Skip to content

CommunicatieContact…

30 juni 2013

De afgelopen jaren waren er twijfels, truttig en terecht. Terugkerende twijfels.
Twijfels die na gesprekken op school keer op keer versterkt werden, bevestigd werden.
Voor ons meisje waren we er wat het schoolbesluit betreft al gauw uit, het moest anders.
Heel anders. We schreven haar in op een andere school en dat voelde meer dan goed.
En uiteindelijk de mannetjes ook. Met één been binnen bleek de stap gauw gezet.

Geen makkelijk besluit, een besluit dat veranderveranderingen met zich mee brengt.
Een besluit waarbij ons middelste mannetje serieus tegenstribbelde. Dit wilde hij niet.
Weg van zijn vriendjes, weg van vertrouwd. We konden hem geen ongelijk geven.
Toch was blijven geen optie meer. Een beslist besluit. Ons besluit stond vast.

Inmiddels hebben de mannetjes hun eerste dag als Hobbit achter de rug.
Met een grote grijns kwamen ze naar buiten, kon ik ze dankbaar in mijn armen sluiten.
Blij dat het zo anders was, blij dat er een warm welkom en vriendelijke vriendjes waren.
Geheel vrijwillig besloten ze zelfs om in de middag weer naar school te gaan
Twee keer naar school op hun vrije dag, gekker moet het niet worden.

Terugkomen op een keuze voelt vaak als falen, alsof je de tijd terug wilt halen.
Maar in andere omstandigheden, in een andere tijd, was dit net zo goed de juiste keuze.
En ergens is het mooi dat we onze kinderen mee kunnen geven dat er niets mis is met een
veranderverandering. Dat je terug mag komen op een keuze die je eerder hebt gemaakt.
Maar ook dat je opnieuw een keuze mag maken als je denkt dat dat beter is.
Dat met veranderen van gedachten niets mis is.

Opluchting overheerst, ik ben alleen maar blij als ons besluit bevestigd wordt.
Maar dan heeft Oudste opeens zijn tweede schoolschorsing aan de hand en nu vraag ik
me serieus af in wat voor situatie ik nu in vredesnaam met deze boevige Bink ben beland.
Zijn verontwaardiging is groot, verdrietig vertelt hij zijn verhaal, ik begrijp het helemaal.
Natuurlijk heeft hij niet niets gedaan, boevige bink en niet braaf. Ik geloof het gelijk!
Samen met zijn vriendjes spreekt hij uit wat hij niet eerlijk vindt, voelt, bedoelt. Hardop.
Jongens van twaalf, die zich serieus gedragen als jongens van twaalf.

Gaan we ergens aan voorbij? Waar ligt de verantwoordelijkheid in deze? Alleen bij mij?
Meer dan aansporen en aanspreken kan ik niet, moet hij serieus met ducttape op zijn
snoet naar school? Wat als handvatten niet aangepakt en afspraken niet nagekomen worden?
Het is al jaren een klas die niet te houden was maar het is ook een klas die met, zo blijkt,
de juiste leerkracht een bijzondere was. Een klas die dat wat moeilijk was deelde en zo heelde.

De boosheid en verbazing voorbij doet het me verdriet om te zien wat dit met Oudste doet.
In de hoogslapergesprekken kan ik hem eigenlijk alleen maar troosten, niet wetend wat ik
nog kan zeggen. Niet meer wetend hoe ik dit in hapklare brokken aan hem uit kan leggen.
Hoe ik ook pieker & prakizeer, ik kan niet anders dan de kant van ons kind kiezen.

Het belangrijkste dat ik onze kinderen wil meegeven, communicatiecontact, ontbreekt.
Communicatie, contact, alles valt of staat met de manier waarop.
En dat kan hij niet alleen. Hij niet, wij niet, wij allemaal niet.

En dan lees ik de column ‘Gescheiden Werelden’ van Steven Pont, alsof hij het
voor mij heeft geschreven. Uitgeknipt en opgehangen. Om mezelf er aan te herinneren
dat ik Oudste geen dubbele boodschappen meer wil meegeven. De ducttape haal ik eraf.

33 reacties leave one →
  1. Sandra SLuijs permalink
    30 juni 2013 10:43

    Hoi Sandra,

    Wat goed omschreven. Je mag terugkomen op een besluit wat eerder is genomen. Ook wij hebben dat met Robin gedaan. De keuze die ik destijds maakte voor Emiel en Karlijn bleek niet de juiste voor Robin te zijn. Laatst meldde zij mij, geheel spontaan, dat zij het een goede keuze had gevonden. Dat iedereen op de Howiblo wel aardig is. Ik heb getwijfeld, omdat het even duurde voor de dametjes haar wilde toe laten. Ze was er tenslotte niet vanaf het eerste begin bij. Soms is het nog steeds overweldigend, al die kibbelende meiden. Maar… zo is de maatschappij ook en ze zal moeten leren haar vrouwtje te staan. Helaas herhaalt de geschiedenis zich nu met oudste zoon op het voortgezet. Wat als school alleen maar volmaakte kinderen wil accepteren? En geen raad weten met kinderen met een “onbegrepen ziekte”?
    Inderdaad… verbazen, boos worden, verdrietig zijn, piekeren en toch maar weer proberen in contact te blijven met school. Ook ik kies de kant van mijn kind. Maar ik blijf tegen een dikke muur van onbegrip lopen.

    Volg je hart!!!

    Liefs van andere Sandra

    • 30 juni 2013 11:43

      Hee lieve San,
      Heb regelmatig aan jou gedacht in de afgelopen maanden.
      Het is en blijft lastig omdat wij er op school niet bij zijn.
      Daarom is de communicatie, het contact met de leerkracht
      zo belangrijk. Het is zo fijn als de leerkracht je verstaat.
      Als het in een gesprek over hetzelfde kind gaat en je
      ontdekt dat de leerkracht zelfs de laatste bladzijde
      van de gebruiksaanwijzing heeft gelezen.

      Luisteren naar je gevoel in deze, dat is wat we
      als ouders zonder enige twijfel mogen doen.
      Hoop voor jou dat jullie er uit komen! X

      • Sandra SLuijs permalink
        30 juni 2013 20:23

        Ha San,

        We ploeteren wat af……Nu heb je nog te maken met leerkrachten die je kind kennen en waar de bereidheid tot spreken met elkaar is. Maar op het Voortgezet wordt over je kind “geoordeeld” zonder te weten over wie men het eigenlijk heeft. Er zijn scholen die kinderen met een rugzak met open armen ontvangen. Helaas op deze school niet. We zijn er nog lang niet en de energie raakt soms op. Het woord communicatiecontact lijkt in deze te leiden tot discussie. Maar is bij ons al niet eens meer aan de orde. Ik spreek je hopelijk snel een keer!

        • 30 juni 2013 20:34

          Neeee! Moet ik me nu echt zorgen maken?
          Oudste gaat volgend jaar naar de Middelbare!

          Het is en blijft moeilijk San, als het om je kinderen
          gaat ben je als ouders nu eenmaal het meest kwetsbaar.
          En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen zelf…

          Hoop je ook gauw weer eens te zien en spreken! X

  2. Tienke Bouwmeester permalink
    30 juni 2013 14:57

    “Het belangrijkste dat ik onze kinderen wil meegeven, communicatiecontact, ontbreekt.” schrijf je.
    Jammer dat je alle gesprekken die er geweest zijn niet als communicatiecontact ziet.

    • 30 juni 2013 20:13

      Dat is het ook Tienke, in de vele gesprekken
      verstonden en verstaan we elkaar helaas niet.
      Dan is er dus geen sprake van communcatiecontact.
      Iets wat ik met jou wel heel anders heb ervaren.

      Het is nu vooral fijn dat we een oplossing hebben
      gevonden en dat het goed voelt voor ons allemaal.

  3. 30 juni 2013 19:32

    Ook ik kan alleen maar zeggen ‘volg je hart’…dan pas doe je het goed! Hoe het ook wendt of keert. Zolang je je eigen gevoel volgt, is er geen betere keuze! Heel veel sterkte lieve San. Je hoort nog van mij! #youknowwhy *kus*

    • 30 juni 2013 21:39

      Lieve Ing,

      Dankjewel! Dank voor je lieve woorden
      en je luisterend oor, hoor graag nog van je ;-))
      Mijn gevoel volgen voelt goed, zonder enige twijfel.

      Liefs voor jou! X

  4. Miriam permalink
    30 juni 2013 23:10

    Lieverd,

    Communiceren is 1, maar horen, (aan)voelen een heel belangrijke 2e…! Jammer dat het laatste niet goed opgepikt is door deze en genen…..
    Je doet het goed! Het kost tijd om bij je gevoel en tot inzicht te komen. Maarrrr het is nooit te laat. Blijf communiceren met Oudste Boef en toelichten zonder te veroordelen dan komt dat ook vast helemaal goed!

    Nog een paar weekjes en dan lekker bijtanken tijdens de (hopelijk zonnige) vakantie…..

    Dikke kus
    Mir

    • 1 juli 2013 09:12

      Lieve Mir,

      Zo is het inderdaad en dat vind ik gerust moeilijk.
      Toch bevestigd het opnieuw mijn gevoel en dat heb
      ik blijkbaar nodig. Truttige twijfels in de meerderheid ;-))

      Bizar hoe het veroordelend oordelen als een rode draad
      door het weekend ging. Dat hadden we vrijdagavond
      toch niet kunnen bedenken, wij waren er niet voor niets.
      Ook het lijntje tussen ons klopt, zo blijkt. Dankjewel…

      Dikke kus voor jou! X

      • Miriam permalink
        1 juli 2013 16:00

        Mupke,

        Tja how bizar, how bizar he?!
        Ben sinds vrijdagavond erg bezig met onbevooroordeeld te oordelen.
        Ook in de zoektocht naar de omgang met mijn eigen 2 telgjes……..
        Houdt me erg bezig.
        Er is zeker iets aangetipt afgelopen vrijdag. Was zeker niet voor niets!

        Dikke kus
        Miriam

  5. 30 juni 2013 23:47

    lieve sannie
    wat heb je het weer mooi geschreven en wat een dapper besluit. heftig hoor allemaal. en dapper ook van jouw eigen oudste dat hij ook helpt dat het voor zijn broers en zus anders mag worden! en toch ook maar weer mooi dat jullie besluit bevestigd wordt als ze hem zijn 2e schorsing geven. tjongejonge. ik merk het nu al in mijn praktijk met kinderen, soms kun je gewoon niet tegen de leerkrachten op die niet om kunnen gaan met een jongetje. jammer dat ze zelf de kans niet grijpen om er mee om te leren gaan want dan zou het voor veel meer kinderen leuker worden. misschien kun je de techniek van je volgende opleiding bij ze introduceren!!!!!! liefs!!

    • 2 juli 2013 13:02

      Willeke!

      Wat mooi dat jij het volledig kunt ombuigen,
      het helpt mij om het anders te kunnen zien.

      Inmiddels hebben we met ondersteuning van het SPCO
      besloten dat Joram per vandaag niet meer naar school gaat.
      Met als gevolg dat hij ook het afscheid moet missen maar
      het kon zo echt niet langer doorgaan, ik kan niet anders
      dan hem weghalen uit een onveilig voelende situatie.
      En dat geldt ook voor Dion. Genoeg is genoeg.
      Hopelijk zorgt dit voor (nacht)rust.

      Hoop je gauw weer te zien en spreken! Dikke zoen! X

  6. sonja0421 permalink
    2 juli 2013 11:50

    Lieve Sandra,
    Nu rollen bij mij de tranen over de wangen….
    …….
    Geen woorden.
    Begrip!
    Hartegroet en knuffel voor jou.
    Ps voortgezet kan ook heel positieve verandering teweeg brengen! Vertrouw lieve schat. Xxx

    • 2 juli 2013 12:47

      Lieve Sonja,

      Tranen, tranen, tranen,
      wat is dat toch met ons?
      We staan nu wel quitte ;-))
      Fijn om te horen dat het voortgezet
      ook een positieve verandering met zich mee
      kan brengen. We gaan het gewoon ervaren…

      Liefs voor jou! X

  7. Hariette permalink
    2 juli 2013 11:50

    Hoi San, Dit is wel een probleem waar je altijd, en op iedere school tegen aan blijft lopen. In meer of mindere mate. Zowel op basis- als op voortgezet onderwijs. Dit weten wij inmiddels heel goed, sinds we met 3 verschillende scholen te maken hebben. Al begrijp ik jullie keuze heel goed. Soms is er gewoon net iets teveel mis gegaan en is het gewoon fijn als er een verandering plaats vindt. We zullen jullie wel missen hoor. Zep vindt het ook erg jammer dat Dion weg gaat. Succes xxx

    • 2 juli 2013 12:32

      Lieve Hariet,

      We hebben idd. niet de illusie dat het vanaf nu vanzelf gaat.
      Maar het alternatief, moppermomenten laten overheersen
      is ook geen optie. Wij gaan jullie ook missen, gelukkig is
      de afstand tussen de twee pleinen te overzien ;-))

      Lief dat je reageert en tot gauw! X

  8. conny permalink
    2 juli 2013 14:01

    hey Sandra!
    kinderen geven je dagelijks plezier maar helaas ook (bijna) dagelijks zorgen.. Denk dat je goeie keuzes gemaakt hebt want…. een moeder heeft áltijd gelijk!!! al willen ze dat bij mij thuis weer niet geloven;-)
    Geniet van de welverdiende vakantierust die eraan komt! Lekker leegmaken en weer opladen.
    X Conny

    • 4 juli 2013 12:01

      Haha! Precies! In een huis vol mannen is
      het sowieso logisch dat je die overtuiging hebt.

      Maar inderdaad als moeder voel je het feilloos
      aan en weet je gewoon wanneer je je kind moet
      beschermen. Je kunt niet anders dan de kant
      van het kind kiezen als hij zich niet veilig voelt.

      Genieten in gezelschap van Zon, jij ook hè! X

  9. Renate permalink
    3 juli 2013 09:18

    Wat is het moeilijk hè?! Maar zo dapper om de keuze te maken en tuurlijk zijn er nog steeds van die momenten dat je denkt pfff maar toch zullen ze anders aanvoelen en minder als een strijd om het geluk van je kind te verdedigen….zijn toekomst..

    Nu met Sven de doorslag er is voelt dat ook super goed. Was het deze school niet dan zeker wel naar een andere…

    Bijna vakantie, lekker genieten…fijn dat je ons laat mee leven(lezen) in deze roerige tijden…

    -xxx-

    • 4 juli 2013 10:08

      Lieve Renaat,

      Het is inderdaad moeilijk, moeilijker dan moeilijk.
      Maar uiteindelijk kan ik alleen maar blij zijn dat we
      de schoolstrijd achter ons kunnen laten. Heel blij ;-))

      Fijn dat jullie er uit zijn gekomen en een keuze hebben
      gemaakt. Ben heel benieuwd hoe het straks met
      Sven gaat. Hou je me op de hoogte?

      Liefs voor jou! X

  10. Lieve3 permalink
    4 juli 2013 13:42

    Goed besluit, kinderen zijn flexibel. Die van mij zaten al op drie verschillende en het gaat waanzinnig met ze. X

    • 9 juli 2013 19:23

      Hee lieve Nance,

      Dat is het ook, ben blij dat we het besluit
      genomen hebben en bovendien zien
      dat het nu al beter met ze gaat.
      Heb er alle vertrouwen in.

      Fijn dat het bij jullie ook goed gaat!

      Liefs voor jou! X

  11. Irene permalink
    9 juli 2013 15:02

    Hoi Sandra,

    Nog steeds denk ik dat je beslissing juist is geweest, al gaat Gijs nog wel naar school. Gijs koos ervoor op deze school te blijven toen ik Jannigje van school liet veranderen. Gijs keuze was gericht op zijn vrienden, dus ook op jouw Oudste. Ik ben blij te horen dat ze elkaar nog regelmatig zien!
    Bij het SPCO heb ik om die mediator gevraagd om ook de jongens eens aan het woord te laten, Gijs is hier erg blij mee (al blijft hij het moeilijk vinden als deze meester Floris er niet is). Het blijft een uitzonderlijke situatie volgens mij, miscommunicatie en aanwijzen van de jongens als schuldigen is absurd! Neerwaartse spiraal bleek door de schoolleiding alleen maar meer de diepte in te gaan in plaats van het zoeken naar een oplossing om alles weer positief te krijgen voor allen. Ik ben er ook nog steeds erg verbaasd over dat een school de kunde ontbreekt om normaal te communiceren met ouders en kinderen.

    Laten we ons maar richten op het voortgezet onderwijs van de mannen, uiteindelijk zullen het toch sterke mannen worden, die weten te communiceren :) Groetjes en fijne vakantie!
    Irene

    • 9 juli 2013 19:04

      Hoi Irene,

      Fijn dat Gijs het in ieder geval positiever ervaart.
      Vanmorgen belde meester Floris trouwens voor het
      kanovaren. Joram heeft besloten mee te gaan, zo
      kan hij het hopelijk nog enigszins positief afsluiten.

      En inderdaad ook wij richten ons op de Middelbare,
      wat communicatiecontact betreft komt het vast goed!

      Jullie ook een fijne vakantie!

      San

  12. Aletha permalink
    9 juli 2013 16:43

    Als iets niet werkt dan is het goed om naar een oplossing te zoeken die wel werkt. Op een bepaald moment moet je stoppen met praten en doen wat goed voelt. Koste wat kost ergens blijven omdat dat voor een ander beter uitkomt, is zonde. Voor je mannen is niets mooier dan om te voelen dat je achter ze staat en dat je altijd (oké, meestal ;)) een nieuw pad kunt nemen. Zelfs als het wel heeeeeel lastig lijkt.

    Soms moet je veranderen om jezelf te blijven…
    Trots op je. Xx

    Ps: In het najaar weer lezingen ‘Lastige kinderen, heb jij even geluk’,
    ga je mee?

    • 9 juli 2013 20:12

      Huh? Lezing? Lastige kinderen? Hoezo? Ist nodig?
      Nee toch? Maar ik ga graag mee hoor, heb het boek
      gelezen en ik ben fan! En ik hou jou gezelschap ;-))

      Met ons communicatiecontact is niets mis trouwens,
      jij hebt hem in deze serieus helderder dan ik.
      ‘Soms moet je iets veranderen om jezelf te blijven’
      Dit is precies hoe het is, voor ons allemaal…

      Ben blij met jou! X

  13. 3 augustus 2013 16:08

    Hallo Sandra. Ik heb zelf geen kinderen meer op school.maar ik herken jou verhaal zo bij onze kleinkinderen. Wat is het toch moeilijk soms. Toch zou ik als ik jou was bij mijn keuzes blijven! En daar mag je best trots op zijn!

    • 8 augustus 2013 09:16

      Dankjewel voor je lieve reactie!
      Het is en blijft bizar dat het voor zoveel
      mensen herkenbaar is, het klopt zo niet.

      Na een heleboel vakantievrije dagen ben ik
      inmiddels zo ver dat ik het piekeren & prakiseren
      achter me kan laten en ik kan niet anders dan
      bedenken dat het best gelopen is zo. *blij kijkt*

  14. 12 augustus 2013 08:01

    Heel veel vragen borrelen in mijn op. Zowel als moeder, en als leerkracht.
    Afgelopen schooljaar heb ik geen leuk schooljaar gehad, door juist dat ontbreken van communicatie met ouders. Ouders die naar een (incapabale, m.i.) directie stappen.

    Verdrietig te lezen dat er geen afscheid was, maar nú start er een nieuw schooljaar, met nieuwe school.
    Sterkte en succes!

    • 19 augustus 2013 11:59

      Lieve Bianc,

      Wat vervelend om te lezen dat het voor jou
      ook niet makkelijk is geweest hopelijk wordt
      het komende schooljaar ook voor jou anders
      en is er alle ruimte voor communicatiecontact.

      Hier eerst nog twee vakantievrije weken met elkaar… X

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: