Skip to content

Generatiegemis

13 mei 2015

Ondanks het weten en wachten op, komt het toch nog onverwachts.
Zes-en-negentig…ze had het zelf nooit gedacht, dat ze zo oud zou worden.
‘Oud worden is leuk, oud zijn niet’ ze heeft het me ontelbaar keer verteld.
Moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, generatiegemis, een groot gemis.

Niet goed kunnen horen, en niet goed kunnen zien bovendien, verloren.
Ze zat daar maar, uren achter elkaar, alleen, met al haar herinneringen.
Met in haar gedachten honderdduizend dingen, ongrijpbaar daar.
Het leven was voor haar toch al klaar, waarom weer een nieuwe dag?
Ze mag, voor haar geen nieuwe dag, geen wakker worden. Nooit meer.

Geen oma meer, een generatiegemis waar voor mij geen ontkomen aan is.
Ze was voor mij een oma die nooit op de voorgrond trad, als kleindochter stond
ik er vaak niet eens bij stil dat het zo bijzonder was dat ik haar, mijn oma, nog had.
Totdat ik er vaker alleen heen ging en we tijdens onze gesprekken de rode draad
mochten ontdekken die door onze levens gaat, tot onze baarpartijtjes aan toe.
Luisterend naar haar vertellen van verhalen, werd mijn bewondering groter.

Als vrouw, vrouw van, moeder van, stond ze jarenlang in de overlevingsstand.
Het leven heeft het haar niet makkelijk gemaakt, verlies heeft haar diep geraakt.
Haar man, de vader van moeten missen voor lang en door, doorgaan, zorgen voor.
Zorgen voor vier met stapels was, gewassen in de IJssel op haar knieën aan de kant.
Er was wat haar betreft ook niets aan de hand zolang er geen boot voorbij kwam.
Geen lang leven samen, zoals ze had verwacht toch gaf het haar de kracht om
door te gaan, er te staan waar nodig voor vier. In het hier en het nu, tot hier.

In ’t hier en nu is ons meisje vastbesloten, ze wil geen zes-en-negentig worden.
Oud zijn is echt saai, als geen ander zorgt ze er dan ook voor dat saai verdwijnt.
Knutselkadootjes, tekeningen, liedjes zingen, ze heeft haar zelfs pap gegeven.
Met een verschil van één-en-negentig jaar in leven, zo bijzonder kan het zijn.
Als ik het haar vertel kan ze het amper bevatten, vuurt ze vraag naar vraag op
me af, waarom dan juist nu, vandaag, de dag waarop haar eigen oma verjaart.
Eten we dan de meegekregen taart nog op? Haar wereld voor even op zijn kop.
Zelfs al is iemand oud, het is vertrouwd, het doet pijn omdat je van elkaar houdt.

Generatiegezelligheid en alle tijd, tijd maken, het bracht ons dichter bij elkaar.
Haar blij zijn met onze komst, haar hand op mijn hand, zomaar een gebaar.
Deze tijd is nu voor altijd voorbij en het wordt ook even stil in mij.

26 reacties leave one →
  1. Manon permalink
    14 mei 2015 12:25

    Prachtig geschreven Sandra en nu zo herkenbaar voor mij. Morgen op bezoek bij mijn omaatje van 94 die vorige week verhuisd is naar een bejaardenhuis. We hadden gehoopt dat deze verhuizing niet meer nodig zou zijn maar ze heeft een sterk hart en lichaam. Lezen, schrijven en radio luisteren kan ze niet meer. Maar vervelen doet ze zich niet. Een paar weken geleden vertelde ze mij dat ze ‘tijd te kort komt’, dat er zoveel gebeurd in haar hoofd en dat ze het niet kan loslaten zoals velen tegen haar zeggen. Sterkte Sandra met het gemis van je oma.

    • 18 mei 2015 22:36

      Dankjewel lieve Manon, mooi dat je dit nu zo beschrijft.
      Voor mijn oma was het zonder enige twijfel precies zo
      maar voor haar was dat ook moeilijk, loslaatlastig…

      Hoop dat jij en je oma er in ieder geval nog een
      aantal jaar bij op mogen tellen. Tot gauw! X

  2. 14 mei 2015 13:06

    Het werd ook even stil in mij. Innige deelneming.

  3. 14 mei 2015 13:16

    Mooi en duidelijk vol van liefde geschreven.
    De enigste manier om lang te leven is oud worden….
    Innige deelneming.

  4. 14 mei 2015 14:05

    Zonder woorden een dikke warme knuffel met alle sterkte voor jou.

  5. 14 mei 2015 20:09

    Mooi!
    Sterkte!

  6. 14 mei 2015 21:11

    Prachtig geschreven! Heel veel sterkte.

  7. 14 mei 2015 22:40

    Weer zo een mooi stukje, oprechte deelneming meis xxx

  8. Aletha permalink
    14 mei 2015 22:57

    Een mooi eerbetoon aan Oma de Koningin, je hebt het weer zo mooi in woorden weten te vatten. Ik denk dat het voor haar goed is zo maar dat maakt het niet makkelijker. Sterkte voor jullie allemaal. Xx liefs van ons

  9. 15 mei 2015 19:49

    Mooi geschreven Sandra. Sterkte en gecondoleerd….

  10. 16 mei 2015 07:56

    Mooi geschreven… sterkte… knuffel!

  11. Cora permalink
    16 mei 2015 11:14

    Mooi geschreven! Fijn dat je zo lang van je oma hebt mogen genieten. Maakt het gemis misschien alleen nog maar groter! Maar koester de herinneringen! Sterkte! Liefs Cora.

    • 18 mei 2015 22:16

      Dankjewel lieve Cora, dat is zonder enige twijfel zo
      en we zijn dankbaar en blij dat dat zo mocht zijn.
      Natuurlijk tel je er het liefst nog tien jaar bij op
      maar voor mijn oma was dat echt geen optie.
      En we mogen tenslotte alle herinneringen
      aan haar, voor altijd bewaren… Liefs! X

  12. 17 mei 2015 17:43

    Sterkte met het verlies van je oma. Wat mooi geschreven. Je nam me nog even mee terug naar augustus vorig jaar waarin ik mijn laatste oma verloor. Het is een gemis. Een belangrijk deel van je leven wat je moet loslaten zelfs al is het goed. De onvoorwaardelijke en ongeëvenaarde liefde van oma.

  13. 18 mei 2015 22:39

    Een bijzondere generatie was het. Het leven was
    niet makkelijk maar ze gingen gewoon door.
    Fijn dat je zulke mooie herinneringen aan
    je oma hebt. Veel sterkte.

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: