Skip to content

Verderverderop…

11 juni 2010

Pogingen om de woorden uit mijn typmachien te trekken mislukken allemaal.
Het zijn weken waarin ik eigenlijk het liefst suf op de loungebank ín de zon, zit.
Met Stapel tijdschriften, deze stapel laat me woorden lezen die me raken.
Woorden die me doen beseffen, waarom ik niet verder kan.

Woorden die me doen beseffen hoe belangrijk het is om afscheid te nemen.
Afscheid nemen van lieve lieverds om je heen, afscheid nemen van veel.
Daar was bij ons in de afgelopen jaren geen ontkomen aan.
Toch heb ik daar nooit bij stilgestaan, heb ik nooit bewust afscheid genomen.
Geen afscheid van ons huis, ’t stadje, familie, vrienden. Al dan niet voor altijd.

Je gaat door omdat het is zoals het is. Voor jezelf, voor elkaar en voor de mannetjes.
Op de momenten dat wij het moeilijk hadden, hadden zij het nog veel moeilijker.
Maar ook omdat stilstaan bij alles teveel pijn deed en niet belangrijk leek.
En omdat ik soms simpelweg de kans niet kreeg.
Maar nu zorgt het dus voor chaos in de opslagplaats van mijn gedachten.
Ik besef dat ik zonder afscheid, op wat voor manier dan ook, niet verder kan.

Afscheid nemen, Loslaten maar ook vergeven en vergeten.
Het is heel eenvoudig om je eigen beleving als zijnde waarheid te zien, te willen zien.
Iedere verandering is een emotie die we soms totaal anders beleven. Dat kan. Dat mag.
Zo kun je na jarenlang samenzijn soms lijnrecht tegenover iemand komen te staan.
Je ziet een kant van anderen die je nooit eerder hebt gezien, hebt willen zien.

In ons gezin, een gebroken gezin is het dan ook niet vanzelf gegaan.
Juist in de tijd dat het voor ons moeilijker-dan-moeilijk was, waren de
opmerkingen & oordelen in de boze buitenwereld niet op één, zelfs niet
op twee handen te tellen, ze vlogen werkelijk om onze oren, als we het
al mochten horen. En juist dat maakte het allemaal nog moeilijker.

Ook al verdeel je tafel, bed & bankrekening je blijft een gezin.
Een gebroken gezin weliswaar maar toch je blijft samen ouders van.
Het is echt onmogelijk om elkaar in het rijtje exit-exen te parkeren.
Hoe graag je dat ook wil en er zijn momenten dat je niets liever wil.

Je kunt het je als ouders niet permitteren om een hekel aan elkaar te krijgen.
En dat is zo gebeurd als je te maken krijg met teleurstelling, boosheid, verdriet,
gemis en beseffen dat het echt zo is. Sterker nog met elkaar praten, luisteren,
regelen en doen is nu misschien nog wel belangrijker dan ooit. Oei!

Als ik tijdens het tikken van deze tekst even gauw een mailtje open klik,
lees ik dat ze ‘Vriendschapveranderingen’ willen plaatsen in een magazine
van vFas; ‘VERDER als je relatie veranderd’ Een mooie bevestiging.
Ik weet dat het uiteindelijk goed komt, dat ik daar op mag vertrouwen.

Want dat is wat ik wil, verder!
Verder met mijn leven, met ons leven hier in het durp verderop!

No comments yet

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: