Skip to content

Verliesverdriet…

17 februari 2012

En dan opeens is het stil, stiller dan stil, een stilte waarin ik zie dat Tante rust heeft.
Dat ze nu de rust heeft, die ze na jaren, maanden, weken, dagen ziek zijn, zo verdiend.
Ondanks het verdriet is het een mooi momentmoment op de ochtend na haar overlijden.
Een moment waarop ik vooral besef hoe bijzonder onze band is geweest, ze was zoveel
meer dan Tante. Ze was één van mijn ouders. Ze was er, wat er ook gebeurde. Altijd.

Ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik me niet op mijn kop moet laten zitten en geleerd dat
hoe moeilijk een situatie ook is, hoe groot verdriet ook, er is altijd een reden om te lachen.
Met een overdosis grapgrage items heeft ze ons leven leuker gemaakt, veel leuker dan leuk.
Tante Ria en U, Choco vla & Gele trui, Slagroomstunten & Spetters, Geplette ontbijtbroodjes,
Mijn tas en de Marsenpot, Piercing & Parijs en niet te vergeten de strijd van Ali I en Ali II.
Het eindigde vroeger steevast in een ‘Wacht maar ik zal je even pakken!’ en toen we ouder
werden veranderde dat in een ‘Pas-ter-op’ met een blik die me altijd bij zal blijven…

We hebben zoveel met elkaar meegemaakt. Lollige logeerpartijtjes, met bakje patat
door het durp als onze ouders in het Kasteel dineerden, een harde klap op het knopje van
het licht in de Hoogstraat, kampeerknus in tentje en voor de spelletjestrijd nam ze alle tijd.
Maar ze kwam ook met alle liefde op haar kunstkleinkinderen passen, twee rompertjes
over elkaar en bij tegenstribbelen maakte ze de luiers gewoon achterstevoren vast.
Als ze iets wilde dan deed ze dat, zonder truttig getwijfel, gewoon omdat het kon.
Zelfs deze kerst was ze er nog bij, als ze iets echt wilde dan was ze vastbesloten.

‘Doe wat je altijd deed’ is inmiddels grijsgedraaid, ‘Kikker en het vogeltje’ stukgelezen.
Ons meisje geeft jou een laatste high five, kleinste boef zingt zachtjes zijn hele repertoire.
Middelste draagt jou foto ’t liefst bij zich en Oudste heeft echt ontzettend met je te doen.
En wij, wij kunnen, beter nog willen, het ergens niet geloven. Het is nog zo onwerkelijk.
We zijn dankbaar voor de momentmomenten met jou, je hebt ongetwijfeld een meer
dan bijzondere bestemming uitgezocht en je zal er op wat voor manier dan ook zijn.

Maar toch! Alles in mij roept dat ik je níet wil missen, het verliesverdriet groot.

35 reacties leave one →
  1. Moniek permalink
    17 februari 2012 13:42

    Heel mooi omschreven Sandra, ben benieuwd wanneer er een Sandra-boek uitkomt met korte anekdotes. Ik zal 1 van de 1e zijn die het boek afneemt.

  2. Maaike permalink
    17 februari 2012 13:58

    Lieve vriendin,
    Prachtig geschreven.
    Missen zullen jullie haar enorm, maar de herinneringen blijven.
    Dikke, dikke kus…

  3. Cora permalink
    17 februari 2012 14:34

    Mooi!
    Wat moet ik er aan toevoegen!
    Liefs
    Cora

  4. Aletha permalink
    17 februari 2012 14:37

    Lieve San,

    Wat heb je het weer mooi verwoord.. 
    Ik zie haar nog zo voor me met een grote lach op haar gezicht. Als ik in de bieb was kregen we steevast de slappe lach samen. Een bijzonder mens, net als haar nichtje ;)

    Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Tot gauw…
    Dikke kus, Aletha 

    • 17 februari 2012 09:09

      Lieve vriendin,

      Dankjewel voor je lieve woorden,
      ik zie jullie samen al helemaal voor me.
      Het is zo fijn om ’t met jou te kunnen delen. Het is fijn
      dat je gewoon weet hoe bijzonder en ontzettend leuk ze was!

      Ben blij met onze vriendinnenvriendschap! X

  5. Bar permalink
    17 februari 2012 17:14

    Oh lieverd, het is een veel te bijzonder mens om nu al te moeten missen he? Geef haar een prachtig afscheid waar je voor altijd met een warm gevoel aan terug kan denken, net als aan haar. Alle sterkte en liefs uit IJ’stein-city voor jullie allemaal, natuurlijk ook voor je mams!

  6. Patricia van der Poel permalink
    17 februari 2012 17:14

    Lieve Sandra,

    ik weet niet wat ik moet schrijven ……….. je tekst is zo mooi, maar ook zo verschrikkelijk herkenbaar!

    Veel sterkte!

    Liefs
    Patricia van der Poel

  7. Miriam permalink
    17 februari 2012 17:39

    Hi lieve San,

    Wat heb je je gevoel weer mooi verwoord!
    Hoop dat je Tante haar welverdiende rust heeft gevonden, where ever she may be now………En jullie, van klein tot groot, wens ik alle kracht om dit verlies ieder op jullie eigen manier te verwerken! Take your time.

    Dikke kus van ons 4-tjes

    • 5 april 2012 14:34

      Lieve vriendin,

      Wat fijn is het toch dat jij op mijn pad kwam,
      dat jullie op ons pad kwamen…
      Het is zo bijzonder om dat wat mooi en moeilijk
      is te kunnen delen samen, dankjewel lieverds!

      Dikke zoen! X

  8. 17 februari 2012 19:20

    Hoi Sandra
    Heel mooi geschreven. Verdriet, herinneringen en geluk samen..
    Grtz

  9. Marja permalink
    17 februari 2012 21:35

    Ha Sandra,

    Mooi geschreven, met zoveel gevoel, met voor mij zoveel herkenning. Wat super dat je met zoveel liefde over je Tante kan schrijven. Blijf je gevoel volgen…

    Er komen voor jou en je mannen vast nog vele mooie momentmomenten, ik weet ’t zeker.

    Veel sterkte toegewenst.

    X Marja

    Ha,
    Lees ik het berichtje door, vergeet ik je mooiste meisje erbij te typen !
    Lees dus: voor jou, je mannen en je mooiste meisje.
    Nogmaals veel sterkte toegewenst.
    X Marja

  10. Ing1002 permalink
    17 februari 2012 21:55

    Ohhhh lieve San, met een brok in mijn keel lees ik deze mooie blog! Laat staan hoe jij hem geschreven hebt!
    Gecondoleerd met dit grote verlies! Ik wens jou en je gezin dan ook alle sterkte toe en deze zware tijd!
    Ik denk aan je!!
    Liefs Ing

  11. willekeheerkes permalink
    17 februari 2012 22:45

    Lieve Sannie,
    nu is het toch zo ver. wat een verdriet. ik leef met jullie mee. het is een mooi proces geweest en je lieve tante is nu fijn bij andere lieverds en kijkt vast wel vol liefde naar jullie. liefs willeke

  12. Natas permalink
    18 februari 2012 00:23

    Live San, heel veel stekte met dit gemis. Ik kan niet zo mooi en pakkend schrijven als jij. Take care! Denk aan jullie hoor. Dikke knuffel. Kus Tas

  13. Lieve3 permalink
    18 februari 2012 07:42

    Wauw, wat een pracht tante moet dat zijn geweest. Mooi verteld onder verdrietige omstandigheden. Ze is vast trots op je. Veel sterkte!

  14. Wendy Pellegrom permalink
    20 februari 2012 11:03

    Hey Sandra,

    Als eerste strekte met hey verlies maar wat kan je terugkijken op een mooie tijd met haar als ik dat zo lees.

    Ik wil wel nummer 2 zijn hoor als er een boek uitkomt van jou. zet je me op de lijst.

    Zoals jij het verwoord zo voel ik het ook bij het verlies van mijn schoonvader. Alleen zo mooi verwoorden als jij dat doet, dat lukt me niet

    Liefs Wendy

  15. Sabine Langerak permalink
    20 februari 2012 11:48

    Lieve San,

    Wat kan je dingen toch mooi onder woorden brengen. Met een glimlach las ik het. Mijn gedachten gaan vaak terug naar vroeger. Dat ze Jean altijd zo heerlijk kon kietelen dat hij bijna in z’n broek plaste. De gezelligheid toen ze nog bij oma woonde. Gewoon (eigenlijk dus niet gewoon) de beste tante die je kon wensen en die heerlijke humor.
    Zo triest dat het zo gelopen is, heeft ze niet verdiend. Hoop dat ze op een wolkje samen met mijn moeder over ons waakt. Daar ben ik van overtuigd. Dat ze nu eindelijk rust mag vinden. Heel veel sterkte aan jullie allemaal. Ik ga morgen condoleren en woensdag ben ik er ook. Jaco blijft thuis bij de kids, mijn schoonmoeder is op vakantie dus even geen oppas voor de kids. Hou je taai…….

    Liefs Bien

    • 5 april 2012 14:56

      Lieve Bien,

      Wat fijn om zo even van je te horen en dat
      we elkaar in ieder geval even zien van de week.
      Het is fijn om herinneringen op te kunnen halen
      en ze heeft het vast heel gezellig met jouw mams!

      Dikke zoen!

  16. Judith permalink
    22 februari 2012 12:37

    Ha San,

    Wat heb je zo’n enorm verlies toch een positieve draai kunnen geven. Knap hoor. Tante Ria zou hier trots op zijn. Ik heb zelf ook nog goede herinneringen aan jouw tante Ria en vind het erg te lezen dat ze zo’n zware tijd heeft gehad. Dan is het inderdaad fijn, dat ze nu rust heeft. Voor haar, maar ook voor haar naasten. Want niemand wil je zo zien lijden. Zeker je lieve tante niet.

    Het ga je goed!

    Liefs,
    Judith

    • 5 april 2012 14:58

      Lieve Juud,

      Ook jij weet als geen ander hoe het is…
      Het is moeilijker dan moeilijk en zo dubbel!

      Geweldig waren ze hè? Onze kampeerknusse vakanties,
      fijn om daar nu weer even aan terug te kunnen denken.

      Liefs voor jou! X

  17. 2 oktober 2012 20:52

    Wat een rijkdom aan mooie herinneringen heeft zij jullie gegeven…. X

    • 16 oktober 2012 11:08

      Ja dat is zonder enige twijfel zo en daar kan ik steeds meer
      van genieten zonder dat het verliesverdriet overheerst…
      Dankbaar en blij ben ik dat ze mijn Tante is! X

Trackbacks

  1. Tweeduizendtwaalf Tranen… « KoningsKrabbels | Weblog van Sandra de Koning – van de Pol
  2. Dag 183 #365dagen | Woordenwereld - 365 dagen project

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: