Skip to content

Gruwels, Geven & Geluk

26 augustus 2014

Luisterend naar mijn oudste vriendin, naar de zin; ‘je kunt met de stroom
mee, je kunt tegen de stroom in gaan maar je kunt ook op de kade gaan lopen’
deed ik braaf wat ze zei. Het gaf me de ruimte die ik nodig had en een ander pad.
Ik zie nu hoe ik probeerde, protesteerde, hoe ik volledig in verzet, in een niet opgelet,
niet wilde weten, het liefst wilde vergeten, hopend dat het vanzelf zou verdwijnen.
Nu jaren later, na verder, vermoeiend, verloren, verwater zie ik eindelijk waarom.
Voelt het ergens stom, dom, dat ik het dan verdom, dat ik dan zo verstom.

Een gelezen boek, vriendin op bezoek, een spiegelgesprek. In gehoord gooi
ik mijn truttige twijfels overboord, er is niets dat mijn overtuiging nog verstoord.
Stap voor stap, stapje voor stapje zie ik, hoor ik, voel ik vooral, alles, alles wat ik voel.
En ik ontdek dit is mijn weg, wat ik ook zeg, dit ben ik, zelfs als het voelt alsof ik stik.
in stil en stomverbaasd, als er een storm van gedachten door mijn hoofd raast.

Het voelt vooral goed zonder dat wat moet, om het te laten en te laten zijn.
De tijd gaf me tegelijkertijd alle tijd om te kunnen kijken naar het grote geheel.
Het bleek moeilijker dan ik dacht om mezelf de ruimte te geven, het op mijn manier
te mogen beleven en moeilijker nog, om die ander dan ook die ruimte te kunnen geven.
Ruimte geven zonder zwart-wit kijken, zonder zinloos zeiken, zonder vergelijken.
Omdat je, hoe jammer ook, nou eenmaal niet in iemands hoofd kunt kijken.
En hoe ik het ook vertaal, je kent niet altijd het hele verhaal.

En daar zal ik het, hoe moeilijk ook, mee moeten doen, nu en toen.
Als er dan, vaak volledig onverwacht, iemand is die je niet uit de weg gaat
die moeite doet, blijft doen en je zonder zichtbare moeite één op één verstaat.
Dan kan je alleen maar dankbaar zijn, dankbaar voor dat wat er is en is geweest.
Mijn Lief, mijn allerliefste Lief en mijn liefste Lievelingen nog het meest.

In genieten, vakantievrij, blij, met Man, Mannetjes & Meisje dichtbij.
We hebben avonden achter elkaar buiten gegeten, gezeten, in een vergeten.
Gezinsgesprekken hebben ons in de afgelopen weken dichter bij elkaar gebracht.
Totaal onverwacht was daar verwarring, verontwaardiging, verdriet en vreugde.
Het was goed, het mocht er allemaal zijn, wij allemaal, bij elkaar, zo fijn.

Groot geluk in kleine dingen en in de herverdeling van de huishoudelijke taken.
Daar kon moeders nu ook uitgebreid de tijd voor maken, verdeeld over zes, succes!
En daarbij; Iedereen doet zelf zijn opruimrommel opruimen, gewoon, omdat het moet.
Ik wil niet degene zijn die het altijd doet, bovendien blijkt; ze kunnen het goed.

Samen bouwen aan een volledig vertrouwen, in Liefde, Leven en Laten.
In verlaten kreeg ik pas echt in de gaten waar het nu daadwerkelijk om gaat.
Om diegene die naast je staat. Staan. Altijd. Overal. In een opvangen als ik val.
Mijn Lief gaf me op deze dag, jaren en jaren terug, mijn eerste kus, dat dus.
Een keer op keer ontdekken en doen, allemaal zo heel anders dan toen…

‘Geluk maakt ons niet dankbaar maar dankbaar zijn maakt ons gelukkig’

Gemismomenten…

30 juli 2014

Gezinsgezelligheid, spelletjesstrijd en alle tijd.
Samen, met elkaar, daar waar ik wil zijn daar ben ik.
Met het alleenrecht op mijn Man, Mannetjes & Meisje,
doen we gezinsgezellig genieten in gezelschap van Zon.

Het maakt mij een meer dan gelukkig mens, toch heb ik nog één wens.
En misschien ga ik in deze wel stomstomstom opnieuw voorbij mijn grens.
Maar heel eerlijk, het doet er voor mij niet meer toe, ik ben het wachten moe.
Ik weet bovendien allang dat ik mijn grens inmiddels helemaal zelf kan bewaken.

Op bijna alle dagen zijn er momenten dat ik me blijf afvragen hoe het mis kon gaan.
Zelfs zover dat we serieus niets maar dan ook niets meer wilden weten van elkaars bestaan.
Mijn gedachten gaan naar hoe het is en krijgen nu steeds vaker gezelschap van groot gemis.
Ze zijn bovendien bang, dat het straks misschien te laat en voor altijd zo is. Zo zal zijn.
En per saldo is dat waar het over gaat dan ineens totaal onbelangrijk en klein.

Opendeurdromend zet ik hier, met de deur op een kier, de deur nu helemaal open.
Want ik weet dat ik, wat er ook gebeurd, altijd blijf hopen, dat ik altijd zal blijven dromen.
Van een opnieuw samen komen, van uitgesproken, einde ondergedoken, wel in contact.
Met jou in mijn gedachten weet ik dat ik altijd, echt altijd, op jou zal blijven wachten ♡

Liefde…♥

24 juli 2014

Lamgeslagen komen we weer tot leven met de blijvende beelden in beeld.
De emoties zitten hoog, ongrijpbaar daar houdt vooral kwetsbaar ons bij elkaar.
We proberen in gesprek te blijven en met elkaar, dat wat moeilijk is te beschrijven.
Maar ook te relativeren en we proberen, hoe lastig ook, om vooral dankbaar te zijn.

Tegelijkertijd zien we om ons heen groot verdriet, zoveel groter, zo groot en overal.
Het verdriet is voelbaar, laat ons stilstaan bij allen die in zoveel opzichten zijn geraakt.
Geraakt en zoveel meer, keer op keer, vragen we ons af, was het laf? Wat dat het? Waarom?
En zo komt Haat dichterbij, ook bij mij, in berichten, in onverwacht, in niet nagedacht.
Het maakt me bang, want weten we niet allang dat je met Haat niets kunt oplossen?

Nationale rouw laat zien hoe betrokken we kunnen zijn, als we Liefde voor laten gaan.
Het is zo mooi om te zien hoe iedereen er voor elkaar wil zijn, dat we delen in alle pijn.
Ik kijk om me heen en zie hoeveel indruk het maakt en ook dat het onze kinderen raakt.
En ik hoop, ik hoop echt dat we ze dit, de betrokkenheid, die liefde mee kunnen geven.

Ondertussen neemt het leven ons weer mee naar mijn nieuwe baan, niets stilstaan.
Met volle vaart vooruit, ontdek ik, doe ik en mag ik op die dagen met mezelf op pad.
Lunchen zonder pindakaas, lijkt dwaas maar ik heb in tijden niet zoveel energie gehad.
Zelfs al combineert het nu niet bepaald fijn, met paps in het gips en vakantievrij zijn.
Ik probeer de niet arrogant variant, in denken dat het zonder mij niet goed komt.

We hebben dit geen van allen zo bedacht, zo onverwacht, toch komt het goed.
En heel eerlijk, ik ben blij zo zonder inlevergedoe & drama voor vertrek naar Zon.
Samen met mijn Lief, met elkaar, daar waar nodig, doen we, wat we met liefde doen.
Als ik hier de deur uit loop, pakt hij het op, non-stop, de zorg voor vier met plezier.
Vol vermaak met elkaar en raar maar waar, ik word maar een klein beetje gemist.

Gisteren ging onze trouwdag in stilte en in een stil zijn voorbij, zonder het te vieren.
Niet vergeten, gewoon zonder hapje-uit-eten, met elkaar en een gezinsgezellig weten.
Honderdduizend trouwdagen in het vooruitzicht, zet alles weer in een heel ander licht.
Samen eropuit staat bovenaan, van Liefde, onze Liefde daar kunnen we van op aan.

Altijd ♥

Leef, Tijd & Leven…

10 juli 2014

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht is dit een mooi moment om mijn
momentmomenten door te gaan strepen en weer even stil te staan bij gedaan.
Jubelend streep ik Nummer 1, een baan vinden door, ik heb een nieuwe baan!

Een baan waarbij ik het huis uit kan gaan stond al heel lang bovenaan mijn lijstje.
Solliciteren, proberen, netwerken, soms was het ook net werken en toch ook net niet.
Nu heb ik zomaar, spontaan een baan, ik ben in jubelstemming, ik ben echt zo blij!
Kilometers maken, het volume voluit, hakken aan, gaan, even alleen met mij.

Als je deuren dicht doet, al dan niet voor altijd, gaan er tegelijkertijd deuren open.
En natuurlijk blijf ik hopen, blijf ik opendeurdromend wachten tot we samen komen.
Maar het voelt ook goed om nu voor mezelf te kiezen en door te pakken. Op hakken.

Veertig en verder, verder vooruit ging daar opeens mijn exechtgenoot door een ruit.
Met als gevolg een slagaderlijke bloeding, een retourtje OK en wachtenwachtenwachten,
beduusd, bang, wat duurt het wachten dan lang, er ging van alles door onze gedachten.
Wachten op wakker worden, op een weerzien, laat het alsjeblieft meevallen. Misschien.

Voor de mannetjes was het ongrijpbaar daar, de beelden beschrijvend, bang blijvend.
Tranen, het had zo anders af kunnen lopen, zonder vader, zo had het zomaar kunnen zijn.
Hoe kun je het uitleggen, hardop zeggen, als je het zelf ook eigenlijk helemaal niet wil weten.
Iets laat het je niet vergeten, hoe graag je dat ook wil, we kunnen hier niet zomaar aan voorbij.
Het gebeuren komt in al onze gezinsgesprekken weer terug, het liefst wil je vlug, stug, door
gaan, blijven staan en alle emoties op rij, voordringende emoties, volledig de baas zijn.
Dat is uiteindelijk niemand gelukt want hoe groot ook, wat zijn we dan immens klein.

Inmiddels is het St. Antonius abonnement weer opgezegd, bij deze vastgelegd. Nu echt.
We kopen hooguit nog een strippenkaart, nu enigszins bedaard komen we lamgeslagen
weer tot leven, het leven…blijer dan blij ben ik dat we nog bij elkaar kunnen zijn.

Blij ben ik, iedere keer weer met een ieder dichtbij en morgen ben ik ook nog jarig!
Van veertig naar één-en-veertig, veertig en vrij is er van alles veranderd in mij.
Tegelijkertijd blijft het vertrouwd, als iemand echt van je houdt doet ‘t er niet toe.
‘Oud worden is leuk maar oud zijn niet’ om maar even met de woorden van mijn
oma te spreken. Met een leeftijdsverschil van veertig jaar zijn mijn ongemakken
een makkie, het mag duidelijk zijn dat het alleen om aftakeltruttige twijfels gaat.

Mijn oren werkte al nooit naar behoren en het vermogen van mijn ogen gaat
inderdaad achteruit, voortdurend turend lijken de letters, waar ik ook kijk, te klein.
Mijn zilverkleurige uitgroei groeit sneller dan ik het kan bijwerken en mijn gezicht
begint serieus te rimpelen, een kort nachtje laat zich gelijk zien en toch kan het
me niet boeien, niet echt, zo zonder gevecht, oprecht, echt, alles gezegd.
Uiteindelijk valt alles samen, alles wat er voor mij echt toe doet.

Morgen is het voor mij feest, dan krijg ik kusjes, knuffels, kaartjes, een
stapel cadeaus en ik kan zelfs trakteren, op morgen verheug ik me het meest!

1. Een nieuwe baan vinden, liefst per direct. Gevonden! Als Planner bij Partou *blij kijkt*
2. Met ons gezin terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
3. Samen met middelste boef naar een workshop trommelen.
4. Met vriendinnen rondrollen op de Rollerskatebaan.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
9. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
10. In alle luxe een cruise maken met mijn Lief.
11. Fotoboeken maken voor de Kidz. Met dank aan Hyves, klik en klaar!
12. Verbouwen, een dubbele dakkapel bovenop ons huis.
13. Met kleinste boef naar het stadion voor een potje voetbal. ✓ FCU – Pec Zwolle, 2-1.
14. Leren breien, voor leuk en later. Begonnen! Met dank aan Gert & Ellen.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak & dansendansendansen op Ibiza.
17. Cd speler op de kop tikken voor mijn Toffe Toyota.
18. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen. Geschreven op 11-12-’13
19. In een volle lift op alle knopjes drukken.
20. Oud & Nieuw vieren in het buitenland.
21. Mega massage mee maken.
22. Samen met mijn Lief terug naar Dubai.
23. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Het is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat in onze tuin.
26. Ballonvaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Cursus Frans volgen in Frankrijk.
29. Koffie leren drinken. Niet gelukt. *staakt pogingen*
30. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub, onze trouwlocatie op Ibiza.
31. Samen met Maaike terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Dineren in het donker, vanzelfsprekend met mijn Lief.
34. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
35. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
36. Kindertolktraining volgen.
37. Wadlopen, waar dan ook.
38. Vervolgcursus Numerologie volgen.
39. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
40. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden ✓ Wordt vervolgd in 2014.
41. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
42. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
43. Meedoen met de Goodreads Challenge, 100 boeken lezen in 2014
44. Color Obstacle Run rennen. Inmiddels ingeschreven, 30 augustus is het zo ver!
45. Naar Sensation White with friends #dansendansendansen
46. Meedoen met de Mud Masters met ons middelste Mannetje. Op verzoek ;-)) ✓ Was écht leuk!
47. Iedere dag mijn Morning Pages schrijven. Handgeschreven krabbels, een heel jaar lang.
48. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
49. Meedoen met Mud Masters in maart, zonder mannen. Afgehaakt. #gestuiterdstuitje
50. Het Noorderlicht zien en ervaren.
51. Naar Flavourits Live. Geweest met Aletha, te leuk!
52. 100 Days Of… fotograferen.
53. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar. Geweest! ♡
54. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
55. Mijn Online leven, al ist maar voor even, platleggen. Platgelegd, aanrader!
56. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Inschrijving ✓ Finish
57. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
58. Opendeurdromen werkelijkheid zien worden.
59. Een mooi moodboard maken.
60. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.

Krabbelkracht

26 juni 2014

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, zonder daadwerkelijk doen te overzien.
Zonder te overzien en zonder te bedenken wat ik dacht, wilde ik eigenlijk alleen maar
laten weten dat ik er nog was, dat ik voelde, vond en bedoelde, op zoek naar kracht.

En hoe hard dat nodig was, dat besef ik nu pas, het uit-elkaar-gaan, groot gemis, de
sociale structuur niet kunnen handhaven en het veroordelend oordelen van velen
zorgde ervoor dat ik het ging delen. En door jullie, door al die lieve lezende lezers
kon ik helen, bleef ik delen en nu zijn we maarliefst honderd krabbels verder.

Honderd krabbels over Lief, Leed en Later, krabbels over Leuk en Lachen, over Leven,
Lezen, Lezers maar ook over het Lot, Loslaten, Lastig, Leren, Luisteren, Lef en Liefde.
Ze gaan over mij en zeker niet in de laatste plaats over mijn Lief & Lievelingen.

Koningskrabbels over dingen die niet vanzelf gingen, over dingen die duurden.
In welke richting ik mijn gedachten ook stuurde soms komen er bij mij zoveel emoties
op rij voorbij dat er een enorme chaos ontstaat in de opslagplaats van mijn gedachten.
En hoe het zit, zit het maar dan kun je er op wachten dat de krabbels zich aan me blijven
opdringen, dat ze voordringen op mijn dagelijks denken en dan kan ik, soms volledig
verwart, alleen nog maar luisteren naar de stem van mijn hart. Woorden weten dan
als vanzelf de weg, wat ik ook zeg, ze maken me duidelijk waar ik sta en hoe.
Niets doet er dan nog toe, schrijven, bij mezelf blijven, het helpt. Altijd.

Honderd krabbels, ik blader langs truttige twijfels, vluchtgedrag, verliesverdriet,
vriendschapsveranderingen, vriendinnenvriendschap, studiebolblij, veertig & vrij.
Een loslaatlastig begin begonnen, verzinsels verzonnen middels communicatie in contact.
Mijn bastabesluit, mismomenten, momentmomenten, baldadig, blij, boos, kansloos.
Gezinsgezelligheid, grootgroeigruwels, stil, stilstaan, griezelgedacht & gedaan.

Iedere keer weer blijkt het fijn om niet de enige te zijn, het helpt te weten dat het bij
een ander niet anders is, dat ik me met mijn goedebrilgebrek soms wel, soms niet vergis.
En zelfs al had ik het mis, zelfs als ik krijs, smijt en verwijt, ik kan het in mijn krabbels kwijt.
Ik ben jullie enorm dankbaar voor de duwtjes en voor het bijstaan in raad en daad.
We krijgen er tenslotte geen van allen een gebruiksaanwijzing bij en meelezend,
meelevend, de moeite nemend op wat voor manier dan ook, zo help je mij.

De krabbelkracht blijkt veel sterker dan ik dacht, ik had gewoon nooit verwacht,
ik was er serieus niet op bedacht dat het me zoveel bracht. Toen niet, nu wel.
Bij deze, ik kan jullie niet genoeg bedanken, een dankbaar dankjewel.

Honderd Koningskrabbels, uiteindelijk vond ik mezelf en dat is genoeg.

Opgeefgruwels

16 juni 2014

Moe, machteloos, boos, bedenkingen, bedacht, al met al heb ik lang genoeg gewacht.
Het is nog altijd stil en alhoewel ik dit soms juíst wil, wil ik het in mijn verdriet vooral niet.
Met een groot begrijpen zette ik opendeurdromend en drammend al een deur op een kier.
Verwachtingen bijgesteld, alles bij elkaar opgeteld sta ik serieus versteld, stil en stomverbaasd.
Ik zet in op tijd, dat helpt me altijd, het geeft me de ruimte om er anders in te kunnen staan.
Het helpt waar nodig ver bij elkaar vandaan om het gemisgevoel groter te laten groeien.
Dat wat is geweest doet er dan niet toe, we komen er wel, al heb ik geen idee hoe.

Daar waar het stiller dan stil blijft doe ik de deur bewust, al dan niet voor altijd, dicht.
Met pogingen, proberen, protesteren blijf ik me bezeren. Met hopen op, hou ik op.
Door de voortdurende stilte kan dat wat moeilijk is niet bespreekbaar zijn en dat doet
me pijn, het voelt voor mij alsof ik er niet mag zijn alsof mijn pijn er niet toe doet.
Het voelt als opgeven maar ik weet dat dit de juiste beslissing is, ondanks het gemis
voelt het goed om los te laten, om mezelf de ruimte die ik nodig heb te kunnen geven.
Om mijn leven te leven, zoals ik dat door wil geven, om uiteindelijk te kunnen vergeven.

We doen dat wat moeilijk is allemaal heel anders ervaren, we hebben allemaal al
dan niet uitgesproken bezwaren maar het heeft altijd zin om de Liefde te bewaren.
Als het er op aan komt wil ik kunnen vergeven en verder leven, ook al kan ik het niet
uitstaan, hoe kan ik opeens niet meer bestaan? Ik wil, zelfs al is het stil, verder gaan.
En als ik om me heen kijk ben ik rijker dan rijk met mijn Lief & Lievelingen.

Opgeven is dus een optie, door los te laten, hou ik mijn eigen grens in de gaten.
En dan opeens is het gisteren, met een Urbanathlon inschrijven laat ik de buikbibbers
bij me blijven. Niet opgeven, we gaan het beleven, met de Bootcampbabes bestormen
we baldadig & blij de Amsterdam Arena, Hopla! Zin om zinnen te verzetten, opletten.

Klimmen, klauteren, kruipen op, over en onder de obstakels door, een hek, nog een hek,
een geparkeerde auto, nog één, rennen, rennen, rennen overgooiend met Mr. Peanuts.
Daar is de monkeybar, opnieuw een monkeymooimoment en droog aan de overkant.
Niets aan de hand, rennen, rennen, rennen, gaat het ooit wennen? Nee.
Achteraan aansluiten en met de rest mee, viel het niet mee. Is opgeven echt geen optie?
Nee, Niek zegt van niet. Glijbaanglijdend van de skatebaan, sprintje omhoog, pfff…warm,
bekertje water, waar is het water? Waar zijn de obstakels? Ik mis de Mud en ik haat rennen.

Gelukkig komt de A’dam Arena dan weer in beeld, het had serieus niet veel gescheeld.
Naar binnen, trap op, trap op, trap op, tribunetrappen op en af en via het touw omlaag.
En dan is daar opeens het laatste onderdeel, slingerend, zwaaiend, snel en traag,
nog even omhoog en omlaag en dan doen we hand in hand finishen op de middenstip!

Poeh..dat scheelde echt niet veel en toch zorgt het grote geheel de Babes daar, met elkaar,
zelfs al waren de opgeefgruwels er echt, voor trots zijn en terecht, voor net echt. Alles gezegd.

Tiener-trucjes-trots!

24 mei 2014

Na wekenlang wachten is ons middelste mannetje aan de beurt om jarig te zijn.
Broer en broertje gaan hem altijd voor, toch behoudt hij een grijns van oor tot oor.
Hij kan niet wachten tot hij de cadeaus open mag maken, een echte kluis om te kraken.
Geopend, geld gezien komt hij op het idee, spion-willen-worden, hij stopt er mee.
Hij weet wat hij worden wil; kluizenaar! Iemand die kluizen bewaakt en kraakt.

Handen in zijn zakken, van loslaatlastig naar loslaten heeft hij het al in de gaten.
Puberpogingen, positie bezet, opgelet, wij hebben onze tweede Tien-er in huis.
De leeftijd van Tien bereikt en alhoewel het is hoe je het bekijkt, een mijlpaal!
Nu gaat het beginnen, gaan we het meemaken niet alleen hij, wij allemaal.

Tien jaar terug in de tijd, raakt de herinnering aan ons baarpartijtje nooit kwijt.
Waar onze oudste als vanzelf, met twee vingers in mijn neus, ter wereld kwam.
Was dit een mannetje dat ons vanaf de allereerste minuut de adem benam.
Tegenstribbelend bleek hij in staat om onze wereld volledig op zijn kop te zetten.
Met zijn volume voluit, gilde hij het soms uit en konden wij er alleen maar zijn en zijn.

Er voor hem zijn, dat is wat hij nodig heeft en wat hij ons tegelijkertijd teruggeeft.
Hij gaat niet alleen voor luisterend oor en gesprekken, hij wil onze tijd samen rekken.
Tijd rekken om samen te zijn, met elkaar, zijn waar we zijn, liefst voor ‘t slapen gaan.
Onuitgesproken woorden, het is een weten dat hij het weet, doen, denken, dragen,
zonder vragen, kun je er van op aan dat hij je steeds weer versteld doet staan.

Hij weet me te verwarren en te verrassen, hij laat me mijn eigen pak passen.
En als het pak me past word hij enthousiast, laten we los en gaan samen verder.
Het blijft bijzonder om te ervaren wat de spiegelspeciale sessies voor ons deden.
Hij leert, probeert en zelfs al gaat het verkeerd, hij blijft opletten, doorzetten.
Open en onbevangen staat hij in het leven, zonder oordeel blijft hij geven.

Een zien en een weten, zo kan hij de wereld om zich heen volledig vergeten.
Urenlang kan hij zich, liefst in pyjama, opsluiten en tijd met zichzelf doorbrengen.
Dromen dromend met grootse plannen over nog te bouwen bouwwerken van Lego.
Genieten van spelletjesstrijd, zelfs als hij doet verliezen van opa met een potje Stratego.
Stapels stripboeken leest hij weg en ook zijn boek pakt hij er bij het naar bed gaan bij.
Zijn lamp laat hij in slaap gevallen standaard branden, daarin lijkt hij vast op mij.

Bootcampblij is hij ook net als mij de drempel overgestapt, beter gezegd; erin getrapt.
Vervolgens kwam ‘met mijn moeder meedoen met de Mud Masters’ op zijn lijstje te staan.
Klimmend, klauterend, kruipend en rennend door de Mud, daar wilde hij wel voor gaan.
De minimale leeftijd bleek achttien, tegen die tijd houdt moeders het vast voor gezien.
Het werd de Mud Run voor de Fun, wij twee en onze vrienden gingen vrijwillig mee.
Met elkaar over de stormbaan, ga er maar aanstaan, tijgerend door de modderbakken
keken we elkaar koudkleumkoudklapperend vol afgrijzen en tegelijkertijd grijnzend aan.
Een legertunnel, tussen touwen door, een sprintje naar boven en glijbaanglijdend weer
naar beneden, een schuimobstakel, een buikschuiver, alsof we het al jaren deden.

Zonder dat je het ziet heeft hij iets echt-echt stoers, hij deinst nergens voor terug.
Als het er op aan komt is hij degene die gaat met een nakijken van beide broers.
Dat beloofd wat want zo gezegd blijkt het niet altijd makkelijk gedaan. Het duurt
vast niet lang voordat hij zijn puberpogingen staakt en gaat voor het echte werk.

Puber-in-positie & protest, de tienertrucjes trotserend kijk ik uit naar de rest ♡

Baldadig & Blij!

16 mei 2014

Na wederom wekenlang nachtjes aftellen wordt onze kleinste bink acht.
Zachtjes zingend maken we hem wakker, met een grote grijns opgewacht.
Gezinsgezellig compleet was daar gisteren al een voorschot op het jarig zijn,
hij kon écht niets leukers bedenken, stapel cadeaus een dag van te voren, zo fijn.

Hij groeit groot waar ik bij sta, soms kijk ik hem na en besef dat hij erin meegaat.
Dat hij er staat, een stoere bink die vragend van alles vraagt, alles wil weten
en alles wil zien en vaak amper onderdoet voor zijn broer van bijna tien.
Tegelijkertijd is hij klein en kan hij soms opeens, zomaar, volop onzeker zijn.
‘Mama wie vind jij de allerliefste? Ik vind jou de allerallerallerliefste, jij mij ook?’
Gevolgd door een knuffel, een kus, altijd en overal word ik er door verrast. Dat dus.

Maar als zijn blik een bal vangt verandert er iets, beginnen zijn benen te bewegen.
Voetbalnamen en bijbehorende kapsels zijn dan ook vaak het onderwerp van gesprek.
Wedstrijden volgend, weet hij het ons allemaal te vertellen, wie, waar en wat het wordt.
Ondertussen kan hij niet wachten tot zijn kapsel is voorzien van streep, strak en kort.
Uitgebreid met gel in de weer, hand door zijn haren, ik zal jullie de details besparen.

Veelstevroegklaarwakker langs de lijn is het echt niet altijd fijn, om zijn moeder te zijn.
Zeker niet als daar een scheenbeschermer, sokken en schoenen speurtocht aan vooraf
gaat. Toch vergeef je het hem gelijk, zelfs als je koukleum klapperend langs de zijlijn staat.
Zoals afgesproken maakt hij voor zijn moeder iedere wedstrijd een doelpunt, geen punt.
Als de bal aan zijn voeten ligt, lijkt de tegenstander gezwicht, een schijnbeweging,
een sliding, een stiffie, dribbelen, een draai en jawel een doelpunt en altijd fraai.
Gevolgd door grote grijns, bizarre bewegingen en onze ogen die elkaar vingen.

Laatst had zijn vader kaartjes op de kop getikt voor een wedstrijd van FC Utrecht.
Maar de planning bleek slecht en moeders mocht mee, voetbalvreugde keer twee.
Niet helemaal, Oudste keek bedenkelijk; moeders mee? Waarom? Met welk recht?
Uiteindelijk verzoende hij zich dan toch met mij, voetbalverhalen vertellend en blij.
Kleinste man kroop knus tegen me aan, we gingen er in spannend zelfs bij staan.

Juichend, was hij onder de indruk ‘Mama snapt het best’ geslaagd voor de test.
In mijn tijd als ‘vrouw van de trainer’ deed ik tegenstribbelend ook heus mijn best.
Uiteindelijk zorgen de tegendoelpunten voor tranen en zie ik hem onzeker en klein.
Het is best moeilijk om, opboksend tegen grote broers, het liefst de beste te willen zijn.

Onzeker en klein had hij het niet altijd even fijn, nu heeft hij ontdekt dat hij alles mag zijn.
Hij krijgt de ruimte om teleurstelling, verontwaardiging en de daaropvolgende boosheid
steeds weer aan iemand toe te vertrouwen en zo te bouwen aan zijn zelfvertrouwen.
Als het niet vanzelf gaat, zie ik steeds vaker dat hij er staat en dat hij, lekker in zijn
pak, praat en niet alleen gaat voor het gemak van boos blijven, verstijven en star.
Met dank aan meester Bram die daar ook keer op keer uitgebreid de tijd voor nam.

De last van de kleinste schouders gehaald, ik kan alleen maar dankbaar zijn.
Ondertussen hangen de slingers een standje lager en is het tijd voor taart.

Bal-dadig en Blij, hou ik heel van hem en hij heel veel van mij ♡

Puberprotest…

26 april 2014

Slingers op standje nog hoger, ontbijt op bed in bestelling, onze Oudste verjaart.
Anders dan anders, visite verlaat, maken we later pas echt tijd voor Taart.
Van twaalf naar dertien houd hij dit dertiende levensjaar graag voor gezien.
Een bewogen jaar, volop veranderingen, anders dan anders maar met elkaar.

Het is fijn om te zien dat het al zoveel beter met hem gaat, dat hij er staat.
Dat hij weer staat voor dat wat hij te zeggen heeft en zichtbaar laat zien wie hij is.
En hij brengt zijn tijd nu tenminste door ín de klas, iets wat, zo blijkt, hard nodig was.
Mij raakt het nog het meest dat ik nu pas écht besef hoe moeilijk het is geweest.
Hij had niet duidelijker kunnen zijn, hoe lastig het ook was, alleen, in de klas.
Communicatie & Contact, met Liefde en Luisteren helpen we hem het meest.

Vol vertrouwen is hij dan ook een meter groter gegroeid, iets wat je meteen
door hebt als je een potje met hem stoeit waarbij hij godzijdank kietelkansloos is.
Het is wat het is, hij groeit groot waar ik bij sta en opeens is hij mij in lengte voorbij.
Hij wordt ouder, wijzer, eigenwijzer en regelt helemaal zelf waar hij gaat en staat.
Waarbij hij door weer en wind gaat, klimmend op zijn fiets, het boeit hem niets.
Met boeken, brood, een lekke band, boeken vergeten, hij heeft het geweten.

Ondertussen laten wij hem loslaatlastig los, we laten hem zelf zijn leven leven.
Als moeder wil ik hem blijven beschermen helemaal tot aan het eind van de straat
en heel-heel-heel veel verder, tegelijkertijd wil ik juist dat hij zich vrij voelt en gaat.
Vrij om te ontdekken, te ontdekken wie hij is, vrij om te vinden en te voelen wat hij vind.
Dat hij de waarheid, zijn waarheid durft uit te spreken. Hardop. En dat hij leert vertrouwen,
en dat wij samen maar lang mogen blijven bouwen aan de band die ons voor altijd verbind.

Blij met die band ben ik vooral bij huiswerkweigering en huishoudelijke herrie in de hut.
Een zucht, volledige verontwaardiging; ‘Jeeemig Mam, dat meen je niet! TjongeJonge!’
Wat kunnen wij dan boos zijn op elkaar, ongelooflijk maar waar, onbereikbaar, daar.
Dan ben ik de bemoeimoeder die zeurt over de voetbaltas die al een week in de
gang staat en over sokken, die gaan namelijk nooit per twee in de wasmachien mee.
En toch vinden we elkaar steeds weer in een glimlach, grappen en gesprekken, hoeveel
tijd we ook rekken, we komen er samen weer uit, balancerend over een fijne lijn van Zijn.
Een grenzengevecht waarbij ik mijn best doe om te blijven staan, naast jou. Altijd.

Dertien, we gaan het zien, juist jouw puberprotest maakt me nieuwsgierig naar de rest ♡

Opendeurdrammen,

10 april 2014

Moe, moedeloos, machteloos en boos houden me voortdurend gezelschap.
Hoe ik ook probeer, het negeer, me verweer, hoeveel handreikingen ik ook doe.
Linksom, rechtsom, rechtdoor probeer ik te begrijpen en toch doet het er niet toe.
Het brengt me, zonder te zijn gezwicht, uit evenwicht en de deur blijft dicht.

Moeilijk, mag niet, ik moet niet zeuren, ik laat het verdorie opnieuw gebeuren.
Mijn gevoel laat me geen moment in de steek en toch ga ik aan mezelf voorbij.
Er is geen ruimte voor boosheid, teleurstelling, verwarring en het verdriet in mij.
Onuitstaanbaar ben ik, tegelijkertijd voelt het alsof ik stik in stil en stomverbaasd.

Pas als ik mezelf en mijn emoties de ruimte geef en hardop zonder twijfel toegeef
dat ik het niet meer weet, kan ik mijn boosheid daar waar het hoort parkeren.
Het heeft geen zin om het te bewaren, die ergernis kan ik mezelf besparen.
Opeens valt alles samen, kan ik beamen dat het inderdaad niets oplost.
Dit gaat me zo niets brengen, het heeft me al genoeg energie gekost.

Ik wil niet meer boos blijven en kijken naar het verwijt in tijd van strijd.
Voor alles is een tijd, stapje voor stapje gaan over in stevige stappen.
Loslaten en tegelijkertijd mijn grens bewaken, ik weet dat ik het kan.
Soms is een half woord genoeg om anders te kijken naar dat wat niet is.
Een, al dan niet uitgesproken, zin geeft je soms ruimte voor een nieuw begin.
Het is een weten, waardoor je kunt kiezen voor verder, vergeven en zelfs vergeten.

Mezelf een duwtje gevend probeer ik het los te laten en trouw te blijven aan mezelf.
Het helpt me om dagelijks mijn Morning Pages te schrijven en er zo bij te blijven.
Luisterend naar de stem van mijn hart weten mijn woorden als vanzelf de weg.
Wat ik ook zeg, ze maken me zonder pardon duidelijk waar ik sta en hoe!
Voelen wat ik voel, vind en bedoel, het is er. De rest doet er niet toe.

Vergeven blijkt een pittig proces en ik ga door gruwelijke gevoelslagen heen.
Tegenstribbelend wil ik niet dat de ander hier mee wegkomt, mijn stem verstomt.
En verdomd! Het doet er helemaal niet toe, het helpt mij op weg naar verder en vrij.
Het helpt mij om mezelf serieus te nemen en een keuze te maken tussen gelijk & geluk.

Groot geluk in kleine dingen, in zingen, zelfs als dat stomme sinterklaasliedjes zijn.
En dat terwijl we ondertussen een dwaas dansje doen, of twee. Ik ga er genietend in mee.
Mooie momentmomenten met meisje, wiebelend op plastic hakken en haar volume voluit.
Met een kus, een knuffel en een ‘ik vind jou de allerliefste mama van de hele wereld’
Gezinsgezelligheid, spelletjesstrijd en zomaar alle tijd met mijn Lief & Lievelingen.

Mijn Lief die zijn armen om me heen slaat en me niet loslaat tot het weer gaat.
Die er als het moeilijk wordt niet vandoor gaat maar volledig achter me staat.
Ja natuurlijk wist ik dit allang, ik weet heus wel wat ik echt belangrijk vind.
Toch was ik het in deze even helemaal kwijt, terug in mijn tijd als kind.
Mijn antwoord heeft zichzelf verwoord. Het is er zomaar, onbetaalbaar daar.

Voor mij zit de grootste rijkdom in geven, beleven en onze levens verweven.
Er zijn, beschikbaar zijn en luisterend oor gaan altijd voor dát wil ik meegeven.
Ondertussen laat ik de deur waar mogelijk open, blijf ik hopen dat het uiteindelijk
goed komt en ergens goed voor is, dat ik me niet vergis, mijn gevoel het sterkste is.

Opendeurdromend en opgelucht zet ik mijn deur van daar naar hier op een kier…

Karnavalskriebels!

1 maart 2014

Mijn gesignaleerde kriebel neemt ondertussen tot onweerstaanbare kracht toe.
Alhoewel het nog wel enige praktische pakken en geestelijke voorbereiding kost
ben ik wat carnavallen betreft weer volledig van truttige twijfels verlost, we gaan!
We hebben bij gebrek aan inspirerende inspiratie en tijd niet echt voorbereid.
Ouder en oud uit de karnavalskist trekkend verkleden we ons als vertrouwd.

Om alvast in de stemming te komen luister ik naar Knopengeinklanken
en zo dwalen de dwaze deuntjes al dagen dwars door de dingen heen.
karnavalskriebels doen me verheugen op dansen, zingen en springen.
Zelfs al moet ik me voor een potje plassen door de menigte wringen.

Het is heerlijk om even geen bemoeimoeder te zijn, zo fijn. Even los, loslaten.
Los van alles, los van veel, los van het grote geheel en los van ‘Mama mag ik?’
en ‘Mamaaah’ Gewoon even een paar dagen met Mezelf & Meer.

Inmiddels geven we de generatiegezelligheid op onze kinderen door.
Als eerste op rij was ons middelste mannetje van de partij, helemaal blij!
Hij ging naar het tienerbal, alhoewel je het net als ik bijna niet geloven zal.
Ook hij is het bijna, nog een tiener in huis en toch is het ook heel anders.
hoe Carnavalscool hij ook is, moeder kreeg gewoon een kus, dat dus.

Ook onze dochter is onder de indruk van Carnaval maar dan vooral van de Prins.
Ze raakt er niet over uit gepraat, er was een échte prins Carnaval in haar klas.
Helemaal in haar sas, K3 jurk negerend wist ze het zeker, ze ging als prinses!
Met haar allerliefste glimlach keek ze oma aan en daar was de jurk spontaan.
Nagels worden gelakt, lippen stiften geoefend, klaar om de ponolaise te lopen.

Kortom ik verheug me op de dol & dwaze dagen zonder vragen.
Dagen doorbrengen met elkaar, verkleed & verkleumd een borrel doen.
Met elkaar een stampvolle kroeg binnengaan en waar mogelijk blijven staan.
Het is alsof er een knopje wordt omgezet, er wordt nergens meer op gelet.
We doen alleen bedenken wat trekken we aan? Waar gaan we heen?
Nemen we er nog één? Of twee? En we doen een dansje dansen.

Alhoewel het aantal dagen is teruggevoerd naar twee, valt dat niet mee.
Volgende week is de lichamelijk aftakeling een feit, op onze leeftijd kruipen we
dan iedere avond heel vroeg in ons mandje, in een huis dat eruit ziet alsof er iets
is ontploft met overal glitters, verkreukelde kostuums, brillen, beenwarmers
en pruiken die voorzien van opgespetterde spetters heel ranzig ruiken.

Maar de opslagplaats van mijn gedachten is, op een wazig wijsje na, leeg.
We zingen nog dagenlang mee met dat wat we het meest hebben gehoord,
ons geheugen heeft verstoord, onzinnige zinnen zitten diep van binnen.
Volledig resetten in alle facetten, even los van langdurig en lastig.
Een groot genieten met een grijns van oor tot oor, daar doen we het voor!
Kortom, vrolijk vooruitzichten en met stip op één; bezoek van Vriendin uit Canada.

Karnavalskriebels en terecht, dagenlang ik ben er niet, niet echt…

Gemisgevecht

14 februari 2014

Twee jaar…ongrijpbaar daar, twee jaar vol verdriet en ik wil het niet.
De afgelopen jaren overheerst het willen dat het anders is, dat ik me vergis.
Er was voor mij geen ontkomen aan, met de dood dichtbij werd alles anders.
In de afgelopen dagen kwamen alle laatste dagen met jou weer voorbij.
Dat wat je zei, jouw strijd tegen oneerlijk maar ook het gevoel in mij.
De dood dichtbij maakt me bang en tegelijkertijd sterker dan ooit.

Onze band gaat aan alle grenzen voorbij, brengt antwoorden in mij dichtbij.
Moeilijke mismomenten zijn tegelijkertijd mooi, meebuigend met al mijn emoties.
Steeds duidelijker zie ik de rol die je op je had genomen, niemand zou aan mij komen.
Maar ik kan het nu zelf. Ik weet dat je er bent, dat je er bent voor mij, altijd.
Altijd. Zelfs al groeit gemis groter, ik raak je niet kwijt. Niet echt.

Dankzij bijzondere boodschappen en bevestigingen weet ik dat je er bent.
Al raak ik er maar moeilijk aan gewend, je te moeten ontmoeten in de
toevalligheden van het leven, in overgeven, in een ander beleven.
Als ik je ring om doe die zwartgedragen, zichtbaar zilver wordt,
helpt het me waar nodig en blijken overtuigingen overbodig.

Je laat me zien en voelen dat je dichterbij bent dan ooit.
Ik zie wat je me aanreikt, ik zie jou in de vrouw die op je lijkt.
De vrouw die voor me fietst, naast me loopt, jouw jas draagt.
Ongevraagd doet het me keer op keer beseffen dat je er bent.

Tranen & Toeval, Het leven neemt mij en alle mismomenten opnieuw mee.
De weg van verwerken brengt me tijdens gesprekken op prachtig plekken.
Plekken van ontdekken, van begrijpen en van begrepen worden.
Het laat me dankbaar zijn voor de herinneringen die ik mag bewaren.
En voor groot geluk in dingen die er niet toe deden, die werden vermeden.
Het leven neemt ons mee, we lachen, leven en laten verliesverdriet langzaam los.

Gelukkig ga je niet echt. Je gaat en blijft tegelijkertijd toch, voor altijd.

Opruimrommelen…

14 januari 2014

Hand in Hand met Lief & lievelingen stap ik vol vertrouwen het nieuwe jaar in.
Een goed beginnen begonnen genieten we van gezinsgezelligheid en alle tijd.
Alle tijd voor opgeruimd en op orde doen we opruimrommelen met elkaar.
Kinderkamers, kledingkasten, klerezooi alles mag er aan geloven, ook laat
ik Man, Mannetjes & Meisje beloven mee te werken aan een opgeruimd bestaan.

We kruipen achter het schot, mesten kledingkasten uit, gaan er flink tegen aan.
Er worden gelijk oplossingen bedacht om ‘t verdwijnen van rechterbeenbeschermer,
sokken, trainingsbroek en belangrijker nog mijn sokkensorteerstress tegen te gaan.
Blij begonnen mik ik alle opruimrotzooi zonder pardon weg, ik ben er zo aan toe.
Vaak wil ik wel opruimen maar weet ik niet hoe, dan wil ik liefst alles bewaren
en tot in de eeuwigheid laten verjaren. Ook dat kan maar we doen het niet.

Tegelijkertijd doe ik opruimrommelen in de opslagplaats van mijn gedachten
om gedacht en verwacht een plekje te geven en waar nodig opnieuw te beleven.
Het helpt, Ik krijg weer zin om plannen te maken, mijn leven te leven, te geven.
Geven, beleven, verweven, wetend dat warmte en waardering er altijd zullen zijn.
Warmte en waardering in een weten dat er iemand is, zo klein als ik mezelf ken.
Met een luisterend oor, wijze raad en daad, zelfs als ik in een brombui ben.

Mijn Morning Pages blijken daarin een fijne helpende hand te zijn, letterlijk.
Tussen ontwaken en opstaan maak ik tijd voor een handgeschreven krabbel.
Soms met een verdergaan als ik al onder de douche heb gestaan.
Ik maak tijd om gedachten te laten stromen na een nacht vol dromen.
Even stil staan bij dat wat me bezig houdt, blijft, bij dat wat me is overkomen.
Wat doet het met me? Hoe voel ik me? Hoe? Maakt het me moe? Moedeloos? Boos?
Waarom? Heb ik iets gemist? Heb ik me vergist? Expres gewist? Verkeerd beslist?
Met al die vragen begint het te dagen, krijg ik de antwoorden aangereikt.
Antwoorden die me helpen te weten waar ik sta en hoe ik verder ga.

Opruimrommelen, met vuilniszakken erbij maakt het mij serieus blij!
Bewaard, ergernis bespaard, ik weet nu wat ik wil bewaren en bewaken.
Ik wil mezelf motiveren en proberen dat wat bij me blijft te accepteren.
Proberen om het daar te laten waar het hoort, zonder dat het me stoort.

Ondertussen komt het einde van mijn Uitdagende uitdaging al gauw dichterbij.
Met nog een maand te gaan naar 14 februari 2014, heb ik meer dan de helft van de
101 dingen kunnen realiseren. Wat opruimrommelen betreft neem ik deze lijst er
vrolijk in mee, ik vervang, verander en verwijder dat wat er niet meer toe doet.
Ik schrap, ik schrijf en schreef dat wat ik nog dolgraag beleef, bij deze…

1. Een nieuwe baan vinden, liefst per direct.
2. Met ons gezin terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
3. Samen met middelste boef naar een workshop trommelen.
4. Met vriendinnen rondrollen op de Rollerskatebaan.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
9. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
10. In alle luxe een cruise maken met mijn Lief.
11. Fotoboeken maken voor de Kidz. Met dank aan Hyves, klik en klaar!
12. Verbouwen, een dubbele dakkapel bovenop ons huis.
13. Met kleinste boef naar het stadion voor een potje voetbal.
14. Leren breien, voor leuk en later. Begonnen! Met dank aan Gert & Ellen.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak & dansendansendansen op Ibiza.
17. Cd speler op de kop tikken voor mijn Toffe Toyota.
18. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen. Geschreven op 11-12-’13
19. In een volle lift op alle knopjes drukken.
20. Oud & Nieuw vieren in het buitenland.
21. Mega massage mee maken.
22. Samen met mijn Lief terug naar Dubai.
23. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan!
25. Een hangende hangmat in onze tuin.
26. Ballonvaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Cursus Frans volgen in Frankrijk.
29. Koffie leren drinken. Niet gelukt. *staakt pogingen*
30. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub, onze trouwlocatie op Ibiza.
31. Samen met Maaike terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Dineren in het donker, vanzelfsprekend met mijn Lief.
34. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
35. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
36. Kindertolktraining volgen.
37. Wadlopen, waar dan ook.
38. Vervolgcursus Numerologie volgen.
39. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
40. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden ✓ Wordt vervolgd in 2014.
41. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
42. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
43. Meedoen met de Goodreads Challenge, 100 boeken lezen in 2014
44. Color Obstacle Run rennen. Inmiddels ingeschreven, 30 augustus is het zo ver!
45. Naar Sensation White with friends #dansendansendansen
46. Meedoen met de Mud Masters met ons middelste Mannetje. Op verzoek ;-))
47. Iedere dag mijn Morning Pages schrijven. Handgeschreven krabbels, een heel jaar lang.
48. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
49. Meedoen met Mud Masters in maart, zonder mannen. Inschrijving ✓
50. Het Noorderlicht zien en ervaren.
51. Naar Flavourits Live. Geweest met Aletha, te leuk!
52. 100 Days Of… fotograferen.
53. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar.
54. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
55. Mijn Online leven, al ist maar voor even, platleggen. Platgelegd, aanrader!
56. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Inschrijving ✓
57. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
58. Opendeurdromen werkelijkheid zien worden.
59. Een mooi moodboard maken.
60. De electricrun rennen.

Opendeurdromen…

22 december 2013

Een jaar waarin veranderveranderingen elkaar in razendsnel tempo opvolgden.
Veranderingen die stuk voor stuk te maken hadden met communicatie & contact.
Onuitgesproken woorden, niet terug te draaien beslissingen en een heel bewust óp
tafel. Een van-tafel-tegenhouden omdat doen alsof het er niet is geen optie blijkt.
Mooi en moeilijk tegelijk, het voelt goed maar opeens is niets meer wat het lijkt.

Een jaar waar ik nog vaak aan zal terugdenken omdat ik voor mijn gevoel
alleen maar Nee zei. Nee, Nee, en nog eens Nee en toch kon ik er iets mee.
Bij iedere Nee zei ik tegelijkertijd Ja tegen iets wat ik echt belangrijk vind.
Ja tegen dat wat ik onze kinderen graag wil meegeven.

Al met al een jaar met Moeilijke en Mismomenten die zonder pardon voordringen.
Maar ook een jaar met Momentmomenten waarin de beslissingen die we voor
onze mannetjes namen beter uitpakten dan we zelf hadden kunnen bedenken.
Deze gingen bovendien samen met een opnieuw ontdekt sterk staan als ouders,
als ouders die elkaar na een tijd van strijd weer vinden en er ook samen kunnen staan.

Ook de finish van 6 en 12km Mud, de Monkeybar en de Color Run tikte ik spontaan aan.
Ik genoot van een logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada. Dagenlang mocht ik
met haar en haar gezin mee, mee in hun nieuwe leven, mee in hun nieuwe bestaan.
Na dagenlang kletsenkletsenkletsen en een knuffel konden we er weer tegen aan.

Vriendinnenvriendschap voor altijd, zelfs al hebben we afstand aan de hand.
Naast de allerliefste vriendinnen die ik al jaren rijk ben kwamen er dit jaar,
al dan niet toevallig toe gevallen, mooie mensen op mijn en op ons pad.
Mooie mensen, mooie vrouwen, bijzondere gesprekken, vol vertrouwen.

Ze leren me keer op keer dat je met eerlijk, open en vertrouwd iets opbouwt.
En inderdaad als je niets vertelt, gaat je omgeving het gegarandeerd fout doen.
We kunnen niet in iemand anders hoofd kijken, het leven is nooit zwart-wit en een
worst-case scenario is snel bedacht, klopt meestal niet, heeft mij nooit iets gebracht.
Dat is de conclusie die ik na dit pittige jaar zonder enige twijfel heb kunnen trekken.
Je kent nooit het hele verhaal. Toen ik dit las…zie je wel! Klare taal.

We gaan genieten met gelijkgestemden, genieten van dat wat komt en komen gaat.
Met elkaar ervoor waken, de strijd staken, verbinding maken, ons laten raken.
Rechttoe, rechtaan, ga er maar aanstaan en van mij kun je echt op aan.
Het liefst in een jaar waarin de momentmomenten zonder pardon voor gaan.
Zonder Spagaatsputteren, zonder Spaans benauwd en een Spaar me de details.

Opendeurdromen…hand in hand met Lief & Lievelingen stap ik deze deur door.

Generatiegegeven…

5 december 2013

Taart, Tekeningen en Trots, als mijn Oma 95 wordt kan ik niet anders dan stilstaan.
Stilstaan bij die vijf-en-negentig jaar, bij haar, haar leven en bij familie zijn met elkaar.
Bijzonder is het dat we generatiegezellig, tijd in elkaars gezelschap door kunnen brengen.
Alhoewel ze haar leven nu achteroverleunend mag leven, valt dat voor haar niet altijd mee.
Ze zou het liefst nog van alles maar als je niet goed hoort en ziet, kan dat allemaal niet.
‘Oud worden is mooi maar oud zijn niet’ is dan ook wat ze regelmatig zegt, ze heeft
het hier wel gezien. Ze heeft haar Man nu al lang genoeg moeten missen.

Als groot tegenstander van moeten missen, ben ik juist blij dat ze er nog is.
Veilig, vertrouwd, verhalen vertellend en vragen vragend blijf ik benieuwd naar onbekend.
Hoe ouder ik word hoe meer ik dat eigenlijk besef, ze heeft het allemaal al meegemaakt.
Dat is wat me raakt, gesprekken voerend van Moeder tot Moeder, het is bijzonder, ongekend.
Zelfs al zijn familiebanden niet feilloos, familie zijn is fijn, is iets om dankbaar voor te zijn.

Terug in de tijd denk ik steeds vaker aan de mensen van voorbij.
Ze leven in ons voort, zoals het hoort, ze horen er nog altijd bij. Bij mij.
Het is voor mij onmogelijk om de wereld plat te slaan, te doen alsof het er niet is.
Er is meer, toevallig is geen toeval, het valt je toe en reikt je tegelijkertijd iets aan.
Een aangereikt weten. Weten dat het er is, een voortdurend bestaan.

Het is bijzonder om dat wat je krijgt aangereikt te vertalen, verhaal te halen.
Truttige twijfels negerend wil ik nergens aan voorbij, een les te leren? Een les voor mij?
Ik wil blijven proberen. Ik wil Liefde voorrang geven zonder Angst te negeren.
Als je blijft zoeken naar het goede in anderen vind je het beste in jezelf.

Ondertussen is bij ons meisje de angst voor Sinterklaas niet in banen te leiden.
Ze was vastbesloten niet naar school te gaan als Hij er was, wat we ook zeiden.
En dus ging ze niet, ze liet het zonder enige twijfel aan haar voorbij gaan.
Iets waarin ik alleen maar, met een luisterend oor naast haar kon staan.
Trots op haar vastbesloten zijn, nu al. Zo klein.

Ongetwijfeld generatiegegeven…

Vier, Veertig & Verder…

22 november 2013

Platgestampte chips, verfrommelde vlaggetjes, rondrollende borrelnoten,
visite en stapels cadeaus, onze jarige Jet werd na één, twee en drie, vier!
Vier, de leeftijd van naar school gaan. Alsof het nooit anders is geweest.
Ze bleek er na enige ontkenning van mijn kant toch aan toe. En hoe!
Huppelend aan mijn hand gaat ze, iedere dag weer. Al is ze nog zo moe.

Op dag twee was het zover, ze kon wel alleen naar school had ze bedacht.
Dacht het niet dame, ik ga je gewoon brengen. Op zijn minst tot groep acht.
Ze verandert, nu al. Ze verandert van een dromerig dametje in een divadraak.
Bozige buien, beetje baldadig en soms zelfs brutaal, steeds vaker is het raak.
Met de allerliefste glimlach naar grote Broers, krijgt ze zonder moeite haar zin.
Mijn glimlach laat ik mooi niet zien, ondertussen tel ik met regelmaat tot tien.

Het is heerlijk om te zien dat ons meisje haar mannetje staat.
Om te zien dat het voor haar gaat zoals het gaat, ze wordt wakker met
een wijsje in haar hoofd. Vrolijk en vrij van veel zingt ons meisje
hippe hits en zelfverzonnen zinnen waarin ze ons de wereld beloofd.
Onbezorgd en blij, zorgt ze tegelijkertijd voor enige verwarring bij mij.
Zoveel herinneringen, in haar zie ik mezelf weer als klein meisje terug.
Van vier naar Veertig ging ik onbezorgd en blij vliegensvlug voorbij.

Terug in de tijd haal ik de opslagplaats van mijn gedachten overhoop.
Alle aandacht bij dat wat is geweest, dit keer laat ik niets op zijn beloop.
Vergeven blijkt een proces. Een reis door ernstig gedeukt en gevoelslagen heen.
Een reis met mezelf. Met mij alleen. En dat duurt even, ik zie het niet meteen.
Maar uiteindelijk zie ik het wel, weet ik wat ik echt belangrijk vind. Als kind.
Als Meisje, Mezelf en als Moeder kan ik nu vertellen & vertalen wat ik vind.

Weer kijk ik naar ons mooie meisje. Ze is zo leuk, zo lief en nog liever.
Ze laat me zien waar het in het leven echt om gaat, ze laat zien wie ze is.
Verbonden met een ieder waar ze van houdt, vertrouwend op vertrouwd.
Haar Liefde, zo groot. Ze wil ons er allemaal bij, maakt óns blij.

Ons meisje, onze Liefde, iets van jou en iets van mij ♡

Mismomenten…

5 november 2013

‘al denk ik soms dat het zo beter is, kan ik het niet helpen dat ik je mis’
Deze woorden raken me iedere keer weer, keer op keer trekkend aan mijn tranen.
Het gemisgevoel dringt zonder pardon voor, in al mijn doen en gedachten.
Vandaag zou ze jarig zijn… een dag als andere dagen en toch ook niet.
Het gemis is sterker dan ik, zelfs met relativeren kan ik me niet verweren.

Een verjaardag zonder haar glimlach, grijns en genieten van jarig zijn.
Het is voor mij een dag van gemis, van willen dat het anders is.
Van willen dat ze terugkomt en dan het liefst nu gelijk.
Een dag van tranen met tuiten, als ik naar haar foto kijk.
Van verliesverdriet en dit wil ik niet, zonder dat iemand het ziet.

Tegelijkertijd besef ik dat ik ondanks alles, ondanks het gemis ook geniet.
Geniet van heel veel herinneringen, van dichtbij zijn in gedachten.
Deze dag neemt me mee. Terug in de tijd, terug naar verloren…
Terug naar mezelf als klein meisje, naar logeerpartijtjes in haar pyjama,
patatjes met, potjes monopoly, pianospelen, sprintjes over Hoog Catharijne.
Naar eropuit met elkaar, kampeerknus samen in een tentje, een gezin zijn
en klein, naar komt goed, geen zorgen, zomaar, naar familie zijn is fijn.

Maar ook naar ziek zijn, onwerkelijk, niet te begrijpen, niet willen weten.
Naar moeilijk, machteloos, voortdurend verzetten, bewondering, bang en boos.
In gedachten ga ik terug naar ons laatste gesprek, momentmomenten samen.
Naar open, eerlijk, oprecht, uitspreken, uitgelegd. Alles gezegd.

Ik zou vandaag zo graag even willen kletsen met kopje Thee & Taart.
Een rood wijntje willen drinken op een nieuw jaar, gewoon omdat het kan.
Gewoon. Een kus, een knuffel, in levende lijve, elkaar zien, haar stem horen.
Haar vertellen hoe dankbaar ik ben, voor wie ze was. Wie ze was en is voor mij.
Ik ben je zo dankbaar voor je wijze woorden, voor dat wat je vond en tegen me zei.

Het gemisgevoel brengt me terug bij alle momenten die ik zo ontzettend mis.
Ik zou vandaag zo graag even willen doen alsof het allemaal niet zo is.

Moeder, Mezelf & Meer…

25 oktober 2013

Terwijl de wereld van Mannetjes & Meisje groter groeit, staat mijn leven even stil.
Althans zo voelt het. Een beetje. Net lang genoeg, om te beseffen dat ik meer wil.
Moet ik mijn verwachtingen bijstellen? Als moeder? Als mezelf? Als Meer?
Hoog tijd dat ik daar achter kom en dat is wat ik heb. Alle tijd.

Een mooi moment om mijn leuker-leven-lijstje er weer eens erbij te pakken.
Mijn nog te realiseren momentmomenten om precies te zijn, voor leuk en later.
Het blijft leuk om dat wat ik heb gedaan door te strepen en to-do-dingen toe te voegen.

De laatste uitdaging gaat in per direct, dit weekend; ik leg mijn Online leven plat.
Want ook ik kijk als zijnde mobieldebiel vaak vaker op mijn telefoon dan op de klok.
Is er een berichtje? Iemand in beeld? Heeft iemand iets leuks gezegd? Een woord gelegd?
Natuurlijk is het fijn, een sociale overwaarde, gezellig gezelschap en er bij kunnen zijn.
Maar het is ook vaak veel, teveel zwarte Piet en dat boeit me echt zo ontzettend niet.
Ik wil me niet druk maken om niets, niet nodig en uiteindelijk overbodig, zo blijkt.

Hoe gezellig ik het ook vind, hoe graag ik me ook, als vanzelf, met mensen verbind.
Dit doe ik bewust, genieten van niets en de rust. Ontdekken of het echt een gemis is.
Even alle tijd voor gesprekken, zonder tijd rekken. Tijd voor elkaar. Tijd voor Mezelf.
De bank bezetten met Boek onder mijn dekentje, opgevouwen in mijn hoek.
Soms heb ik behoefte aan alleen maar. Ist gewoon even klaar.
Dan wil ik weer even vrienden zijn met Mezelf.

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Holografische Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Gedaan, diploma behaald!
16. Met dochterlief naar een concert van K3. K3 klanken met Mams, Man & Meisje.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken. Onkruidvrij en klaar.. #blij
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief. Zomer in Zeeland. Met dank aan John & Miriam.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin #HappyFeet
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.Gedaan.
30. Meer MartiniMoments. Met dank aan Vriendin!
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid > 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendinnen naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc? Ik kon het nog! Met dank aan Man & Miriam.
38. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning. Gedaan!
43. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin. Hij staat en is volop in gebruik.
46. De Postcodeloterij winnen. Gewonnen! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten. Inclusief spacespeciaal effect, niet mijn ding…
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past. Flow!
57. Leren breien, voor leuk en later.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt!
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden. Gevonden, gelukkig!
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
72. Professionele fotocamera aanschaffen. Van Tante..
73. Koningskrabbel achterlaten in biebboek.
74. Film marathon. Gezien, gezien & gezien een heel weekend.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken. Koopje ;-))
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren. Kickstart WordPress.
80. Iets onvergeeflijks vergeven. Vergeven, Vergeten, Verder…
81. Cursus Frans volgen in Frankrijk.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden* Begonnen!
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. Gedaan middels een 365dagenproject.
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen. Gepuzzeld, uren…
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten. Incl. stukje snelweg & Fly-over in Utrecht, zo gaaf!
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub, onze trouwlocatie op Ibiza.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat op de kop tikken voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Dineren in het Donker met mijn allerliefste Lief.
97. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen. Door Sabine Provoost #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada. Geweest, was fantastisch!
103. De finish van de MudMasters Obstacle Run halen. Gehaald! Echt en vastgelegd
104. Hoogtevrees hulp inschakelen. Hoogtevreesheld ;-))
105. Kindertolktraining volgen.
106. Wadlopen, waar dan ook.
107. Vervolgcursus Numerologie.
108. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
109. Keukenverkleuring van Geel naar Wit. Witte keuken met roze muur, blij mee!
110. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden.
111. Overwinteren met ons Gezin, Zon, Zon & Zon.
112. Achteroverleunend Leven, al ist maar voor even. Vakantievrij!
113. Finish van de MudMasters halen | 12 kilometer. Gefinisht!
114. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
115. ColorRun rennen, THE HAPPIEST 5K ON THE PLANET! Finish gehaald met Klaartje! ✓
116. Door Haarlemse straatjes struinen met Ing & Bianc.
117. Naar een lezing van Berthold Gunster. Geweest! Samen met Vriendin Aletha, aanrader!
118. Color Obstacle Run rennen. Inmiddels ingeschreven, 30 augustus is het zo ver.
119. Naar Sensation White with friends #dansendansendansen
120. Vakantieverlenging aanvragen. Gedaan! ;-))
121. Meedoen met de Mud Masters met ons middelste Mannetje. Op verzoek ;-))
122. 365 Good Days in 2014. Momentmomenten vastleggen voor leuk & later.
123. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
124. Mud Masters in maart, zonder mannen.
125. Het Noorderlicht zien en ervaren.
126. Naar Flavourits Live.
127. 100 Days Of… fotograferen.
128. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar.
129. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
130. Mijn Online leven, al ist maar voor even, platleggen.

Grootgroeigruwels…

22 oktober 2013

‘Het gaat in het leven om een beweging van verbinding naar Zien’
Een prachtige zin, volledig van toepassing, die me raakt, bewust maakt.
Bewust maakt van veel, van dat wat er echt toe doet, niet omdat het moet.
Dankbaar zijn voor dat wat er toe doet, verder kijken dan je in eerste instantie doet.
Na bozige boosheid had ik alle tijd om na te denken, wil ik vergeven, vergeten, verder.

Toch hou ik dit vaak, al dan niet bewust tegen. Verzet ik me, zonder meebewegen.
Dan zou ik iemand door elkaar willen rammelen. Tijd terug willen draaien. Stil willen zetten.
Maar wat gebeurt gebeurt en als vanzelf word ik het met mezelf eens; genoeg gezeurd.

Alhoewel, opeens was daar de eerste schooldag van onze kleine Prinses.
Van Peuter naar Kleuter en dat terwijl ze serieus nog altijd te leuk is om weg te brengen.
Echt, het is nergens voor nodig. Zelfs tot-tien-tel-trucjes blijken overbodig. Ze is te leuk!
Helemaal onder de indruk kwam ze thuis. Zo gek; Juf Rita en Juf Rebecca waren er niet.
En op de glijbaan ging een jongetje tegen me aan glijden. En Jongens zijn Stom, dat ook.
Zoals ik al zei; te leuk om weg te brengen, mijn liefste, leukste en kleinste vriendinnetje.

Inmiddels woont mijn meest dappere vriendin alweer bijna een jaar in Canada.
Veelsteverweg bleek dichterbij dan ik dacht maar veelstelang is inderdaad lang.
Ondertussen hebben Vriendin & Gezin, samen geknokt voor een nieuw bestaan. En hoe!
Ik ben enorm trots op de manier waarop ze zich staande houdt, zorgt voor vertrouwd.
Ik ben trots op allemaal. Een nieuw bestaan, volop veranderingen en een andere taal.
Ergens vind ik het nog steeds een slecht plan, zou ik willen dat ze een enkele reis
richting Nederland boeken, zodat we elkaar met regelmaat kunnen bezoeken.
Maar ik ben blij dat ze zich thuis voelen in hun eigen land, ondanks die afstand.

Vriendinnenvriendschap is meer dan er zijn. Het is er. Of niet.
Door wat je meemaakt, raakt. Door wat het leven doet, wie je ontmoet.
Spontane gesprekken waarin je vertelt, vertaalt, voelt, niet hoeft uit te leggen
wat je bedoelt. Omdat je elkaar begrijpt, je kunt inleven, geven. Zonder woorden.
Onverklaarbaar, ongrijpbaar, daar. Communicatie. Contact.

Alles valt of staat met communicatiecontact, iedere keer kom ik daar weer op uit.
Zo kan ik wekenlang of langer, wikken, wegen, weglopen en wachten, in gedachten.
Om steeds weer tot het besluit te komen, dat doen alsof het er niet is, geen optie is.
En als ik dan heb beslist, besloten, voelt het als een lot uit de loterij, zo blij!
Soms moet je inderdaad iets veranderen om bij jezelf te blijven. Hoe moeilijk ook.
Achteroverleunend heb ik er weer alle vertrouwen in wat onze mannen betreft.
Een glimlach, een grote grijns, de last van de kleinste schouders gehaald.

In gezelschap van Zon, geniet ik met Mannetjes & Meisje van vakantievrije dagen.
Opnieuw vraag ik een vakantieverlenging aan. De grootgroeigruwels negeer ik.

Griezelgedacht & Gedaan!

29 september 2013

Trainen, Trainen, Tempo omhoog, opnieuw hebben we ons aangemeld als held.
Dit keer bewust bedacht en niet de 6 maar de 12 kilometer Mud die op ons wacht.
Roze Mutsen worden door mijn schoonmoeder gebreid, wij zijn goed voorbereid.
En daar staan we weer; Aftellen! Swingend en springend bij de start.

Klaar voor de start om de obstakels met ons bezoek te vereren, met elkaar te
trotseren. Dit gaat tenslotte over meer dan meters afleggen, moeite doen en Mud.
Dit gaat over samen, met elkaar, samenwerken en er iedere keer weer voor elkaar zijn.
Ondanks alle griezelgedachten negeer je dan met gemak ongemak en zelfs de pijn.
Er is bovendien niets leuker dan glibberen, glijden, gillen en genieten. Samen.

En niet in de laatste plaats hadden wij Eric; onze bootcampbabeBink inclusief roze muts.
Bij ieder obstakel mochten we gebruik maken van stem en schouder, iedere keer was hij er
weer om ons op het juiste moment omhoog te hijsen. Kon hij ons nog beletten te krijsen.

Want waar we in maart al onder de indruk waren van alles obstakels, dit keer was het met
niets te vergelijken. Na de eerste bocht begonnen we al aan de in-het-water wandeling.
In het water, ijskoud, adembenemend zo koud. Tot serieus bijna koppie onder, zo koud.
Zonder na denken vervolg je dan je weg, denk je ergens nog dat het niet erger kan.

Waterwandelen door de sloten en daar gleden we dan keer op keer glijbaanglijdend in.
Balancerend over balkjes waar je schoen net op past, worden we echt enthousiast.
Slingeren over het water, klimmen, klauteren en off-road rennen door het bos.
Doorweekt en besmeurd met Mud laat ik al mijn gedachten volledig los.

Behalve de griezelgedachten. Die bleven ons, net als Zon, gezelschap houden.
Griezelgedachten die er voor zorgen dat de kick aan de overkant versterkt.
Dat is ongetwijfeld hoe het werkt, knop om en gaan. Níet blijven staan.

Het zorgt ervoor dat blijdschap en de daarop volgende jubelstemming overheerst.
En dan komen we aan bij de Monkeybars, mijn monkeymoment in de herhaling. Of niet.
Als een speer gaan we en na onze Bink, beland Babe na Babe droog aan de overkant.
Het zorgt, waar mogelijk, voor een nog grotere grijns op mijn gezicht.
Niet gezwicht, niet gesprongen, niet gezwommen.

Niet gezwommen maakt MudMasters meteen goed als de Splash Jump in beeld komt.
Verdomd! Griezelgedachten groeien groter waar ik bij sta als ik de lucht in tuur.
Niets muur, gewoon een schot aan wat touwtjes, zwierend, zwengelend en zwaaiend.
Met mijn buik draaiend klim ik huiverig omhoog en klamp me vast aan boven.
Dit is toch niet te geloven! Gaan we springen? Schuiven we er voorzichtig af?
We grijpen onze roze muts, zetten af, belanden diep en komen proestend boven.

Dat we dit hebben gedaan! Gedurfd! Ik griezel nog na als ik er aan denk.
En we waren er nog niet, hellinghoog omhoog, de stroomdradendoorloop.
Het kon niet op met maarliefst twee-en-twintig obstakels.
We hebben het maar mooi gered, gedaan, gedurfd, beleefd, overleefd!
En het blijft goed nieuws voor de ontkenning van ouder worden 40+ én finishen.

Ondertussen vraag ik me serieus af waarom ik er steeds weer intrap, in de Mud.
Hoogtevreeshoogtes, koukleumkou, rennen, mij kun je er niet mee verwennen.
Is het een kant van mezelf die ik wil leren kennen? Is het genoeg zo? Klaar?
Waarom kan ik mijn truttige twijfels niet gewoon serieus nemen?
Met mijn in de Mud gestuiterde stuitje kan ik niet eens normaal meer zitten.
Ik kan op dit moment niet anders dan de meest onmogelijke posities aannemen.
Erger nog, ik kan niet op of om en niet Bootcampen, hooguit ramen zemen.

Ondanks dat, ondanks alles ben ik blij dat we het gingen doen, beter nog; hebben gedaan!

Vergeven, Vergeten & Verder…

18 september 2013

Opstaan met mooie inzichten, het zorgt ervoor dat ik mijn dag in jubelstemming begin.
Na een bijzondere avond waarin de numerologische logica centraal staat kan ik het
opeens heel anders zien, anders voelen en bedenken dat het zit zoals het zit.
Achter gedrag zit weer van alles verstopt en ik voel dat het klopt.

Vergeven, vergeten, verder. We maken tenslotte allemaal fouten.
Toch vraag ik me af, moeten we altijd vergeven? Kunnen vergeten? En dan?
Als ik altijd alles maar vergeef, wil vergeven, nemen ze mij dan nog serieus?
Kan ik dan staan waar ik voor sta? Staan voor dat wat ik vind, voel en bedoel?
En hoe zit het met berouw? Trouw? Verbetering beloven? Durf ik dat dan te geloven?
Werkt het niet alleen als diegene inziet wat je vergeeft? Al dan niet anders beleefd.

En dan zie ik het artikel ‘Geen kwaad woord’ van Roos Vonk voorbij komen.
Het raakt me. Laat me niet los. Laten we inderdaad een voorschot nemen op de dood.
Zou ik de dingen dan anders doen? Zou ik terugkomen op dat wat ik dacht, verwacht.
Kun je dan wel anders kijken naar iemand die je eigenlijk niet meer aardig vindt?
Reageer je dan nog vanuit Angst of krijgt Liefde zonder pardon voorrang?

Met de dood dichtbij worden we, al dan niet bewust, bewuster.
En ik besluit er anders in te gaan staan, te blijven staan.
Tegelijkertijd laat ik dat wat er niet toe doet, gaan…

Generatiegenoten!

1 september 2013

Ondanks mijn overtuigende overtuiging zit een vakantieverlenging er toch niet in.
In gezelschap van Zon genieten we van de laatste weken, ondertussen maken we zin.

Zin om weer naar school te gaan, terug naar klokkijken, ritme & geregelgedoe.
Terug naar bekers, broodtrommels en boevige boeven die de poort uit lopen.
Oudste die naar de Middelbare gaat, op zijn fiets onze woonplaats verlaat.
Voor allemaal een nieuwe school, een nieuw begin, een nieuw verhaal.

Ondertussen geniet ik nog even van de meisjesmomenten met ons meisje.
We gaan er samen op uit, we ijdeltuittutten, kletsen en kleuren in alle kleuren.
Hoe zal dat zijn straks, teruglopend naar huis zonder die kleine hand in mijn hand.
Zonder K3klanken, poeppretpraatjes, ‘zelluf doen’ en keer op keer ‘Waarom?’
Acht weken nog. Aftellen met tegenzin, ze zijn vast zo om.

Vakantievrij voorbij, is daar eerst nog het gezelligste feestje van het jaar.
Op naar Blokland, generatiegezellig swingen en socializen op het Spruitjesfeest.
Dansendansendansen, daar worden wij moeders weer meisjes. Terug van weggeweest.
Het feestje waar generatiegenoten genieten en Outfit alle aandacht krijgt.
Met elkaar maken we de dansvloer onveilig, laten we podium doorzakken
en drinken we wijntjes uit pullen die we, zonder nadenken, laten vullen.

Vandaag bezet ik de bank dan ook ernstig brak én blij, gelukkig zijn er velen met mij.
De wijntjes, Leeftijd en Lang opblijven blijken niet meer als vanzelf te combineren.
Maar ondanks dat blijven we het toch gewoon proberen.

Wij generatiegenoten hebben genoten, een dankbaar dankjewel Heren voor ‘t organiseren!

Vakantieverlenging…

23 augustus 2013

Verder als veertiger blijkt Veertig & Vrij vooral een verklaring van veel te zijn.
Een verklaring van verder, vergeven, vergeten. Het blijkt loslaatlastiger dan ik dacht.
Twee verschillende belevingswerelden lijken niet meer bij elkaar te kunnen komen, het
zorgt ervoor dat alle emoties weer in polonaise voorbij komen. Zonder te stoppen.
Het zorgt er bovendien voor dat het gemis versterkt en niet meer weg te denken is.
Met de stilte op zijn aller-hardst lijkt gemis alle ruimte in te nemen.

Toch liggen er te midden van moeilijkheden ook mogelijkheden.
Het lukt me om Moppermomenten om te zetten in Momentmomenten.
Veertig & Vrij is tegelijkertijd een vrolijk voornemen voor vakantievrije dagen.
Gezinsgezellig eropuit, dagje hier, dagje daar we vermaken ons prima met elkaar.
Op stap met krentenbollen en wickies, het groter groeien maakt het ons makkelijk.
We genieten bovendien van niets, niks, nada, nergens naartoe, van opruimrommelen,
tuintuinieren, K3 klanken en een bankbezetting met onze eigen mobiele eenheid.
Saai, Suf & Sleur, we komen serieus in de buurt van achteroverleunend leven!

Vakantievrije dagen waarop ik vooral geniet van de Momentmomenten met Man.
Hoe lief ik Mannetjes & Meisje ook vind, het is heerlijk om ‘m samen te smeren.
Stilstaan in de tijd, even alle tijd. Voor ons soms serieus nodig want ook wij
raken elkaar in tijden van Heftig, Hectiek & Herrie in de Hut soms heel even kwijt.
Maar we vinden elkaar altijd weer terug, door het grote bereik van onze Liefde.
Liefde, Leven, Beleven, Geven. Het is en blijft hoe dan ook fijn om samen te zijn.
Al die tijd, alle tijd, zijn we het besef van tijd kwijt. Mag ik dit voor altijd?

Vakantievrijedagen waarop ik bewust stil sta tijdens de Momentmomenten met Mezelf.
Met Kopje thee, Koekjestrommel en als enig gezelschap stapel boeken die me raken,
bewust maken van dat wat het leven ons brengt. En niet. Ik geniet.

De opslagplaats van mijn gedachten is na wekenlang vakantievrij nagenoeg leeg.
Ondertussen schrap en schrijf ik van alles op mijn lijstje, van leuk naar nóg leuker.
Mag ik me verheugen op 24uur Generatiegezelligheid en een dansje bij de Spruitjes.
Blij dat we met elkaar kunnen terugkijken op vrolijke vakantievrije dagen .
Kortom; genoeg redenen om een vakantieverlening aan te vragen, bij deze ✓

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Holografische Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Gedaan, diploma behaald!
16. Met dochterlief naar een concert van K3. K3 klanken met Mams, Man & Meisje.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken. Onkruidvrij en klaar.. #blij
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief. Zomer in Zeeland. Met dank aan John & Miriam.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin #HappyFeet
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.Gedaan.
30. Meer MartiniMoments. Met dank aan Vriendin!
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid > 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc? Ik kon het nog! Met dank aan Man & Miriam.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning. Gedaan!
43. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin. Hij staat en is volop in gebruik.
46. De Postcodeloterij winnen. Gewonnen! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten. Inclusief spacespeciaal effect, niet mijn ding…
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past. Flow!
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt!
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen. Van Tante..
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans volgen in Frankrijk.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden* Begonnen!
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. Gedaan middels een 365dagenproject.
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten. Incl. stukje snelweg & Fly-over in Utrecht, zo gaaf!
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Dineren in het Donker met mijn allerliefste Lief.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen. Door Sabine Provoost #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada. Geweest, was fantastisch!
103. De finish van de MudMasters Obstacle Run halen. Gehaald! Echt en vastgelegd
104. Hoogtevrees hulp inschakelen. Hoogtevreesheld ;-))
105. Kindertolktraining volgen.
106. Wadlopen, waar dan ook.
107. Vervolgcursus Numerologie.
108. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
109. Keukenverkleuring van Geel naar Wit. Witte keuken met roze muur, blij mee!
110. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden.
111. Overwinteren met ons Gezin, Zon, Zon & Zon.
112. Achteroverleunend Leven, al ist maar voor even. Vakantievrij!
113. Finish van de MudMasters halen | 12 kilometer.
114. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
115. ColorRun rennen, THE HAPPIEST 5K ON THE PLANET! Finish gehaald met Klaartje! ✓
116. Door Haarlemse straatjes struinen met Ing & Bianc.
117. Naar een lezing van Berthold Gunster.
118. Color Obstacle Run rennen.
119. Naar Sensation White.
120. Vakantieverlenging aanvragen. Gedaan! ;-))

Veertig & Vrij!

9 juli 2013

Terug naar verbazing zie ik dat Communicatiecontact ontelbaar keer meer, gelezen is.
Opeens blijkt mijn Koningskrabbel voer voor veroordelend veroordelen te zijn.
Veroordelend veroordelen zonder het te delen met mij. Het raakt me.
Erger nog het raakt onze Oudste. Tegelijkertijd is het een mooie bevestiging van veel.

Niet alleen het veroordelend oordelen maar ook mijn overtuigende overtuigingen
brachten me, hoe moeilijk ook, de afgelopen jaren dichter bij mezelf dan ooit.
Juist omdat het me raakt en tegelijkertijd bewust en sterker maakt.
En omdat het rijkdomsbesef groter is dan ooit, met lieve lieverds om me heen.

Het is hoe dan ook fijn om te ontdekken dat mijn mening er toe doet.
Tenslotte word ik veertig. Veertig! De leeftijd waarop het leven begint.
Veertig! Het klinkt voor mij serieus als veel ouder dan dertig. Veertig is veel.
Gelukkig gingen vriendinnen me voor, ze kunnen zelfs met gemak voor dertiger door.

Maar aan de andere kant, veertig is de leeftijd van zilverkleurige uitgroei,
van rimpelen, van geheugengemis en van bikini die wordt vervangen door badpak.
Moet ik me zorgen maken? Haal ik de finish van Color & Mud straks wel?

De aftakeltruttige twijfels negerend besef ik dat mijn dertigerdagen voorbij zijn
maar ook dat het me serieus blij maakt. Voorbij om niet terug te komen, het is goed zo.
Het voelt als vrolijk, als verlost, als vrij. En het voelt als veel. Vrij van veel.
Maar het voelt ook als verder kunnen, vergeven, vergeten, verder gaan.

Aan de vooravond van veertig worden is ook het gemisgevoel niet weg te denken.
Het weten dat ze er niet zal zijn, doet pijn. Ik zou zo graag willen dat het anders was.
Op een dag als vandaag kan ik niets anders bedenken. Mag de tijd voor even terug?
Mag het? Al is het maar voor even, tijdens de taart, één wijntje. Vlug.

Veertig! Als ik mijn vriendinnen moet geloven is veertig het nieuwe dertig toch?

Met een grote grijns veeg ik gruwels van tafel, tijd voor Taart!

CommunicatieContact…

30 juni 2013

De afgelopen jaren waren er twijfels, truttig en terecht. Terugkerende twijfels.
Twijfels die na gesprekken op school keer op keer versterkt werden, bevestigd werden.
Voor ons meisje waren we er wat het schoolbesluit betreft al gauw uit, het moest anders.
Heel anders. We schreven haar in op een andere school en dat voelde meer dan goed.
En uiteindelijk de mannetjes ook. Met één been binnen bleek de stap gauw gezet.

Geen makkelijk besluit, een besluit dat veranderveranderingen met zich mee brengt.
Een besluit waarbij ons middelste mannetje serieus tegenstribbelde. Dit wilde hij niet.
Weg van zijn vriendjes, weg van vertrouwd. We konden hem geen ongelijk geven.
Toch was blijven geen optie meer. Een beslist besluit. Ons besluit stond vast.

Inmiddels hebben de mannetjes hun eerste dag als Hobbit achter de rug.
Met een grote grijns kwamen ze naar buiten, kon ik ze dankbaar in mijn armen sluiten.
Blij dat het zo anders was, blij dat er een warm welkom en vriendelijke vriendjes waren.
Geheel vrijwillig besloten ze zelfs om in de middag weer naar school te gaan
Twee keer naar school op hun vrije dag, gekker moet het niet worden.

Terugkomen op een keuze voelt vaak als falen, alsof je de tijd terug wilt halen.
Maar in andere omstandigheden, in een andere tijd, was dit net zo goed de juiste keuze.
En ergens is het mooi dat we onze kinderen mee kunnen geven dat er niets mis is met een
veranderverandering. Dat je terug mag komen op een keuze die je eerder hebt gemaakt.
Maar ook dat je opnieuw een keuze mag maken als je denkt dat dat beter is.
Dat met veranderen van gedachten niets mis is.

Opluchting overheerst, ik ben alleen maar blij als ons besluit bevestigd wordt.
Maar dan heeft Oudste opeens zijn tweede schoolschorsing aan de hand en nu vraag ik
me serieus af in wat voor situatie ik nu in vredesnaam met deze boevige Bink ben beland.
Zijn verontwaardiging is groot, verdrietig vertelt hij zijn verhaal, ik begrijp het helemaal.
Natuurlijk heeft hij niet niets gedaan, boevige bink en niet braaf. Ik geloof het gelijk!
Samen met zijn vriendjes spreekt hij uit wat hij niet eerlijk vindt, voelt, bedoelt. Hardop.
Jongens van twaalf, die zich serieus gedragen als jongens van twaalf.

Gaan we ergens aan voorbij? Waar ligt de verantwoordelijkheid in deze? Alleen bij mij?
Meer dan aansporen en aanspreken kan ik niet, moet hij serieus met ducttape op zijn
snoet naar school? Wat als handvatten niet aangepakt en afspraken niet nagekomen worden?
Het is al jaren een klas die niet te houden was maar het is ook een klas die met, zo blijkt,
de juiste leerkracht een bijzondere was. Een klas die dat wat moeilijk was deelde en zo heelde.

De boosheid en verbazing voorbij doet het me verdriet om te zien wat dit met Oudste doet.
In de hoogslapergesprekken kan ik hem eigenlijk alleen maar troosten, niet wetend wat ik
nog kan zeggen. Niet meer wetend hoe ik dit in hapklare brokken aan hem uit kan leggen.
Hoe ik ook pieker & prakizeer, ik kan niet anders dan de kant van ons kind kiezen.

Het belangrijkste dat ik onze kinderen wil meegeven, communicatiecontact, ontbreekt.
Communicatie, contact, alles valt of staat met de manier waarop.
En dat kan hij niet alleen. Hij niet, wij niet, wij allemaal niet.

En dan lees ik de column ‘Gescheiden Werelden’ van Steven Pont, alsof hij het
voor mij heeft geschreven. Uitgeknipt en opgehangen. Om mezelf er aan te herinneren
dat ik Oudste geen dubbele boodschappen meer wil meegeven. De ducttape haal ik eraf.

Los-Laat-Leven…

31 mei 2013

De slingers van standje hoog naar standje laag, dit keer ingepakt en meegenomen.
Mee naar gezinsgezelligheid, spelletjesstrijd, eropuit met familie, alle tijd. Met elkaar.
Na wekenlang wachten is ons middelste mannetje aan de beurt om jarig te zijn.

Negen. Ook hier hou ik de jaren niet tegen, mag moeders hooguit meebewegen.
Handen in zijn zakken, van loslaatlastig naar loslaten. Hij heeft het in de gaten.
Met zijn vriendjes trekt hij eropuit, gaat zijn eigen gang. Geniet met een grijns.

Handen in zijn zakken maar ondertussen, hij weet als geen ander hoe het werkt.
‘School is saaai Mam’ Hij zit van alles te bedenken, zonder dat iemand het merkt.
Als ik terugdenk aan een jaar geleden kan ik alleen maar blij zijn dat ik de stap naar
Nadine heb gezet. Dat ik daar de spiegelsessies mocht ervaren om het helder te krijgen.
Dat ik mocht ontdekken waar mijn grens ligt, in het zicht. Het voelt nu, als in evenwicht.

Mijn gevoel uitspreken, voelen wat ik voel. Hardop uitspreken wat ik bedoel.
Zonder dat wat moeilijk is maar makkelijk uit de weg te gaan. Er achter kunnen staan.
Het zorgt voor strijd, het voelt vaak als verdoen van kostbare tijd en toch ook niet.
Want kwetsbaar durven zijn is inderdaad de lijm die een relatie bij elkaar houdt.

Ons middelste mannetje liet me zien dat het mocht. Dat dát was wat ik zocht.
Mijn grens met een grijns bereikt, een grijns die ik dan weer terugzie op zijn snoet.
Het is bijzonder om te ervaren wat een spiegelsessie uiteindelijk met ons samen doet.
Ondertussen zorgt de vierkantemetertuin na zinvol zaaien ook voor een prima oogst.
Wortels voor zijn konijn in IJ’stein, Munt voor de thee, Aardbeien voor de slagroom.

Een spontane sprint en sportstop doet me belanden op de bank, been omhoog.
Klungelen met krukken om vooruit te komen, zonder dat ik het kon voorkomen.
Het voelt als een resoluut verbod op verder gaan, een beslist besluit van stilstaan.
En het helpt. Het laat boosheid blijven, teleurstelling terugkeren en verdriet voelen.
Het geeft me bovendien alle tijd om mijn lijst bij te werken, aan te vullen en te bedenken
wat ik wil. Nummer 7 zet ik bovenaan. Op zoek naar een andere baan, een zinvoller bestaan.

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Holografische Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Gedaan, diploma behaald!
16. Met dochterlief naar een concert van K3. K3 klanken met Mams, Man & Meisje.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin #HappyFeet
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.Gedaan.
30. Meer MartiniMoments. Met dank aan Vriendin!
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid > 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning. Gedaan!
43. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past. Flow!
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen. Van Tante..
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden* Begonnen!
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. Gedaan middels een 365dagenproject.
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen. Door Sabine Provoost #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada. Geweest, was fantastisch!
103. De finish van de MudMasters Obstacle Run halen. Gehaald! Echt en vastgelegd
104. Hoogtevrees hulp inschakelen. Hoogtevreesheld ;-))
105. Kindertolktraining volgen.
106. Wadlopen, waar dan ook.
107. Vervolgcursus Numerologie.
108. Een IMDb App vinden voor Boeken.
109. Keukenverkleuring van Geel naar Wit.
110. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden.
111. Overwinteren met ons Gezin, Zon, Zon & Zon.
112. Achteroverleunend Leven, al ist maar voor even.
113. Finish van de MudMasters halen | 12 kilometer.
114. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
115. ColorRun rennen, THE HAPPIEST 5K ON THE PLANET! (50 Down, 65 to Go…)

Zeven & Zo…

16 mei 2013

Van verjaardag naar verjaardag, is ons kleinste mannetje vandaag aan de beurt.
Na nachtjes aftellen is het eindelijk zover. Hij wordt zeven, mag het gaan beleven.
Zeven. Het klinkt voor mij, weer veel ouder dan zes.

Hoe hou ik de jaren tegen? Straks kan ik naar mijn gedagzegkus fluiten!
De tijd dat hij zijn moeder gaat inruilen voor vriendjes komt steeds dichterbij.
Hij zoekt zelf zijn kleren uit, krijgt de klokkijkkunst onder de knie en ook zijn veters
weet hij na veelvuldig oefenen te strikken, ‘Kijk mam, uitstrikken is een makkie!’
Hand in hand, het voorleeslezen, onze momentmomenten samen.

Ondertussen doet hij iedere keer weer opboksen tegen Broer & Broer.
Groot groeien met twee broers, hij doet mee, gaat mee. Dat valt niet altijd mee.
Hij lijkt zo stoer maar ondertussen en dan opeens is hij boos, blijft hij boos. Heel boos.
Boos op bord spaghetti, want dát lust ie niet, boos op zijn kamer want opruimen pfff!
Op Jas die de kapstok niet kan vinden en wie bedenkt het playstation-speel-limiet!
Toch is het mooi om te zien dat zijn boosheid er is, er mag zijn. Altijd. Overal.
Van mij mag boosheid er vaak niet eens zijn. Of pas als negeren geen optie is.
Ook nu laten we bozige boosheid niet blijven en vertalen we boos naar blij.

Een schijnbeweging, een sliding, een stiffie, dribbelen, draaien, doelpunt!
Als de bal aan zijn voeten ligt komt een grote grijns als vanzelf tevoorschijn.
Het blijft bijzonder om te zien dat hij gewoonweg geniet, het nog zo zuiver ziet.
Stilstaan bij dat waar wij aan voorbij gaan. Emoties, een indruk, een afdruk.
Klein. Kwetsbaar zijn. Hij opent mijn ogen, laat me zien, iedere keer weer.
Hij laat me zien dat verdriet er mag zijn, dat het er is, dat ik haar mis.

Dankbaar zijn, het zorgt ervoor dat ik zie hoe rijk we zijn. In alle opzichten.
Het gevoel van dank zorgt ervoor dat ik het zie, dat ik het ervaar.
En in die momentmomenten, vergeet ik wat er ontbreekt.
Dankbaar en Blij, tijd voor een nieuwe lijst? Geen lijst maar een lijstje.
Voor vandaag, 16 mei, 16 dingen waar ik dankbaar voor ben;

1. Mijn allerliefste, allerleukste en allereerste Liefde!
2. Ons gezinsgeluk met Mannetjes & Meisje.
3. Dat onze ouders er nog zijn, dichtbij.
4. Thuis thuiskomen.
5. Gezelschap van Zon.
6. Gezinsgezelligheid.
7. Vriendinnenvriendschappen.
8. Mijn gevonden grenzenwenzen.
9. Alle momentmomenten met Tante.
10. Bootcampblij bewegen met mijn favoriete Bootcampbabe.
11. De gezinsgezellige samenstelling met bonusbroertjes en schoon zusje.
12. Het Skypesnelle communicatiecontact met Vriendin & Gezin in Canada.
13. Mijn Koningskrabbels en in het bijzonder alle lezende lezers.
14. Muziek door de speakers, het volume voluit, dansendansendansen.
15. Het stoplicht dat precies op het juiste moment op groen springt.
16. Een warme douche, met badjas op de bank, stapel boeken, samen wakker worden.

Als je ervoor gaat zitten, wordt lijstje met gemak een lijst maar voor nu,zeker
niet in de laatste plaats, een dankbaar dankjewel dat jij er bent lieve Zevenjarige!

Vriendschapsvertrouwen…

25 april 2013

Terug uit Canada, terug van logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin duurt ‘t even voor ik land.
Voor het eerst alleen op reis, voor het eerst zonder Man, zonder Mannetjes en zonder Meisje.
Alhoewel het afscheid nemen als altijd akelig is, verheug ik me ook op deze vlucht in stilte.
Maar dat blijkt, ingebouwd door stapel kinderen inclusief luierlucht, niet voor mij bedacht.
E-readerready in gezelschap van oordopjes ben ik toch de laatste die lacht.

Aangekomen in Toronto was daar eindelijk het weerzien met Vriendin en haar Gezin.
Onze vriendinnenvriendschap die begon op Texel en nu, na twintig jaar, samen in Toronto.
Toronto in plaats van een dagje Volendam met dagenlang kletsen & kletsen in ‘t vooruitzicht.
Wie had dat kunnen bedenken toen we als meiskes de Texelse Toekomst onveilig maakte.
Zoveel meegemaakt. In al die jaren…het is zo bijzonder, dit samen mogen ervaren.

De dagen vliegen voorbij, we treinen door Toronto, huiveren hoogtevreeshoogt op CN Tower.
We bezetten samen de pashokjes, trekken serieus een sportief sprintje, kletsen vrolijk verder.
Onder de indruk van de indrukwekkende Niagara Falls, zet het bij mij van alles in beweging.
Het gezinsgemis, de strubbelingen met Oudste op school. Mijn gevoel bevestigd veel.
Dankbaar ben ik voor luisterend oor van Vriendin, het is zo fijn om even dichtbij te delen.
Getuige zijn van veel, van Leuk, van niet Leuk, van Lastig en van Loslaten. Zonder los te laten.

Ondertussen zijn de Mannetjes met Paps in Parijs, zitten Man & Meisje tegenstribbelend thuis.
Met gezinsskype doen we zwaaien, kusjes overwaaien en tellen we de uren naar terugzien af.
Het is onwerkelijk om weg te zijn van alles maar het doet me tegelijkertijd meer dan goed.
Afstand, Afstappen, Andere dagen, het laat me loslaten in alle loslaatlastige lagen.
Opnieuw afscheid nemen, vliegensvlug weer terug, met twee stoelen bij het raam.
Terugvliegend vliegen de uren voorbij en voelt ver weg dichterbij.

Thuisgekomen neemt het leven me zonder pardon weer mee en ik volg gedwee.
Oudste laat zich horen als nooit te voren. Volume voluit, zijn verontwaardiging is groot.
Serieuze strubbelingen, tweetalige toestanden, we kunnen niet anders dan achter hem staan.
En dat alles op de dag die eens onze trouwdag was, die niet bracht wat we hadden verwacht.
Nu liet deze dag ons zien dat we ondanks alles, toch trouw blijven aan het gezin dat we zijn.
Dat deze dag staat voor vertrouwen, voor vriendschap en voor verder gaan. Met elkaar.

Ondertussen worden de traktaties gebraden, gaat de geur van gehaktballen door ons huis.
We parkeren de transporttrapfiets midden in de kamer en hangen de slingers op standje hoog.
Het ontbijt op bed staat weer in bestelling, morgen wordt onze Oudste Twaalf!
Nog even en hij gaat een toekomst als middelbare bink tegemoet.
Opnieuw een mijlpaal, voor ons allemaal…

Vriendschap, Vertrouwen, Verder gaan, Vriendschapsvertrouwen…

Truttige Twijfels

23 maart 2013

Overgehaald en overenthousiast hebben we ons met elkaar aangemeld, als held.
Meedoen met de MudMasters, bedacht in een vlaag van verstandsverbijstering.
Want wij waren tenslotte niet bang voor een beetje blubber, welnee!
En zo trapten we er met elkaar, één voor één in. In de Mud.
Trainen, Trainen, Trainen, Tempo omhoog.

De “ZOEK JE GRENS!” schreeuw van Frank brengt me weer dicht bij mijn positieven.
Het lukt me inmiddels om mijn grens aan te geven en deze, al dan niet in stilte, te bewaken.
Voorzichtig voelen wat me raakt, zonder steeds te luisteren naar mijn heus redelijke ratio.
Het besef dat ik mezelf mag laten horen en mezelf mag laten zien verandert voor mij alles.

Eindelijk heb ik het in de smiezen en worden de bevestigingen bevestigd.
Truttige twijfels terug sturend neem ik besluit na besluit, stel ik de dingen niet meer uit.
Als het moet ga ik de confrontatie aan. Ik ga waar nodig, zelfs boven op de barricades staan.
Mijn grens met een grijns bereikt, weet ik hoe ik mijn grens kán bereiken. Zonder wijken.
En als je dan denkt van Moeilijk af te zijn, laat Mud zich zien…

Aftellen met muziek door de speakers, onze zenuwen nauwelijks onder controle.
Daar staan we, met elkaar springend en swingend aan de start van de MudMasters.
Het startschot klinkt en Off road rennend komen de eerste obstakels al gauw in zicht.
We springen over strobalen & slootjes, gaan met de 110 treden tellende trap omhoog,
lopen door een ijskoud voetenbad, gaan glijbaanglijdend met Mudgemis naar beneden
en als ware hoogtevreeshelden klimmen en klauteren we over metershoge houten schotten.

Met elkaar gaan we van obstakel naar obstakel, glibberend, gillend en glijdend.
We gaan in slow motion door de Mud en we banjeren over de autobandenbende heen.
Elkaar aanmoedigend, meesleurend, steeds een beetje meer blij en blubberig kleurend.
Uiteindelijk komen we bij het Monkeymoeilijke obstakel uit, waar we slungelig slingerend
van houtje naar houtje een poging mogen doen om via hoog, droog aan de overkant te komen.

Met buikbibbers wacht ik op mijn beurt en zie Babe na Babe met een plons in ‘t water vallen.
En dan mag ik. Houtje voor houtje hijs ik mezelf hulpeloos voort, de aanmoediging gehoord.
Frank weet me te overtuigen vast te houden, zelfs bij het mannelijke obstakel halverwege.
Geloof het of niet, ik blijf braaf hangen en ben beduusd als ik droog aan de overkant beland.
Voor de ongelovigen onder ons; Kijk! Het is echt én vastgelegd, voor leuk en later.

Balancerend over de blub gaan we verder, nog even de hooihoge balen over
en dan komen we bij de schokkende stroomdradendoorloop en de finish!
We hebben het gehaald en doen een vreugdedansje dansen.

Humor en Hindernissen, ze horen beide bij het leven. Tante had gelijk.
Er is altijd weer een reden om te Lachen, te Leven, Los te laten en Lef te laten zien.
Het leven neemt je weer mee en geeft je de kans om dingen te doen die je niet durft.
Doen! Omdat je jezelf zo een kans geeft, het beleeft en het je doet beseffen dat je leeft.

Deze ervaring ervaren geeft me grip op verandering, ik zet de tijd weer even stil.
Conditiedrama en ik nemen definitief afscheid, overwinteren doe ik niet meer op de bank.
Het is bovendien goed nieuws voor de ontkenning van ouder worden nu de 40 dichtbij komt.

Mijn truttige twijfels in de Mud achterlatend behoud ik mijn grijns. Van oor tot oor.

Pssst! Een dankbaar dankjewel aan alle Bootcampbabes, Binken en Bootcamptrainers.
In het bijzonder mijn dank aan Frank die me mijn Monkeymoment liet meemaken, zonder
zijn oppeppende praat en vasthoudende ‘HOU VAST!’ was ik ongetwijfeld kopje onder gegaan.

Generatiegemis…

17 februari 2013

Met mijn gedachten bij vorig jaar beleef ik de dagen, dag na dag, opnieuw.
Alleen het gevoel van opluchting kan ik nu met geen mogelijkheid meer terughalen.
Het afscheid nemen, het verliesverdriet, het gemis. Ergens blíjft het onwerkelijk, nu nog.
Soms kan ik alleen maar bedenken dat ik de tijd terug wil draaien, al ist maar voor even.

Ondertussen vallen er rouwkaarten op de mat en wordt het verliesverdriet versterkt.
Verliesverdriet om mannen die nog midden in het leven stonden, die genieten konden.
Mannen met mooie verhalen, die als geen ander, dat wat is geweest konden vertalen.
Een groter dan groot gemis wat we met elkaar delen, een groot gemis voor velen.

Opnieuw een generatiegemis dat me doet beseffen dat er geen ontkomen aan is.
Dat we een leeftijd bereiken waarop veilig en vertrouwd op een dag verdwijnt.
Zonder dat we daar iets tegen in kunnen brengen moeten we ze laten gaan.
We kunnen niet anders dan meebuigen met onze emoties en blijven staan.

En terwijl jouw leven stilstaat gaat het leven door. Het leven neemt je weer mee.
De moeilijke mismomenten volgen elkaar steeds vaker op, zomaar, altijd onverwachts.
Maar er zijn ook mooie momentmomenten waarop je met een grote glimlach terugdenkt
en dankbaar bent dat ze er waren en dat je de mooiste herinneringen mag bewaren.

Het leven neemt je weer mee, neem mij maar mee naar maart, beter nog naar april.
Mudmasters moeilijk ontwijkend en uitkijkend naar een weerzien met Vriendin.
Groot gemis laat me ook weer zien hoe belangrijk vriendinnenvriendschap is.
Vriendinnenvriendschappen die er altijd weer zijn, op wat voor manier dan ook.
Een luisterend oor, een schouder en zelfs een Happlify First Aid Pakket wordt bezorgd.
Het helpt echt, het helpt me om de weg van verwerken in te slaan en verder te gaan.

Gelukkig gaan bijzondere mensen niet echt. Ze gaan wel maar blijven toch. Voor altijd.

Veranderveranderingen…

31 januari 2013

Na een gezinsgezellig griepje met omstebeurt een sprintje, stereostrijd, stapel zakdoeken,
gebroken nachten en een overurendraaiende wasmachien is ons huis weer virusvrij.
En zo begonnen we twee-duizend-dertien, met letterlijk en figuurlijk loslaten.

Een nieuw jaar waarin veranderingen ons leven zullen veranderen, bij ons en bij anderen.
Onze enige zekerheid; ‘Er zal altijd verandering zijn en er zal altijd iets zijn dat verandert’
Bizar is het en blijft het, dat we zo aan het begin van het jaar nog geen idee hebben
wat ons allemaal nog te wachten staat en ergens is dat maar goed ook.

Alle reden om ook dit jaar stil te staan bij de mooie en mooiste momentmomenten.
Opnieuw een 365dagen project, met pot, papier en personen. Gezinsgezellig dit keer.
Met kleine kladblokbriefjes leggen we de momentmomenten vast. Voor later en leuk.
Iedere dag een briefje, met elkaar, een heel jaar. Dat wat we beleven, beschreven.

Voor ons een jaar waarin er hoe dan ook veranderveranderingen zullen zijn.
Oudste gaat naar de Middelbare en ons meisje mag al naar de Basisschool.
Loslaatlastige vooruitzichten. Loslaten en tegelijkertijd vasthouden.
Maar het is ook het jaar waarin ik veertig word, veertig!
Het jaar waarin het leven pas echt begint…

Kortom; het is tijd om weer een aanvulling te doen en om dat wat is
geweest door te strepen op mijn Leven-Lachen-Lef-Loslaten-en-Leuk-Lijst.
Om te beginnen streep ik de laatste op de lijst dolblij door want inmiddels geboekt;
102. TorontoTickets voor logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin!

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Holografische Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Gedaan, diploma behaald!
16. Met dochterlief naar een concert van K3. Staat in de planning voor 17 maart.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin, het was heerlijk en nog.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.Gedaan.
30. Meer MartiniMoments. Met dank aan Vriendin!
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid > 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning. Gedaan!
43. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past. Flow!
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen. Van Tante..
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden*
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. Gedaan middels een 365dagenproject.
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen. Door Sabine Provoost #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada. Geboekt!
103. De finish van de MudMasters Obstacle Run halen.
104. Hoogtevrees hulp inschakelen.
105. Kindertolktraining volgen.
106. Wadlopen, waar dan ook.
107. Vervolgcursus Numerologie.
108. Ons gezinsgezellige project afronden.
109. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels naar tien.
110. Overwinteren met Zon, Zon & Zon.
111. Achteroverleunend Leven…

Tweeduizendtwaalf Tranen…

30 december 2012

Opeens is daar morgen, zomaar, de allerlaatste dag van het jaar.
Geen idee waar blijft de tijd blijft, als die al ergens blijft, het gaat zo snel.
Terugkijkend was het voor ons een jaar waarin verliesverdriet overheerst.
Met de dood dichterbij dan ooit was het allemaal anders. Anders dan anders.
Het blijft onwerkelijk dat ze op reis is gegaan, haar koffer definitief heeft laten staan.

Het was alsof ik mezelf weer moest hervinden in alle opzichten. Mijn systeem
leek uitgeschakeld en in de opslagplaats van mijn gedachten was de chaos compleet.
Willen praten, niet willen praten, wel, niet, wel, ik kon het niet met mezelf eens worden.
Uiteindelijk helpt het vertellen en vragen stellen me om mijn gevoelens onder ogen te zien.
Door mijn gevoel te vertalen en de kranen van tranen open te zetten gaat de druk er vanaf.
Het verliesverdriet delen, doet daadwerkelijk helen. Al zie ik dat dan nog niet.

Zo duurt het maanden, maanden en maanden. Een groot gemis dat er nog dagelijks is.
Aan tafel blijft haar plek leeg, de fles wijn blijft staan, voor het eerst schuift ze niet lijfelijk aan.
In deze dagen komt het bij mij in alle hevigheid terug, is de gezinsgezelligheid niet compleet.
Gelukkig gaan bijzondere mensen niet echt. Ze gaan wel maar blijven toch. Voor altijd.

Een bewogen jaar… Het bracht me in beweging in alle opzichten.
Conditiedrama en ik namen afscheid en ook dit jaar overwinterde ik níet op de bank.
Bootcampblij sprint ik van paal naar paal, zelfs naar de laatste die ik nu moeiteloos haal.
Ondertussen gaan we ons voorbereiden op de MudMastersRun met Mud, heel veel Mud.
Een mooie voor mijn levensleukelijst, waarop ik alles dolblij doorstreep.

Ook dit jaar zijn er vriendschapveranderingen, er veranderde iets en tegelijkertijd niets.
Zelfs niet als Vriendin en Gezin naar Canada vertrekken, we hebben meer contact dan ooit.
Het is vooral bijzonder om te ontdekken dat vriendschapsvrijheid me de ruimte geeft.
Dat het er niet toe doet als je elkaar even niet spreekt, niet ziet, het anders beleeft.
Je gaat verder waar je gebleven was, waar en wanneer dan ook en dat is mooi.

Kortom; een jaar waarin ik mocht stilstaan bij dat wat echt belangrijk is.
Bij dat wat me raakt en bij dat wat me zonder enige twijfel echt gelukkig maakt.
Momentmomenten met Man, Mannetjes & Meisje, Gezinsgezelligheid, Spelletjesstrijd,
Vriendinnenvriendschappen, Gezelschap van zon, Tuintuinieren, mijn Koningskrabbels,
Bankbezettingen met boek, Brievenbusbrieven en zélfs de Bootcampbewegingen.

Lief, Leed, Leven, Leuk, Lachen, Luisteren en Loslaten, dat is wat er echt toe doet.
Iemand die aan je dacht, aandacht, iemand die even naar je lacht.
Het zijn tegelijkertijd tranen van Geluk…

Fijne jaarwisseling allemaal! ♡

Studiebolblij!

30 november 2012

Truttig getwijfel heeft me maandenlang gezelschap gehouden nadat Willeke me tijdens
een regressiesessie voorstelde om de Kinderopleiding te gaan doen. Truttige twijfels over
mijn eigen kunnen en truttige twijfels met betrekking tot het thuisfront en ‘t geregelgedoe
aldaar. Voor veel bedacht ik een Maar. Tot ik in gedachten Vriendin weer hoorde zeggen:
“Het is nogal arrogant om te denken dat ‘t zonder jou niet goed komt” En zo is het, zo blijkt.

Opeens was er voor mij de mogelijkheid om een studie te gaan doen, een studie met
mogelijkheden. Toch vond ik het lastig om mijn verantwoordelijkheid te verwoorden en
mijn overtuigende overtuiging over te brengen. Ik ging een studie doen waarbij ik,
als ik erover vertelde, sprak over dat wat zweeft, vorige levens en reïncarnatietherapie.
Alsof dat voor mij zo doodnormaal is en bovendien een studie zonder vooropgezet plan.
Toch wist ik; dit kan ik niet aan me voorbij laten gaan. Dit was wat ik wilde. Verder.

Een begin begonnen door mijn hart te volgen zonder het daadwerkelijk doen te overzien.
Mijn moeder zijn werd aangeraakt en ondertussen kreeg ik heldere handvatten aangereikt.
Het was alsof ik op het juiste moment op de juiste plek was, alsof dit echt zo mocht zijn.
In een totaal andere omgeving vond ik een stukje rust en kreeg ik de kans om stil te staan.
Stilstaan bij Mezelf, Moeder zijn en Meer.

Over kinderen praten, tegen kinderen praten, met kinderen praten, leren en luisteren.
De manier waarop, zoveel mogelijkheden, er gingen daadwerkelijk deuren voor me open.
Steun en storingsfactoren, strategieën, het was herkenbaar. Het is zo ontzettend boeiend.
Wisselend zat ik steeds weer in mijn rol als Moeder en vervolgens weer in mijn rol als Kind.

Ondertussen was het thuis steeds weer zoeken naar de balans tussen Heftig & Harmonie.
Als vrouw, moeder, dochter, nichtje, vriendin van en niet in de laatste plaats als ex van.
Twee dagen van huis zorgt voor volle wasmanden en rennen achter de feiten aan.
Omschakelen bleek bovendien lastig. Van Stilte en Stilstaan naar Strijd. Met mezelf.

In de strijd met mezelf wilde ik het liefst vluchten, vechten of beter nog verdwijnen.
Het besef dat ik de dingen jarenlang liet gebeuren zorgt ervoor dat boosheid bovenkomt.
Jarenlang zat ik in een snelle sneltrein zonder dat ik een mogelijkheid zag om ‘m te stoppen.
Het is alsof ik er te dicht bovenop zat om het te kunnen overzien en het er echt te laten zijn.
Tijdens de studiedagen krijg ik de ruimte om de dingen daadwerkelijk een plekje te geven.
En dat helpt. Het helpt ook dat ik van mijn Lief alle ruimte krijg om dit te doen.
Mijn Lief zorgt er bovendien voor dat bij mij alle truttige twijfels verdwijnen.

Bijzonder is ook de ontdekking dat vragen naar en nieuwsgierig zijn mag. Altijd.
Dat het niet bij me is opgekomen! Nota bene vragen, vragen naar de bekende weg.
Toch was het weg. Dat ik weet dat het mag veranderd alles. Ik vervolg mijn weg als Aagje.
Dat is wat de meeste indruk op me heeft gemaakt in de eerste maanden. Dat het mag!
De gesprekken met Mannetjes & Meisje veranderen, er gaat letterlijk een wereld voor
me open. Bij een ‘weet ik niet’ of de ‘weet ik veel!’van onze Oudste weet ik het wel.

Een blij begin begonnen en toch vind ik het vaak moeilijk om mezelf in de rol van
Therapeut te manoeuvreren. Ergens voelt het vertrouwd om de vragen te stellen,
lijkt het zelfs een soort vanzelf te gaan. Het is vooral bijzonder om te
ontdekken dat er iets gebeurt en dat ik er voor open kan staan.
Maar ben ik hier nu om therapeut te worden? Is dat wat ik wil?
Dat is de vraag die ik mezelf regelmatig stel en ik weet het antwoord niet.

Alle verwarrende veranderingen in de afgelopen jaren, met in het bijzonder het
uit-elkaar-gaan en het verliesverdriet, zorgen ervoor dat ik meer dan ooit besef wat voor
mij belangrijk is. Communicatiecontact krijgt een steeds belangrijkere positie in ons gezin.
Voor mij was het tijdens de studiedagen vooral fijn om de kant van het kind te kunnen zien.
Om helder te krijgen wat dat-wat-moeilijk-is met ons als kind doet, zelfs als moet wat moet.
Het heeft me laten zien dat het onmogelijk is om kinderen overal tegen te beschermen.

Ook de twee dagen numerologische logica zijn bijzonder boeiend.
Stomverbaasd kijk ik naar de drie tienen die tegenover me op het bord zijn beland.
Het voelt niet alsof het bij me past. Alleen de Zeven past zonder enige twijfel in mijn leven.
Woorden geven aan mijn gevoel, me kunnen opladen middels muziek en de voor mij nog altijd
loslaatlastige gevoeligheid voor stemming en sfeer zijn zo ontzettend herkenbaar.
Blij ben ik met de heldere handvatten, waarmee ik als Zeven, verder kan in het leven.

Gedurende die dagen raak ik steeds meer vertrouwd met de overdreven drie keer een tien.
Ergens past het wel bij me, het is herkenbaar maar ik heb het gewoon totaal anders gezien.
Gelukkig is er de verborgen acht die staat voor (Konings)kracht. En een leuke bijkomstigheid
is dat de acht lijkt op twee drieën, tegen elkaar aangeplakt. Et voilà: communicatiecontact!
Het begint er steeds meer op te lijken dat dit het pak is, dat bij me past.

Scriptieschrijvend in gezelschap van liters Thee & Tranen met tuiten.
Weet ik dat het allemaal te maken had met een stukje zelfvertrouwen.
Door mezelf vragen te stellen, ontdek ik wat ik wil en wat niet. Door mijn grenzen
te bepalen en bovendien te bewaken ben ik opeens degene die het helder ziet.
Het was vooral confronterend om te zien hoe vaak ik van gedachten verander.
Erger nog, hoe druk ik me maakte om de gedachten van een ander.
Ik hoef mezelf niet op te sluiten, af te sluiten of het negatieve buiten te sluiten.
Mijn zelfvertrouwen groeit groter en het voelt voor mij nu al meer en meer vertrouwd.

Met een grote grijns geniet ik van baldadigedaden dagen en ik zit weer lekker in mijn pak.
Op de vraag; wil ik therapeut worden? Weet ik het antwoord niet, het doet er ook niet toe
want met het bedenken wie ik wil worden, ging ik inderdaad voorbij aan wie ik ben.
Het voelt bovendien niet als een einde, dit is pas het begin, studiebolblij begonnen…

‘Whyle we try to teach our children all about life, they teach us what life is all about’

Psssst! Een dankbaar dankjewel voor iedereen die een belangrijke bijdrage heeft geleverd
aan het mogelijk maken van deze bijzondere reis met in het bijzonder mijn Lief & Lievelingen,
(schoon)ouders en vriendinnen die hun luisterend oor iedere keer weer beschikbaar stelden.
Bij deze wil ik ook Tineke Noordegraaf bedanken en degene die deze reis met mij maakten.
Dank allemaal lieve lieverds voor alle steun, stimulans, support en stilstaan met mij…

Peuterprinses Present!

19 november 2012

Onze driejarige dochter is in jubelstemming en gaat zich vandaag vast niet vervelen.
Met stapel puzzels, pinyponpoppetjes en een vliegend ponypaard wil ze alleen nog spelen.
Ondertussen zingt ze, in kittig K3 jurkje ‘Laaater wil ik Koningin zijn’ overtuigender dan ooit.

Van twee naar drie zorgt ervoor dat ik in diezelfde stemming verkeer als ik ons meisje zo zie.
Met haar kan ik niet anders dan genieten van onze meisjesmeerderheid momentmomenten.
We ijdeltuittutten samen en kletsenkletsenkletsen, knutselen knus en kleuren in alle kleuren.
De thee drinken we uit haar theeservies, ondertussen laat ze me zien wat ik uit het oog verlies.
Zonder pardon veranderen we ons huis in een prinssessenparadijs, ons kan niets gebeuren.

Het is zo bijzonder om in haar mezelf terug te zien. Nu maar ook als kind. Terug in de tijd.
Ik herken haar eigenwijze eigenschappen maar ook als ze ‘m zomaar smeert, wegloopt.
Het is zo herkenbaar als ze volledig haar eigen gang gaat en zo haar wereld vergroot.
Ze geeft duidelijk aan wat ze wil en wat niet, zo verkent ze groeiende haar grenzen.

Bij mij is mijn grens na het scriptieschrijven nog altijd een wens om verder te gaan.
Het voelt goed om duidelijk uit te spreken wat ik vind, voel en wat ik bedoel. Hardop.
Met doordramdiscussiëren besef ik hoe belangrijk het is om te dealen met dat wat me stoort.
Om de cirkels te doorbreken en de dingen niet nog jaren te blijven doen omdat het zo hoort.

Met onze driejarigedochter als stralende middelspunt genieten we met elkaar, van haar.
Ze zorgt ervoor dat we genieten van dat wat leuk is, het Leven en onze Liefde voor elkaar.
En op een dag als vandaag laat ze ons stilstaan, met lieverds dichtbij en in gedachten.
Zo bijzonder, om te zien hoe ze in het leven staat, zonder dat er iets aan haar voorbij gaat.
Door open, zonder veroordelend te oordelen en dat wat er toe doet met iedereen te delen.

‘Whyle we try to teach our childeren all about life, they teach us what life is all about’

En zo is het… Dankjewel lieve peuterprinses, dat je er bent!

Vriendinnenvriendschap,

22 oktober 2012

Er is geen vertrekrek meer mogelijk, de daadwerkelijke gedagzegdag komt akelig dichtbij.
We proppen agenda vol met damesdaten en gezinsgezelligheid, zonder enig besef van tijd.
Ondertussen sta ik stil bij onze vriendinnenvriendschap die al zo lang, zo vanzelfsprekend is.
Lief, Leed, Leuk, Lachen & Luisteren, er veranderd iets en tegelijkertijd niets.
We zetten , Afstand negerend, het keukentafelgekeuvel met kopje thee, koekjestrommel en
kletsenkletsenkletsen gewoon voort, niet beide in dezelfde keuken maar dat doet er niet toe.

Natuurlijk zijn er moppermomenten en het blijft, als je het mij vraagt, een slecht plan.
Maar ik twijfel niet als het gaat om het geluk van Vriendin en haar Gezin en dat is waar het echt
om gaat, vriendinnen zijn is meer dan elkaar zien en er zijn, vriendinnen zijn blijft gewoon fijn.

Ik kan alleen maar dankbaar zijn als ik kijk naar de vriendinnenvriendschappen om me heen.
Vriendinnen om me heen maar ook virtuele vriendschappen, vriendinnen die meeleven en
meelezen, zelfs als dat wat jij meemaakt voor hun een ver-ver-ver-van-het-bed-show is.

Ondertussen kan ik op mijn levensleuklijst weer een heleboel doorstrepen.
Dit keer vul ik de lijst bovendien, al dan niet in strijd met de regels, aan met nummer 102;
TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada!

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel. #vriendschapsverplichtingen
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt #iPhonefan
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. En die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. Gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Begin begonnen, bijna klaar!
16. Met dochterlief naar een concert van K3.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren. Voetenverwennerij bij Vriendin, het was heerlijk en nog.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter. Met weliswaar twee accounts maar toch…dik duizend!
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.
30. Meer MartiniMoments.
31. KoningsKrabbel Column in een Magazine. Generatiegezelligheid voor 24uur van M’foort
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning.
43. Familie reünie organiseren.
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.#metmezelfmomentmomenten
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past.
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! #e-readerready
65. Samen foto’s maken in een fotohokje. Gedaan! Niet geschikt voor publicatie ;-)
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen.
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden. *doet nog steeds pogingen om ze te onthouden*
83. Monchou taart bakken. Gedaan! Samen met Oudste, heerlijk en voor herhaling vatbaar.
84. Fotograferen waar ik blij van word. 365dagenproject gestart, bijna klaar!
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen door Sabine Provoost. #dankbaardankjewel
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.
102. TorontoTickets! Logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin in Canada.

Grootgroeigeluk!

9 september 2012

Als vriendin me vertelt dat ze met haar gezin vertrekt naar veelsteverweg voor veelstelang,
duurt het dagen voordat het echt bij me binnenkomt. Dagenlang verdring ik gedachten.
En nog, het is níet voor te stellen. De afstand, zij ver weg in een ander land…
Fiets wordt vervangen door vliegtuig en op onze spaarpot staat nu Toronto-Tickets.
Zonder kopje thee, Koekjestrommel & Knuffel zullen er vast vriendschapsveranderingen zijn.
Maar onze vriendschap heeft moeilijker meegemaakt, vriendinnen zijn blijft hoe dan ook fijn.
En zolang ze er nog is, doen we gewoon niets met de gedachten aan een groter groeiend gemis.

En zo blijven veranderingen de dingen in ons leven veranderen, bij ons en bij anderen.
Hier gaan de mannetjes ondertussen naar groep acht, groep vijf en groep drie. Kleinste
boef leert lezen en schrijven. Van mij had ie best nog wel even kleuter mogen blijven.
‘Het is saai!’ was één van de eerste dingen die hij zei. Het is gerust wennen met
dribbelbenen in de banken, de tijd van ‘t dagelijkse potje voetbal met de juf is voorbij.

Ons middelste mannetje was blij dat hij zijn vriendjes weer zag, ‘Mag ik morgen spelen?’
was het enige dat in hem opkwam. Om vervolgens zonder enige interesse voor de volgende
vragen naar zijn inmiddels groot groeiende groente tuin te gaan en mij te laten staan.
Acht, de nog altijd loslaatlastige leeftijd voor hem en voor mij.

Oudste vind het allemaal prima en voelt zich meteen weer thuis in zijn klas. Zijn laatste
jaar op de basisschool, straks mag hij een school uitzoeken en met zijn neus in de boeken.
Ondertussen blijft hij langer op, kijkt series mee en is zijn schoenmaat die van mij voorbij.
Hij is lang, hij is leuk, hij stelt vragen, vragen van ontdekken. Klein en groot tegelijk.
Zo raakt hij langzaamaan vertrouwd met het ‘naar de Middelbare gaan.’ Nu alleen zijn
moeder nog, waar zijn de jaren gebleven? Ik vraag het hem maar hij weet het ook niet.

Onze ondeugende dochter ging vorige week ook voor het eerst de schooldeuren door.
Als je het mij vraagt is ze nog steeds te leuk om weg te brengen maar de juf was me voor.
De papagaaienpraatstand maakt plaats voor een ‘Wat is dit?’ We gaan weer een nieuwe fase in.
Nog altijd in gezelschap van K3 klanken en tegenwoordig ook van Knofjeknus kletsen.
En de potplasprestaties, die doen ons vooral verheugen op een luiervrij vooruitzicht.

Groter groeit ook het gemisgevoel, de afgelopen maanden waren mooi en moeilijk tegelijk.
Ik ben dankbaar voor de momentmomenten, indrukwekkende boodschappen & bevestigingen
en het is vooral fijn dat we er altijd, wat er ook gebeurde, voor elkaar konden zijn…
Het is lastig om de weg van verwerken en verder gaan te vinden. Zelfs als ik vlucht verdwijnt
verliesverdriet niet en ook als ik krijs, smijt of verwijt raak ik ‘t akelige gevoel niet kwijt.
Ik mis onze maandagmiddagmomenten, ik mis onze gesprekken, Ik mis gewoon dat ze er is.

Ondertussen dagen mijn 365dagen me nog iedere dag uit om door te gaan. Om juist
nu, op de weg van verwerken, bij de moeilijke en mooie momentmomenten stil te blijven staan.
Het blijft bijzonder om te kunnen delen, zonder dat het gaat vervelen groeit mijn verzameling
Teksten, Titels & Treffers groot. Het is net als met mijn krabbels, het wordt helder, het laat
me zien waar ik sta, waar ik heen ga. Het passen van de puzzelstukjes past bij me en zo kan ik
genieten van de kleine dingen om straks te kunnen beseffen dat het grote dingen waren…

Om te voorkomen dat ik zelf groter groei, doe ik de bootcampbewegingen nog altijd braaf.
Naast sprintjes van paal tot paal gaan we nu ook hellinghoog omhoog, TRX-en in een boog
en we breken onze bikinibuikspieren bijna. We doen squats, lunges en zijn gerust opdrukdruk.
Touwtrektrots trekken we elkaar omver, zij aan zij, de geur van het groene gras dichtbij…
En Frank, het drillen, weliswaar voor onze strakke billen, nemen we nog altijd voor lief.
Blij dat ik begonnen ben zeg ik conditiedrama bij deze gedag!

Ook mijn Lief heeft conditiedrama gedag gezegd, hij fietst vandaag zelfs mee met de
Ride voor de Roses waarin de Roos symbool staat voor een morgen voor iedereen.

…ik kan alleen maar zeggen geniet! Nu het moment van grootgroeigenieten er nog is.

Generatiegezelligheid!

8 augustus 2012

Verhuizen van durp naar stad, van stad naar stad, van stad naar stadje en weer terug.
Terug van weggeweest, terug naar jeugdherinneringen én terug naar mijn jeugdliefde!
Niets meer aan doen zou je denken maar zo eenvoudig bleek het niet te zijn.
Eenmaal terug was er verhuisverdriet, het voelde als thuiskomen en toch ook niet.

Een thuis achterlaten is moeilijk en ergens wonen zonder Hema is serieus niet praktisch.
Maar boven alles was mijn rol in het geheel meer veranderd dan ik van te voren besefte.
Van klein naar groot, van meisje naar moeder, van puberende puber naar opvoeder.

Even gauw boodschappen doen was er niet meer bij. Urenlange gesprekken bij het brood,
bij het toiletpapier, onder de aanbiedingenborden en bij de kassa, in en ver voorbij de rij.
Lieve lieverds zorgden ervoor dat het al gauw voelde alsof ik nooit was weggeweest.
Mijn ouders, schoonouders, Tante, zwager, schoon zusje en mijn Lief nog het allermeest.
Ook mijn bijna buurmeisje en vriendin van vroeger maakt opeens weer deel uit van mijn
leven, met als enig verschil niet 100 maar 200 meter afstand tussen onze huizen, zo leuk!
Dankbaar ben ik; het is goed, het is gezellig, het is geweldig! Ik verdurp waar ik bij sta.

Al met al was het de juiste beslissing om weer terug te komen en niet alleen voor mij.
Onze boevige boeven maken niet alleen de speeltuintjes onveilig, ze kunnen inmiddels
overal gaan en staan. Soms loslaatlastig maar ik kan ze met een gerust hart laten gaan.
Opa en oma wonen dichtbij, school is aan de overkant, de voetbalvereniging om de hoek.
Alles is vertrouwd, het openluchtleuke zwembad, de vakantievrije VOM week en niet in de
laatste plaats Herman die de tank voor je volgooit maar ook je kinderen van snoep voorziet.
Het is bekend van wie jij er één bent, dat is wat er is veranderd, dat was ik niet meer gewend.

Als Stichting de 24 uur van Montfoort vraagt om een Koningskrabbel voor hun Magazine,
zeg ik meteen enthousiast Ja, vierentwintig uur plaatselijke plaats plezier voor jong en oud!
Een evenement waar ik me ieder jaar, altijd, waar ik ook woonde, ontzettend op verheug.
Met een borrel & bekenden wordt de Plaats ieder jaar weer een vertrouwde verzamelzone.
Jammer is wel dat we te oud zijn voor een avondje dansendansendansen in het St Joseph.
Gelukkig kan dat een week later, generatiegezellig op het Spruitjesfeest.
Daar worden wij moeders weer meisjes, terug van weggeweest.

Kortom, je kunt het meisje uit Montfoort halen maar Montfoort niet uit het meisje.
Inmiddels kan ik me niet meer voorstellen dat ik ooit nog ergens anders zou willen wonen.
En geloof het of niet, het is echt waar; na enige druk van mijn kant is hier nu zelfs een Hema.
Misschien is dit het moment om mijn mams blij te maken en toe te geven dat Montfoort toch
echt een stad is, met vanaf 1329 stadsrecht, zo echt. Lieve mams, je hebt gelijk hoor!

Stad dus! En tijdens de 24-uur-van-Montfoort is de generatiegezelligheid compleet!

Geschreven voor Stichting de 24 uur van Montfoort

Loslaatlastig…

24 mei 2012

Na wekenlang wachten vindt ons middelste mannetje ‘t hoog tijd dat we zíjn verjaardag vieren.
Eindelijk is het zover! Na broer en broertje is het zijn beurt om jarig te zijn, dat is fijn.

Zijn verjaarspartijtje heeft hij al gevierd. In gezelschap van zonnige zon gingen we
op weg naar Deel 2 waar de grote groene kannen piratenbier al op ons stonden te wachten.
We mochten friet & frikadellen van tafel eten met een handmade mayonaise mooi kunstwerk.
Met ooglapje, doodskopdoek en tatoeages ontstond er al gauw een piraatprettig gezelschap.
Stoer, snel en slim gaan ze de spelletjesstrijd uitgebreid met elkaar aan, Piratenpret compleet!
Want hoe vaak kun je in de deuropening aan een spijkerbroek hangen? Op Deel 2 kan het.

Het was heerlijk om ons mannetje te zien genieten met al zijn vriendjes bij elkaar.
Niets meer aan doen als je het hem vraagt. Gewoon gezellig, zonder dat iemand hem plaagt.
Met broer en broertje is dat wel eens anders, hij staat regelmatig voetbalvervelend buitenspel.
Dus is hij voor Ajax, uit protest. Nu is het ‘Hij en Verfman’ tegen de rest, dat bevalt hem best.

Als hij op school achterblijft met lezen ga ik voor een spiegelsessie naar Nadine Schartz.
Het is bizar om te zien hoe ons middelste mannetje me laat zien waar mijn grenzen liggen.
Hoe hij me laat zien, waar ik aan voorbij ben gegaan en waar ik alsnog bij stil mag staan.
Ondertussen zie ik dat hij zich langzaamaan weer kan ontspannen, zo bijzonder!

Ook bijzonder zijn zijn plannen met de vierkantemetertuin die door hem wordt ingezaaid.
Aardbeien, bloemkool, een appel, peren en een besjesboom én wortelen voor zijn konijn.
Het is de vraag of het goedkomt want die vierkantemeter lijkt nu al te klein.
Maar we hebben alle vertrouwen in een goede oogst, want wie zaait…

Acht, de leeftijd waarop de gedagzegkus soms spontaan en soms met twijfel wordt gegeven.
De leeftijd waarop je niet meer met je moeder maar met vriendjes naar het zwembad gaat.
En waarop moeders hem wat meer mag loslaten, hoe loslaatlastig het ook is.

Loslaatlastig of niet, het is tijd voor taart! Fijne verjaardag lieverd!

Zes & Zo

15 mei 2012

Onze kleinste boef hoeft nog maar één nachtje te slapen en dan issie zes!
Eindelijk is het zover, na wekenlang nachtjes aftellen komt zijn verjaardag dan toch dichtbij.
Als ik zes jaar terug in de tijd ga zie ik mezelf dolgelukkig zijn met het mannetje in mijn armen.
Het lijkt lang geleden en toch ook niet, het is vooral niet voor te stellen dat hij er ooit niet was.

Een mannetje met twee broers en een zusje, dol op voetbal, voetbal én op voetbal.
Zodra zijn ogen een bal in het vizier hebben beginnen zijn benen serieus te dribbelen.
Het is alsof de bal hem roept, schijnbewegingen, slidings op de straatstenen, een stiffie,
dribbelen, draaien, doelpunten hij is helemaal in zijn element als de bal aan zijn voeten ligt.
Zelfs zijn eerste tand wordt er niet gewoon uitgewiebeld maar eruit geschoten door zijn broer.
En de broekreparaties? Het zal niemand verbazen, hij staat met stip op nummer één!

Stoer maar ook gevoelig, hij is vaak degene die voorstelt om even naar Tante Ria te gaan.
Om de kaarsjes aan te steken en om te kijken of de ingezaaide vergeet-me-nietjes er al zijn.
Met een ‘wie er het eerste is!’ trekt hij een sprintje over de begraafplaats om even later tegen
me aan te kruipen met een “Mama, ik vind het nu echt niet meer leuk dat Tante Ria dood is”
Hij spreekt uit wat we op dat moment allemaal voelen…

Het verdriet van anderen raakt hem en er is maar weinig dat hem ontgaat.
Maar ook zijn eigen verdriet weet hij te vertellen en te vertalen. Nog altijd verliefd op
hetzelfde meisje is hij serieus verdrietig als ze hem volgens eigen zeggen heeft gedumpt.
Om vervolgens weer dolgelukkig te zijn als ze hem met kuspakkertje toch weer heeft gekust.

Een bijzonder mannetje, een mannetje dat ons laat zien waar het in het leven echt om gaat.
Door uit te spreken wat hij voelt, wat hij bedoelt zonder dat daar een maar aan te pas komt.
Ik kan niet anders dan trots zijn, trotser dan trots, trots dat ik zijn moeder mag zijn.

Nog één nachtje slapen lieverd en dan kun je het zeggen: “Ik ben zes! Zo!”

Puberpogingenpositie!

25 april 2012

Hoe anders is het? Hoe anders zal het zijn met een 10-er in huis?
Wij hebben het eerste jaar inmiddels achter de rug, onze Tiener wordt Elf!
Zoveel is er eigenlijk niet veranderd, zijn broeken hangen nog steeds op half zeven.
En ook de tijd van de BB Boxer die je boven je broek uit draagt lijkt nog lang niet voorbij.
Zijn opmerkingsvermogen groeit gestaag en de puberpogingen gaan onveranderd door.
Moeders wordt nog steeds met een veelzeggende blik weggebonjourd op het schoolplein.

Thuis lijkt alles normaal, de bank bezetten we nog altijd samen onder een dekentje.
Wel kijkt hij steeds vaker spannende series met ons mee en hij heeft het uitslapen ontdekt.
Sterker nog hij blijkt dol op slapen en wil door niemand niet worden gewekt.

Onze gesprekken zijn niet anders dan anders totdat hij opeens thuiskomt met vragen.
Vragen over volwassen worden, vragen over dat wat hem allemaal nog te wachten staat.
Een spontaan voorlichtingsverlegen gesprek volgt, waarin de nieuwsgierigheid overheerst.
Achteraf besef ik hoe bijzonder dat is en vooral hoe snel het opeens allemaal gaat.
De piratenshampoo die is vervangen door Axe, het deogebruik dat ik op zijn kamer ruik.
Ons mannetje wordt straks man en er staan hem nog heel wat veranderingen te wachten.

Veranderingen die het hem vaak moeilijk maken, veranderingen waar hij zich tegen verzet.
Toch laat hij juist daarmee zien wat echt belangrijk is en waar het hem nou echt om gaat.
Zijn bozige boosheid heeft plaats gemaakt voor teleurstelling en hij spreekt dat wat hem
dwarszit uit, al dan niet met zijn volume voluit. Gelukkig ligt zijn gebruiksaanwijzing nog
altijd binnen handbereik maar het komt er nu echt op aan als het gaat om praten.
Praten, praten en praten, om elkaar daadwerkelijk te kunnen verstaan.

Maar nu, de traktatieknutsels zijn klaar en de slingers hangen door ons huis.
Ik ga gauw mijn mandje in, Meneer wil zijn verjaardag beginnen met ontbijt op bed.
Het duurt vast niet lang voor hij zijn puberpogingen staakt en gaat voor het echte werk ;-)

Blij ben ik,dat ik zijn moeder mag zijn. Puberpogingenpositie of niet, ik ben Tienertrots!

Gemisgevoel…

26 maart 2012

De stilte die ik in Verliesverdriet omschreef is inmiddels veranderd in een akelige stilte.
Een akelige stilte, gevolgd door onwerkelijke weken waarin wekelijkse bezoekjes wegvallen.
Onwerkelijke weken waarin Tante steeds weer terugkomt in onze gedachten & gesprekken.

Met mijn Lief & Lievelingen, met elkaar delen we voor het eerst een groot verliesverdriet.
Een verliesverdriet dat zorgt voor vragen, vragen waarop we het antwoord niet weten.
Hoe niet te bevatten moet het voor de Mannetjes en ons Meisje zijn, de dood zo dichtbij…
Tante Ria die verdwijnt en vertrekt in een schatkist, een schatkist bedolven onder bloemen.
Een samen zijn met een foto van Tante Ria en grote mensen die allemaal verdrietig zijn.

Toch zorgen juist de tranen die zichtbaar zijn ervoor dat we het delen samen.
En niet alleen als zijnde verdrietig. Ons kleinste mannetje stelt regelmatig voor om
Tante Ria terug te toveren. Iets wat hij in zijn dromen naast een heuleboel doelpunten
maken ook gewoon doet. ‘Ik had Tante Ria levend getoverd en het was heel leuk!’
Het is fijn dat het bespreekbaar is, het helpt. Hoe akelig het gemisgevoel ook is.

Dat het in de opslagplaats van mijn gedachten een chaos is mag duidelijk zijn.
Maar ook bij ons thuis is het een chaos, een goed georganiseerde chaos heb ik me laten
vertellen maar toch! Voor de goede orde start ik met opruimrommelen en tuintuinieren.
Stapje voor stapje, laatje voor laatje, alles krijgt opnieuw een plekje, al dan niet voor altijd.
Met mijn gedachten bij dat wat ik doe lukt het om mijn zinnen voor even te verzetten.

Maar al met al is en blijft het niet te bevatten, de dood is zo ongrijpbaar. Zelfs de leuker
dan leuke dingen die we doen zijn niet in staat om het echt uit mijn gedachten te zetten.
Steeds weer volgt er een dag waarop de tranen niet te troosten zijn en doet het pijn.

Het gemisgevoel is groot nu Tante geen deel meer uitmaakt van ons leven.
Al weet ik heus dat ze dat wel doet. Arthur Japin omschrijft dat als geen ander.
‘Sterven is in de eerste plaats een verhuizing. De pijn moet eerst optrekken.
Maar dan merk je dat er eigenlijk maar één belangrijk ding is veranderd; na
hun dood zijn mensen niet meer om je heen maar in je en daar zitten ze best’

Maar dan nog, het gemisgevoel is en blijft…

Verliesverdriet…

17 februari 2012

En dan opeens is het stil. Stiller dan stil, een stilte waarin ik zie dat Tante rust heeft.
Dat ze de rust heeft, die ze na jaren, maanden, weken, dagen ziek zijn, zo verdiend.
Ondanks het verdriet is het een mooi momentmoment op de ochtend na haar overlijden.
Een moment waarop ik vooral besef hoe bijzonder onze band is geweest, ze was zoveel
meer dan Tante. Ze was voor mij net als mijn ouders. Ze was er, wat er ook gebeurde. Altijd.

Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik me niet op mijn kop moet laten zitten en geleerd dat
hoe moeilijk een situatie ook is, hoe groot verdriet ook, er is altijd een reden om te lachen.
Met een overdosis grapgrage items heeft ze ons leven leuker gemaakt, veel leuker dan leuk!
Tante Ria en U, Choco vla & Gele trui, Slagroomstunten & Spetters, Geplette ontbijtbroodjes,
Mijn tas en de Marsenpot, Piercing & Parijs en niet te vergeten de strijd van Ali I en Ali II.
Het eindigde vroeger steevast in een ‘Wacht maar ik zal je even pakken!’ en toen we ouder
werden veranderde dat in een ‘Pas-ter-op’ met een blik die me altijd bij zal blijven…

We hebben zoveel met elkaar meegemaakt. Lollige logeerpartijtjes, met bakje patat
door het durp als onze ouders in het Kasteel dineerden, een harde klap op het knopje van
het licht in de Hoogstraat, kampeerknus in tentje en voor de spelletjestrijd nam ze alle tijd.
Maar ze kwam ook met alle liefde op haar kunstkleinkinderen passen, twee rompertjes
over elkaar en bij tegenstribbelen maakte ze de luiers gewoon achterstevoren vast.
Als ze iets wilde dan deed ze dat. Zonder truttig getwijfel, gewoon omdat het kon.
Zelfs deze kerst was ze er nog bij, als ze iets echt wilde was ze vastbesloten.

‘Doe wat je altijd deed’ is inmiddels grijsgedraaid, ‘Kikker en het vogeltje’ grijsgelezen.
Ons meisje geeft jou een laatste high five, kleinste boef zingt zachtjes zijn hele repertoire.
Middelste draagt jou foto ’t liefst bij zich en Oudste heeft echt ontzettend met je te doen.
En wij samen… wij kunnen, beter nog willen het ergens niet geloven, het is nog zo onwerkelijk.
We zijn enorm dankbaar voor de momentmomenten met jou en je hebt ongetwijfeld een meer dan
bijzondere bestemming uitgezocht. Met liever dan lieve lieverds om ons heen komen we er wel…

Maar toch! Alles in mij roept dat ik je níet wil missen, ons verliesverdriet is groot.

Inspirerende Inspiratie!

6 februari 2012

Met de einddatum op 4 februari 2014 is dit het momentmoment om uitdagende uitdaging
en de daarbij behorende voortgang opnieuw tussen mijn KoningsKrabbels te parkeren.
Iemand overhalen om ook een levensleuke lijst te maken was de eerste die ik spontaan
kon doorstrepen. Het blijft bijzonder om te ervaren hoe de inspirerende inspiratie inspireert.

Want wat is er mooier dan doen waar je blij van wordt?
Dichter dan dichtbij zie ik hoe moeilijk het is als je dat niet meer kunt, écht niet meer kunt.
Als je het niet zelf mag beslissen en geen controle meer hebt over je leven, over je lijf…
Het is niet voor te stellen hoe dát is. Maar het gebeurt, het kan ons allemaal gebeuren.
Tijdens een gesprek met Tante besef ik dat we niet moeten uitstellen maar doen! Omdat het kan.

Dat is wat ik wil met mijn KoningsKrabbels, dat wat zorgt voor inspirerende inspiratie delen.
Niet alleen aan de keukentafel maar ook in mijn online leven. Omdat het bij me past, ik hou ervan!
Socializen, het in contact zijn. Als zijnde mensenmens ben ik op mijn best met jullie om me heen.

En mijn levensleuke lijst voegt daar wat mij betreft zeker iets waardevols aan toe, bij deze:

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel. #vriendschapsverplichtingen
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt, ben overtuigd iPhonefan!
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. en die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Begin begonnen.
16. Met dochterlief naar een concert van K3.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter.
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.
30. Meer MartiniMoments.
31. KoningsKrabbel Column in een maandblad.
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning.
43. Familie reünie organiseren.
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past.
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! Alhoewel een nieuwe stapel spontaan is ontstaan.
65. Samen foto’s maken in een fotohokje.
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen.
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden.
83. Monchou taart bakken.
84. Fotograferen waar ik blij van word. 365dagenproject gestart!
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen door Heleen Klop Fotografie.
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.

BeginBegonnen…

24 januari 2012

K3 klanken en dansende dochter zorgen ervoor dat ik de spierpijnpech enigszins vergeet.
Het voelt alsof ik tussen de deuren van de tram heb gezeten, lastig te verklaren vanuit een
tramvrij durp (sorry mam) en ik heb het gelukkig nooit écht ervaren maar zo voelt het vast.
Hoe is het toch mogelijk dat ik, terwijl het nooit bij me is opgekomen om te gaan sporten, in
de winter, wekelijks al dan niet met bootcampbibbers met vriendinnen mee ga. Vrijwillig.

Dankzij de vriendinnenvriendschap, Frank en niet in de laatste plaats zijn oppeppende praat
ga ik het sportief sporten zelfs een soort van leuk vinden. Alhoewel, als ik denk aan de TRX
trapezetrucjes in de blubber, staat wat mij betreft nog ter discussie of leuk het juiste woord is.
Maar tijdens de sprintjes van paal naar paal kon ik in het begin alleen maar denken aan een
lantaarnpaalverplaatsing verzoek bij de gemeente en nu lijken ze serieus dichterbij te komen.
Goed nieuws dus voor conditiedrama en tegelijkertijd voor de ontkenning van ouder worden.
Ook mijn gehoorgemis lijkt na de ooroperatie eindelijk weer helemaal hersteld, zelfs als ik thuis
de trap op loop kan ik een “ZET AAAAN!” en “ZOEK JE GRENS” van Frank nog prima horen.

De “ZOEK JE GRENS!” schreeuw van Frank bij het zoveelste sprintje omhoog brengt
me akelig dicht bij mijn positieven en ik besef dat dát is waar het bij mij vaak mis gaat.
Mijn grens aangeven blijft gerust lastig. Niet het uitspreken wat ik vind, wat ik voel en bedoel.
Maar de grens daadwerkelijk voor mezelf bepalen. Waar ligt mijn grens? En Waarom?
Het is soms lastiger dan lastig om het met mezelf eens te worden, om de grens voor mezelf
te bepalen zonder dat mijn redelijke ratio en truttig getwijfel zich er mee bemoeien.
Toch werkt het, het werkt écht! En zo is mijn grens een wens om verder te gaan…

Nu we het toch over grenzen hebben, bij mijn Lief is de grens inmiddels ook bereikt.
Als je het mij vraagt is ons huis er met ons meisjesmeisje een stuk gezelliger op geworden.
Lief was er serieus klaar mee. Na de vakantievrije weken was in ons slaapvertrek de realiteit een stuk minder roze nadat hij als zijnde vervende Verfman al ‘t roze & roze veranderde in wit.
Alleen het van Tante gekregen roze kastje mocht blijven en na smeken de roze lamp ook.
De enige oplossing zijn zoveel mogelijk roze boeken in mijn nieuwe boeken kast dus
vanaf nu speur ik me suf naar roze boeken, roze boeken én rozerdanroze boeken! Iemand?

Kortom we zijn het begin bijzonder begonnen, ben benieuwd wat het jaar ons zal brengen!

Geschreven voor de januari maandopdracht van Crème de la Crème

Vakantievrij!

22 december 2011

Wat heerlijk om wat drukdrukdruk betreft even af te haken, kan er níets anders van maken.
Dag school, Dag juf, Dag broodtrommels, Dag geregelgedoe moeders is aan vakantie toe!
Druk, druk, druk is natuurlijk gauw bedacht, Tijd is tenslotte die laatste die op ons wacht.
Opstaan, aankleden, aansporen, bammen smeren, veters strikken, veters uitstrikken,
opruimrommelen, huishoudelijke taken, kinders te bedde, voorlezen, knuffelen, kriebelkusjes.
De dagelijkse dingen die we doen, doen we. Vaak zonder dat we er bewust bij stil kunnen staan.

Spontaan ben ik dan ook met driehonderdvijfenzestig dagen Teksten, Titels & Treffers gestart.
Fotograferen & Inspireren, door iedere dag dat wat mij raakt te parkeren. Voor leuk. Voor later.
Het brengt me iedere dag weer even terug, soms heel vlug, bij dat wat is. En is geweest.

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, iets wat ik inmiddels aardig in de smiezen heb.
Mijn gevoel volgen voelt nog altijd goed en mijn verstand, schuif ik steeds vaker aan de kant.
Toch besefte ik ergens niet dat ik na volgen, vaak verzaak te voelen. Te voelen wat me raakt.
Verdriet voelen, zonder te luisteren naar mijn heus redelijke ratio. Gewoon omdat dat mag.

Bewust worden, bewust zijn, steeds weer krijg ik de meest handige handvaten aangereikt.
Als ik om me heen kijk kan ik niet anders dan dolgelukkig zijn met lieve lieverds om me heen.
Handvaten, herkenning, steeds weer, steeds vaker ontstaan de meest bijzondere gesprekken.
Zomaar. Zelfs als we ondertussen een spannende scrabblestrijd met elkaar aangaan.

Met mijn conditie daartegen had ik al in geen tijden een goed gesprek gehad.
Buiten de skatekorteklets routes met vriendin en de racefietsrondjes met mams was er
wat mij betreft weinig beweging in te krijgen. Overwinteren deed ik al jaren op de bank.
Maar daar gaan we serieus verandering in aanbrengen, sportief sporten en hoe!
Buikspieroefeningen in de blubber, trap op trap af, zandzak omhoog, zandzak omlaag, zelfs
al gaat het traag. Een sprintje van paal naar paal we doen het, geloof het of niet, allemaal.
Zonder morren, zonder zeuren het is net echt. Bootcamp! Noem het gerust een gevecht.

Maar nu even niet, we gaan genieten van kerstknusse dagen met elkaar. Dagen waarop we
mogen aanschuiven, dagenlang gezinsgezelligheid. Zelfs Tante is vastbesloten erbij te zijn, zo fijn!

Lieve lieverds, lieve lezende lezers, ik hoop dat jullie genieten van kerstknusse dagen!
#vakantievrijzijnisfijn #nietsmeeraandoen

Kansloos?

29 juni 2009

Hoor jullie al denken kansloos? Ze was toch in een zoet-sappig-schrijven
tijdperk beland? Geen zorgen, dat komt heus terug maar soms worden we zonder
pardon van onze roze wolk getrokken en belanden we met beide benen op de grond.

De afgelopen weken hadden Agenda & ik weer veel te veel plannen, gezelligheid
in de vorm van bijkletsen, borrels, lees sapjes, verjaardagen en feestelijke feestjes.
Die ik overigens allemaal, met enige moeite, zonder alcoholische drankjes doorsta.
Deze zomerse zwangerschap is anders moet ik toegeven, mij kun je wel blij maken
met een wijntje, of twee en Martinimoments. Vooral op een warme zomeravond.

Toch kan het me niet zoveel boeien dat ik met mijn dikke buik toch een glaasje neem.
Maar wanneer ik dan als zijnde nuchter ook nog mensen om me heen zie, voor wie
drank het allerbelangrijkste lijkt, mensen die zich kansloos vol gieten. Als ik dat zie,
dan vraag ik me serieus af wat is er loos? Waarom drinken mensen zo veel te veel?
Waarom drinken mensen veel te vaak, te veel? Erger nog waarom drinken mensen
die niet tegen drank kunnen en er bovendien stomvervelend van worden zoveel?

En hoe zou het zijn, als je het dan zover laat komen dat je de volgende ochtend
pas tot de ontdekking komt (of niet) hoe voor schut het is? En dat je ontdekt dat
de plaatsvervangende schaamte van anderen je alleen al een kleur bezorgd?
Als je er dan al achter komt, want eigenlijk is dat ook maar de vraag dan zou
ik heel graag willen weten, waarom vlucht je steeds weer in dronkenschap?

Volgens mij is er dan iets loos en is drinken niet drinken maar vluchten.
Vluchten voor dat wat niet vanzelf gaat en alles wat je blijkbaar tegen staat.
Toch hebben we allemaal onze eigen levenslessen, ieder zijn stugge stuk.
Ieder heeft zijn eigen drama dingen die achteraf vaak nergens over gingen.
Niemand ontkomt daar aan, los het op of laat het, hoe loslaatlastig ook, gaan.

Het is heus niet altijd zo eenvoudig dat weet ik maar pak ergens een kans!
Een kans waarvan er ongetwijfeld genoeg op je pad komen, kijk om je heen.
Kijk naar dat wat er wel is en niet naar dat wat er niet is en nooit meer zal zijn.
Zorg dat alles wat kansloos is een plekje krijgt, dat je dat eindelijk kunt loslaten.

Dan pas kun je echt-echt genieten, het leven kan voor een ieder van ons kort zijn.
Kijk om je heen, er zijn altijd mensen die het nog veel zwaarder hebben dan jij.
Die ernstig ziek zijn, moet leven met pijn, iemand voor lang moeten laten gaan.
Wat is ingrijpender dan iemand kwijt raken, iemand voor altijd moeten missen.
Hoe kun je drank belangrijker laten zijn dan dat, hoe kun je je zo vergissen?

Alleen dat is al een goede reden om niet te vluchten voor dat wat moeilijk is.
Zie jezelf, kijk naar je eigen rijkdom, kijk naar dat waar je wel blij van wordt.
Zelfs wanneer je je altijd afvraagt, al dan niet bewust, wat een ander zal denken.
Hoe belangrijk is dat wat een ander denkt? Waarom is die ander belangrijker dan jou?
Hebben ze een groter huis? Grotere auto? Vetter salaris? Leuker gezin? Zijn ze knapper?
Slimmer? Handiger in huis? Hebben ze meer geld? Minder vetrollen? Meer echte vrienden?
Een grotere bek? Iets dat jij absoluut niet hebt? Geloof me, het is echt niet altijd wat het lijkt.

Ik ben er van overtuigd dat je leven nooit helemaal kans-loos kan zijn. Een fijne gedachte!
(nu klim ik als jullie het goed vinden weer gezellig met mijn mannen op onze roze wolk
én ik verheug me nu al op de volgende zomeravond, dolblij met dikke buik en glaasje prik)

© Sandra de Koning | juni 2009

%d bloggers like this: