Skip to content

Lachen, Leven, Liefde!

11 maart 2010

Meidenmeerderheidmomenten, heul veul roze, gezellige bloemetjes & stippen.
Het is absoluut bijzonder om een klein meisje op de wereld te zetten na drie boevige boeven.

Alle moeders met een mannenhuishouden zijn het ongetwijfeld met me eens,
als vrouw heb je het prima voor elkaar met allemaal mannen in huis.
Tenminste als je de volgende twee regels hanteert en zo vroeg mogelijk aanleert:
Als het open staat doe je het dicht en als het op de grond ligt dan raap je het op.
En natuurlijk is er dan nog de vrijwillige brandweer wens & werkelijkheid die zich uit op het toilet.
Maargoed datzelfde toilet stop je als vrouw natuurlijk níet in je huishoudelijke takenpakket.
Hoe het ook zit, wij hebben het ongetwijfeld beter voor elkaar dan mannen in een huis vol vrouwen.

Nu, na jarenlang met alleen mannen in huis, eindelijk versterking aan mijn kant. En geloof me, dat werkt! Nu al!
Kleine Rosa hoeft maar naar ze te kijken en ze hebben niets meer te vertellen.
Geen man of boef hier in huis die nog iets tegen haar geweldige glimlach weet in te brengen.

Ze is écht een meisje zoals ze zich drie keer per dag laat omkleden.
Alles volledig onder controle met spugen en poepluiers waar geen goedgemerkte luier tegenop kan.
Gelukkig heeft ze een kast vol kleertjes, de best gevulde kast om precies te zijn!

Natuurlijk is en blijft het een drukke bedoeling met vier kinderen in huis, vier is en blijft vier én veel.
Ook wij parkeren boeven op de gang en doen regelmatig pogingen om ze achter het behang te plakken.
Soms is er zelfs kans op ontploffingsgevaar bij moeders na trigentigtig keer ‘Gaaaaaa je áánkleden!’
En geloof me, dat is heus niet de enige tekst die ik ‘t liefst op een bandrecorder zou laten afspelen.
Het is gerust een geregelgedoe om ze op verschillende plekken te halen & brengen.
We racen regelmatig tegen de klok, zelfs als ze meewerken.
Maar als ze ’s avonds gebadderd te bedde zijn gedirigeerd en slapen, zijn ze zo lief…
Zo lief! Dan zou ik ze het liefst weer wakker willen maken… Maar ik doe het niet!

Kortom je moet als zijnde ouders niet te veel willen.
‘Tijd voor jezelf’ kan nou eenmaal niet bovenaan je lijstje blijven staan.
Zeker niet als je niet in één huis woont.
Ook oppastechnisch gezien wil je dan niet teveel toestanden, logeren is al een wekelijks gebeuren.
Want wat is er belangrijker voor een kind dan de liefde van allebei zijn ouders?
Ouders die achter je staan, ouders die naar je luisteren, tegen wie je alles kunt vertellen.
Je vader en moeder die alle tijd voor jou vrij willen maken en je zien, écht zien!

En wij, wij willen toch alleen maar dat ze gelukkig zijn? En blij?
En dat ze nog heel vaak tegen je zeggen ‘mama, jij bent de liefste van de hele weeeerolt’

Lachen, Leven, Liefde én zon!

© Sandra de Koning – van de Pol | maart 2010

One Comment leave one →
  1. 13 maart 2011 14:44

    Het is weer zoals altijd prachtig onder woorden gebracht.
    Ik blijf je volgen.
    Liefs Gonny

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: