Skip to content

Generatiegemis…

17 februari 2013

Met mijn gedachten bij vorig jaar beleef ik de dagen, dag na dag, opnieuw.
Alleen het gevoel van opluchting kan ik nu met geen mogelijkheid meer terughalen.
Het afscheid nemen, het verliesverdriet, het gemis. Ergens blíjft het onwerkelijk, nu nog.
Soms kan ik alleen maar bedenken dat ik de tijd terug wil draaien, al ist maar voor even.

Ondertussen vallen er rouwkaarten op de mat en wordt het verliesverdriet versterkt.
Verliesverdriet om mannen die nog midden in het leven stonden, die genieten konden.
Mannen met mooie verhalen, die als geen ander, dat wat is geweest konden vertalen.
Een groter dan groot gemis wat we met elkaar delen, een groot gemis voor velen.

Opnieuw een generatiegemis dat me doet beseffen dat er geen ontkomen aan is.
Dat we een leeftijd bereiken waarop veilig en vertrouwd op een dag verdwijnt.
Zonder dat we daar iets tegen in kunnen brengen moeten we ze laten gaan.
We kunnen niet anders dan meebuigen met onze emoties en blijven staan.

En terwijl jouw leven stilstaat gaat het leven door. Het leven neemt je weer mee.
De moeilijke mismomenten volgen elkaar steeds vaker op, zomaar, altijd onverwachts.
Maar er zijn ook mooie momentmomenten waarop je met een grote glimlach terugdenkt
en dankbaar bent dat ze er waren en dat je de mooiste herinneringen mag bewaren.

Het leven neemt je weer mee, neem mij maar mee naar maart, beter nog naar april.
Mudmasters moeilijk ontwijkend en uitkijkend naar een weerzien met Vriendin.
Groot gemis laat me ook weer zien hoe belangrijk vriendinnenvriendschap is.
Vriendinnenvriendschappen die er altijd weer zijn, op wat voor manier dan ook.
Een luisterend oor, een schouder en zelfs een Happlify First Aid Pakket wordt bezorgd.
Het helpt echt, het helpt me om de weg van verwerken in te slaan en verder te gaan.

Gelukkig gaan bijzondere mensen niet echt. Ze gaan wel maar blijven toch. Voor altijd.

14 reacties leave one →
  1. 17 februari 2013 17:17

    Prachtig verwoord!

  2. San permalink
    17 februari 2013 20:09

    Meebuigen in emoties…. Xxx

  3. Miriam permalink
    17 februari 2013 23:12

    Kanjer!

  4. Lieve3 permalink
    17 februari 2013 23:26

    Erg verdrietig maar prachtig geschreven……

  5. ina langerak permalink
    18 februari 2013 14:43

    Erg mooi, herkenbaar en prachtig op papier gezet………

  6. Anke permalink
    18 februari 2013 14:57

    Het is zo moeilijk, maar doorgaan met liefde in je hart en herinneringen in je hoofd is hetgeen wat zo belangrijk is. Terugkijken met weemoed, liefde, een glimlach en soms een traan….. het hoort er allemaal bij en laat je kijken naar het moment waarin je leeft en de toekomst die je graag wilt hebben. Knuf van mij.

    • 18 februari 2013 15:37

      Lieve Anke,

      Ben er helemaal stil van, jij weet als geen ander
      hoe het voelt en zoals je het omschrijft, kippevel!

      Dikke knuffel voor jou en ik hoop tot gauw! X

  7. Maaike permalink
    19 februari 2013 19:28

    Lieve vriendin, Prachtig geschreven en ook hier een traan… Je doet het goed, samen met je lief en gezin! Ik kijk ook uit naar april, je weer even in mijn armen kunnen sluiten…XXX

    • 22 februari 2013 10:37

      Zo lief je reactie…mede dankzij jou, je luisterend oor
      en lieve berichtjes iedere keer weer, dankjewel!

      Ikookikookikook, we kunnen inmiddels aftellen,
      nog 42 nachtjes slapen, kan niet wachten!

      Dikke knuffelkus voor jou!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: