Skip to content

Sleur in zicht!

7 juni 2009

Ken je dat? Om tien voor zes wakker terwijl de kinderen uit logeren zijn,
je verheugen op een ochtend wakker worden zonder boevengespring op je bed
en dan wakker, klaarwakker zijn om tien voor zes!

Zo werd ik vanmorgen wakker met allemaal krabbels in mijn kupke.
Natuurlijk kom ik nu niet opeens op de proppen met een wij hebben een saai
leven verhaal, wij hebben héus geen saai leven hier in het Koningshuis maar toch.
De afgelopen weken ervaar ik een soort rust, alhoewel dat lichtelijk overdreven is
omdat Agenda & ik nog steeds in strijd zijn over de hoeveelheid afspraken die er
in komen te staan. Maar toch is het zo, het is zelfs gelukt om een X-week in te plannen.

Neem nou de afgelopen weken in gezelschap van Zon. Langlanguit, achterover in de kussens.
Met megastapel tijdschriften, bikini & zwembroeken aan en een opgeblazen zwembad.
Een opgeblazen zwembad, twee krokodillen en een haai om precies te zijn. Waarbij de haai
na een gevecht met de krokodillen inmiddels vredig is leeggelopen na een goed en gevuld leven.
Wat heerlijk die rust, genieten in gezelschap van Zon, wat een leven…

Het is heerlijk om die rust te ervaren, die rust bij mezelf, bij mijn Lief, bij de boeven
en bij ons minimensje, waarbij we dagelijks getuige mogen zijn van koprollen & karatetrappen.

Er zijn zoveel momenten dat ik blij ben met ons leven, dat ik toch dankbaar ben.
Bizar bewust worden voor mij want ik heb alles heel lang juist níet zo gewild en zoveel getwijfeld.
Het weggaan bij Peet, uit ons huis, weg van vrienden & vriendinnen, weg van familie,
weg uit de na tien jaar zo vertrouwde omgeving, uit de stad! (jaja mams!)
En nu is het goed, voelt het nog meer, voelt het eindelijk, voelt het alsof het zo mocht zijn.

Door de opmerkingen die door de boeven inmiddels volop gemaakt worden
‘ mama, papa en ik zagen de verfman nog en we gingen samen zwaaien’ Of mijn shirt
dat resoluut omhoog wordt getrokken met een ‘kijk papa! Mama heeft een dikke buik hè!’
Die opmerkingen zorgen ervoor dat je even moet slikken maar doen me vooral beseffen
dat de boeven het ‘wij zijn toch nog een gezin ondanks de twee huizen’ gevoel weer ervaren.
Op zulke momenten kun je me wegdragen nu emotioneel gezien vaak niet te helpen ben.

Gisteravond waren we op hetzelfde feestje, zonder ik-zie-je-liever-niet ontmoeting & begroeting,
kan ik ook blij worden als ik zie dat hij geniet, dat hij blij kijkt, in gezelschap van een leuk meisje.
Wat ik dan vooral voel en waar ik me ook bewust van wordt tijdens de vele gesprekken met lieve lieverds
aldaar is dat met ons eindgesprek bij Kind & Ouder in het vooruitzicht, we al zoveel hebben
bereikt. Dat we kunnen blijven bij ons besluit, dat een hekel aan elkaar hebben geen optie is.

We mogen trots zijn dat we ouders kunnen zijn samen, dat we elkaar de rol als ouder gunnen.
Dat is wat ik voel, ik ben trots dat wij samen sterker zijn dan de boosheid, het verdriet
en de geloof-me-die-waren-er-wraakgevoelens, dit voelt goed.

Beetje jammer was wel dat we na afloop van dat feestje, werden aangehouden door meneer Agent.
Althans meneer? Hij was op de fiets, heeft vast nog geen rijbewijs en mijn eerste gedachte:
‘weet je moeder wel dat je hier bent?’ was en bleek door zijn gedrag helemaal juist.
We reden namelijk een straat in waar je blijkbaar niet mag rijden op de zaterdagavond.
Alsof ik dat kan weten, ik heb die route jarenlang te voet of op de fiets afgelegd.
En als ik het al wist, ik ben het nu vergeten. Ik heb verdorie ernstige zwangerschapsdementie.
Maar nee meneer Agent was onverbiddelijk en dreigde zelfs dat ik mee moest naar het buro
Welja…achterop de fiets! Toen de verfmannen vervolgens heftig begonnen te protesteren
met een taalgebruik dat ik hier maar niet zal herhalen ging meneer Agent daar in mee.
Ben mét het gele papiertje in mijn hand maar heel hard weggereden. Te hard.

Geen saai leven en dat is maar goed ook, sleur blijft wel boven aan mijn verlangenlijst staan.
Heb meteen even opgezocht in het woordenboek wat dat inhoud, wat ik nou eigenlijk wil:
Dat het leven ‘een gewoonte wordt die gedachteloos gevolgd kan worden’
Klinkt goed! In combinatie met zwangerschapsdementie gaat het vast goed komen!

Sleur in zicht, Ahoy!

© Sandra de Koning | juni 2009

No comments yet

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: