Skip to content

Karnavalsknus

16 februari 2010

Eigenlijk gaat het nergens over. Alsof er een knopje is aangezet. Of uit?
Dagen doorbrengen met mensen die allemaal verkleed & verkleumd een borrel drinken.
Een stampvolle kroeg binnengaan en blijven staan. Omdat omvallen onmogelijk is. Zo knus.
De boel op stelten zetten en dingen doen die we normaal ook niet zouden doen.

Dagen waarop iedereen zich zonder tegenstribbelen laat sminken en lipglossen,
pruiken opzet en de meest mallotige en monsterlijke kostuums draagt.
Zonder protest laten ze alles vastleggen. Voor leuk en voor later.
Leuk-voor-later vastleggers die nog járen zullen bestaan.

Ondertussen voeren we vooral onzinnige gesprekken met vrienden,vriendinnen,
bekenden, vage bekenden en onbekenden. Het gaat serieus nergens over.
Maar juist dat maakt het zo leuk, zo gezellig, zo knus.

Jarenlang was Carnaval iets waar we zo’n beetje heel het jaar naar uitkeken.
Carnaval, vroeger struinden we in november de lapjesmarkt al af en de maanden
daarvoor hadden we doorgebracht met bedenken, hoe zullen we gaan? Wat doen we aan?

En zo gingen we als luchtballon, als (ingepakte) cadeautjes, als tringeltelefoon.
Geen gsm maar een telefoon met hoorn, uit mijn tijd. Dat was overigens het
enige pak dat geld opbracht. Een heuleboel kwartjes om precies te zijn.
Voor onze telefoonkostuums, stonden ze gerust in de rij om te mogen bellen.
Mannen vooral, om het thuisfront te laten weten dat ze nog lang niet naar huis kwamen.
‘Want we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange nieieieieiet… ‘

Verder gingen we als Delfts Blauwe molens mét Certificaat van echtheid en wieken
op ons hoofd. Wieken waarvan we de Delftsblauwe plekken na weken nog konden voelen.
Handig, praktisch en geheel pijnvrij waren onze kostuums niet altijd maar leuk was het wel!

Wakker worden met een huis vol vriendinnen, met verschillende wijsjes in ons hoofd.
Verhalen over de jongens met wie we hadden gezoend, welke we soms zonder het
te weten hadden gedeeld. (Behalve Hans-hand-op-je-mond, die dan weer niet)
Wakker worden en je verheug-heug-verheugen op de dag die komen ging.
Een nieuw pak uit de verkleedkoffer trekken en de stapel naar bier & rook stinkende
pakken negeren. Dagenlang. Warme broodjes werden gebakken, de wijn kwam met pakken
(die stapelden zoveel handiger dan flessen) uit de koelkast.
En zo begonnen we dagenlang, alle dagen opnieuw…

Zoals het vroeger was; niet kunnen wachten tot het zover is, je pak allang klaar hebben.
Urenlang voor de deur wachten tot ie open gaat, zomaar zoenen met jongens. Zo anders is het nu.
Ook het aantal dagen is van allemaal, teruggevoerd naar twee en zelfs dat valt niet mee!
De maaltijden bestaan nog steeds uit Macaroni en Boerenkool mét worst, dat dan weer wel.

De karnavalskriebels zullen nooit helemaal weggaan, ondanks het feit dat ik nog dagenlang
brak ben, ondanks de karnavalskaterkoppijn, kan ik me niet voorstellen dat er jaren
zullen komen waarin we níet zullen gaan, waarin we de carnaval echt gaan overslaan.
Dat we er niet zullen zijn, hier op de Plaatselijke Plaats karnavalsknus in de kroeg.

© Sandra de Koning – van de Pol | februari 2010

2 reacties leave one →
  1. ingrid permalink
    9 maart 2011 17:29

    Geweldig, san, en of ’t weer gezellig was,wat een herkenning zeg, …….heerlijk,….daar kunnen we wel weer een jaartje op teren,..

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: