Skip to content

Grootgroeigeluk!

9 september 2012

Als vriendin me vertelt dat ze met haar gezin vertrekt naar veelsteverweg voor veelstelang,
duurt het dagen voordat het echt bij me binnenkomt. Dagenlang verdring ik gedachten.
En nog, het is níet voor te stellen. De afstand, zij ver weg in een ander land…
Fiets wordt vervangen door vliegtuig en op onze spaarpot staat nu Toronto-Tickets.
Zonder kopje thee, Koekjestrommel & Knuffel zullen er vast vriendschapsveranderingen zijn.
Maar onze vriendschap heeft moeilijker meegemaakt, vriendinnen zijn blijft hoe dan ook fijn.
En zolang ze er nog is, doen we gewoon niets met de gedachten aan een groter groeiend gemis.

En zo blijven veranderingen de dingen in ons leven veranderen, bij ons en bij anderen.
Hier gaan de mannetjes ondertussen naar groep acht, groep vijf en groep drie. Kleinste
boef leert lezen en schrijven. Van mij had ie best nog wel even kleuter mogen blijven.
‘Het is saai!’ was één van de eerste dingen die hij zei. Het is gerust wennen met
dribbelbenen in de banken, de tijd van ‘t dagelijkse potje voetbal met de juf is voorbij.

Ons middelste mannetje was blij dat hij zijn vriendjes weer zag, ‘Mag ik morgen spelen?’
was het enige dat in hem opkwam. Om vervolgens zonder enige interesse voor de volgende
vragen naar zijn inmiddels groot groeiende groente tuin te gaan en mij te laten staan.
Acht, de nog altijd loslaatlastige leeftijd voor hem en voor mij.

Oudste vind het allemaal prima en voelt zich meteen weer thuis in zijn klas. Zijn laatste
jaar op de basisschool, straks mag hij een school uitzoeken en met zijn neus in de boeken.
Ondertussen blijft hij langer op, kijkt series mee en is zijn schoenmaat die van mij voorbij.
Hij is lang, hij is leuk, hij stelt vragen, vragen van ontdekken. Klein en groot tegelijk.
Zo raakt hij langzaamaan vertrouwd met het ‘naar de Middelbare gaan.’ Nu alleen zijn
moeder nog, waar zijn de jaren gebleven? Ik vraag het hem maar hij weet het ook niet.

Onze ondeugende dochter ging vorige week ook voor het eerst de schooldeuren door.
Als je het mij vraagt is ze nog steeds te leuk om weg te brengen maar de juf was me voor.
De papagaaienpraatstand maakt plaats voor een ‘Wat is dit?’ We gaan weer een nieuwe fase in.
Nog altijd in gezelschap van K3 klanken en tegenwoordig ook van Knofjeknus kletsen.
En de potplasprestaties, die doen ons vooral verheugen op een luiervrij vooruitzicht.

Groter groeit ook het gemisgevoel, de afgelopen maanden waren mooi en moeilijk tegelijk.
Ik ben dankbaar voor de momentmomenten, indrukwekkende boodschappen & bevestigingen
en het is vooral fijn dat we er altijd, wat er ook gebeurde, voor elkaar konden zijn…
Het is lastig om de weg van verwerken en verder gaan te vinden. Zelfs als ik vlucht verdwijnt
verliesverdriet niet en ook als ik krijs, smijt of verwijt raak ik ’t akelige gevoel niet kwijt.
Ik mis onze maandagmiddagmomenten, ik mis onze gesprekken, Ik mis gewoon dat ze er is.

Ondertussen dagen mijn 365dagen me nog iedere dag uit om door te gaan. Om juist
nu, op de weg van verwerken, bij de moeilijke en mooie momentmomenten stil te blijven staan.
Het blijft bijzonder om te kunnen delen, zonder dat het gaat vervelen groeit mijn verzameling
Teksten, Titels & Treffers groot. Het is net als met mijn krabbels, het wordt helder, het laat
me zien waar ik sta, waar ik heen ga. Het passen van de puzzelstukjes past bij me en zo kan ik
genieten van de kleine dingen om straks te kunnen beseffen dat het grote dingen waren…

Om te voorkomen dat ik zelf groter groei, doe ik de bootcampbewegingen nog altijd braaf.
Naast sprintjes van paal tot paal gaan we nu ook hellinghoog omhoog, TRX-en in een boog
en we breken onze bikinibuikspieren bijna. We doen squats, lunges en zijn gerust opdrukdruk.
Touwtrektrots trekken we elkaar omver, zij aan zij, de geur van het groene gras dichtbij…
En Frank, het drillen, weliswaar voor onze strakke billen, nemen we nog altijd voor lief.
Blij dat ik begonnen ben zeg ik conditiedrama bij deze gedag!

Ook mijn Lief heeft conditiedrama gedag gezegd, hij fietst vandaag zelfs mee met de
Ride voor de Roses waarin de Roos symbool staat voor een morgen voor iedereen.

…ik kan alleen maar zeggen geniet! Nu het moment van grootgroeigenieten er nog is.

29 reacties leave one →
  1. Bianca permalink
    9 september 2012 09:35

    Mooi omschreven, zeg!!
    Herkenbaar, dat ook.
    Ik denk dat ik ’t schrijven ook weer moet oppakken, maar waar?
    Hyves, wat ik altijd deed, en wat zo heeeeeeerlijk toegankelijk voor m’n mams is, of ’n web-log starten??
    Tips??

    • 9 september 2012 09:52

      Dankjewel…ik zeg doen! Het heeft mij zoveel gebracht…
      Met mijn Koningskrabbels ben ik ook begonnen op Hyves,
      maar ik heb mijn account een soort van in laten slapen
      en ben op FB verder gegaan. Minder knus & kneuterig
      dat wel. Gelukkig werkt een eigen site ook prima en voor
      het parkeren van een link zijn er tal van mogelijkheden.

      Dus…wordpress! Ik zeg; succes!

  2. Maaike permalink
    9 september 2012 12:18

    Lieve vriendin, wat heb je weer een prachtig stuk geschreven en heb je mij een traan doen laten. Ik zie je morgenochtend, nog even live koffie drinken en geen skype ertussen! Tot morgen, zin in! XXXXXX

  3. ina langerak permalink
    9 september 2012 20:40

    Mooi,,, mooi… mooi… mooi…

  4. Ratna permalink
    9 september 2012 20:47

    Mooi geschreven, en zo herkenbaar wat jou oudste zoon betreft.
    Tot je volgende krabbel.

    Liefs,
    je oude buv ;-)

    • 10 september 2012 15:40

      Ratna! Wat lief dat je reageert, het zal ongetwijfeld
      een bijzonder jaar worden voor ons beide met onze Oudste.
      Ben heel benieuwd hoe we dat gaan ervaren, vind
      het zelf ook gerust spannend.

      Liefs terug! X

  5. Sandra permalink
    9 september 2012 21:33

    Lieve San,

    werkelijk weer zo binnenkomendgevoelig !
    Het zijn weer die bewustwordingsmomenten die je me soms laat zien….

    Heerlijk

    Xxx

  6. Ingeborg permalink
    10 september 2012 13:49

    Hoe doe je het toch elke keer….je schrijft (bijna) míjn gevoelens op…..Knapperd!! xx

  7. 10 september 2012 14:12

    Prachtig San, mooi geschreven. Mijn kinders zijn groot maar het roept herinneringen op.
    Leuk, ik mijmel even met mijn gedachten terug. En kom dan weer terug in het hier en nu.
    Je raakt me altijd weer.

    Liefs Joke

  8. Teddie permalink
    10 september 2012 15:08

    ooow San, ik ben zoooo blij dat ik lekker jou stukken kan lezen. je leest zo lekker weg maar weet me toch weer iedere keer te raken. met de kleine verdrieten maar ok met de grote plezieren. Love U enne blijf lekker zo hey!!

  9. Rita Kemp permalink
    10 september 2012 19:52

    De vraag waar blijft de tijd??
    Die vraag komt steeds vaker voor als de kids groter groeien en het antwoordt blijft nog steeds weg. Maar iedere leeftijd en fase is bijzonder en daar moeten we bewust van genieten!!
    Liefs Rita

  10. alethaannema permalink
    10 september 2012 22:20

    Heee lieve San, heeeel mooi verwoord weer en zo herkenbaar… Enne over waar blijft de tijd gesproken:

    Wat waren we goed hè ;) Xx

    • 11 september 2012 14:37

      Whaaaaa wat een giller! Ik wist serieus niet
      dat ze met zijn vijven waren, was jou idee zeker?
      Best knap dat we dat met zijn tweeën hebben gefixt.
      Maar wat ik vooral afvraag, wie was jij dan? En ik?
      En waarom in vredesnaam zoveel gel? Of was het scheerschuim? Tjee…deze komt binnen ;-)

      • alethaannema permalink
        11 september 2012 14:43

        Groene zeep volgens mij… En ik heb sterk het gevoel dat het jouw idee was ;)

  11. Moniek permalink
    11 september 2012 16:21

    Bij het lezen van je prachtig omschreven werkelijkheid werd ik dit keer zelfs een beetje verdrietig, waarom? het is allemaal zo verdomd herkenbaar wat je schrijft.
    In de huidige maatschappij is het GENIETEN vaak naar de achtergrond gedreven en ligt vanuit een ordnerkast me aan te kijken tot ik nu je verhaal weer lees en gelijk met beide benen weer uit de stress situatie kom.
    GENIETEN dat moet echt anders, dat moet niet zo af en toe NEE dat moet dagelijks op de planning staan.
    Dank je wel San voor je verhaal, ik ben weer terug in de realiteit en weet wat me te doen staat.
    Liefs, Mo

    • 24 september 2012 12:12

      Stilte, Stilstaan het blijft lastig om het ook daadwerkelijk
      te doen. Ook ik ervaar dat zo Mo, fijn dat jij het mij laat zien.

      Hier is het ook weer hoog tijd voor een X-weekend, mijn
      Krabbel blijkt in sommige opzichten ook vaak een soort van
      intentieverklaring, dus ook ik weet wat me te doen staat ;)
      Agenda pakken, weekenden doorstrepen en met mijn
      Lief en Lievelingen de bank bezetten!

      Liefs voor jou! X

  12. Rebecca permalink
    24 september 2012 14:07

    Tjee San, wat mooi kun jij dat op papier zetten zeg,…!!!
    Ik weet precies wat je voelt, wat betreft het bericht dat het leven in Canada werkelijkheid gaat worden! Daarom was afgelopen zaterdag zo leuk,..je zag dat ze er echt van genoot,..trouwens wij ook!!!!
    Ik zie je 20 Oktober en we spreken elkaar vast nog wel eerder,…

    Liefs, XxRebecca.

    • 16 oktober 2012 10:58

      Lieve Rebec,

      Dankjewel, fijn om te horen!
      Het was zeker leuk en super om Maaik te zien
      genieten, die dagen houden we er gewoon in.
      Gezellig dat we elkaar volgende week weer zien!

      Liefs San

  13. 26 september 2012 08:31

    Wat prachtig geschreven weer San! Knap hoe je alles zo herkenbaar en treffend op papier zet. En me met mijn neus op de feiten drukt. Genieten moet een vast onderdeel van elke dag worden! x

  14. 2 oktober 2012 20:31

    En jij vind dat ik mooi schrijf? Heerlijk om te lezen en ja, geniet van wat je hebt, het kan zomaar voorbij zijn. xx

    • 16 oktober 2012 11:06

      Ja dat vind ik, het raakt me. Soms lees ik bij jou wat ik
      voor mezelf niet onder woorden krijg, zo bijzonder…
      Fijn dat we met elkaar in contact zijn! Liefs!

Trackbacks

  1. Dag 306 #365dagen | Woordenwereld - 365 dagen project

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: