Skip to content

Vriendschapsvertrouwen…

25 april 2013

Terug uit Canada, terug van logeerpartijtje bij Vriendin & Gezin duurt ‘t even voor ik land.
Voor het eerst alleen op reis, voor het eerst zonder Man, zonder Mannetjes en zonder Meisje.
Alhoewel het afscheid nemen als altijd akelig is, verheug ik me ook op deze vlucht in stilte.
Maar dat blijkt, ingebouwd door stapel kinderen inclusief luierlucht, niet voor mij bedacht.
E-readerready in gezelschap van oordopjes ben ik toch de laatste die lacht.

Aangekomen in Toronto was daar eindelijk het weerzien met Vriendin en haar Gezin.
Onze vriendinnenvriendschap die begon op Texel en nu, na twintig jaar, samen in Toronto.
Toronto in plaats van een dagje Volendam met dagenlang kletsen & kletsen in ‘t vooruitzicht.
Wie had dat kunnen bedenken toen we als meiskes de Texelse Toekomst onveilig maakte.
Zoveel meegemaakt. In al die jaren…het is zo bijzonder, dit samen mogen ervaren.

De dagen vliegen voorbij, we treinen door Toronto, huiveren hoogtevreeshoogt op CN Tower.
We bezetten samen de pashokjes, trekken serieus een sportief sprintje, kletsen vrolijk verder.
Onder de indruk van de indrukwekkende Niagara Falls, zet het bij mij van alles in beweging.
Het gezinsgemis, de strubbelingen met Oudste op school. Mijn gevoel bevestigd veel.
Dankbaar ben ik voor luisterend oor van Vriendin, het is zo fijn om even dichtbij te delen.
Getuige zijn van veel, van Leuk, van niet Leuk, van Lastig en van Loslaten. Zonder los te laten.

Ondertussen zijn de Mannetjes met Paps in Parijs, zitten Man & Meisje tegenstribbelend thuis.
Met gezinsskype doen we zwaaien, kusjes overwaaien en tellen we de uren naar terugzien af.
Het is onwerkelijk om weg te zijn van alles maar het doet me tegelijkertijd meer dan goed.
Afstand, Afstappen, Andere dagen, het laat me loslaten in alle loslaatlastige lagen.
Opnieuw afscheid nemen, vliegensvlug weer terug, met twee stoelen bij het raam.
Terugvliegend vliegen de uren voorbij en voelt ver weg dichterbij.

Thuisgekomen neemt het leven me zonder pardon weer mee en ik volg gedwee.
Oudste laat zich horen als nooit te voren. Volume voluit, zijn verontwaardiging is groot.
Serieuze strubbelingen, tweetalige toestanden, we kunnen niet anders dan achter hem staan.
En dat alles op de dag die eens onze trouwdag was, die niet bracht wat we hadden verwacht.
Nu liet deze dag ons zien dat we ondanks alles, toch trouw blijven aan het gezin dat we zijn.
Dat deze dag staat voor vertrouwen, voor vriendschap en voor verder gaan. Met elkaar.

Ondertussen worden de traktaties gebraden, gaat de geur van gehaktballen door ons huis.
We parkeren de transporttrapfiets midden in de kamer en hangen de slingers op standje hoog.
Het ontbijt op bed staat weer in bestelling, morgen wordt onze Oudste Twaalf!
Nog even en hij gaat een toekomst als middelbare bink tegemoet.
Opnieuw een mijlpaal, voor ons allemaal…

Vriendschap, Vertrouwen, Verder gaan, Vriendschapsvertrouwen…

2 reacties leave one →
  1. Ada Dorrestein permalink
    28 april 2013 08:00

    Wat een prachtig herkenbaar en ontroerend geschreven verhaal.

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: