Zes & Zo

Onze kleinste boef hoeft nog maar één nachtje te slapen en dan issie zes!
Eindelijk is het zover, na wekenlang nachtjes aftellen komt zijn verjaardag dan toch dichtbij.
Als ik zes jaar terug in de tijd ga zie ik mezelf dolgelukkig zijn met het mannetje in mijn armen.
Het lijkt lang geleden en toch ook niet, het is vooral niet voor te stellen dat hij er ooit niet was.

Een mannetje met twee broers en een zusje, dol op voetbal, voetbal én op voetbal.
Zodra zijn ogen een bal in het vizier hebben beginnen zijn benen serieus te dribbelen.
Het is alsof de bal hem roept, schijnbewegingen, slidings op de straatstenen, een stiffie,
dribbelen, draaien, doelpunten hij is helemaal in zijn element als de bal aan zijn voeten ligt.
Zelfs zijn eerste tand wordt er niet gewoon uitgewiebeld maar eruit geschoten door zijn broer.
En de broekreparaties? Het zal niemand verbazen, hij staat met stip op nummer één!

Stoer maar ook gevoelig, hij is vaak degene die voorstelt om even naar Tante Ria te gaan.
Om de kaarsjes aan te steken en om te kijken of de ingezaaide vergeet-me-nietjes er al zijn.
Met een ‘wie er het eerste is!’ trekt hij een sprintje over de begraafplaats om even later tegen
me aan te kruipen met een “Mama, ik vind het nu echt niet meer leuk dat Tante Ria dood is”
Hij spreekt uit wat we op dat moment allemaal voelen…

Het verdriet van anderen raakt hem en er is maar weinig dat hem ontgaat.
Maar ook zijn eigen verdriet weet hij te vertellen en te vertalen. Nog altijd verliefd op
hetzelfde meisje is hij serieus verdrietig als ze hem volgens eigen zeggen heeft gedumpt.
Om vervolgens weer dolgelukkig te zijn als ze hem met kuspakkertje toch weer heeft gekust.

Een bijzonder mannetje, een mannetje dat ons laat zien waar het in het leven echt om gaat.
Door uit te spreken wat hij voelt, wat hij bedoelt zonder dat daar een maar aan te pas komt.
Ik kan niet anders dan trots zijn, trotser dan trots, trots dat ik zijn moeder mag zijn.

Nog één nachtje slapen lieverd en dan kun je het zeggen: “Ik ben zes! Zo!”

Puberpogingenpositie!

Hoe anders is het? Hoe anders zal het zijn met een 10-er in huis?
Wij hebben het eerste jaar inmiddels achter de rug, onze Tiener wordt Elf!
Zoveel is er eigenlijk niet veranderd, zijn broeken hangen nog steeds op half zeven.
En ook de tijd van de BB Boxer die je boven je broek uit draagt lijkt nog lang niet voorbij.
Zijn opmerkingsvermogen groeit gestaag en de puberpogingen gaan onveranderd door.
Moeders wordt nog steeds met een veelzeggende blik weggebonjourd op het schoolplein.

Thuis lijkt alles normaal, de bank bezetten we nog altijd samen onder een dekentje.
Wel kijkt hij steeds vaker spannende series met ons mee en hij heeft het uitslapen ontdekt.
Sterker nog hij blijkt dol op slapen en wil door niemand niet worden gewekt.

Onze gesprekken zijn niet anders dan anders totdat hij opeens thuiskomt met vragen.
Vragen over volwassen worden, vragen over dat wat hem allemaal nog te wachten staat.
Een spontaan voorlichtingsverlegen gesprek volgt, waarin de nieuwsgierigheid overheerst.
Achteraf besef ik hoe bijzonder dat is en vooral hoe snel het opeens allemaal gaat.
De piratenshampoo die is vervangen door Axe, het deogebruik dat ik op zijn kamer ruik.
Ons mannetje wordt straks man en er staan hem nog heel wat veranderingen te wachten.

Veranderingen die het hem vaak moeilijk maken, veranderingen waar hij zich tegen verzet.
Toch laat hij juist daarmee zien wat echt belangrijk is en waar het hem nou echt om gaat.
Zijn bozige boosheid heeft plaats gemaakt voor teleurstelling en hij spreekt dat wat hem
dwarszit uit, al dan niet met zijn volume voluit. Gelukkig ligt zijn gebruiksaanwijzing nog
altijd binnen handbereik maar het komt er nu echt op aan als het gaat om praten.
Praten, praten en praten, om elkaar daadwerkelijk te kunnen verstaan.

Maar nu, de traktatieknutsels zijn klaar en de slingers hangen door ons huis.
Ik ga gauw mijn mandje in, Meneer wil zijn verjaardag beginnen met ontbijt op bed.
Het duurt vast niet lang voor hij zijn puberpogingen staakt en gaat voor het echte werk ;-)

Blij ben ik,dat ik zijn moeder mag zijn. Puberpogingenpositie of niet, ik ben Tienertrots!

Gemisgevoel…

De stilte die ik in Verliesverdriet omschreef is inmiddels veranderd in een akelige stilte.
Een akelige stilte, gevolgd door onwerkelijke weken waarin wekelijkse bezoekjes wegvallen.
Onwerkelijke weken waarin Tante steeds weer terugkomt in onze gedachten & gesprekken.

Met mijn Lief & Lievelingen, met elkaar delen we voor het eerst een groot verliesverdriet.
Een verliesverdriet dat zorgt voor vragen, vragen waarop we het antwoord niet weten.
Hoe niet te bevatten moet het voor de Mannetjes en ons Meisje zijn, de dood zo dichtbij…
Tante Ria die verdwijnt en vertrekt in een schatkist, een schatkist bedolven onder bloemen.
Een samen zijn met een foto van Tante Ria en grote mensen die allemaal verdrietig zijn.

Toch zorgen juist de tranen die zichtbaar zijn ervoor dat we het delen samen.
En niet alleen als zijnde verdrietig. Ons kleinste mannetje stelt regelmatig voor om
Tante Ria terug te toveren. Iets wat hij in zijn dromen naast een heuleboel doelpunten
maken ook gewoon doet. ‘Ik had Tante Ria levend getoverd en het was heel leuk!’
Het is fijn dat het bespreekbaar is, het helpt. Hoe akelig het gemisgevoel ook is.

Dat het in de opslagplaats van mijn gedachten een chaos is mag duidelijk zijn.
Maar ook bij ons thuis is het een chaos, een goed georganiseerde chaos heb ik me laten
vertellen maar toch! Voor de goede orde start ik met opruimrommelen en tuintuinieren.
Stapje voor stapje, laatje voor laatje, alles krijgt opnieuw een plekje, al dan niet voor altijd.
Met mijn gedachten bij dat wat ik doe lukt het om mijn zinnen voor even te verzetten.

Maar al met al is en blijft het niet te bevatten, de dood is zo ongrijpbaar. Zelfs de leuker
dan leuke dingen die we doen zijn niet in staat om het echt uit mijn gedachten te zetten.
Steeds weer volgt er een dag waarop de tranen niet te troosten zijn en doet het pijn.

Het gemisgevoel is groot nu Tante geen deel meer uitmaakt van ons leven.
Al weet ik heus dat ze dat wel doet. Arthur Japin omschrijft dat als geen ander.
‘Sterven is in de eerste plaats een verhuizing. De pijn moet eerst optrekken.
Maar dan merk je dat er eigenlijk maar één belangrijk ding is veranderd; na
hun dood zijn mensen niet meer om je heen maar in je en daar zitten ze best’

Maar dan nog, ons gemisgevoel is en blijft groot…

Verliesverdriet…

En dan opeens is het stil. Stiller dan stil, een stilte waarin ik zie dat Tante rust heeft.
Dat ze de rust heeft, die ze na jaren, maanden, weken, dagen ziek zijn, zo verdiend.
Ondanks het verdriet is het een mooi momentmoment op de ochtend na haar overlijden.
Een moment waarop ik vooral besef hoe bijzonder onze band is geweest, ze was zoveel
meer dan Tante. Ze was voor mij net als mijn ouders. Ze was er, wat er ook gebeurde. Altijd.

Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik me niet op mijn kop moet laten zitten en geleerd dat
hoe moeilijk een situatie ook is, hoe groot verdriet ook, er is altijd een reden is om te lachen.
Met een overdosis grapgrage items heeft ze ons leven leuker gemaakt, veel leuker dan leuk!
Tante Ria en U, Choco vla & Gele trui, Slagroomstunten & Spetters, Geplette ontbijtbroodjes,
Mijn tas en de Marsenpot, Piercing & Parijs en niet te vergeten de strijd van Ali I en Ali II.
Het eindigde vroeger steevast in een ‘Wacht maar ik zal je even pakken!’ en toen we ouder
werden veranderde dat in een ‘Pas-ter-op’ met een blik die me altijd bij zal blijven…

We hebben zoveel met elkaar meegemaakt. Lollige logeerpartijtjes, met bakje patat
door het durp als onze ouders in het Kasteel dineerden, een harde klap op het knopje van
het licht in de Hoogstraat, kampeerknus in tentje en voor de spelletjestrijd nam ze alle tijd.
Maar ze kwam ook met alle liefde op haar kunstkleinkinderen passen, twee rompertjes
over elkaar en bij tegenstribbelen maakte ze de luiers gewoon achterstevoren vast.
Als ze iets wilde dan deed ze dat. Zonder truttig getwijfel, gewoon omdat het kon.
Zelfs deze kerst was ze er nog bij, als ze iets echt wilde was ze vastbesloten.

‘Doe wat je altijd deed’ is inmiddels grijsgedraaid, ‘Kikker en het vogeltje’ grijsgelezen.
Ons meisje geeft jou een laatste high five, kleinste boef zingt zachtjes zijn hele repertoire.
Middelste draagt jou foto ’t liefst bij zich en Oudste heeft echt ontzettend met je te doen.
En wij samen… wij kunnen, beter nog willen het ergens niet geloven, het is nog zo onwerkelijk.
We zijn enorm dankbaar voor de momentmomenten met jou en je hebt ongetwijfeld een meer dan
bijzondere bestemming uitgezocht. Met liever dan lieve lieverds om ons heen komen we er wel…

Maar toch! Alles in mij roept dat ik je níet wil missen, ons verliesverdriet is groot.

Inspirerende Inspiratie!

Met de einddatum op 4 februari 2014 is dit het momentmoment om uitdagende uitdaging
en de daarbij behorende voortgang opnieuw tussen mijn KoningsKrabbels te parkeren.
Iemand overhalen om ook een levensleuke lijst te maken was de eerste die ik spontaan
kon doorstrepen. Het blijft bijzonder om te ervaren hoe de inspirerende inspiratie inspireert.

Want wat is er mooier dan doen waar je blij van wordt?
Dichter dan dichtbij zie ik hoe moeilijk het is als je dat niet meer kunt, écht niet meer kunt.
Als je het niet zelf mag beslissen en geen controle meer hebt over je leven, over je lijf…
Het is niet voor te stellen hoe dát is. Maar het gebeurt, het kan ons allemaal gebeuren.
Tijdens een gesprek met Tante besef ik dat we niet moeten uitstellen maar doen! Omdat het kan.

Dat is wat ik wil met mijn KoningsKrabbels, dat wat zorgt voor inspirerende inspiratie delen.
Niet alleen aan de keukentafel maar ook in mijn online leven. Omdat het bij me past, ik hou ervan!
Socializen, het in contact zijn. Als zijnde mensenmens ben ik op mijn best met jullie om me heen.

En mijn levensleuke lijst voegt daar wat mij betreft zeker iets waardevols aan toe, bij deze:

1. Een uitdagende uitdaging aangaan. Gedaan!
2. Film ‘The Bucket List’ kijken. Gezien! #aanrader
3. Vaker uitspreken wat ik vind & voel. #vriendschapsverplichtingen
4. Overtuigende Overtuigingen vastleggen. Vastgelegd! Overtuigend overtuigd
5. Mijn verstand verstandiger gebruiken. #verstandvakeraandekant
6. Terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
7. Andere baan zoeken met meer hectiek.
8. iPhone op de kop tikken. Op de kop getikt, ben overtuigd iPhonefan!
9. Op een Koningskleedje met Koninginnedag. 30 april ’11, met Vriendin & Mannetjes.
10. Auto met automatische deurvergrendeling. Mijn Toffe Toyota, met dank aan paps!
11. Mijn inmiddels antieke skates vervangen. en die van vriendin ook. #skatesnel.
12. Ieder jaar een SamenJarig feestje geven. gedaan, staat alweer in de planning.
13. Hapje-uit-eten bij het Kasteel. Geweest op 27 mei ’11, het was heerlijk…
14. Opslagplaats van gedachten opruimen. Al blijft ’t ergens onbegonnen werk ;).
15. Kinderopleiding volgen bij Tineke Noordegraaf. Begin begonnen.
16. Met dochterlief naar een concert van K3.
17. Voortuin definitief onkruidvrij maken.
18. Alle verzamelzooi van zolder. Opruimrommelvrij!
19. Kampeerknus kamperen met mijn Lief.
20. Tarot kaarten laten leggen. Bijzondere ervaring. #bevestigingenbevestigd
21. Boek ‘Mama schrijft’ invullen voor Mannetjes & Meisje. Klaar! #wieschrijftdieblijft
22. Met oudste een rondje op skates (mét sprintje) Sprintje gewonnen.
23. Recept van Feta Saganaki bemachtigen. Gelukt! Dankjewel Moniek.
24. Racefietsrondjes rijden met Mams. Ali I & Ali II gaan regelmatig samen op pad.
25. Pedicure pijn ervaren.
26. Een sneller dan snelle laptop kopen. Gekocht!
27. Sportiever gaan sporten. Bootcamp! #beginbegonnen
28. Meer dan 1001 volgers op Twitter.
29. Iemand die stom is gewoon stom vinden.
30. Meer MartiniMoments.
31. KoningsKrabbel Column in een maandblad.
32. Nogmaals alle afleveringen van McLeods Daughters kijken.
33. Workshop Trommelen volgen met middelste boef.
34. Winterslaap boeken voor het hele gezin.
35. Met vriendin naar de Rollerskatebaan.
36. Meer X-weekenden in de planning. Geregeld met Agenda.
37. Potje badmintonnen met Bianc.
38. Parachutespringen.
39. Tien minuten gratis winkelen.
40. Contact zoeken met Jeugdvriendin.
41. Workshop WordPress. Kickstart WordPress aangeschaft.
42. Lichtkoorden maken bij de KralenKoning.
43. Familie reünie organiseren.
44. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
45. Terrashaard in de tuin.
46. De Postcodeloterij winnen. Gelukt! Maarliefst drie euro én een scharrelrookworst ;)
47. Een cruise maken.
48. Fotoboeken maken voor de Kidz.
49. Dakkapel op ons huis.
50. Pyjamafeestje met vriendinnen.
51. KoningsKrabbel in de krant. Ging weliswaar over voetbal maar toch..
52. Meer tijd met mezelf doorbrengen.
53. Leuk voor later brief aan mijn lief.
54. Spacecake maken én eten.
55. Met kleinste boef naar het stadion.
56. Abonnement op een tijdschrift dat bij me past.
57. Zelf een sjaal breien.
58. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
59. Dansen dansen & dansen op Ibiza.
60. Cd speler voor mijn Toffe Toyota.
61. Iemand overhalen om ook een Bucket list te maken. Gelukt! Meerdere malen zelfs…
62. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen.
63. In een volle lift op alle knopjes drukken.
64. Boeken in de wachtrij weglezen. Gelukt! Alhoewel een nieuwe stapel spontaan is ontstaan.
65. Samen foto’s maken in een fotohokje.
66. Oud & Nieuw in het buitenland vieren.
67. Badderen in een bad met Baileys.
68. Film ‘Desert Flower’ kijken. Gezien! Prachtig…
69. Klavertje vier vinden.
70. Samen met mijn lief terug naar Dubai.
71. Broekreparatie cursus volgen.
72. Professionele fotocamera aanschaffen.
73. Persoonlijk briefje achterlaten in biebboek.
74. 24-uurs film marathon.
75. Ballonvaren met mijn Lief.
76. Meer mediteren. ‘Mediteren kun je leren’ workshop gevolgd.
77. Platenspeler op de kop tikken.
78. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
79. Website KoningsKrabbels professionaliseren.
80. Iets onvergeeflijks vergeven.
81. Cursus Frans.
82. Droomdagboek bijhouden.
83. Monchou taart bakken.
84. Fotograferen waar ik blij van word. 365dagenproject gestart!
85. Megamassage meemaken.
86. Moeilijke puzzel puzzelen.
87. Koffie leren drinken.
88. Alle bewaarbende MarktPlaats-en. Verkocht!
89. KoningsKrabbels matchboox maken.
90. Met vriendinnen de USP skaten.
91. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub.
92. Met liefste vriendin terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
93. Apparaat ontwerpen voor volgevouwen wasmanden.
94. Een hangende Hangmat in de tuin.
95. Op tennisles voor als ik later groot ben.
96. Met mijn lief Dineren in het Donker.
97. In de tuin een boom planten met geldbriefjesbladeren.
98. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
99. Alle overbodige vastleggers deleten in Picasa. Delete! #opgeruimdstaatnetjes.
100. Gezinsgezelligheid vast laten leggen door Heleen Klop Fotografie.
101. Mijn Bucket List publiceren. Gedaan op 11 mei ‘11.

BeginBegonnen…

K3 klanken en dansende dochter zorgen ervoor dat ik de spierpijnpech enigszins vergeet.
Het voelt alsof ik tussen de deuren van de tram heb gezeten, lastig te verklaren vanuit een
tramvrij durp (sorry mam) en ik heb het gelukkig nooit écht ervaren maar zo voelt het vast.
Hoe is het toch mogelijk dat ik, terwijl het nooit bij me is opgekomen om te gaan sporten in
de winter nu wekelijks, al dan niet met bootcampbibbers, met vriendinnen mee ga. Vrijwillig.

Dankzij de vriendinnenvriendschap, Frank en niet in de laatste plaats zijn oppeppende praat
ga ik het sportief sporten zelfs een soort van leuk vinden. Alhoewel, als ik denk aan de TRX
trapezetrucjes in de blubber, staat wat mij betreft nog ter discussie of leuk het juiste woord is.
Maar tijdens de sprintjes van paal naar paal kon ik in het begin alleen maar denken aan een
lantaarnpaalverplaatsing verzoek bij de gemeente en nu lijken ze serieus dichterbij te komen.
Goed nieuws dus voor conditiedrama en tegelijkertijd voor de ontkenning van ouder worden.
Ook mijn gehoorgemis lijkt na de ooroperatie eindelijk weer helemaal hersteld, zelfs als ik thuis
de trap op loop kan ik een “ZET AAAAN!” en “ZOEK JE GRENS” van Frank nog prima horen.

De “ZOEK JE GRENS!” schreeuw van Frank bij het zoveelste sprintje omhoog brengt
me akelig dicht bij mijn positieven en ik besef dat dát is waar het bij mij vaak mis gaat.
Mijn grens aangeven blijft gerust lastig. Niet het uitspreken wat ik vind, wat ik voel en bedoel.
Maar de grens daadwerkelijk voor mezelf bepalen. Waar ligt mijn grens? En Waarom?
Het is soms lastiger dan lastig om het met mezelf eens te worden, om de grens voor mezelf
te bepalen zonder dat mijn redelijke ratio en truttig getwijfel zich er mee bemoeien.
Toch werkt het, het werkt écht! En zo is mijn grens een wens om verder te gaan…

Nu we het toch over grenzen hebben, bij mijn Lief is de grens inmiddels ook bereikt.
Als je het mij vraagt is ons huis er met ons meisjesmeisje een stuk gezelliger op geworden.
Lief was er serieus klaar mee. Na de vakantievrije weken was in ons slaapvertrek de realiteit een stuk minder roze nadat hij als zijnde vervende Verfman al ‘t roze & roze veranderde in wit.
Alleen het van Tante gekregen roze kastje mocht blijven en na smeken de roze lamp ook.
De enige oplossing zijn zoveel mogelijk roze boeken in mijn nieuwe boeken kast dus
vanaf nu speur ik me suf naar roze boeken, roze boeken én rozerdanroze boeken! Iemand?

Kortom we zijn het begin bijzonder begonnen, ben benieuwd wat het jaar ons zal brengen!

Geschreven voor de januari maandopdracht van Crème de la Crème

Vakantievrij!

Wat heerlijk om wat drukdrukdruk betreft even af te haken, kan er níets anders van maken.
Dag school, Dag juf, Dag broodtrommels, Dag geregelgedoe moeders is aan vakantie toe!
Druk, druk, druk is natuurlijk gauw bedacht, Tijd is tenslotte die laatste die op ons wacht.
Opstaan, aankleden, aansporen, bammen smeren, veters strikken, veters uitstrikken,
opruimrommelen, huishoudelijke taken, kinders te bedde, voorlezen, knuffelen, kriebelkusjes.
De dagelijkse dingen die we doen, doen we. Vaak zonder dat we er bewust bij stil kunnen staan.

Spontaan ben ik dan ook met driehonderdvijfenzestig dagen Teksten, Titels & Treffers gestart.
Fotograferen & Inspireren, door iedere dag dat wat mij raakt te parkeren. Voor leuk. Voor later.
Het brengt me iedere dag weer even terug, soms heel vlug, bij dat wat is. En is geweest.

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, iets wat ik inmiddels aardig in de smiezen heb.
Mijn gevoel volgen voelt nog altijd goed en mijn verstand, schuif ik steeds vaker aan de kant.
Toch besefte ik ergens niet dat ik na volgen, vaak verzaak te voelen. Te voelen wat me raakt.
Verdriet voelen, zonder te luisteren naar mijn heus redelijke ratio. Gewoon omdat dat mag.

Bewust worden, bewust zijn, steeds weer krijg ik de meest handige handvaten aangereikt.
Als ik om me heen kijk kan ik niet anders dan dolgelukkig zijn met lieve lieverds om me heen.
Handvaten, herkenning, steeds weer, steeds vaker ontstaan de meest bijzondere gesprekken.
Zomaar. Zelfs als we ondertussen een spannende scrabblestrijd met elkaar aangaan.

Met mijn conditie daartegen had ik al in geen tijden een goed gesprek gehad.
Buiten de skatekorteklets routes met vriendin en de racefietsrondjes met mams was er
wat mij betreft weinig beweging in te krijgen. Overwinteren deed ik al jaren op de bank.
Maar daar gaan we serieus verandering in aanbrengen, sportief sporten en hoe!
Buikspieroefeningen in de blubber, trap op trap af, zandzak omhoog, zandzak omlaag, zelfs
al gaat het traag. Een sprintje van paal naar paal we doen het, geloof het of niet, allemaal.
Zonder morren, zonder zeuren het is net echt. Bootcamp! Noem het gerust een gevecht.

Maar nu even niet, we gaan genieten van kerstknusse dagen met elkaar. Dagen waarop we
mogen aanschuiven, dagenlang gezinsgezelligheid. Zelfs Tante is vastbesloten erbij te zijn, zo fijn!

Lieve lieverds, lieve lezende lezers, ik hoop dat jullie genieten van kerstknusse dagen!
#vakantievrijzijnisfijn #nietsmeeraandoen

Gezinsgeluk!

Twee jaar later en ik kan niet anders zeggen, ze is echt zo leuk!
Ons meisje is alweer Twee… Twee gevolgd door Nee, voor velen een welbekend duo.
Een duo dat zich steeds vaker, weliswaar met een ik-stort-me-ter-aarde variant, laat zien.
Toch beginnen onze dagen met zingen & springen op het aankleedkussen, zo vrolijk als ze is.

K3 klanken klinken door ons huis en tijdens de meisjesmeerderheidmomenten geniet
ik van een dansende dochter die pogingen doet om de K3 kunstjes onder de knie te krijgen.
Eerst was ik nog bang dat ze een ontaarde poppenmoeder zou worden maar inmiddels maakt
ze dagelijks haar poppenwagenwandeling en zorgt ze zonder zorgen voor alle poppen op rij.
Het is heerlijk om te horen hoe ze vanuit een papagaaienpositie haar woordenwereld vergroot.
En als ik naar haar kijk kan ik me niet voorstellen dat het ooit, liever nooit, anders zal zijn…
Dat ze groter dan groot groeit en me niet meer de hele dag door knuffels & kusjes komt geven.

Zo’n dag van verjaren is altijd weer bijzonder, hoe groot of klein we ook zijn.
Zelfs al heeft Huis daarna veel weg van Bart Smit, inclusief papier en verpakkingen. Overal.
Het doet me weer even Stilstaan, het doet me beseffen hoe rijk we zijn met elkaar.

Met onze levens in het nu, met onze ouders dichtbij en ons gezinsgeluk compleet.

Momentmomenten

Als ik mijn KoningsKrabbel aan haar voorlees staat de wereld van Tante even stil. Letterlijk.
‘Stilstaan’ maakt veel bij haar los en emotionele maar vooral bijzondere gesprekken volgen.
Na deze gesprekken komt het ook bij mij keihard binnen. Het is zo onwerkelijk om met mijn
altijd sterke, stoere Tante deze gesprekken te voeren. Om haar nu zo intens verdrietig te zien.
Nu pas besef ik dat ze geniet van momentmomenten, geniet van uitstapjes, een wijntje,
een gezellig gesprek maar dat zelfs op die momentmomenten het niet altijd is wat het lijkt…

Ondanks alles is er ook een groot rijkdomsbesef, het is fijn dat ik dit met haar mag delen.
En dat ik er tijdens die moeilijke momenten mag zijn, net zoals ze er altijd voor mij is.
Naast moppermomenten zijn er ook mooie momenten, momenten waarop we grappen samen.
Grappen over de racefietsen, welke na jarenlange discussie eindelijk hun plaats weten.
Ze zijn inmiddels voorzien van namen. Ali I en Ali II. In die en niet in willekeurige volgorde.
Het is heerlijk om haar zo blij te zien, om haar te horen grappen, om bij haar te zijn.
Oneerlijk blijft het. Oneerlijker dan oneerlijk, dit is het leven op zijn alleralleroneerlijkst.

Als ik zelf na een ooroperatie op de bank beland in de suf, slapen & scrabblestand,
kom ik het liefst vliegensvlug weer bij het oude terug. Toch pak ik die momentmomenten.
“Tuurlijk! Ik doe braaf rustig aan” Je snapt, ik ben de strijd met mezelf regelmatig aangegaan.
Wie niet horen wil… gelukkig zijn er momentmomenten genoeg. Met de zonnige zon op mijn bol,
ontspannend met spannend boek, tijdens de bankbezettingen met Mannetjes & Meisje,
op vriendinnenvriendschapsmomenten maar ook onder de warme douche. Zelfs met bloemetjesbadmuts.
En zeker niet in de laatste plaats omdat mijn allerallerliefste Lief er steeds weer voor mij is.

Dat voor hem niet de makkelijkste momenten waren weggelegd hoef ik niemand uit te leggen.
Met puberpogingen en een peuterpuberpositie in ons gezin tel ik tot tien en Lief gerust tot honderd.
Grote kans dat ik spijt krijg als de ooroperatie wat gehoorgemis betreft gelukt blijkt. Maar dan
zetten we ‘Wie het langste stil kan zijn’ per direct in, als zijnde favoriet in de spelletjesstrijd.

Als we de moppermomenten aan ons voorbij laten gaan kunnen we bij momentmomenten stilstaan.

Stilstaan…

Na een ‘Goedemorgen mama’midden in de nacht en opstaan met boevige boeven die
veels te vroeg klaarwakker zijn kan ik soms alleen nog maar bedenken dat ik wil slapen.
Toch ben ik Wekker, die me iedere ochtend met akelig geluid wakker probeert te maken,
steeds vaker voor. Met een druk op de knop schakel ik dan zelfs snooze in één keer uit.

Ook na lang opblijven tijdens een avondje swingen & socializen voel ik van brak zijn nagenoeg niets.
Sterker nog, het doet mijn accu opladen! De sfeer tijdens het Spruitjesfeest, de muziek, het publiek
en de hele avond dansendansendansen zorgen voor onbeperkte toegang naar mijn energieopslag.
Moe zijn tijdens moeilijke momenten, moe zijn tijdens een moeizame periode, moe zijn als moeder
het is soms zo vermoeiend. Daarbij voelt het goed van suf naar springlevend. Ik wil meer!

Het blijft steeds weer zoeken naar de balans tussen Heftig & Harmonie.
Als vrouw van, moeder van, dochter van, vriendin van en ex van. In die en in willekeurige volgorde.
Voor mij is het, zonder enige uitzondering, niet iets wat je er zomaar even bij doet.
Zo is het na vakantievrije dagen eigenlijk best fijn, ritme, ruimte, rennen & rust. Met regelmaat.
Want opeens is daar ook weer alle ruimte om momenten met mezelf in te plannen.
Uiteindelijk maak ik zelfs tijd vrij voor studiebollige activiteiten, wie had gedacht!

Na truttig getwijfel ben ik begonnen met de Kinderopleiding bij Tineke Noordegraaf. Een opleiding
die in ons geval, met drie boevige boeven en een meisjesmeisje, zijn geld gaat opbrengen.
Toch vond ik het lastig om daarin mijn verantwoordelijkheid te verwoorden en dit moment
ook echt voor mezelf te pakken. Tot ik in gedachten opeens mijn vriendin weer hoor zeggen:
‘Het is nogal arrogant om te denken dat het zonder jou niet goed komt’ En zo is het ook, zo blijkt.

Ondertussen is mijn allerliefste Tante al een tijd in strijd met tegenstribbelende benen.
Ze is beland in een situatie die wat ziek zijn betreft, niet meer terug te draaien is.
Een paar jaar geleden ging ze naar Parijs op de fiets, nu kan ze fysiek gezien nagenoeg niets.
Zonder beschikbare medicijnen is achteruitgaan voor haar de enige optie die nog overblijft.
Het is moeilijk om haar zo te zien, om te zien hoe ze afscheid neemt van fanatiek fietsen, fotograferen
en andere favoriete bezigheden. Naast het verhuisverdriet en groot gemis van alles wat haar lief is.
Op de racefiets waarop ze naar Parijs is gefietst mag ik de kilometerkunsten namens haar voortzetten.
Trots trap ik tegen de trappers tijdens de racefietsrondjes met mams maar ook dan kan ik niet
anders dan stilstaan bij dat wat er echt toe doet, dat gevoel komt weer dichter dan ooit dichtbij.

Daardoor besef ik, dat ik in mijn leven de mogelijkheid heb, om vanuit de snelste versnelling terug te schakelen,
om zelfs even het gas los te laten. Dat de beslissing om wel of niet stil te staan bij mij ligt…

© Sandra de Koning – van de Pol | September 2011