Skip to content

Sta-Dion

16 mei 2015

We vieren het een dag eerder, doen gewoon alsof het je verjaardag al is.
Ontbijt op bed, de dvd van jouw geboren worden, wordt spontaan opgezet.
In goed opgelet zie je alles en het raakt je, maakt je bewust van veel, iedereen,
alles, het geheel. Dat ik dit met jou deel doet ook iets met ons dat voel ik meteen.
Geboren worden om veertien over zes, als zijnde de grootste bink van allemaal.
Het is voor jou speciaal, de details doen er toe, het weten, niet vergeten ook.
Van dichtbij zien, zien hoe het was, dat iedereen er bij was, is geweest.

We gaan samen op pad, de stad onveilig maken op zoek naar cadeau.
Hij wist echt niets te verzinnen, we gaan gewoon, gewoon maar beginnen.
Speelgoed, sportwinkel, het liefst een voetbal, heeft ie al. Een stuk of tien.
Dwalend door de overvolle speelgoedwinkel, hij had echt niets gezien.
Een IJsje dan, het boeit niet echt, samen op pad maakt blij, oprecht.

Zijn ogen stralen, hij vertelt volop verhalen en vraagt wat hij wil weten.
Het is soms het meest moeilijk om te vergeten, vergeten wat er is gebeurd.
Na het ongeluk, waarbij hij zijn vader met een slagaderlijke bloeding zag, was
hij maandenlang van slag, iedere dag, dag na dag, was het nog volop in beeld.
Het van dichtbij zien, er bij zijn, zonder gedeeld waren de gevolgen enorm.
Verdriet, verontwaardiging, hij onderging, het bleek groter dan hij dacht.
Tegelijkertijd bleek hij groots door het aan te gaan en te blijven staan.

Doelpunten, dribbelbenen, schouderduwtje, daar duwt hij zich op.
Er is niets dat hem blijer maakt, de bal geraakt, een hard schot op doel.
Zijn glimlach, genieten, volop in zijn element, het begin van onze zaterdag.
Voetbalvroeg verwens ik het soms, vind ik dat opstaan best veel later mag.
Ons mannetje niet, hij geniet van het vooruitzicht en kan niet wachten.
Dit is zijn wereld, dit zijn zijn dromen, met zijn tenue uit bed gekomen.

Hij mocht spontaan meedoen met een toernooi van de D1.
Zonder enige twijfel ging hij dat doen, op een heel veld, wat een held.
Ik stond vooral versteld, dat hij zich niet stoorde aan ontzettend spannend.
Meedoen, bal op je schoen, ik wil het, ik wil het echt. De grijns ging niet weg.
Wat ik ook zeg, hij gaat, staat, stevig als een huis, in zijn geval een stadion.

En dan die lach, die stralende glimlach, op deze dag denk ik aan jou, aan
het moment waarop je in mijn armen lag en ik jou voor het eerst zag ♡

18 reacties leave one →
  1. Jolanda willemse permalink
    16 mei 2015 20:53

    Prachtig…❤️❤️❤️

  2. 17 mei 2015 04:59

    Gefeliciteerd Wat een mooi cadeau voor je zoon. Prachtig geschreven San. Wat een heerlijk joch lijkt het me. En wat vreselijk dat hij daar toen mee geconfronteerd was… XXX

    • 18 mei 2015 23:00

      Het is inderdaad een mooi mannetje Narda, in alle
      opzichten. Als ik tijdens onze hoogslapergesprekken
      mijn krabbel aan hem laat lezen is dat zo bijzonder.
      Echt een momentmoment, hoe rijk kun je zijn…

      Inmiddels gaat het veel beter met hem gelukkig,
      hij komt er wel en het komt zeker weten goed! X

  3. 17 mei 2015 08:42

    Inderdaad prachtig. En weet je wat zo straf is, ik ken het ook…ik ben
    geen topvoetballer, maar man, dat spelletje met de bal. Enig zalig.
    Tunnelvisie en genieten als die bal prachtig goed op de slof komt
    wat een splijtende pas oplevert waar een ander dan een goal
    uit puurt. Teamsport voor de ene, scoren voor de andere.
    Wens hem een fijne verjaardag en nog heel veel voetbalgenot.

  4. 17 mei 2015 12:13

    Bijzonder geschreven….gefeliciteerd met je zoon.

  5. Sandra permalink
    17 mei 2015 14:47

    Gefeliciteerd met Dion

  6. 17 mei 2015 22:17

    Mooi portret, geschilderd door de ogen van de moeder.
    Gefeliciteerd met je kind en nog veel voetbal plezier.

  7. 18 mei 2015 06:52

    Ik heb het ooit meegemaakt met onze jongste. Onvergetelijk, je eigen vlees en bloed op dat veld zien lopen alsof zijn leven ervan afhangt :)

  8. 18 mei 2015 11:09

    Super mooi geschreven weer en kleintjes op het voetbalveld.
    Er zijn weinig dingen die me zo snel een vertederende
    glimlach op mijn gezicht bezorgen :)

  9. 24 mei 2015 23:39

    Alsnog gefeliciteerd met je jongen San. Wat afgrijselijk om dat mee te maken met je eigen vader. Ik hoop dat hij in staat zal zijn die verschrikkelijke beelden beetje bij beetje weg te duwen. Verder is het – natuurlijk, hoe kan het ook anders bij jou? – weer bijzonder ontroerend ge- en beschreven. Zo lief.

  10. 25 mei 2015 14:08

    Mooi. Gefeliciteerd!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: