Skip to content

Opgeefgruwels

16 juni 2014

Moe, machteloos, boos, bedenkingen, bedacht, al met al heb ik lang genoeg gewacht.
Het is nog altijd stil en alhoewel ik dit soms juíst wil, wil ik het in mijn verdriet vooral niet.
Met een groot begrijpen zette ik opendeurdromend en drammend al een deur op een kier.
Verwachtingen bijgesteld, bij elkaar opgeteld sta ik serieus versteld, stil en stomverbaasd.
Ik zet in op tijd, dat helpt me altijd, het geeft me de ruimte om er anders in te kunnen staan.
Het helpt waar nodig ver bij elkaar vandaan om het gemisgevoel groter te laten groeien.
Dat wat is geweest doet er dan niet toe, we komen er wel, al heb ik geen idee hoe.

Daar waar het stiller dan stil blijft doe ik de deur bewust, al dan niet voor altijd, dicht.
Met pogingen, proberen, protesteren blijf ik me bezeren. Met hopen op, hou ik op.
Door de voortdurende stilte kan dat wat moeilijk is niet bespreekbaar zijn en dat doet
me pijn, het voelt voor mij alsof ik er niet mag zijn alsof mijn pijn er niet toe doet.
Het voelt als opgeven maar ik weet dat dit de juiste beslissing is, ondanks het gemis
voelt het goed om los te laten, om mezelf de ruimte die ik nodig heb te kunnen geven.
Om mijn leven te leven, zoals ik dat door wil geven, om uiteindelijk te kunnen vergeven.

We doen dat wat moeilijk is allemaal heel anders ervaren, we hebben allemaal al
dan niet uitgesproken bezwaren maar het heeft altijd zin om de Liefde te bewaren.
Als het er op aan komt wil ik kunnen vergeven en verder leven, ook al kan ik het niet
uitstaan, hoe kan ik opeens niet meer bestaan? Ik wil, zelfs al is het stil, verder gaan.
En als ik om me heen kijk ben ik rijker dan rijk met mijn Lief & Lievelingen.

Opgeven is dus een optie, door los te laten, hou ik mijn eigen grens in de gaten.
En dan opeens is het gisteren, met een Urbanathlon inschrijven laat ik de buikbibbers
bij me blijven. Niet opgeven, we gaan het beleven, met de Bootcampbabes bestormen
we baldadig & blij de Amsterdam Arena, Hopla! Zin om zinnen te verzetten, opletten.

Klimmen, klauteren, kruipen op, over en onder de obstakels door, een hek, nog een hek,
een geparkeerde auto, nog één, rennen, rennen, rennen overgooiend met Mr. Peanuts.
Daar is de monkeybar, opnieuw een monkeymooimoment en droog aan de overkant.
Niets aan de hand, rennen, rennen, rennen, gaat het ooit wennen? Nee.
Achteraan aansluiten en met de rest mee, viel het niet mee. Is opgeven echt geen optie?
Nee, Niek zegt van niet. Glijbaanglijdend van de skatebaan, sprintje omhoog, pfff…warm,
bekertje water, waar is het water? Waar zijn de obstakels? Ik mis de Mud en ik haat rennen.

Gelukkig komt de A’dam Arena dan weer in beeld, het had serieus niet veel gescheeld.
Naar binnen, trap op, trap op, trap op, tribunetrappen op en af en via het touw omlaag.
En dan is daar opeens het laatste onderdeel, slingerend, zwaaiend, snel en traag,
nog even omhoog en omlaag en dan doen we hand in hand finishen op de middenstip!

Poeh..dat scheelde echt niet veel en toch zorgt het grote geheel de Babes daar, met elkaar,
zelfs al waren de opgeefgruwels er echt, voor trots zijn en terecht, voor net echt. Alles gezegd.

23 reacties leave one →
  1. 16 juni 2014 14:37

    Wouw. Sporty!!
    Respect hoor.
    (((Knuf)))) vanwege het eerste deel.

  2. johmi@hetnet.nl permalink
    16 juni 2014 14:58

    Door nu even deuren te sluiten, zul je zien
    dat er elders deuren geopend worden.
    Doe aan jou denken!
    Dikke kus -xxx-

  3. 16 juni 2014 15:06

    Grappig toch….het ene opgeven is het andere niet… ♥

  4. Conny permalink
    16 juni 2014 15:09

    En zó is dat!!! Opgeven kan altijd nog!
    Wees maar lekker trots op jezelf, dat heb je verdiend X

  5. 16 juni 2014 17:50

    Ik werd bang van je tijdens het lezen van die tekst. Je kunt me vinden onder de tafel in onze kamer, met een emmer over mijn hoofd.

  6. Jolanda permalink
    16 juni 2014 21:18

    Hee lieverd, weer mooi geschreven en genoten met je tijdens ons parcours @urbathalon… Top en knallen, ons moment met z’n allen…. Xxxxxxx

  7. 17 juni 2014 10:42

    Dat leek me een hele uitdaging die je
    geweldig goed hebt afgelegd, respect daarvoor.

  8. Marjoke permalink
    17 juni 2014 22:26

    Op naar de volgende uitdaging! Never give up, San ;)

  9. 17 juni 2014 22:45

    Als er een deur sluit, opent er zich een andere,…..
    heb vertrouwen dat het goed komt en dan zal het ook goedkomen!!!

    • 21 juni 2014 10:32

      Inderdaad, het is bizar zoals je dat in werking kunt zetten.
      Als je los laat, komt dat wat je nodig hebt op je pad…

      Dankjewel voor je lieve reactie en meelezen!

  10. Aletha permalink
    19 juni 2014 20:17

    Bijna spijt dat ik niet mee ben gegaan ;) Super zo met zijn allen…
    Weet je wat ik me wel afvroeg na het lezen… bestaat opgeven wel?
    Als een ander pad beter past is dat ook meer dan goed.
    Kijk en zo is het weer rond, volgende keer doen we gewoon
    een Albert Cuypie en dan hebben we het nergens meer over! Dikke X

    • 21 juni 2014 10:51

      Opgeven bestaat als het om sportief sporten gaat,
      behalve bij de heren Helmes & Kersbergen. ;-))

      Het is ook kiezen voor een ander pad maar het voelde
      voor mij wel echt als opgeven, als niet anders kunnen.

      Die Albert Cuyp staat, gauw een damesdate plannen! X

  11. Aletha permalink
    19 juni 2014 20:19

    Ooo en je hebt een nieuwe header, mooie tekst en al die speciale mensen en je oma!

Trackbacks

  1. Leuk, Lief & Leven ♡ | KoningsKrabbels | Weblog van Sandra de Koning - van de Pol

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: