Skip to content

Stil…

28 april 2010

Je denkt dat je als moeder van twee schoolgaande boeven heel wat gewend bent.
Toch moest ik even slikken toen ik kleinste boef afgelopen week,
voor het eerst naar school bracht. Kleinste boef zelf vond het allemaal reuze spannend.
Eindelijk naar de school van zijn grote broers!
Eenmaal in de klas werd kleinste boef even nóg kleiner en bij het zien
van zijn trillende lip, had ik hem het liefst weer opgepakt en mee naar huis genomen.
Maar de juf was me voor. Toen ik hem weer kwam ophalen had hij
onderweg en thuisgekomen de grootste verhalen,
over de verkeersborden die ze hadden gezocht, de meisjesketting
voor jongens die hij om moest met plassen en over de juf,
die zelfs haar eigen zandbak heeft, hij vond het geweldig!

Moeders zelf moet er eerlijk gezegd nog een beetje aan wennen.
Terug lopend naar huis zonder die kleine hand in mijn hand,
zonder kleinste boef, zonder vrolijk boevengebabbel…
Hier in huis is het stil zonder voetbalkreten vanuit de tuin en zijn altijd grappige
ontdekkingen, vooral die van na zijn bezoek aan het toilet:
‘Mam ik heb een raket gepoept! Of ‘Mam, het doortrekken
lukte niet en toen heb ik hem met me vinger in het water geduwd!’

Natuurlijk is het ook wel even lekker, de rust in huis, de stilte…
Stilte die ik vaak genoeg, even heel hard zou willen zetten.

En als ik er goed over nadenk, waar hebben we het over?
Die paar uur per dag dat ze weg zijn? Die paar dagen dat ze weg zijn?
Ik betrap mezelf er op dat ik nog altijd mopper met een inleverweekend
in het vooruitzicht. Het gevoel dat de boeven
er weer dagen niet zullen zijn, dat blijf ik gerust lastig vinden.
Maar hoeveel erger moet het zijn, als je je kind écht moet loslaten, moet laten gaan?
Steeds vaker, steeds dichterbij zie ik ouders die hun kind kwijt raken,
hun kind verliezen. Het intense verdriet…ouders die het ondenkbare
moeten meemaken en moeten leven met écht gemis.
Een gemis dat onveranderbaar is.

Als zoiets gebeurd kun je alleen maar stil zijn, dan staat de wereld even stil…

© Sandra de Koning – van de Pol | April ’10

2 reacties leave one →
  1. Freek permalink
    23 februari 2011 20:23

    Stilte jij bent het mooiste wat ik ooit gehoord heb.

    Als de stilte het lawaai verdringt,
    Dan hoor je dat een vogel fluit of zingt.

    Als de stilte je dwingt te luisteren,
    Dan ben je bereikbaar met fluisteren.

    Als de stilte het geschreeuw doet doorbreken,
    Dan hoor je het gekrabbel van de beken.

    Als de stilte door het lawaai heen je opvalt,
    Dan is het de stilte die er bovenuit knalt.

    Als de stilte je aan het woord laat,
    Dan kan het zijn dat je mond dicht slaat.

    Als de stilte het geluid doorbreken kan,
    Dan hoor je pas het mooie daarvan.

    Als de stilte het bij je heeft voor het zeggen,
    Dan hoef je met woorden niet alles meer uit te leggen.

    Als de stilte vriendschap met je sluit,
    Dan heb je een vriend met het mooiste geluid.

    Als je de stilte eenmaal echt hebt gehoord,
    Dan klinkt dat beter dan het mooist gesproken woord.

    Als de stilte uiteindelijk heeft het laatste woord,
    Dan vraag ik mij af of er iemand is die het dan nog hoort.

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: