Skip to content

Belang-rijk

20 november 2015

Volhouden, vasthouden en vertrouwen op, het zorgt ervoor dat ik me beter voel.
Dat ik het helder heb, kan uitleggen wat ik bedoel, dat ik weet, niet meer vergeet.
Het is eindelijk voorbij, vandaag verandert iets in mij, meteen. Het valt op zijn plek.
Loslaten gaat vanzelf als je vasthoudt aan de dingen die echt belangrijk voor jou zijn.

Soms word je gedwongen in een keuze, kun je alleen kiezen uit twee keer liever niet.
Maar blijkbaar is juist dat nodig om er voor te zorgen dat je het daadwerkelijk ziet.
Het laat je zien wat je niet zag, niet wilde zien misschien omdat het bij jou lag.
Moeilijk laat je mogelijkheden zien en loskomen van veel. Een groter geheel
wordt zichtbaar alsof iedereen met elkaar heeft samengewerkt, het werkt.

Het blijft bijzonder om te kunnen zien, eigenlijk zou ik ze dankbaar moeten zijn.
De ander bewijst je eigenlijk een dienst door zo te doen, net als toen, net als altijd.
Bij mij duurt het altijd even, blijft het na honderdduizend keer geprobeerd, genegeerd,
en voorzichtig verweerd wachten op ’t moment dat iets in mij zich langzaam omkeert.
Dan kijk ik om en zie dat het al jaren bestaat, al jaren zo gaat en ik het zo laat gaan.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, waarom heb ik niet eerder, dat en nu wel.

Toch laat het me ook zien dat ik na niet opgelet meer dan mooie stappen zet.
Het laat me nu zien, zijn, er zijn, anders zijn, anders doen, terug naar toen, voordat.
Ik had mezelf serieus kunnen nemen maar ik liet me meenemen naar hoe het hoort.
Als moeder voel je te vaak een moeten, van moeite moeten doen voor iedereen om
je heen. Je zorgt in één moeite door voor alles en het liefst nu, gelijk, nu meteen.

Als moeder moet je dan ook juist de moed hebben, de moed er alleen te zijn.
Om er voor je kinderen te zijn en steeds te luisteren, te voelen wat er is en niet.
De tijd nemen, tijd maken, in de hoogslaper klimmen zelfs al is dat iedere dag.
Juist omdat je zag, omdat je ziet; er is iets, dan is niets belangrijker dan dat.

Gezien, ervaren bovendien wat volhouden, vasthouden, vertrouwen doet.
Aan mij gedacht in onverwacht, weten dat ze me niet zijn vergeten.
Dat laten afweten me niet wordt verweten, dat het is en mag zijn.
Geraakt, armen om me heen, mee, meteen, ik ben niet alleen.
Belang-rijk, wat ben ik rijk als ik om me heen kijk en zie.

18 reacties leave one →
  1. Simone permalink
    20 november 2015 21:05

    Wat prachtig weer… Een mooiere mama bestaat er niet X

  2. 21 november 2015 06:38

    In mijn ogen ben je zo een geweldige moeder juist door hoe jij hier schrijft!

  3. 21 november 2015 14:38

    Prachtig beschreven!!!: Loslaten gaat vanzelf als je vasthoudt aan de dingen die echt belangrijk voor jou zijn.

  4. 21 november 2015 20:54

    Je bent een mooie moeder. Ik vind dat vroeger altijd zo fijn om naast mijn zoon in de hoogslaper te kruipen. Lekker voorlezen. Zo gezellig. XXX

  5. 22 november 2015 12:01

    Loslaten gaat vanzelf als je vasthoudt aan de dingen die echt belangrijk voor jou zijn. -> weer erg mooi, en oh zo juist

  6. 22 november 2015 13:51

    Wat heb je dit weer prachtig verwoord. Zo mooi!

  7. 22 november 2015 20:30

    En blijven geloven en vertrouwen hebben, zo herkenbaar!!

  8. 24 november 2015 22:35

    Die laatste zin is ook zo mooi!

  9. 28 november 2015 11:27

    Mooi…

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: