Skip to content

Rijk-dom!

12 mei 2009

In momenten van stilte komen de antwoorden…dat is echt zo, althans voor mij.
Natuurlijk hoef ik jullie niet te vertellen dat die momenten-van-stilte in ons Koningshuis,
niet voor het oprapen liggen en als ze er al zijn, tijdens de inleverweekenden bijvoorbeeld,
dan kan ik alle tijd voor mezelf inplannen maar dat lukt me nog steeds niet…ik smeer ‘m het liefst meteen!
Ons huis zo leeg, opgeruimd speelgoed, de griezelige stilte zonder piratenkreten & gromgeluiden…nee dankjewel!
Gelukkig is dát probleem binnen nu en om precies te zijn 25 weken en een paar dagen niet meer van toepassing.
Hoe ik overigens zo precies weet hoelang het nog duurt? Zoonlief telt de weken, ’t liefst de dagen af…

We dwalen af, in mijn toestand geheel niet verbazingwekkend overigens, wen er maar aan!
Waar waren we, momenten van stilte…
Zo’n moment van stilte had ik vanmiddag, languit in de stoel bij Irma.
Irma geeft voetreflexzonetherapie, reikibehandelingen en nog veel meer,
daarbij is er altijd een luisterend oor en maakt ze me bewust van dingen die belangrijker voor mij zijn dan ik dacht.

Dat is genieten, dat is even iets helemaal voor mezelf doen en dingen worden helder, dat ook.
Dacht ik nog dat ik middels mijn doe-het-zelf-blog-therapie de boel aardig op een rijtje had, blijkt dat toch
niet helemáál zo te zijn, juist door mijn zwangerschap komen er nu weer allemaal dingen boven.
Vooral uitspraken & opmerkingen die me tijdens mijn vorige zwangerschap geraakt hebben,
erger nog gekwetst hebben, ik heb er voor mijn gevoel totaal niet op gereageerd.
En nu, zo blijkt, zit het me dus ergens nog dwars, lekker dan!

Laat ik eerst duidelijk zijn, het is heus niet zo dat ik jullie ernstig nieuwsgierig wil maken.
Ik had het er in mijn laatste blog al over maar die paar regels blijken toch niet voldoende om dit los te laten,
een plekje te geven en me bewust te maken van dat, wat het met mij gedaan heeft…
(in mijn stiekum toch niet laatste zwangerschap)

Het komt er op neer dat ik het moeilijk vind,
dat het geslacht van een minimensje op komst zo belangrijk gemaakt wordt.
In mijn vorige zwangerschap zelfs zo belangrijk dat ik steeds heb gedacht, laat het alsjeblieft een jongen zijn!
(waarop zelfs werd gezegd, je moet niet zo hopen dat het een jongen is, dan krijg je er straks nog één! Ja? En?)
Afijn toen het zo was veranderde er nóg niets, het was nog steeds belangrijk, hoe kan dat?
Zoveel rijkdom, zo rijk en toch zo dom…dom omdat het besef er niet was, niet is, hoe belangrijk is het nou echt?
Het heeft mij geraakt en zo gekwetst,
dat ik precies kan navertellen welke opmerking, waar en op welk tijdstip werd gemaakt.
…ik wil het niet meer horen dáárvan ben ik me nu absoluut bewust!
Eigenlijk is het zo dat ik geen meisje wil maar ik wil wel heel graag een dochter.
En zelfs door dat uit te spreken, was en ben ik bang om ook zo te worden.
om iemand te worden die het te belangrijk maakt en eigenlijk zo ondankbaar is…

Als wij straks ons minimensje zien, mogen vasthouden, een naam mogen geven,
als wij ons kindje mee naar huis mogen nemen, geloof me,
dan is er niemand maar dan ook echt niemand op de wereld die ons kan overhalen dat niet te doen.
Het is óns minimensje, een kindje van ons samen en dat, dát is de allergrootste rijkdom!

© Sandra de Koning | mei 2009

No comments yet

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: