Skip to content

Omgekeerde Wereld

25 april 2009

Met een klein boefje te bedde en twee boeven die de speeltuin onveilig maken heeft moeders tijd
om een nieuwe blog te schrijven en tegelijkertijd te reageren op de, nog steeds, binnenkomende reacties.
Mijn zwanger-blog is maarliefst zevenhonderd keer gelezen, zevennnhonderd keer!
Al die lieve felicitaties, lieve krabbels en nog lievere inboxberichten die we soms met tranen in onze ogen lazen.
Daar waren we gerust weer stil van…

Dát zijn dan toch maar weer de gezellige voordelen van het hyven en in een durp (sorry mam!) wonen.
Zoveel mensen die meeleven, al die lieverds om ons heen die het zwangerzijn nóg leuker maken! (als dat al kan)
Zelfs de mensen van wie we dat absoluut niet hadden verwacht reageerden positief…
iets wat voor ons belangrijk maar vooral heel fijn is, vooral voor de boeven,
die er zo vol van zijn, ze fantaseren er nog steeds in het wilde weg op los.
Zo wil Dion graag een babyzusje, Nino twee broertjes want hij heeft tenslotte twee armen
om ze vast te houden en Joram zegt iedere ochtend dat hij niet kan wachten tot het november is.
Hij wil in het kader van de eerlijke partijen met voetbal graag een broertje.
Maar ook voor Rob omdat hij voor het eerst vader wordt en er niets bijzonderder is dan dat.

En ik…ik zou zo graag deze zwangerschap en het op de wereld zetten van ons minimensje,
willen beleven zonder toestanden, zonder ruzie, zonder verdriet, zonder onzinnig geneuzel,
zonder keizersnee én zonder ernstig bloedverliesdrama.
Tijdens deze allerallerallerlaatste zwangerschap wil ik alleen maar genieten.
Met elkaar, van mijn dikker wordende buik, van het geschop voelen in mijn buik,
van fantaseren over ons minimensje, van de puflessen met mijn dikke-buik-vriendinnen
en genieten in de zon van de verhalen die de boeven vertellen,
zoals nu, nu de middelste boef de tuin binnenloopt en vertelt dat hij is geprikt door een vlieger,
waarmee hij een vliegend en prikkend beest bedoeld, dát is wat ik wil!

Schrijftikkend in de tuin, met mijn laptop op schoot en terugdenkend aan de afgelopen jaren besef ik hoe omgekeerd mijn wereld nu eigenlijk is, hoe dingen kunnen veranderen.
Door het pakken van de handvatten die we krijgen.
Toen Peet en ik uit elkaar gingen kon ik dagenwekenmaandenjarenlang
alleen maar bang zijn dat het nooit meer goed zou komen met mijn, met ons leven.
Mijn grootste angst was dat het nooit meer ‘gewoon & gelukkig’ zou worden
omdat het gerust lastig, onhandig en vooral veel geregelgedoe is om ouders te zijn en niet bij elkaar te wonen.
En nu zijn we tóch zover dat we elkaar die rol als ouder weer gunnen.
De boeven hebben het ondanks alles goed in twee huizen.

Zo veranderen de dingen in het leven maarrr…sommige dingen ook niet!
Ook deze zwangerschap bedenkt iedereen meteen dat ik nu vast een meisje wil.
We willen graag een kindje samen, dat is wat we willen!
Bij mijn vorige zwangerschappen had ik dat helemaal niet, juist niet, moet ik zeggen.
Juist niet omdat het belangrijker werd gemaakt dan het is, véél te belangrijk!
De drie boeven zouden we natuurlijk nevernooitniet in willen ruilen voor meisjes, waarom?
Ze zijn totaal verschillend en dragen zelfs roze!

Natuurlijk willen we graag een jongen, wij weten tenslotte als geen ander hoe geweldig dat is!
En dit keer willen we ook dolgraag een meisje (lees: een roze buggy, roze behang, roze kleertjes…alles roze)

Dát zou pas de omgekeerde wereld zijn!

© Sandra de Koning | april 2009

No comments yet

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: