Skip to content

Gezinsgezelligheid…

26 oktober 2010

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik mét dikke buik mocht genieten van ons minimeisje
op haar logeeradres dichtbij. Dikke buik en ik namen dit keer definitief afscheid.
Ons minimeisje boekte volkomen vrijwillig de volle veertig weken maar na een
bijzonder baarpartijtje mochten we haar eindelijk ontmoeten…onze dochter en zusje, Rosalie.
De tijd die volgde brachten we door op Roze Wolken, met zijn zessen. Als zijnde gezin compleet.

Moeder worden, Moeder zijn, het is zo veel…
Liefde, trots, twijfel, vertedering, verbazing, herkenning, liefde en nóg meer liefde.
Normaal gesproken krijg je bovendien het verantwoordelijkheidsbesef cadeau.
Vanaf dat moment is er nooit meer iets hetzelfde, het maakt je sterk en kwetsbaar tegelijk.

Met elkaar een gezin zijn, dat is iets waar we nog altijd heel bewust van genieten.
Zeker in een vakantievrije week. Tijdens regenachtige dagen kunnen de boeven geen kant op.
Normaal gesproken smeren ze ‘m meteen bij thuiskomst maar nu was er sprake van een
volledige boeven-bank-bezetting. De DS en gezinsgezelligheidsspelletjes brachten hun geld op.
Bij kleinste boef is ‘Wie is het?’ favoriet. Hij stelde de meest ludieke vragen
om het potje zo lang mogelijk te laten duren: ‘Mama, heeft die van jou bloemen op ze hoed en lippenstift?’

In het kader van deze gezinsgezelligheid was ook middelste boef goed bezig:
‘Mama een koekje is toch niet snoep?’ ‘Zullen we dan nóg een koekje nemen?’
Moeders zegt: Doe mij nog maar zo’n week!

Overigens een week waarin ook moeders de bank mocht bezetten.
Samen met de boeven op de driezitsbank gepropt onder een dekentje. Zo werd ik me bewust van veel.
De regressie sessies hebben me goed gedaan, ik kan nu daadwerkelijk loskomen van het loslaten.
Verbaasd ontdekte ik dat de opslagkamers van mijn gedachten leger waren dat ik dacht.
Deze doe-het-zelf-therapie werkt, zo blijkt. Er was zelfs geen boosheid meer te bespeuren.
Na verder gaan, kan ik eindelijk even stilstaan…

Misschien moet ik me zorgen gaan maken over mijn inspiratie-schrijf-gemiddelde.
Stel dat de inspiratie nu wegblijft? Kan dat? En dan? Wil ik dat?
Kan het antwoord inmiddels al wél zelf bedenken: ‘Luister naar je gevoel…’
Er naar luisteren blijft lastig. Bij deze blijvend bevestigd: dit is mijn langdurigste levensles.

Daarom ben ik ook zo blij met onze gezinsgezelligheid, luisteren naar mijn moedergevoel is heus minder moeilijk…

© Sandra de Koning – van de Pol | Oktober 2010

No comments yet

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: