Skip to content

Gemisgevoel…

26 maart 2012

De stilte die ik in Verliesverdriet omschreef is overgegaan in een akelige stilte.
Een akelige stilte, gevolgd door onwerkelijke weken waarin bezoekjes wegvallen.
Onwerkelijke weken waarin ze steeds terugkomt in onze gedachten & gesprekken.

Met mijn Lief & Lievelingen, met elkaar delen we voor het eerst verliesverdriet.
Een verliesverdriet dat zorgt voor vragen, vragen waarop we het antwoord niet weten.
Hoe niet te bevatten moet het voor de Mannetjes en ons Meisje zijn, de dood zo dichtbij…
Tante Ria die verdwijnt en vertrekt in een schatkist, een schatkist bedolven onder bloemen.
Een samen zijn met een foto van Tante Ria en grote mensen die allemaal verdrietig zijn.

Toch zorgen juist de tranen die zichtbaar zijn ervoor dat we het delen samen.
En niet alleen als zijnde verdrietig. Ons kleinste mannetje stelt regelmatig voor om
Tante Ria terug te toveren. Iets wat hij in zijn dromen naast een heuleboel doelpunten
maken ook gewoon doet. ‘Ik had Tante Ria levend getoverd en het was heel leuk!’
Het is fijn dat het bespreekbaar is, het helpt. Hoe akelig het gemisgevoel ook is.

Dat het in de opslagplaats van mijn gedachten een chaos is mag duidelijk zijn.
Maar ook bij ons thuis is het een chaos, een goed georganiseerde chaos heb ik me laten
vertellen maar toch! Voor de goede orde start ik met opruimrommelen en tuintuinieren.
Stapje voor stapje, laatje voor laatje, alles krijgt opnieuw een plekje, al dan niet voor altijd.
Met mijn gedachten bij dat wat ik doe lukt het om mijn zinnen voor even te verzetten.

Maar al met al is en blijft het niet te bevatten, de dood is zo ongrijpbaar. Zelfs de leuker
dan leuke dingen die we doen zijn niet in staat om het echt uit mijn gedachten te zetten.
Steeds weer volgt er een dag waarop de tranen niet te troosten zijn en doet het pijn.

Het gemisgevoel is groot nu ze geen deel meer uitmaakt van ons leven.
Al weet ik heus dat ze dat wel doet. Arthur Japin omschrijft dat als geen ander.
‘Sterven is in de eerste plaats een verhuizing. De pijn moet eerst optrekken.
Maar dan merk je dat er eigenlijk maar één belangrijk ding is veranderd; na
hun dood zijn mensen niet meer om je heen maar in je en daar zitten ze best’

Maar allereerst is daar het gemisgevoel dat overheerst.

19 reacties leave one →
  1. Moniek permalink
    26 maart 2012 09:56

    Mooi omschreven San en heel veel sterkte met het verlies maar gelukkig blijft Tante in jullie harten voortleven en dat pakt niemand je meer af.

    Liefs, Mo

  2. Minou permalink
    26 maart 2012 10:39

    Lieve Sandra, ik wens jullie heel veel sterkte in deze moeilijke periode van jullie leven, maar weet dat tijd alle wonden heelt, dat is nu nog niet te bevatten maar ik spreek helaas uit ervaring! Er is geen dag dat je niet aan deze lieverd zal denken, maar op ten duur krijgt ze een mooi plekje in jullie hart, en weet dat ze als beschermengel altijd over jullie zal waken!

    Dikke kus Minou

  3. ina permalink
    26 maart 2012 10:49

    Weer lees ik met tranen in mijn ogen. Ze drogen weer maar het rouwen moet zijn beloop hebben weet ik en gelukkig zijn er vrienden in mijn nabijheid om met hen over Ria te praten.
    Een gave is het om het zo mooi te verwoorden Sandra !

  4. Wendy Pellegrom permalink
    26 maart 2012 20:14

    Hey San.,

    Wederom wat heb je je gevoel weer mooi en goed beschreven.
    De tranen rollen over mijn wangen bij het lezen.

    Zelf beleef ik de laatste weken elke nacht alles weer helemaal van het begin tot einde.
    De middag dat we te horen kregen dat mijn schoonvader ongeneeselijk ziek was. en dan de 3 moeilijkste weken uit mijn leven. Elke woord en elke detail komt dan weer voorbij.

    Ik hou mezelf voor dat dit wel weer over zal gaan.

    Jou koningskrabbels helpen me dan ook altijd weer om anders tegen dingen te gaan aankijken.

    Liefs Wendy

    • 30 maart 2012 21:29

      Lieve Wendy,

      Het is en blijft bijzonder wanneer je verdriet kunt delen.
      Vind het fijn om te horen dat mijn Koningskrabbels jou
      helpen, zo is het voor mij ook als ik jou lieve reacties
      lees. Dankjewel daarvoor… Tot gauw! X

  5. Emmy permalink
    26 maart 2012 22:24

    ach wat heb je het weer mooi opgeschreven. Het gemis zal nog zeer lang duren ben ik bang. zoals je al schrijft, in golven komt en gaat het. het ene moment een gulle lach en dan direct er achteraan de tranen. tranen van gemis. Natuurlijk zal het slijten en natuurlijk word het minder maar je moet hier wel doorheen en (sorry) dit kan heel lang duren. Mijn lieve moeder zei altijd, niet het snijden doet zo’n pijn maar het afgesneden zijn. En helaas heb ik deze woorden moeten bevestigen. Het onbereikbare dat maakt het zo moeilijk. Lieve san, Accepteer dat dit een periode van rouw is, die lang kan duren. Een periode met een lach en een traan. Een klote tijd, maar het kan achteraf ook een hele kostbare tijd zijn, een tijd van verdriet maar ook van verbondenheid. Lach wanneer jij het wil, huil wanneer je daaraan behoefte hebt. Nog een zin van mijn moeder: AL weet ik dat je veilig bent, mijn hart wil er niet aan dat jij, die ik niet missen kan, voorgoed bent heen gegaan. Het is maar al te waar. HELAAS. Veel sterkte.

    • 30 maart 2012 21:38

      Lieve Emmy,

      Kippevel als ik je woorden lees,
      de tranen rollen over mijn wangen.
      Vind het zo lief dat je de woorden
      van je moeder deelt, dankjewel…

      Liefs voor jou! X

  6. Ingrid (ing1002) permalink
    27 maart 2012 11:31

    Lieve San,

    En als geen ander kan jij dit weer zo prachtig omschrijven…
    Ook ik wil net zoals velen anderen je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.
    Hou je vast aan alle mooie herinneringen, foto’s die je hebt en elkaar…
    Ik denk aan je!
    Kus Ing

  7. 27 maart 2012 23:08

    Lieve San,

    Zo herkenbaar wat je schrijft, weer zo mooi geschreven!. Vorige week was mijn vader hier met de foto’s, vond ik heel leuk om te krijgen. Het leven is mooi, maar kan ook zo verschrikkelijk hard en oneerlijk zijn. Ik heb me al weer duizend keer afgevraagd “Waarom toch?” Mooie momenten van vroeger schieten iedere dag wel een keer voorbij. Maar met een glimlach denk ik er aan dat alle lieve mensen daar boven elkaar wel weer vinden, op een wolkje naar ons kijken en altijd bij ons zijn. Dat is voor mij een fijn gevoel. Ik wens jullie heel veel sterkte, je moet het over een tijdje een plekje geven ook al blijft het gemis. Dan kun je het misschien beter verwerken? En dat is heftig en duurt wel even kan ik je zeggen!

    Lieve groet Bien

    • 30 maart 2012 21:44

      Lieve lieve Bien,

      Dankjewel voor je lieve reactie, het
      is voor nu vooral heel onwerkelijk.
      Het is zo onwerkelijk, zo ongrijpbaar.

      En ik weet dat ze dat doen en er
      zijn. Daar blijf ik maar aan denken.

      Dikke knuffel voor jou, hoop tot gauw! X

  8. bianca permalink
    29 maart 2012 10:16

    Hey lieverd,

    Wat een groot verlies is dit voor je, voor jullie.
    Je zegt het zelf al, ze is niet helemaal weg. Ze is om je heen en in je hart en hoofd, haar ziel is vlakbij je….het spijtige is dat je haar niet meer kunt zien en aanraken, maar verlaten doet ze je niet.
    Volgens daan word je een ster zodat je iedereen die je lief vind kan bekijken van bovenaf en dat je op die manier niks mist….Een mooie gedachte vind ik het.
    Dood lijkt eng en vreselijk voor de mensen die achterblijven hier op aarde maar voor de mensen die verder zijn gegaan en ons verlaten is het vaak een plek van rust, pijnvrij en vredig zijn.
    Jullie verdriet mag en gelukkig zijn en jullie kunnen het delen als jullie willen, jullie worden hier sterker van en nog mooier.

    Heel veel liefde gewenst, bianca

    • 30 maart 2012 21:26

      Lieve Bianca,

      Kippevel als ik je mooie woorden lees.
      Het doet me goed en ergens vinden we
      ongetwijfeld onze weg om hier mee om
      te gaan… dankjewel!

      Dikke knuffel voor jou! X

  9. Patricia van der Poel permalink
    29 maart 2012 14:04

    Ha San, weer een hele mooie, duidelijke en zeer herkenbare tekst!! Het verdriet en gemis zal nog lang blijven, maar je kan daar ook weer hele mooie herinneringen (of vragen, maar daar krijg ik helaas geen antwoord meer op) uit halen. Helaas komt het verdriet ook weer steeds extra naar boven door het overlijden van andere dierbaren/bekenden (bij ons zijn er afgelopen maand 3 overleden).
    Hoe gaat het verder met je en je gezin? Zullen we weer eens wat afspreken?
    Gr.
    Patricia

    • 30 maart 2012 21:23

      Lieve Patries,

      Dankjewel voor je lieve reactie, ik spreek
      heel graag een keertje met je af binnenkort.
      Fijn om weer even bij te kunnen praten,
      er gebeurd zo veel…

      Liefs!

  10. 17 februari 2017 11:08

    Verliesverdriet… het snijdt diep… Ik zie dat dit ondertussen bijna vijf jaar geleden werd geschreven. Ik hoop dat het verdriet ondertussen iets minder hard snijdt. ❤️

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: