Skip to content

Baldadig & Blij!

16 mei 2014

Na wederom wekenlang nachtjes aftellen wordt onze kleinste bink acht.
Zachtjes zingend maken we hem wakker, met een grote grijns opgewacht.
Gezinsgezellig compleet was daar gisteren al een voorschot op het jarig zijn,
hij kon écht niets leukers bedenken, stapel cadeaus een dag van te voren, zo fijn.

Hij groeit groot waar ik bij sta, soms kijk ik hem na en besef dat hij erin meegaat.
Dat hij er staat, een stoere bink die vragend van alles vraagt, alles wil weten
en alles wil zien en vaak amper onderdoet voor zijn broer van bijna tien.
Tegelijkertijd is hij klein en kan hij soms opeens, zomaar, volop onzeker zijn.
‘Mama wie vind jij de allerliefste? Ik vind jou de allerallerallerliefste, jij mij ook?’
Gevolgd door een knuffel, een kus, altijd en overal word ik er door verrast. Dat dus.

Maar als zijn blik een bal vangt verandert er iets, beginnen zijn benen te bewegen.
Voetbalnamen en bijbehorende kapsels zijn dan ook vaak het onderwerp van gesprek.
Wedstrijden volgend, weet hij het ons allemaal te vertellen, wie, waar en wat het wordt.
Ondertussen kan hij niet wachten tot zijn kapsel is voorzien van streep, strak en kort.
Uitgebreid met gel in de weer, hand door zijn haren, ik zal jullie de details besparen.

Veelstevroegklaarwakker langs de lijn is het echt niet altijd fijn, om zijn moeder te zijn.
Zeker niet als daar een scheenbeschermer, sokken en schoenen speurtocht aan vooraf
gaat. Toch vergeef je het hem gelijk, zelfs als je koukleum klapperend langs de zijlijn staat.
Zoals afgesproken maakt hij voor zijn moeder iedere wedstrijd een doelpunt, geen punt.
Als de bal aan zijn voeten ligt, lijkt de tegenstander gezwicht, een schijnbeweging,
een sliding, een stiffie, dribbelen, een draai en jawel een doelpunt en altijd fraai.
Gevolgd door grote grijns, bizarre bewegingen en onze ogen die elkaar vingen.

Laatst had zijn vader kaartjes op de kop getikt voor een wedstrijd van FC Utrecht.
Maar de planning bleek slecht en moeders mocht mee, voetbalvreugde keer twee.
Niet helemaal, Oudste keek bedenkelijk; moeders mee? Waarom? Met welk recht?
Uiteindelijk verzoende hij zich dan toch met mij, voetbalverhalen vertellend en blij.
Kleinste man kroop knus tegen me aan, we gingen er in spannend zelfs bij staan.

Juichend, was hij onder de indruk ‘Mama snapt het best’ geslaagd voor de test.
In mijn tijd als ‘vrouw van de trainer’ deed ik tegenstribbelend ook heus mijn best.
Uiteindelijk zorgen de tegendoelpunten voor tranen en zie ik hem onzeker en klein.
Het is best moeilijk om, opboksend tegen grote broers, het liefst de beste te willen zijn.

Onzeker en klein had hij het niet altijd even fijn, nu heeft hij ontdekt dat hij alles mag zijn.
Hij krijgt de ruimte om teleurstelling, verontwaardiging en de daaropvolgende boosheid
steeds weer aan iemand toe te vertrouwen en zo te bouwen aan zijn zelfvertrouwen.
Als het niet vanzelf gaat, zie ik steeds vaker dat hij er staat en dat hij, lekker in zijn
pak, praat en niet alleen gaat voor het gemak van boos blijven, verstijven en star.
Met dank aan meester Bram die daar ook keer op keer uitgebreid de tijd voor nam.

De last van de kleinste schouders gehaald, ik kan alleen maar dankbaar zijn.
Ondertussen hangen de slingers een standje lager en is het tijd voor taart.

Bal-dadig en Blij, hou ik heel van hem en hij heel veel van mij ♡

19 reacties leave one →
  1. Thera permalink
    16 mei 2014 15:51

    Mooi Sandra hoe je je relatie met hem omschrijft.
    Gefeliciteerd met jullie kleine grote man.

    • 17 mei 2014 09:44

      Ja als het dan zwart-op-wit staat besef je meer
      dan anders, hoe rijk je bent. Ik las het aan hem
      voor en die glunder-grijns van hem…onbetaalbaar!

      Dank voor je reactie en felicitatie…Liefs voor jou! X

  2. 16 mei 2014 18:07

    Wat mooi om te lezen! Ontroerend!
    Liefs, Maria

  3. 16 mei 2014 19:17

    Mooi gedaan, gefeliciteerd!

  4. 16 mei 2014 23:49

    Ontroerend,van harte gefeliciteerd met jullie stoere knul :)

  5. 17 mei 2014 07:59

    Lief en ontroerend. Gefeliciteerd met je binkie ;-)

  6. Minou permalink
    17 mei 2014 13:14

    Lieve Sandra,

    Lang niks meer van me laten horen, maar ik volg nog
    altijd je mooie verhalen! Gefeliciteerd met je mannetje,
    wat gaat de tijd toch snel, alweer 8 jaar! Ik zit midden in
    de puber fase, ook wel weer heel leuk maar soms ook lastig,
    hier is het onderwerp “mam wanneer mag ik nou een bh” oh my god
    wat een toestand, moeders is daar nog helemaal niet aan toe joh,
    het gaat me veel te snel, m’n kleine meisje wordt nu echt groot!
    Geniet van het mooie weer en blijf je volgen! Liefs Minou

    • 19 mei 2014 16:02

      Hee Minou!

      Wat fijn om weer even iets van je te horen, dankjewel!
      Leuk inderdaad die puberprotestfase, heel herkenbaar.
      Alhoewel het met jongens wat een BH betreft godzijdank
      heel anders gaat ;-)) Het gaat snel inderdaad, te snel.
      Hoop dat jullie ook genieten in gezelschap van Zon!

      Tot gauw.. Liefs San

  7. 17 mei 2014 17:22

    Mooi geschreven, en nu op naar negen!

  8. 18 mei 2014 00:59

    Wat mooi geschreven. Gefeliciteerd met je kanjer!

  9. Rebelse Huisvrouw permalink
    19 mei 2014 20:29

    Van zo’n logje word ik gewoon blij, zo lief en vrolijk en mooi heb je het geschreven! Gefeliciteerd met je grote kleine mannetje!

  10. 23 mei 2014 21:25

    Waauw. De liefde druipt van dit logje. Leuke schrijfstijl, overigens !

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: