Skip to content

Griezelgedacht & Gedaan!

29 september 2013

Trainen, Trainen, Tempo omhoog, opnieuw hebben we ons aangemeld als held.
Dit keer bewust bedacht en niet de 6 maar de 12 kilometer Mud die op ons wacht.
Roze Mutsen worden door mijn schoonmoeder gebreid, wij zijn goed voorbereid.
En daar staan we weer; Aftellen! Swingend en springend bij de start.

Klaar voor de start om de obstakels met ons bezoek te vereren, met elkaar te
trotseren. Dit gaat tenslotte over meer dan meters afleggen, moeite doen en Mud.
Dit gaat over samen, met elkaar, samenwerken en er iedere keer weer voor elkaar zijn.
Ondanks alle griezelgedachten negeer je dan met gemak ongemak en zelfs de pijn.
Er is bovendien niets leuker dan glibberen, glijden, gillen en genieten. Samen.

En niet in de laatste plaats hadden wij Eric; onze bootcampbabeBink inclusief roze muts.
Bij ieder obstakel mochten we gebruik maken van stem en schouder, iedere keer was hij er
weer om ons op het juiste moment omhoog te hijsen. Kon hij ons nog beletten te krijsen.

Want waar we in maart al onder de indruk waren van alles obstakels, dit keer was het met
niets te vergelijken. Na de eerste bocht begonnen we al aan de in-het-water wandeling.
In het water, ijskoud, adembenemend zo koud. Tot serieus bijna koppie onder, zo koud.
Zonder na denken vervolg je dan je weg, denk je ergens nog dat het niet erger kan.

Waterwandelen door de sloten en daar gleden we dan keer op keer glijbaanglijdend in.
Balancerend over balkjes waar je schoen net op past, worden we echt enthousiast.
Slingeren over het water, klimmen, klauteren en off-road rennen door het bos.
Doorweekt en besmeurd met Mud laat ik al mijn gedachten volledig los.

Behalve de griezelgedachten. Die bleven ons, net als Zon, gezelschap houden.
Griezelgedachten die er voor zorgen dat de kick aan de overkant versterkt.
Dat is ongetwijfeld hoe het werkt, knop om en gaan. Níet blijven staan.

Het zorgt ervoor dat blijdschap en de daarop volgende jubelstemming overheerst.
En dan komen we aan bij de Monkeybars, mijn monkeymoment in de herhaling. Of niet.
Als een speer gaan we en na onze Bink, beland Babe na Babe droog aan de overkant.
Het zorgt, waar mogelijk, voor een nog grotere grijns op mijn gezicht.
Niet gezwicht, niet gesprongen, niet gezwommen.

Niet gezwommen maakt MudMasters meteen goed als de Splash Jump in beeld komt.
Verdomd! Griezelgedachten groeien groter waar ik bij sta als ik de lucht in tuur.
Niets muur, gewoon een schot aan wat touwtjes, zwierend, zwengelend en zwaaiend.
Met mijn buik draaiend klim ik huiverig omhoog en klamp me vast aan boven.
Dit is toch niet te geloven! Gaan we springen? Schuiven we er voorzichtig af?
We grijpen onze roze muts, zetten af, belanden diep en komen proestend boven.

Dat we dit hebben gedaan! Gedurfd! Ik griezel nog na als ik er aan denk.
En we waren er nog niet, hellinghoog omhoog, de stroomdradendoorloop.
Het kon niet op met maarliefst twee-en-twintig obstakels.
We hebben het maar mooi gered, gedaan, gedurfd, beleefd, overleefd!
En het blijft goed nieuws voor de ontkenning van ouder worden 40+ én finishen.

Ondertussen vraag ik me serieus af waarom ik er steeds weer intrap, in de Mud.
Hoogtevreeshoogtes, koukleumkou, rennen, mij kun je er niet mee verwennen.
Is het een kant van mezelf die ik wil leren kennen? Is het genoeg zo? Klaar?
Waarom kan ik mijn truttige twijfels niet gewoon serieus nemen?
Met mijn in de Mud gestuiterde stuitje kan ik niet eens normaal meer zitten.
Ik kan op dit moment niet anders dan de meest onmogelijke posities aannemen.
Erger nog, ik kan niet op of om en niet Bootcampen, hooguit ramen zemen.

Ondanks dat, ondanks alles ben ik blij dat we het gingen doen, beter nog; hebben gedaan!

22 reacties leave one →
  1. Aletha permalink
    29 september 2013 20:26

    Als één roze-mutsjes-team over de finish hoe vind je die. Ben zo trots op ons allemaal. Zoveel blauwe plekken als nu heb ik sinds mijn kindertijd niet meer gehad maar ik ben er blij mee. Over mijn grens die ineens veel verder lijkt te liggen. Blij met je lieve San. voor je heerlijke krabbel en dat je me hebt overgehaald. Tot snel, xx

    • 30 september 2013 16:17

      En terecht! Het was best heavy en toch
      zijn we er weer ingetrapt, Mud in maart ;-))

      Wat overhalen betreft het duurt even
      maar dan hebbie ook wat, graag gedaan.
      Keer twee zelfs, bij uitdaging drie; Color!

      Vond het fijn dat je mee was, wat we ook
      doen het is altijd leuk, ben ook blij met jou! X

  2. Peet permalink
    29 september 2013 20:27

    Jeetje San, wat knap. Het klinkt echt geweldig. Ik vind het een hele prestatie. Wie weet wie je allemaal enthousiast weet te krijgen dmv jouw schrijven…..

  3. 29 september 2013 20:36

    Ferm. Chapeau.

  4. Manon permalink
    29 september 2013 21:11

    Wat een heerlijk eerlijk verhaal! Ik voel de team spirit achter mijn scherm. Wat zou ik daar ook graag deel van hebben uitgemaakt. Trots op jou en het team! Hoop dat je mij de volgende keer ook wilt overhalen :-)

    • 30 september 2013 14:17

      Dankjewel voor je lieve reactie.
      Met de MudMasters in maart kan
      dat alsnog, deel uitmaken van
      de Bootcampbabes in de Mud.

      Fijn dat het is gelukt om je over te halen ;-))

      Liefs San

  5. San permalink
    29 september 2013 22:08

    Lieve San,
    …. Ik accepteer ‘gewoon’ dat ik 40+ ben hoor! ….
    Maar Trots op jou !!

    Liefs San

  6. Conny permalink
    29 september 2013 22:34

    Super gedaan en super geschreven!! Groot respect! Ben al blij als ik 12 km kan rennen zonder obstakels;-) geniet van het nagenieten en de spierpijn herinnert je weer aan je mega prestatie!! X

    • 30 september 2013 19:05

      Haha! Ik geef gelijk toe, ik kan alleen maar 12 kilometer
      rennen met obstakels, ben iedere keer weer blij als er
      één in beeld komt, uitzonderingen daargelaten ;-))

      Dank voor je lieve reactie Conny! X

  7. 30 september 2013 19:42

    Pffffft…jij liever dan ik! Goed hoor!

  8. 30 september 2013 19:43

    Pf, ik neem mijn petje voor je af. Ik ben daar niet voor geboren. Heb andere kwaliteiten😜

  9. 30 september 2013 20:10

    RESPECT met hoofdletters!!
    *staande ovatie* voor jou!
    Meis wat knap!!! En zo kan ik nog wel even doorgaan!
    Geniet van je geweldige overwinning :)).
    *proost*
    Kus

  10. ina langerak permalink
    1 oktober 2013 11:34

    O..O..O……. wat heb ik veel gemist!! Geweldig !! Fijn dat jullie weer heelhuids (nou ja.. heelhuids?) thuis zijn!! Van Harte !!

    • 13 oktober 2013 11:32

      Je hebt inderdaad iets gemist Mams!
      Inmiddels hebben we ons ingeschreven
      voor Mud in maart én de Color Obstacle Run.
      Je kunt 8 maart en 30 augustus in je agenda zetten.

  11. 13 oktober 2013 16:13

    Zo dapper!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: