Skip to content

Herfsthuivering…

29 oktober 2014

Op de dagelijkse vraag ‘Ben je vrij vandaag? beantwoord ik in een gehoord
met een ‘Ja!’ Vakantievrij! Maarliefst vijf dagen op rij, gezinsgezellig blijer dan blij.
We vermaken ons met niets, met elkaar, een fietsfrisse neus, de kinderboerderij.
Na lang verzuimd worden kasten opgeruimd, opruimrommelen we er op los.

We bestormen de Bieb en komen met stapels boeken blij weer naar buiten.
En dan te bedenken dat ze de Bieb willen sluiten. Wie bedenkt het! Slechte zet.
Hoe kun je al die kleuters die de letters nog mogen gaan ontdekken, het geneus
in de rekken met boeken ontnemen? En wat geef je ze terug? Verder in vlug?
Ik snap het niet, waar gaat het dan mis, is dit dan echt wat het is? Zomaar.

In de wereld van haast is dit ernaast zo belangrijk, even niets en even in iets
waar van alles mogelijk is. Je even terug trekken in een wereld waar alles kan.
Nu dit. En dan? Over een half jaar proberen we het bij het zwembad weer?
Het blijft de toekomst, die van onze kinderen waarvan we het belangrijk vinden
dat ze leren, lezen, proberen, in beweging blijven, zich verweren in tekst en in taal.

Jeugdsentiment, het zwembad, de Bieb, het brengt generatiegezelligheid in alle tijd.
In alle tijd doen we ondertussen wennen aan de koukleumkou, waar ik zo niet van hou.
Zo zonder Zon, wie heeft het verzonnen, ik zou zo graag willen dat ik ‘m aan zetten kon.
Toch brengt het ons ook binnenblijven, de bank bezetten, spelletjesstrijd, gezelligheid.

Als ik terugkom van een intervisie verhelderende dag, ben ik dankbaar dat ik daar
heen mag, kan en dat ik dan, van een afstand kan kijken naar alles om me heen.
Dan weet ik meteen dat dit de bedoeling is, dat ik me niet vergis, dat het klopt.
Als moeder maar ook met mezelf en meer ontdek ik keer op keer dat het
allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Zelfs al zijn ze klein, ze Zijn. We zijn.

Het is bijzonder om terug te gaan in de tijd, te ontdekken zonder spijt.
En te weten wat je wel en niet belangrijk vind als zijnde moeder voor je kind.
Ik verwonder me over de eenvoud, vertrouwd, onderbouwd en wat het doet.
Kan doen, als je van je kind houdt, volledig vertrouwd en vertrouwen geeft.

Gehoord willen worden en gezien bovendien, al is het een ding, poging.
Onze kinderen, het kind in ons, samen beamen dat we nu bij elkaar horen.
Vertrouwen gaat verder dan geloven, beloven, als je voelt wat je kind bedoelt.
Je raakt elkaar niet kwijt, als je inzet op tijd, met en zonder enige strijd, altijd.
Aandacht, er aan gedacht, bedacht, kunnen verweren in een verwacht.

Proberen te reageren zonder oordeel, soms scheelt het echt niet veel.
Dan bedenk ik mijn deel, zonder gewacht, al volledig uitgedacht en gedaan.
Om niet te hoeven voelen, niet-willen-weten wat ze zouden kunnen bedoelen.
Uit angst om te worden vergeten, ik wil het niet, ik wil dan gewoon niet weten.
Terwijl Liefde heus andere plannen met ons heeft, zonder pardon vergeeft.

Heel even, die herfsthuivering…

22 reacties leave one →
  1. 29 oktober 2014 17:41

    Blijven genieten, zolang het kan!

  2. 29 oktober 2014 19:06

    Mooi weer verwoord. X

  3. 29 oktober 2014 19:19

    De zon staat aan hoor, er zitten alleen enkele wolken voor :D

  4. 29 oktober 2014 20:24

    Mooi weer!
    Het nietsnietsdoen is inderdaad een groot goed, en daar ook nog eens volop van genieten. Huiver niet, geniet!

  5. 29 oktober 2014 21:04

    Dit is een super mooie blog om te lezen, zeker je 1 na laatste alinea, WAUW!

  6. Rebelse Huisvrouw permalink
    29 oktober 2014 21:07

    Bijzonder mooi. En dat van die herfsthuivering…
    Ja, dat herken ik wel op de ene of andere manier.

  7. Aletha permalink
    29 oktober 2014 21:27

    Moooooi! En wat gaat de bieb me aan het hart…

    Twee jaar geleden was er ook sprake van sluiting van de bieb. Toen heeft de gemeenteraad uiteindelijk besloten in te stemmen met een reddingsplan. Wethouder Jan Vlaar toentertijd: “Ruim 3000 inwoners hebben aangegeven dat ze de bibliotheek open willen houden. De gemeenteraad heeft naar haar achterban geluisterd.” Ik vind het jammer dat de gemeentelijke organisatie niet luistert. Soort van het ene oor in en het ander eruit of wordt het maandag de ezel stoot zich wel twee keer aan dezelfde steen.

    Dat de scholen het overnemen vind ik geen argument. Hoe mooi en belangrijk is het dat je als ouders, opa & oma, buurvrouw, tante, verzorgende (noem maar op) de liefde voor boeken op kinderen kunt overdragen.

    Maandag a.s.wordt het besluit genomen, ik stel voor dat we samen voor de deur gaan liggen! Geen bootcamp dus tenzij Niek wil verplaatsen ;)
    Xx

  8. 31 oktober 2014 12:38

    Over prachtig schrijven gesproken,……iedereen wil gehoord en gezien worden,…..geniet van elkaar!!

  9. 31 oktober 2014 21:05

    Mooi Geschreven. En de bieb en het zwembad; goed voor ontelbare mooie herinneringen. Ik heb er voor gezorgd dat mijn dochter ze ook heeft!

  10. Flavie permalink
    2 november 2014 16:31

    Wat een mooie blog om te lezen…

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: