Skip to content

Moederdag-dag…

10 mei 2015

Ontbijt op bed, kusjes, knutsels, een zelfgeschreven ik vind jou heel erg lief.
Cadeautjes verstopt en ik mag ze zoeken, koud, warmer, verwarmd, omarmd.
En ik hoef niets vandaag, de hele dag, wat ik ook vraag: Mam, wij doen het wel!
Het is Moederdag het enige wat jij mag is niets doen, daar kon ik het mee doen.
Ik trek aan de bel en het gebeurd ook echt, niet slecht, ben oprecht benieuwd.

Bikinibruinend breng ik mijn moederdagmiddag languit op de loungebank door.
Zonder mama geroep, kind op de stoep, zijn het alleen mijn gedachten die ik hoor.
Gedachten die me laten stilstaan bij mijn moeder zijn, maar ook bij mijn eigen moeder.
Mijn eigen moeder die ik niet meer zie, het contact verbroken voor langer dan lang.
Het is wrang, maakt me soms bang, heeft me laten twijfelen aan alles wat ik deed.

Met dat wat ik nu weet, weet ik ook dat ik haar ondanks alles niet zomaar vergeet.
Natuurlijk denk ik op een dag als vandaag zonder enig gebaar toch ook aan haar.
Laat het me niet koud, betekent geen contact niet, dat je niet van iemand houd.
Soms doet het meer pijn om in contact te zijn dan zonder en ik verwonder me
nog altijd over alles wat er is gebeurd, dat wat stilzwijgend is goed gekeurd.

Het is en blijft een gemis waar in heel veel opzichten weinig plaats voor is.
Je praat er niet over, want wat zeg je dan? Als je het zelf al niet begrijpen kan.
Niemand die het ziet, niemand die het mag weten, ik kan het niet vergeten.
Vastberaden ben ik, ik wil zo niet leven en ik wil het ook niet meegeven.

Tijdens een gesprek met Oudste komt hij bij mij terug op dat wat moeilijk is.
In nagedacht, meegedacht en met al zijn aandacht is hij er bij, bij zijn moeder.
Die naast moeder ook mens blijkt te zijn, het ontroert, laat me niet onberoerd.
Als ik daar aan terug denk weet ik dat ik me ondanks het gemis, niet vergis.

Ondertussen ligt mijn oma op zes-en-negentig jarige leeftijd al weken op bed.
Slapend, sluimerend, helder, huiverend en af en toe nog even rechtop gezet.
Ze gaat ons verlaten, ze heeft het amper meer in de gaten en toch ook wel.
Dan reageert ze als je haar aanraakt, dan glimlacht ze naar je, heel even.
Als moeder van vier blijft ze blijkbaar niet zonder reden hier, in leven.
Moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, haar laatste Moederdag…

20 reacties leave one →
  1. Aletha permalink
    11 mei 2015 06:47

    Stil van, mooi! Dikke zoen Xx

  2. 11 mei 2015 06:53

    Krop in de keel..

  3. 11 mei 2015 06:55

    Mooi geschreven San. Zo’n beladen dag ook voor velen hè.
    Heerlijke kinderen heb je toch! X

  4. Jolanda willemse permalink
    11 mei 2015 08:05

    Prachtig weer lieverd, dikke knuffel omdat je die verdient…😘😘

  5. 11 mei 2015 19:11

    Kippenvel… knuffel!

  6. 11 mei 2015 19:58

    zucht, stil, ontroering, mooi…………..

  7. 11 mei 2015 21:44

    Echt weer on-waar-schijn-lijk mooi geschreven. Dank je

  8. 12 mei 2015 17:48

    Prachtig. Waterige ogen én een glimlach. ♥

  9. 12 mei 2015 22:44

    Mooi geschreven. Het zijn dagen vol dubbele gevoelens.

  10. 14 mei 2015 15:44

    Wow….. wat heb je dat gevoel mooi verwoord zeg, vochtige oogjes hier….

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: