gedumpt.
Om vervolgens weer dolgelukkig te zijn als ze hem met kuspakkertje toch weer heeft gekust.

Een bijzonder mannetje, een mannetje dat ons laat zien waar het in het leven echt om gaat.
Door uit te spreken wat hij voelt, wat hij bedoelt zonder dat daar een maar aan te pas komt.
Ik kan niet anders dan trots zijn, trotser dan trots, trots dat ik zijn moeder mag zijn.

Nog één nachtje slapen lieverd en dan kun je het zeggen: “Ik ben zes! Zo!”

Puberpogingenpositie!

Hoe anders is het? Hoe anders zal het zijn met een 10-er in huis?
Wij hebben het eerste jaar inmiddels achter de rug, onze Tiener wordt Elf!
Zoveel is er eigenlijk niet veranderd, zijn broeken hangen nog steeds op half zeven.
En ook de tijd van de BB Boxer die je boven je broek uit draagt lijkt nog lang niet voorbij.
Zijn opmerkingsvermogen groeit gestaag en de puberpogingen gaan onveranderd door.
Moeders wordt nog steeds met een veelzeggende blik weggebonjourd op het schoolplein.

Thuis lijkt alles normaal, de bank bezetten we nog altijd samen onder een dekentje.
Wel kijkt hij steeds vaker spannende series met ons mee en hij heeft het uitslapen ontdekt.
Sterker nog hij blijkt dol op slapen en wil door niemand niet worden gewekt.

Onze gesprekken zijn niet anders dan anders totdat hij opeens thuiskomt met vragen.
Vragen over volwassen worden, vragen over dat wat hem allemaal nog te wachten staat.
Een spontaan voorlichtingsverlegen gesprek volgt, waarin de nieuwsgierigheid overheerst.
Achteraf besef ik hoe bijzonder dat is en vooral hoe snel het opeens allemaal gaat.
De piratenshampoo die is vervangen door Axe, het deogebruik dat ik op zijn kamer ruik.
Ons mannetje wordt straks man en er staan hem nog heel wat veranderingen te wachten.

Veranderingen die het hem vaak moeilijk maken, veranderingen waar hij zich tegen verzet.
Toch laat hij juist daarmee zien wat echt belangrijk is en waar het hem nou echt om gaat.
Zijn bozige boosheid heeft plaats gemaakt voor teleurstelling en hij spreekt dat wat hem
dwarszit uit, al dan niet met zijn volume voluit. Gelukkig ligt zijn gebruiksaanwijzing nog
altijd binnen handbereik maar het komt er nu echt op aan als het gaat om praten.
Praten, praten en praten, om elkaar daadwerkelijk te kunnen verstaan.

Maar nu, de traktatieknutsels zijn klaar en de slingers hangen door ons huis.
Ik ga gauw mijn mandje in, Meneer wil zijn verjaardag beginnen met ontbijt op bed.
Het duurt vast niet lang voor hij zijn puberpogingen staakt en gaat voor het echte werk ;-)

Blij ben ik,dat ik zijn moeder mag zijn. Puberpogingenpositie of niet, ik ben Tienertrots!

Gemisgevoel…

De stilte die ik in Verliesverdriet omschreef is inmiddels veranderd in een akelige stilte.
Een akelige stilte, gevolgd door onwerkelijke weken waarin wekelijkse bezoekjes wegvallen.
Onwerkelijke weken waarin Tante steeds weer terugkomt in onze gedachten & gesprekken.

Met mijn Lief & Lievelingen, met elkaar delen we voor het eerst een groot verliesverdriet.
Een verliesverdriet dat zorgt voor vragen, vragen waarop we het antwoord niet weten.
Hoe niet te bevatten moet het voor de Mannetjes en ons Meisje zijn, de dood zo dichtbij…
Tante Ria die verdwijnt en vertrekt in een schatkist, een schatkist bedolven onder bloemen.
Een samen zijn met een foto van Tante Ria en grote mensen die allemaal verdrietig zijn.

Toch zorgen juist de tranen die zichtbaar zijn ervoor dat we het delen samen.
En niet alleen als zijnde verdrietig. Ons kleinste mannetje stelt regelmatig voor om
Tante Ria terug te toveren. Iets wat hij in zijn dromen naast een heuleboel doelpunten
maken ook gewoon doet. ‘Ik had Tante Ria levend getoverd en het was heel leuk!’
Het is fijn dat het bespreekbaar is, het helpt. Hoe akelig het gemisgevoel ook is.

Dat het in de opslagplaats van mijn gedachten een chaos is mag duidelijk zijn.
Maar ook bij ons thuis is het een chaos, een goed georganiseerde chaos heb ik me laten
vertellen maar toch! Voor de goede orde start ik met opruimrommelen en tuintuinieren.
Stapje voor stapje, laatje voor laatje, alles krijgt opnieuw een plekje, al dan niet voor altijd.
Met mijn gedachten bij dat wat ik doe lukt het om mijn zinnen voor even te verzetten.

Maar al met al is en blijft het niet te bevatten, de dood is zo ongrijpbaar. Zelfs de leuker
dan leuke dingen die we doen zijn niet in staat om het echt uit mijn gedachten te zetten.
Steeds weer volgt er een dag waarop de tranen niet te troosten zijn en doet het pijn.

Het gemisgevoel is groot nu Tante geen deel meer uitmaakt van ons leven.
Al weet ik heus dat ze dat wel doet. Arthur Japin omschrijft dat als geen ander.
‘Sterven is in de eerste plaats een verhuizing. De pijn moet eerst optrekken.
Maar dan merk je dat er eigenlijk maar één belangrijk ding is veranderd; na
hun dood zijn mensen niet meer om je heen maar in je en daar zitten ze best’

Maar dan nog, ons gemisgevoel is en blijft groot…

Verliesverdriet…

En dan opeens is het stil. Stiller dan stil, een stilte waarin ik zie dat Tante rust heeft.
Dat ze de rust heeft, die ze na jaren, maanden, weken, dagen ziek zijn, zo verdiend.
Ondanks het verdriet is het een mooi momentmoment op de ochtend na haar overlijden.
Een moment waarop ik vooral besef hoe bijzonder onze band is geweest, ze was zoveel
meer dan Tante. Ze was voor mij net als mijn ouders. Ze was er, wat er ook gebeurde. Altijd.

Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik me niet op mijn kop moet laten zitten en geleerd dat
hoe moeilijk een situatie ook is, hoe groot verdriet ook, er is altijd een reden om te lachen.
Met een overdosis grapgrage items heeft ze ons leven leuker gemaakt, veel leuker dan leuk!
Tante Ria en U, Choco vla & Gele trui, Slagroomstunten & Spetters, Geplette ontbijtbroodjes,
Mijn tas en de Marsenpot, Piercing & Parijs en niet te vergeten de strijd van Ali I en Ali II.
Het eindigde vroeger steevast in een ‘Wacht maar ik zal je even pakken!’ en toen we ouder
werden veranderde dat in een ‘Pas-ter-op’ met een blik die me altijd bij zal blijven…

We hebben zoveel met elkaar meegemaakt. Lollige logeerpartijtjes, met bakje patat
door het durp als onze ouders in het Kasteel dineerden, een harde klap op het knopje van
het licht in de Hoogstraat, kampeerknus in tentje en voor de spelletjestrijd nam ze alle tijd.
Maar ze kwam ook met alle liefde op haar kunstkleinkinderen passen, twee rompertjes
over elkaar en bij tegenstribbelen maakte ze de luiers gewoon achterstevoren vast.
Als ze iets wilde dan deed ze dat. Zonder truttig getwijfel, gewoon omdat het kon.
Zelfs deze kerst was ze er nog bij, als ze iets echt wilde was ze vastbesloten.

‘Doe wat je altijd deed’ is inmiddels grijsgedraaid, ‘Kikker en het vogeltje’ grijsgelezen.
Ons meisje geeft jou een laatste high five, kleinste boef zingt zachtjes zijn hele repertoire.
Middelste draagt jou foto ’t liefst bij zich en Oudste heeft echt ontzettend met je te doen.
En wij samen… wij kunnen, beter nog willen het ergens niet geloven, het is nog zo onwerkelijk.
We zijn enorm dankbaar voor de momentmomenten met jou en je hebt ongetwijfeld een meer dan
bijzondere bestemming uitgezocht. Met liever dan lieve lieverds om ons heen komen we er wel…

Maar toch! Alles in mij roept dat ik je níet wil missen, ons verliesverdriet is groot.

Inspirerende Inspiratie!

Met de einddatum op 4 februari 2014 is dit het momentmoment om uitdagende uitdaging
en de daarbij behorende voortgang opnieuw tussen mijn KoningsKrabbels te parkeren.
Iemand overhalen om ook een levensleuke lijst te maken was de eerste die ik spontaan
kon doorstrepen. Het blijft bijzonder om te ervaren hoe de inspirerende inspiratie inspireert.

Want wat is er mooier dan doen waar je blij van wordt?
Dichter dan dichtbij zie ik hoe moeilijk het is als je dat niet meer kunt, écht niet meer kunt.
Als je het niet zelf mag beslissen en geen controle meer hebt over je leven, over je lijf…
Het is niet voor te stellen hoe dát is. Maar het gebeurt, het kan ons allemaal gebeuren.
Tijdens een gesprek met Tante besef ik dat we niet moeten uitstellen maar doen! Omdat het kan.

Dat is wat ik wil met mijn KoningsKrabbels, dat wat zorgt voor inspirerende inspiratie delen.
Niet alleen aan de keukentafel maar ook in mijn online leven. Omdat het bij me past, ik hou ervan!
Socializen, het in contact zijn. Als zijnde mensenmens ben ik op mijn best met jullie om me heen.

En mijn levensleuke lijst voegt daar wat mij betreft zeker iets waardevols aan toe, bij deze:

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel. #vriendschapsverplichtingen
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt, ben overtuigd iPhonefan!
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. en die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Begin begonnen.
16. Met dochterlief naar een concert van K3.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter.
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.
30. Meer MartiniMoments.
31. KoningsKrabbel Column in een maandblad.
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning.
43. Familie reünie organiseren.
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past.
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! Alhoewel een nieuwe stapel spontaan is ontstaan.
65. Samen foto’s maken in een fotohokje.
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen.
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden.
83. Monchou taart bakken.
84. Fotograferen waar ik blij van word. 365dagenproject gestart!
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen door Heleen Klop Fotografie.
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.

BeginBegonnen…

K3 klanken en dansende dochter zorgen ervoor dat ik de spierpijnpech enigszins vergeet.
Het voelt alsof ik tussen de deuren van de tram heb gezeten, lastig te verklaren vanuit een
tramvrij durp (sorry mam) en ik heb het gelukkig nooit écht ervaren maar zo voelt het vast.
Hoe is het toch mogelijk dat ik, terwijl het nooit bij me is opgekomen om te gaan sporten, in
de winter, wekelijks al dan niet met bootcampbibbers met vriendinnen mee ga. Vrijwillig.

Dankzij de vriendinnenvriendschap, Frank en niet in de laatste plaats zijn oppeppende praat
ga ik het sportief sporten zelfs een soort van leuk vinden. Alhoewel, als ik denk aan de TRX
trapezetrucjes in de blubber, staat wat mij betreft nog ter discussie of leuk het juiste woord is.
Maar tijdens de sprintjes van paal naar paal kon ik in het begin alleen maar denken aan een
lantaarnpaalverplaatsing verzoek bij de gemeente en nu lijken ze serieus dichterbij te komen.
Goed nieuws dus voor conditiedrama en tegelijkertijd voor de ontkenning van ouder worden.
Ook mijn gehoorgemis lijkt na de ooroperatie eindelijk weer helemaal hersteld, zelfs als ik thuis
de trap op loop kan ik een “ZET AAAAN!” en “ZOEK JE GRENS” van Frank nog prima horen.

De “ZOEK JE GRENS!” schreeuw van Frank bij het zoveelste sprintje omhoog brengt
me akelig dicht bij mijn positieven en ik besef dat dát is waar het bij mij vaak mis gaat.
Mijn grens aangeven blijft gerust lastig. Niet het uitspreken wat ik vind, wat ik voel en bedoel.
Maar de grens daadwerkelijk voor mezelf bepalen. Waar ligt mijn grens? En Waarom?
Het is soms lastiger dan lastig om het met mezelf eens te worden, om de grens voor mezelf
te bepalen zonder dat mijn redelijke ratio en truttig getwijfel zich er mee bemoeien.
Toch werkt het, het werkt écht! En zo is mijn grens een wens om verder te gaan…

Nu we het toch over grenzen hebben, bij mijn Lief is de grens inmiddels ook bereikt.
Als je het mij vraagt is ons huis er met ons meisjesmeisje een stuk gezelliger op geworden.
Lief was er serieus klaar mee. Na de vakantievrije weken was in ons slaapvertrek de realiteit een stuk minder roze nadat hij als zijnde vervende Verfman al ‘t roze & roze veranderde in wit.
Alleen het van Tante gekregen roze kastje mocht blijven en na smeken de roze lamp ook.
De enige oplossing zijn zoveel mogelijk roze boeken in mijn nieuwe boeken kast dus
vanaf nu speur ik me suf naar roze boeken, roze boeken én rozerdanroze boeken! Iemand?

Kortom we zijn het begin bijzonder begonnen, ben benieuwd wat het jaar ons zal brengen!

Geschreven voor de januari maandopdracht van Crème de la Crème

Vakantievrij!

Wat heerlijk om wat drukdrukdruk betreft even af te haken, kan er níets anders van maken.
Dag school, Dag juf, Dag broodtrommels, Dag geregelgedoe moeders is aan vakantie toe!
Druk, druk, druk is natuurlijk gauw bedacht, Tijd is tenslotte die laatste die op ons wacht.
Opstaan, aankleden, aansporen, bammen smeren, veters strikken, veters uitstrikken,
opruimrommelen, huishoudelijke taken, kinders te bedde, voorlezen, knuffelen, kriebelkusjes.
De dagelijkse dingen die we doen, doen we. Vaak zonder dat we er bewust bij stil kunnen staan.

Spontaan ben ik dan ook met driehonderdvijfenzestig dagen Teksten, Titels & Treffers gestart.
Fotograferen & Inspireren, door iedere dag dat wat mij raakt te parkeren. Voor leuk. Voor later.
Het brengt me iedere dag weer even terug, soms heel vlug, bij dat wat is. En is geweest.

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, iets wat ik inmiddels aardig in de smiezen heb.
Mijn gevoel volgen voelt nog altijd goed en mijn verstand, schuif ik steeds vaker aan de kant.
Toch besefte ik ergens niet dat ik na volgen, vaak verzaak te voelen. Te voelen wat me raakt.
Verdriet voelen, zonder te luisteren naar mijn heus redelijke ratio. Gewoon omdat dat mag.

Bewust worden, bewust zijn, steeds weer krijg ik de meest handige handvaten aangereikt.
Als ik om me heen kijk kan ik niet anders dan dolgelukkig zijn met lieve lieverds om me heen.
Handvaten, herkenning, steeds weer, steeds vaker ontstaan de meest bijzondere gesprekken.
Zomaar. Zelfs als we ondertussen een spannende scrabblestrijd met elkaar aangaan.

Met mijn conditie daartegen had ik al in geen tijden een goed gesprek gehad.
Buiten de skatekorteklets routes met vriendin en de racefietsrondjes met mams was er
wat mij betreft weinig beweging in te krijgen. Overwinteren deed ik al jaren op de bank.
Maar daar gaan we serieus verandering in aanbrengen, sportief sporten en hoe!
Buikspieroefeningen in de blubber, trap op trap af, zandzak omhoog, zandzak omlaag, zelfs
al gaat het traag. Een sprintje van paal naar paal we doen het, geloof het of niet, allemaal.
Zonder morren, zonder zeuren het is net echt. Bootcamp! Noem het gerust een gevecht.

Maar nu even niet, we gaan genieten van kerstknusse dagen met elkaar. Dagen waarop we
mogen aanschuiven, dagenlang gezinsgezelligheid. Zelfs Tante is vastbesloten erbij te zijn, zo fijn!

Lieve lieverds, lieve lezende lezers, ik hoop dat jullie genieten van kerstknusse dagen!
#vakantievrijzijnisfijn #nietsmeeraandoen