Skip to content

Generatiegegeven…

5 december 2013

Taart, Tekeningen en Trots, als mijn Oma 95 wordt kan ik niet anders dan stilstaan.
Stilstaan bij die vijf-en-negentig jaar, bij haar, haar leven en bij familie zijn met elkaar.
Bijzonder is het dat we generatiegezellig, tijd in elkaars gezelschap door kunnen brengen.
Alhoewel ze haar leven nu achteroverleunend mag leven, valt dat voor haar niet altijd mee.
Ze zou het liefst nog van alles maar als je niet goed hoort en ziet, kan dat allemaal niet.
‘Oud worden is mooi maar oud zijn niet’ is dan ook wat ze regelmatig zegt, ze heeft
het hier wel gezien. Ze heeft haar Man nu al lang genoeg moeten missen.

Als groot tegenstander van moeten missen, ben ik juist blij dat ze er nog is.
Veilig, vertrouwd, verhalen vertellend en vragen vragend blijf ik benieuwd naar onbekend.
Hoe ouder ik word hoe meer ik dat eigenlijk besef, ze heeft het allemaal al meegemaakt.
Dat is wat me raakt, gesprekken voerend van Moeder tot Moeder, het is bijzonder, ongekend.
Zelfs al zijn familiebanden niet feilloos, familie zijn is fijn, is iets om dankbaar voor te zijn.

Terug in de tijd denk ik steeds vaker aan de mensen van voorbij.
Ze leven in ons voort, zoals het hoort, ze horen er nog altijd bij. Bij mij.
Het is voor mij onmogelijk om de wereld plat te slaan, te doen alsof het er niet is.
Er is meer, toevallig is geen toeval, het valt je toe en reikt je tegelijkertijd iets aan.
Een aangereikt weten. Weten dat het er is, een voortdurend bestaan.

Het is bijzonder om dat wat je krijgt aangereikt te vertalen, verhaal te halen.
Truttige twijfels negerend wil ik nergens aan voorbij, een les te leren? Een les voor mij?
Ik wil blijven proberen. Ik wil Liefde voorrang geven zonder Angst te negeren.
Als je blijft zoeken naar het goede in anderen vind je het beste in jezelf.

Ondertussen is bij ons meisje de angst voor Sinterklaas niet in banen te leiden.
Ze was vastbesloten niet naar school te gaan als Hij er was, wat we ook zeiden.
En dus ging ze niet, ze liet het zonder enige twijfel aan haar voorbij gaan.
Iets waarin ik alleen maar, met een luisterend oor naast haar kon staan.
Trots op haar vastbesloten zijn, nu al. Zo klein.

Ongetwijfeld generatiegegeven…

6 reacties leave one →
  1. 6 december 2013 10:02

    Ik moet er eens over nadenken, over dat “truttige twijfels negerend…”. In dat opzicht was mijn postje van vandaag helemaal op maat van mijn oma zaliger. Die was “liberaal” tot in de kist. Zou ik het dan toch “meegekregen” hebben ? Een vorm van convergentie over de tijd.

    • 6 december 2013 13:07

      Ben benieuwd naar de uitkomst van dat nadenken ;-))
      Je hebt het ongetwijfeld meegekregen, mijn vraag aan mezelf hierin is vooral, hou ik dat wat ik ontdek in stand?
      En belangrijker nog; wat wil ik onze kinderen meegeven…
      Ga nu gelijk bij je lezen!

  2. Zon permalink
    9 december 2013 10:21

    En dat ik dan tot mijn schaamte (hoe kán dit) nú pas jouw blogs lees!!
    Wat schrijf jij gooooeeeedddd!!!
    Leuk je te lezen!

  3. Rebelse Huisvrouw permalink
    12 december 2013 23:39

    Als mijn oma nog geleefd had zou ze 112 zijn. Wat zou ik graag nog eens een kopje thee bij haar willen drinken!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: