Skip to content

X-weekend!

11 september 2009

Mijn lieftallige (én oudste) vriendin vertelde me ooit dat je in een hectisch leven
gewoon met enige regelmaat een X-weekend moet inplannen. Een X door je weekend
om precies te zijn en niet wanneer deze al vol staat met plannen maar van te voren.
In zo’n weekend worden er dus géén afspraken gemaakt, verplichtingen zijn niet verplicht
en je hoeft nergens naar toe, zodat je tijdens zo’n weekend kunt opstaan in pyjama
en na een uitgebreid ontbijt kunt bedenken: ‘we hebben en hoeven níets vandaag’
Je mag overigens overal naartoe, alles doen én laten maar dan alleen spontaan.
Dat liet ik me geen twee keer vertellen, agenda erbij en strepen maar,
twee strepen om precies te zijn, door elkaar, in een heuleboel weekenden!

Nu jaren later doe ik dat nog altijd braaf. Mijn lieftallige vriendin zelf
verzaakt volgens mij behoorlijk wat strepen betreft, mij kun je niet blijer maken.
Begrijp me niet verkeerd ik ben dol op weekenden, met de gezelligheid van verjaardagen,
feestjes en noem maar op. Wil er dolgraag bij zijn, vermaak me altijd en overal prima
maar niets hoevenwillenmoeten is gerust fijn! (zou dat de leeftijd zijn?)

Zeker nu, rondlopend met mijn dikke buik in de zon, geniet ik zonder enige twijfel.
Zo’n zomerse zwangerschap is absoluut een aanrader! Nóg leuker is de prachtige witroze
minimeisjeskamer binnenlopen. Het resultaat van verfmanlief zijn verfkunsten,
opa’s kluskwaliteiten en de gedreven shopvaardigheid van moeders.
Na jaren blauw, zwart, en stoer winkelen voor boeven is roze, ruitjes,
stippen en bloemetjes gerust een verademing voor mij als moeder, als vrouw.

Ik geniet enorm als we de bank bezetten met onze handen op mijn buik.
Ons minimeisje voelend terwijl ze beweegt en een handstand poging doet.
Als ik in mijn agenda kijk en zie dat ik op de bank kan ploffen die avond,
kan ik net zo blij worden als van een uitnodiging voor een feestje op het prikbord.
Klinkt suf, dat geef ik meteen toe maar in mijn geval betekent het dat we aftellen.
Dat we de komende weken nieuwsgieriger worden dan we al zijn, als dat al kan.
Het liefst verblijf ik suffer dan suf op onze roze wolk tot ons minimeisje
haar logeeradres wil verlaten, dan gaan we in sneltreinvaart naar beneden.

Zoals afgesproken puf ik met twee vingers in mijn neus.
Ik zucht, ik steun en roep dat dit nu écht de laatste keer is.
(godzijdank is dat deze keer ook zo, mijn allerallerlaatste baarpartijtje)
En dan zijn we totaal onder de indruk, stil, trots en ongetwijfeld niet meer
te helpen zo verliefd. Haar komst zal één van de meest mooie, vertederende
en bijzondere momenten zijn in ons leven en in dat van haar stoere broers.

Daarna hangen we de roze vlag buiten, plakken een vliegende ooievaar op
onze ruit, kopen pakken vol roze muisjes en gaan terug naar onze roze wolk.
Dit keer met zijn zessen…

Agenda en ik worden het vast eens, van X-weekenden maken we X-weken!

© Sandra de Koning – van de Pol | september 2009

No comments yet

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: