Skip to content

Opendeurdrammen,

10 april 2014

Moe, moedeloos, machteloos en boos houden me voortdurend gezelschap.
Hoe ik ook probeer, het negeer, me verweer, hoeveel handreikingen ik ook doe.
Linksom, rechtsom, rechtdoor probeer ik te begrijpen en toch doet het er niet toe.
Het brengt me, zonder te zijn gezwicht, uit evenwicht en de deur blijft dicht.

Moeilijk, mag niet, ik moet niet zeuren, ik laat het verdorie opnieuw gebeuren.
Mijn gevoel laat me geen moment in de steek en toch ga ik aan mezelf voorbij.
Er is geen ruimte voor boosheid, teleurstelling, verwarring en het verdriet in mij.
Onuitstaanbaar ben ik, tegelijkertijd voelt het alsof ik stik in stil en stomverbaasd.

Pas als ik mezelf en mijn emoties de ruimte geef en hardop zonder twijfel toegeef
dat ik het niet meer weet, kan ik mijn boosheid daar waar het hoort parkeren.
Het heeft geen zin om het te bewaren, die ergernis kan ik mezelf besparen.
Opeens valt alles samen, kan ik beamen dat het inderdaad niets oplost.
Dit gaat me zo niets brengen, het heeft me al genoeg energie gekost.

Ik wil niet meer boos blijven en kijken naar het verwijt in tijd van strijd.
Voor alles is een tijd, stapje voor stapje gaan over in stevige stappen.
Loslaten en tegelijkertijd mijn grens bewaken, ik weet dat ik het kan.
Soms is een half woord genoeg om anders te kijken naar dat wat niet is.
Een, al dan niet uitgesproken, zin geeft je soms ruimte voor een nieuw begin.
Het is een weten, waardoor je kunt kiezen voor verder, vergeven en zelfs vergeten.

Mezelf een duwtje gevend probeer ik het los te laten en trouw te blijven aan mezelf.
Het helpt me om dagelijks mijn Morning Pages te schrijven en er zo bij te blijven.
Luisterend naar de stem van mijn hart weten mijn woorden als vanzelf de weg.
Wat ik ook zeg, ze maken me zonder pardon duidelijk waar ik sta en hoe!
Voelen wat ik voel, vind en bedoel, het is er. De rest doet er niet toe.

Vergeven blijkt een pittig proces en ik ga door gruwelijke gevoelslagen heen.
Tegenstribbelend wil ik niet dat de ander hier mee wegkomt, mijn stem verstomt.
En verdomd! Het doet er helemaal niet toe, het helpt mij op weg naar verder en vrij.
Het helpt mij om mezelf serieus te nemen en een keuze te maken tussen gelijk & geluk.

Groot geluk in kleine dingen, in zingen, zelfs als dat stomme sinterklaasliedjes zijn.
En dat terwijl we ondertussen een dwaas dansje doen, of twee. Ik ga er genietend in mee.
Mooie momentmomenten met meisje, wiebelend op plastic hakken en haar volume voluit.
Met een kus, een knuffel en een ‘ik vind jou de allerliefste mama van de hele wereld’
Gezinsgezelligheid, spelletjesstrijd en zomaar alle tijd met mijn Lief & Lievelingen.

Mijn Lief die zijn armen om me heen slaat en me niet loslaat tot het weer gaat.
Die er als het moeilijk wordt niet vandoor gaat maar volledig achter me staat.
Ja natuurlijk wist ik dit allang, ik weet heus wel wat ik echt belangrijk vind.
Toch was ik het in deze even helemaal kwijt, terug in mijn tijd als kind.
Mijn antwoord heeft zichzelf verwoord. Het is er zomaar, onbetaalbaar daar.

Voor mij zit de grootste rijkdom in geven, beleven en onze levens verweven.
Er zijn, beschikbaar zijn en luisterend oor gaan altijd voor dát wil ik meegeven.
Ondertussen laat ik de deur waar mogelijk open, blijf ik hopen dat het uiteindelijk
goed komt en ergens goed voor is, dat ik me niet vergis, mijn gevoel het sterkste is.

Opendeurdromend en opgelucht zet ik mijn deur van daar naar hier op een kier…

24 reacties leave one →
  1. Manon Silvis permalink
    10 april 2014 07:52

    Prachtig geschreven! Zonder in te gaan op specifieke onderwerpen is het een universeel verhaal geworden. Zo knap hoe jij dat kan!
    Ik herken er veel in. Dank je wel voor het delen. X

    • 12 april 2014 08:30

      Lieve Manon,

      Wat een mooimooimooi compliment weer!
      Je beschrijft precies dat wat ik wil, vastleggen zonder
      al te veel te zeggen, zonder te kwetsen of te veroordelen.
      Maar ik wil het tegelijkertijd toch delen omdat dat wat
      een ander erover zegt mij ook mijn weg laat vinden…

      Dankjewel! X

  2. gonnie jansen permalink
    10 april 2014 09:45

    Lieve Sandra,
    Dank je wel voor je openhartige blog!
    Ik moest gelijk denken aan het boek dat ik momenteel lees:
    Intuïtieve ontwikkeling van Linda Keen.

  3. gonnie jansen permalink
    10 april 2014 09:49

    Te snel verstuurd.
    In dat boek staat dat als mensen een tijdje zich heel boos gedragen,
    dan is het een teken dat ze in een overgangsperiode zitten waarbij
    ze weer een laagje dieper komen in zichzelf. Dat je jezelf verder ontwikkeld. Dit zul je vast wel herkennen!
    Mooi hoor, ook al is het meestal niet leuk.

    Dank je wel voor het delen en succes met het opruimen
    wat je kwijt moet en ontdekken van jouw innerlijke krachten!

    Liefs Gonnie

    Gonnie Jansen
    http://www.onderons.nu

    • 12 april 2014 08:37

      Dat herken ik inderdaad en ik maar denken
      dat ik er na ons uit-elkaar-gaan al was ;-))

      En nee! Het is niet leuk en toch voelt het nu al anders,
      het gevoel van vastzitten in moeilijk en mag niet laat
      me nu juist zien waar de mogelijkheden liggen.

      Dank voor je lieve woorden Gonnie! X

  4. 10 april 2014 11:35

    Natuurlijk is je gevoel de sterkste.
    Maar je gedachten hebben daar natuurlijk wel veel invloed op.
    Eerst jezelf maar weer eens jezelf voelen, sterk voelen. Vertrouwen
    op jezelf. De rest volgt dan vanzelf. Dikke knuf! Xxx

    • 12 april 2014 08:45

      Lieve Narda,

      Klopt maar toch hebben die gedachten en dat
      wat ik meekrijg, mee heb gekregen meer invloed
      op mij dan ik besefte en daarom is het ook zo fijn
      om uiteindelijk weer te kunnen voelen wat ik voel.
      En belangrijker nog, het met mezelf eens te worden.

      Liefs voor jou! X

  5. sonja0421 permalink
    10 april 2014 12:21

    Mooi verwoord lieve Sandra.
    hartegroet Sonja

  6. Gonny de Koning permalink
    10 april 2014 20:45

    Lieve Sandra, probeer heel bewust zaken heel
    goed te scheiden. De gelukkige momenten, koester ze!
    Laat de moeilijkheden NIET de overhand krijgen!
    Je hebt in het verleden bewezen dat je het kunt!
    Liefs Gonny

    • 12 april 2014 08:55

      Lieve Tante,

      Dank voor uw lieve woorden, ergens weet ik
      idd. dat ik het kan. Vergeven, vergeten en verder.
      Alhoewel onze vechtscheiding nu serieus voelt als
      zijnde appeltje-eitje als ik er op terugkijk.

      Tot gauw! Liefs! X

  7. Rebelse Huisvrouw permalink
    10 april 2014 23:03

    Ik begrijp niet alles van je verhaal – boosheid, vergeven en vergeten. Ik heb op de koppelingen geklikt maar ook daar werd ik niet veel wijzer van. Toch, en dat is het grappige, is het wel weer erg intrigerend om te lezen en dat is ook heel wat waard!

    • 12 april 2014 09:48

      Hmm…ja dat begrijp ik, alhoewel het lastige in deze
      is dat ik het soms zelf niet eens begrijp en bovendien
      wil ik er tijdens het vastleggen ook niet teveel over zeggen.
      Fijn dat dat het waard is, beter intrigerend dan irritant ;-))

  8. Aletha permalink
    12 april 2014 19:32

    Open deur dromen, dat is een mooie! En laat nu de frisse lentelucht maar binnenwaaien. Het komt goed ;) En tot die tijd mag je extra hard schoppen tijdens de bootcamp!

    • 14 april 2014 13:47

      Precies! Uiteindelijk komt het goed, fijn dat je dat
      vertrouwen met mij bent blijven delen, dat helpt echt.
      Extra hard schoppen tijdens het bootcamp-en samen
      trouwens ook, ik verheug me nu al op vanavond! X

  9. 14 april 2014 13:20

    Heel mooi geschreven, knap gedaan!

  10. 18 april 2014 18:44

    Jeetje wat mooi geschreven!

  11. 30 april 2014 17:57

    Prachtig prachtig prachtig.
    Het ontroerd het raakt. Dit is leven in zijn volheid.

    • 30 april 2014 18:20

      Lieve Joke,

      Dankjewel, wat een mooi complimentmoment!
      Wij hebben blijkbaar een telepathisch lijntje,
      moest vandaag steeds aan je denken!
      App je straks nog even…

      Liefs!

  12. 6 mei 2014 17:27

    En zo kom je, stapje voor stapje, steeds dichter bij je kern. Inzichten verkrijg je juist in verwerkingssituaties… XX Mooi geschreven!

Trackbacks

  1. Opgeefgruwels | KoningsKrabbels | Weblog van Sandra de Koning - van de Pol

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: