Skip to content

Veroordelend Oordelen

4 februari 2011

Dagenlang bedacht ik dat ik mijn schrijfgemiddelde mooi nog even kon opschroeven met
nóg een Koninklijke Krabbel in januari. Toch werkt mijn vooropgezet plan niet, zo blijkt.
Mijn KoningsKrabbels krijg ik maar niet op commando gekrabbeld. Steeds weer ontdek ik dat
zelfs met een titel, een einde en eindeloos veel krabbels, vastleggen niet vanzelfsprekend is.

De afgelopen weken kreeg ik van verschillende lieve lezers het blad VROUW. Met een opdracht,
die ongetwijfeld voor mij is bedacht. Met een stapel dagboeken achter het schot en een
goedgelezen weblog krabbel ik hier een persoonlijke column die maarliefst 530 woorden bevat.

Regelmatig denk ik aan de periode waarin het KoningsKrabbelen is begonnen.
Soms vraag ik me serieus af waarom ik mijn gevoel zo nodig moest delen.
Waarom wil ik mijn gevoel, onzekerheid, verdriet en truttig getwijfel vastleggen?
Natuurlijk wil ik gelezen worden, dat vooral. Maar blijkbaar heb ik ook bevestiging nodig.
Het uit-elkaar-gaan heeft me onzeker gemaakt, het gescheiden gevoel en ons gebroken gezin
hebben in de afgelopen jaren meer met me gedaan dan ik ooit had kunnen bedenken.

Natuurlijk besefte ik dat ons leven onderstebovenbinnenstebuiten nooit meer hetzelfde zou zijn.
Maar dat het met mij, met ons en met onze omgeving zoveel zou doen, dat mensen die géén idee
hebben ons en ons gezin veroordelend zouden veroordelen en dat we als zijnde gescheiden
veroordelend veroordeeld zouden worden, dat had ik eerlijk gezegd liever niet willen weten.
Zo stond ik eens op het schoolplein waar ik iemand mijn verhaal hoorde vertellen.
Met verbazing luisterde ik, ze had het over ons, over mij en terwijl ik haar aankeek had ze
niets in de gaten. Mijn verhaal, ons verhaal was opeens ‘een verhaal’. Sterker nog, haar verhaal.

Als ik nu terugkijk op die periode weet ik zeker dat ik het niet over zou willen doen.
Uit-elkaar-gaan als je samen kinderen hebt moet je niet willen meemaken.
Gelukkig vonden wij elkaar na een pittige periode als zijnde ouders weer terug.
Het is fijn dat het rode irritatielampje niet steeds weer gaat branden.
We gunnen elkaar, elkaars ouderrol en blijven bij ons gezamenlijke standpunt,
dat je het je als ouders niet kunt permitteren om een hekel aan elkaar te krijgen.

Het is bovendien fijn om te weten dat niet het uit-elkaar-gaan niet goed is voor je kind.
Alles wat je kinderen horen, zien en vaak voelen is van invloed op gedrag & gelukkig zijn.
De manier waarop je als ouders met elkaar omgaat, dát is wat je je kind meegeeft.
Gebrek aan communicatie, spanning, onrust en vooral de alles kapotmakende ruzies.
Na alle hoogslapergesprekken weet ik dat ze hoe dan ook meer meekrijgen dan je denkt.

Na veelvuldig uitstellen ben ik nu eindelijk zover dat ik dit stuk écht achter me kan laten.
Een nieuw begin begonnen gevoel overvalt me en vanaf nu bewandel ik vanaf de kade
volkomen vrijwillig een nieuw pad. Het liefst wat vaker op hakken, het gezin-gips risico negerend.
Misschien moet ik zelfs maar eens overwegen om meer tijd vrij te maken om sportief te sporten.
Er zullen onderweg heel wat bankjes aan te pas moeten komen maar het doet me vast goed.
Ook ik blijf overtuigende overtuigingen bijstellen…

Mijn KoningsKrabbels brengen me zonder veroordelend oordelen dichter bij mezelf dan ooit.

7 reacties leave one →
  1. bianca permalink
    4 februari 2011 19:18

    Zo zie je maar dat de meeste mensen oordelen over dingen waar ze niet in thuis zijn, of omdat ze een vooroordeel hebben.
    Ik kreeg zelf vaak het verwijt dat het zo zielig is voor je kind…..Nee het is niet zielig, het is veel zieliger als je kind ongelukkig omdat de ouders dat zijn!
    Veel mensen moeten leren om dingen onvooroordeeld te bekijken en de ander te zien voor wie ze daadwerkelijk zijn en niet wat van hen gemaakt word/is.

    Benader de dingen met liefde en niet met een oordeel.

  2. Maaike permalink
    4 februari 2011 21:38

    Lieve, lieve vriendin,
    Wauw….
    Wat een mooi geschreven stuk. Een herkenning uit onze gesprekken en een bevestiging van mijn gevoel dat je nu zoveel sterker in je vel zit als een tijd geleden.
    Ik ben heel erg blij dat je je geluk weer hebt gevonden na zo’n vreselijke, verdrietige, oneerlijke tijd. En ik hoop dat je altijd blijft schrijven, ik ben fan!

    XXXX

  3. 7 februari 2011 11:36

    Wat een mooi en openhartig geschreven stuk. Ik kan alleen maar bevestigen wat een winst het voor je kinderen is als ouders door 1 deur kunnen. Petje af want het is vaak erg moeilijk.

    Ik blijf je Krabbels volgen!

  4. 17 februari 2011 22:06

    Wow, wat heb je dat mooi geschreven. Recht vanuit je hart!
    Ga zeker nog even verder kijken op je blog, zoals afgesproken :-).

    Warme groet, Marian

Trackbacks

  1. Veertig & Vrij! | KoningsKrabbels | Weblog van Sandra de Koning - van de Pol
  2. Veertig & Vrij! | KoningsKrabbels | Weblog van Sandra de Koning - van de Pol
  3. Veertig & Vrij! | KoningsKrabbels | Weblog van Sandra de Koning - van de Pol

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: