Skip to content

Openbáárbezit

23 augustus 2009

De meeste zwangere vrouwen gruwelen bij het idee… vreemde handen aan je buik, aan jouw buik!
Vreemde handen aan de buik waarin jullie kleine minimensje logeert.

Tijdens je zwangerschap word je buik bij een bepaald formaat blijkbaar openbaar bezit.
Niet voor iedereen maar voor veel mensen wel.
Tuurlijk, ik betrap mezelf er ook op dat ik soms zomaar even aan iemands dikke buik zit of wil zitten.
Maar als ik er zo eens over nadenk, het is eigenlijk heel raar dat je zomaar,
zonder vragen iemands buik aanraakt zelfs al steekt ie zo’n stuk vooruit.
Het is vooral vreemd dat vreemden zomaar aan je buik komen.
Vaker dan vaak zijn het mannen, vaagbekende mannen, erger nog onbekende mannen mét een bierbuik.
Zouden die een jij-en-ik-dikke-buiken-gevoel krijgen als ze een zwangere vrouw zien? Vast!

Ik geloof heus dat het lief bedoeld is maar ik smeer ‘m het liefst als ik dikkebuikaanrakers
aan zie komen, áls ik ze al aan zie komen!
Het is wat mij betreft ook een groot verschil of iemand je buik aanraakt
met een dosis belangstelling, gevolgd door een leuk gesprek, dan wanneer je buik
aangeraakt wordt door iemand die niet beseft dat een zwangere buik géén openbaarbezit is.
Eigenlijk klinkt het nog verdomd onaardig ook open-báár-bezit!

Eerlijk toegegeven het mag dan bizar zijn dat iemand zomaar aan je buik zit.
De belangstelling, de bezorgdheid, de beschermende rol van lieverds om me heen, daardoor voel ik ook,
meer dan ooit, hoe bijzonder het is om zwanger te mogen zijn, zeker nu in mijn allerallerallerlaatste zwangerschap.
Zwanger worden, zwanger zijn, dit weer mogen meemaken dat is verre van vanzelfsprekend…

Achtentwintig weken, me afvragend waar de tijd blijft, voel ik me uitstekend!
Het is lastig dat ik mijn voeten bijna niet meer zie, ik klim als een opoe op mijn fiets.
(maar kan nog wel bij de trappers!)
Zoonlief van drie loopt inmiddels sneller dan ik en de pogingen om een sprintje te trekken
achter één van de boeven aan ben ik sinds een aantal dagen gestaakt, dat vertel ik ze uiteraard niet!
Verder staat de door schoonmoederlief meisjesgemaakte wieg al klaar,
de babykamerklussen zijn zo goed als gedaan met als resultaat een echte meisjeskamer, lieflief roze en mooooi!
De winkels zijn leeg gekocht (althans de roze afdelingen) en we denken heel voorzichtig, niet te vaak,
aan de toch altijd weer spannende bevalling,
die we volgens plan met twee vingers in mijn neus en zonder retourtje OK gaan beleven.

Kortom we kunnen niet wachten, we verheugen ons enorm en het is genieten samen met mijn mannen,
voor wie mijn buik geen openbaar bezit is maar het logeeradres van hun dochter & zusje.
Onze dochter en het zusje van de boeven, die haar op dat logeeradres dagelijks laten weten dat ze welkom is!

© Sandra de Koning – van de Pol | augustus 2009

One Comment leave one →
  1. 16 september 2012 20:47

    Grappig…. Ik vond het helemaal niet erg, als er mensen aan mijn buik voelden. Minder leuk vond ik het, dat ze rond zes maanden zeiden: ach, je hoeft gelukkig niet lang meer…. ;-)

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: