Skip to content

Angstaanjagend…

8 oktober 2014

Familie, feilloos, falen tijdens de opstellingen mag ik het allemaal achterhalen.
Ontdekken waar ik sta en waarom, in een dom, doen, gedaan en gedacht
bracht het mij bij begrijpen. Ik ervaarde, bedaarde en voelde het vooral.
Eindelijk kon ik zonder oordelen kijken naar het grote geheel en helen.
De impact voelen van niet gezien, niet gezegd en niet uitgelegd bracht de
verwarring in verwacht als kind en in wat ik er nu als zijnde moeder van vind.

Verward, hard, hardop, hou op, hou vast, hou me vast, blijf bij me, voor altijd.
Waarom altijd die strijd? Ik spreek het hardop uit, het kind in mij kan zich uiten.
In tranen met tuiten kan ik mijn innerlijk kind omarmen, mijn hart verwarmen.
Ze mag er zijn, in klein, kansloos, boos, in verdrietig, nietig, zelfs in kwaad.
Het voelt alsof ze er eindelijk echt mag zijn, in alles waar ze voor staat.

Bespreekbaar, raar, omkeerbaar daar en met elkaar helpt het ons allemaal.
Want ook Man, Mannetjes & Meisje gaan mee in mijn, in ons verhaal.
Ze gaan mee in een proces, leren hun eigen les en doen dit delen.
Het mag er steeds weer zijn, in klein, in gezinsgesprekken, in tijd rekken.
We komen er mee op de proppen, zonder opkroppen, zonder verstoppen.

Angstaanjagend verjagend laten we los, kijken we zonder spijt terug in de tijd.
We investeren in proberen en kijken voorzichtig vooruit, zonder verwachting.
Ondertussen doen we ons ding, zelfs als het niet echt ons ding blijkt te zijn.
Het is bovendien fijn om dit in vriendinnenvriendschap te delen, stap voor stap.
Stap voor stap door Mud, moeilijk en meer, haalden we de finish ook dit keer weer.

Met Color en Obstakels hadden we bedacht, een poging om Mud te negeren.
Bij de start begon het goed, mochten we ons onderdompelen in roze, roze & roze.
Na de eerste kilometers offroad rennend door het bos, gevolgd door glijbaanglijden,
elkaar omstebeurt dragen, wisten we niet wat we zagen, een Mud Mile, volledig op pijl.
We lieten ons er voorzichtig inzakken tot diep genoeg om niet meer vooruit te komen.
Tijgerend tot de slappe lach, als ik vriendin aankeek wist ik niet wat ik zag en bleek
de uitdaging te zitten in serieus blijven, in overleven, niet opgeven, doorgaan.

Toen we uiteindelijk weer mochten gaan staan, konden we het strompelend aan.
Moesten we moeite doen om los te komen van Mud die ons wilde blijkbaar, daar.
Schoen gered, we waren los! Offroad rennend, struikelend, stuiterend door het bos.
Klimmen, klauteren, kunsten vertonen, proberen, om zo hoogtevreeshoog te trotseren,
Het was niet te tellen de keren dat verbazing ons bij bleef, zoveel Mud, zoveel meer.
Maar dit alles zonder zeuren, zonder opgeefgruwels dit keer, we zijn er weer.

Trainen, Tempo omlaag, soms snel, soms traag, zonder opgeven, in volop beleven.
We hebben genoten, gierend van het lachen gestrompeld overrompeld door Mud.
Kleur gezien in het kroos van de sloot, koeienvlaaien ontwijkend, een sprintje over
de boerderij, naar de herkauwende koeien kijkend zijn we overeind gebleven,
gevallen, voorzien van monkeybarblaren en hebben we echt alles gegeven.
En in geven zit een beleven dat verder gaat als je er staat en er echt voor gaat.

Angstaanjagend verjagend en uitdagend blijkt de uitdaging toch mijn ding!

25 reacties leave one →
  1. Ingrid permalink
    8 oktober 2014 12:42

    Onwijs mooi beschreven. 😙 x Ing

  2. Manon permalink
    8 oktober 2014 17:12

    Volgende keer ga ik graag met jullie mee 😃

  3. 8 oktober 2014 17:42

    Klasse! Lijkt me zalig. Die flow!
    Die overwinning op jezelf. Xxx

  4. 8 oktober 2014 18:28

    Hevig geschreven – ik moet even bekomen :)

  5. Aletha permalink
    8 oktober 2014 19:09

    Gekleurde vlaggetjes, een felgekleurde tutu, een stralend wit shirt aan en gaan… Als ik het zo lees dan wil ik weer (ECHT ;)
    Heel mooi geschreven San… en ja je mag er zijn, helemaal. Dikke zoen.

    • 11 oktober 2014 14:35

      Een stralend wit shirt, ik kreeg ‘m niet meer schoon jij wel?
      We gaan ook echt weer, met frisse tegenzin wordt het het leukst, nu eerst op zoek naar een leuke variant in deze ;-))

      Fijn dat ik er mag zijn, dat we er samen mogen zijn.

      Dikke zoen! X

  6. 8 oktober 2014 19:24

    Ferm stukje. Ferm event ook dat colorgedoe.

  7. 8 oktober 2014 21:45

    Tof evenement voor jong en ouder.
    En ja, het kind in jezelf moet je niet verstoppen!
    Serieuze mensen zijn er al genoeg op de wereld.

  8. 9 oktober 2014 15:02

    Heftig!! Ik ben bang van zo’n zaken en ik vrees ook terecht,……..

  9. 9 oktober 2014 17:39

    Ik vind jouw stijl zo bijzonder…. Ademloos gelezen meermaal
    buitengewoon verhaal in dezen….

  10. Bianca permalink
    9 oktober 2014 17:45

    Geweldig San! Met een glimlach gelezen,
    met een glimlach besloten dat dit niks voor mij is ;-)

  11. 10 oktober 2014 15:53

    Damn wauw……. Ontzettend mooi verwoord en hij komt binnen…..
    juist omdat ik het zo erg herken……

  12. 15 oktober 2014 22:07

    Bijzonder hoor hoe jij kunt schrijven!
    Dat is echt een gave!

  13. Rebelse Huisvrouw permalink
    24 oktober 2014 22:51

    Weer een prachtig stukje. Moet op de een of andere manier altijd aan Oerol denken als ik bij jou ben. Of aan De Parade. Weet niet hoe dat kan…

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: