Skip to content

Puberprotest…

26 april 2014

Slingers op standje nog hoger, ontbijt op bed in bestelling, onze Oudste verjaart.
Anders dan anders, visite verlaat, maken we later pas echt tijd voor Taart.
Van twaalf naar dertien houd hij dit dertiende levensjaar graag voor gezien.
Een bewogen jaar, volop veranderingen, anders dan anders maar met elkaar.

Het is fijn om te zien dat het al zoveel beter met hem gaat, dat hij er staat.
Dat hij weer staat voor dat wat hij te zeggen heeft en zichtbaar laat zien wie hij is.
En hij brengt zijn tijd nu tenminste door ín de klas, iets wat, zo blijkt, hard nodig was.
Mij raakt het nog het meest dat ik nu pas écht besef hoe moeilijk het is geweest.
Hij had niet duidelijker kunnen zijn, hoe lastig het ook was, alleen, in de klas.
Communicatie & Contact, met Liefde en Luisteren helpen we hem het meest.

Vol vertrouwen is hij dan ook een meter groter gegroeid, iets wat je meteen
door hebt als je een potje met hem stoeit waarbij hij godzijdank kietelkansloos is.
Het is wat het is, hij groeit groot waar ik bij sta en opeens is hij mij in lengte voorbij.
Hij wordt ouder, wijzer, eigenwijzer en regelt helemaal zelf waar hij gaat en staat.
Waarbij hij door weer en wind gaat, klimmend op zijn fiets, het boeit hem niets.
Met boeken, brood, een lekke band, boeken vergeten, hij heeft het geweten.

Ondertussen laten wij hem loslaatlastig los, we laten hem zelf zijn leven leven.
Als moeder wil ik hem blijven beschermen helemaal tot aan het eind van de straat
en heel-heel-heel veel verder, tegelijkertijd wil ik juist dat hij zich vrij voelt en gaat.
Vrij om te ontdekken, te ontdekken wie hij is, vrij om te vinden en te voelen wat hij vind.
Dat hij de waarheid, zijn waarheid durft uit te spreken. Hardop. En dat hij leert vertrouwen,
en dat wij samen maar lang mogen blijven bouwen aan de band die ons voor altijd verbind.

Blij met die band ben ik vooral bij huiswerkweigering en huishoudelijke herrie in de hut.
Een zucht, volledige verontwaardiging; ‘Jeeemig Mam, dat meen je niet! TjongeJonge!’
Wat kunnen wij dan boos zijn op elkaar, ongelooflijk maar waar, onbereikbaar, daar.
Dan ben ik de bemoeimoeder die zeurt over de voetbaltas die al een week in de
gang staat en over sokken, die gaan namelijk nooit per twee in de wasmachien mee.
En toch vinden we elkaar steeds weer in een glimlach, grappen en gesprekken, hoeveel
tijd we ook rekken, we komen er samen weer uit, balancerend over een fijne lijn van Zijn.
Een grenzengevecht waarbij ik mijn best doe om te blijven staan, naast jou. Altijd.

Dertien, we gaan het zien, juist jouw puberprotest maakt me nieuwsgierig naar de rest ♡

14 reacties leave one →
  1. Rebelse Huisvrouw permalink
    27 april 2014 12:12

    Wij laten hem loslaatlastig los – wat bedenk je toch telkens weer leuke woorden!!! Gefeliciteerd met kind van 13!!

  2. Esther Baars permalink
    27 april 2014 12:37

    Gefeliciteerd met je grote zoon!
    Wat herken ik een hoop in wat je schrijft. Stiekem geniet ik ook wel van het pubergedrag, en wat zijn ze soms weer klein als de emoties eruit komen.
    Liefde overwint alles san.

    Gr Esther

    • 29 april 2014 14:50

      Hee Esther!

      Dankjewel, fijn om te horen dat je er zoveel in herkent.
      het helpt als je weet dat het ergens anders niet anders is ;-)
      Liefde & Luisteren…zo komen we er wel…

      Tot gauw!

  3. 27 april 2014 19:12

    Heerlijk he, een puberzoon.
    Knuffelt hij zijn moeder ook plat?
    Mooi woord inderdaad;-))

    • 29 april 2014 14:48

      Nou, ik betwijfel of heerlijk het goede woord is ;-))
      En ja hij knuffelt me juist in deze tijd meer plat dan anders
      en kruipt nog gezellig samen met mij onder een dekentje.
      Juist die momentmomenten doen er toe… X

  4. 27 april 2014 22:01

    Gefeliciteerd voor je zoon.
    En dat beschermen en loslaten, dat is inderdaad een dilemma

  5. 28 april 2014 12:57

    Gefeliciteerd met je puber!!

  6. 30 april 2014 17:50

    Proficiat met zoon lief. Fijn om te lezen dat het beter gaat.
    Ja die puber fase maakt soms wanhopig maar is ook groots.
    Heerlijk zoals je het beschrijft en inderdaad
    leuk gevonden loslaatlastig los.

  7. 1 mei 2014 14:21

    Mooi om te zien hoe ze groter groeien in alle opzichten! Leerzaam ook. Al blijft dat loslaten moeilijk. Alsnog gefeliciteerd!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: