Skip to content

Stopcontacten

10 maart 2009

Na het schrijven van Stopcontact en het lezen van de lieve reactie’s & respect kan ik
jullie vertellen dat er inmiddels positieve ontwikkelingen zijn, zo hoe deftig klinkt dat?
Alles is volop in beweging, op school, de gesprekken tijdens de therapie, het voelt goed.

Het is fijn om te zien dat de boosheid een plekje krijgt, het is fijn om tijdens de therapie
te horen dat mijn gevoel juist is, dat wordt bevestigd dat ik me niet voor niets zorgen maak.
Het is vooral fijn dat ze er iets mee kunnen, dat ze ons kunnen helpen bij de verwerking. Dat
ze ons kunnen helpen om de boosheid, het verdriet en de teleurstelling een plekje te geven.

Afgelopen week ben ik in het boek ‘Scheiden’ begonnen, geschreven door Carlijne Vos.
Niet echt een titel waar je vrolijk van wordt dacht ik nog maar in dit boek staat,
hoe je na een scheiding tóch goede ouders kunt zijn samen.
In dit boek staat precies hoe het í­s, hoe het volgens mij moet, mag en kan zijn!
Het is niet altijd uit te leggen waarom je uit elkaar gaat. Het is lastig uitleggen
waarom je bepaalde beslissingen op bepaalde momenten hebt genomen. Het is hoe het was
waarom het zo was, waarom het niet op te lossen was en ís. En het is voor mij helemaal
niet uit te leggen waarom het voor mij, ondanks alles, toch goed voelt, alsof het zo moest zijn.

En nu staat het er! Zwart op wit…hoe je je voelt, hoe je je mág voelen.
Hoe je dingen kunt oplossen, hoe je de dingen kunt accepteren.
Hoe belangrijk het is dat je elkaar de rol als ouder gunt
én hoe belangrijk het is om dingen los te laten (nee hè? Daar gaan we weer…)

In dit stuk van verwerken spelen alle lieverds om ons heen ook nog altijd een grote rol.
Als ik daar bij stil sta, blijf ik dat bijzonder vinden, altijd weer een luisterend oor.
Zelf ben ik er soms zo klaar mee, hoe moet dat in vredesnaam voor mijn omgeving zijn?
Wij ‘moeten’ nou eenmaal als zijnde ouders met elkaar verder terwijl je elkaar ´t liefst
buitenspel zet, om maar even in de gepaste termen te blijven, zij kunnen alleen luisteren.

Gelukkig zijn er steeds vaker momenten waarop alles anders is, minder moeilijk is.
Steeds vaker laat je geheugen ook de mooie herinneringen weer toe. Dan kun je
elkaar weer van een andere kant zien. Soms ben je het spontaan weer met elkaar eens.
Je kunt weer één lijn trekken, soms kun je zelfs grappen samen en weer leuke ouders zijn.
Uiteindelijk geeft dat me de kracht om er op te vertrouwen, dat het allemaal goed komt.
Dat we ooit weer in staat zijn om voor onze boevige boeven leuke ouders te zijn.

Er zijn ook mensen die juist verder van je af komen te staan. Mensen die je laat gaan.
Mensen die niet zozeer het contact met je verbreken maar ook niet de moeite doen om er
voor je te zijn. Ze hebben géén idee hoe het is, hoe het is om dit mee te moeten maken.
Ze oordelen en veroordelen, ze weten het allemaal veel beter dan jij, dan wij.
Voor hun is het vooral lastig, ze vinden dat jij het hun lastig maakt omdat ze
alleen maar kunnen bedenken dat het plaatje zoals het was, leuker was… voor hun!

Stop-contacten, gelukkig hoeft het niet altijd een groot gemis te zijn soms is het juist fijn.
Uiteindelijk komen er ook weer andere bijzondere mensen op je pad…

© Sandra de Koning | Maart ‘09

3 reacties leave one →
  1. 16 september 2012 00:41

    Jouw opmerking: die kunnen alleen maar bedenken dat het plaatje leuker was… voor hun! raakt me. HOE waar is dat!? Ik ben mensen kwijtgeraakt, die er inderdaad moeite mee hadden. Ineens valt dat ff op z’n plek! Dank!

    • 18 september 2012 11:39

      Graag gedaan ;) Vriendschapsveranderingen zijn
      misschien wel het meest heftig in zo’n situatie.
      Eigenlijk heb ik het pas in het afgelopen jaar echt
      los kunnen laten, het heeft me zo enorm gekwetst…

  2. 18 september 2012 20:29

    Ik heb dat eigenlijk maar met twee mensen.Die kende ik al, vòòr ik ex-genoot ontmoette, en die schoven me zó opzij, en waren ineens dikke mik met ex-vriendin.
    Daar heb ik het wel moeilijk mee gehad.
    Met vriendinnen waar ik ineens niet meer uitgenodigd werd om te komen eten omdat ik nu een “bedreiging” was, heb ik me minder druk gemaakt. Dat werden kennissen, en nu mensen van vroegah….

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: