Skip to content

Honderdduizend Herinneringen…

1 maart 2015

Met een grote glimlach, lach ik terug naar de foto waarop je naar me lacht.
Geen idee wie het heeft bedacht, dat je iemand zo ontzettend kunt missen.
Het duurt ook dit keer even voordat ik mezelf weer alle ruimte kan geven.
Dit keer kon ik door ziek zijn dagenlang onder de dekens verdwijnen, dat
had ik in ongrijpbaar blijkbaar nodig. Even mijn gas los en laten. Loslaten.

Het is niet alleen gemis, het is missen in meervoud, missen van vertrouwd.
Een vertrouwd dat van de één op de andere dag ophoud, een onvoorstelbaar
blijkt waar en soms besef ik nog amper dat. Dat ik het echt niet in de gaten had.
Opeens was mijn leven een aaneenschakeling van verbazing, verbijstering, boos,
belazerd, beledigd en boven alles, een bedroefd zijn. Toch duw ik de pijn weg.
Ik besluit te zwijgen, handen boven hoofden te houden in mijn houden van.
En dat is waar ik in ongrijpbaar grip op krijg, dat ik dat nu niet meer kan.

Voorzichtig voelen tot waar geeft me duidelijkheid en bovendien alle tijd.
Tijd voor opruimrommelen van verleden naar heden en helder zien.
Zien wat er al jaren gebeurd, zien en zijn, zonder. Nu is het mijn beurt.
De opruimruimte geeft me bovendien, ruimte voor een misschien.
Misschien wel, misschien niet, ik wil niet wachten tot de ander het ziet.
Het laat mij staren naar dichte deuren en degene die open staan, zie ik niet.

De deur naar Luisteren, al is het nog voorzichtig fluisteren, staat inmiddels open.
Ik had nooit durven hopen dat je door daadwerkelijk Luisteren zou kunnen horen.
En dat ik in verloren eindelijk terug zou vinden wat ik, als kind, ben kwijtgeraakt.
Het is bijzonder om te ervaren dat er veranderingen in gang worden gezet, dat je
zonder enig verzet kunt zorgen voor minder zorgen, geborgen en geborgenheid.

Inmiddels ben ik geslaagd voor deel één en mocht ik door naar deel twee.
Het is zo bijzonder om dit te mogen doen, terug naar toen en verder vooruit.
Mijn besluit om dit te gaan doen past precies, ik kan er soms nog niet over uit.
Voor mij valt alles op zijn plaats, eindelijk kom ik los en kan ik laten. Loslaten.

Honderduizend herinneringen laten me opspringen en een dansje doen, in het hier en nu.

39 reacties leave one →
  1. Mimi permalink
    1 maart 2015 20:18

    Lieve Sandra,

    Wat ontzettend mooi geschreven en herkenbaar!!

    Dikke kus Minou

  2. Lieve3 permalink
    1 maart 2015 20:42

    Dikke knuf!

  3. 1 maart 2015 20:52

    Wauw Wauwwie Wauw……….. zucht…………….

    Geweldig dat ziek zijn zo kan werken.

    Dikke Knuffel

  4. 1 maart 2015 21:01

    Zo onwijs mooi en rakend stukje…. Xxx

  5. 2 maart 2015 00:03

    Je raakt me. Mooi weer San. X

  6. 2 maart 2015 07:07

    Proficiat met je slagen voor deel één, én met dit prachtige logje.

  7. 2 maart 2015 07:39

    Een doorleefd stukje, Sandra, zo mooi.

  8. 2 maart 2015 09:07

    Zo mooi… Je verbaast me iedere keer weer
    met je schrijftalent. Prachtig. X

  9. Jolanda Willemse permalink
    2 maart 2015 16:49

    Je komt weer bij me binnen lieverd, mooi geschreven en so true…Prachtig!!
    xxx

  10. 2 maart 2015 18:07

    Heel erg mooi geschreven. Fijn dat je deel één hebt kunnen afsluiten.

  11. 2 maart 2015 19:09

    Zo mooi… knuffel!

  12. 3 maart 2015 12:41

    Geroerd, geraakt. Wat een mooi proces!

  13. Aletha permalink
    3 maart 2015 20:31

    Je ziek zijn heeft zo moeten zijn denk ik! Mooi verwoordt en het zet me aan het denken… Los en laten, dat is precies wat ik ook ga doen. Xx
    (en tuurlijk mag je door, ik had niet anders verwacht ;))

  14. conny permalink
    3 maart 2015 22:38

    De deur naar luisteren, al is het nog voorzichtig fluisteren……= prachtig! X

  15. Rebelse Huisvrouw permalink
    4 maart 2015 17:39

    Je beschrijft het weer heel erg mooi San. Ben er stil van…

  16. 5 maart 2015 09:46

    Mooi geschreven…

  17. 5 maart 2015 20:33

    Herkenbaar. En mooi.

  18. 15 maart 2015 10:38

    Heeeel erg herkenbaar… goed omschreven!

  19. Klaartje permalink
    19 maart 2015 11:25

    Jij vindt de woorden, waar ik juist stil van word. Los en laten…dat is een levenskunst. Fijn dat je daarin steeds bekwamer wordt.
    Fijn dat we daarin ook van jou mogen leren. Lfs!

    • 21 maart 2015 11:53

      Dat is lief…het werkt allemaal twee kanten op, zo blijkt.
      Juist de vriendinnen om me heen laten me in gesprekken
      zien waar het om gaat en truttige twijfels negeren. Dat ook.

      Fijn dat we elkaar gauw zien! X

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: