Skip to content

Veranderding

1 april 2016

Gevangen in gedachten kon ik er op wachten, in een stil, zijn.
Wanneer ik stop met dat wat ik doe laat het me toch nog niet los.
Toch wil ik ook niet terug, ik wil niet meer terug naar hoe het was.
De kring kleiner gemaakt, het maakt me duidelijk waarom ik vind.
Waarom ik niet meer in eensgezind verder kan, ik kan het niet.

Het verdriet stop ik weg, totdat ik het hardop zeg en dat wat
is gebeurd niet meer weg te denken is, gemis in alle hevigheid.
Ik zou de tijd terug willen draaien en tegelijkertijd absoluut niet.
Het helpt als je ziet en kunt inzien, alle tijd en alle ruimte, dat dat
soms nodig is, om je bewust te laten worden van een te groot gemis.
Met dat wat ik nu weet, weet ik dat je uiteindelijk ook vergeet wat
er niet meer toe doet. Niet omdat dat moet maar omdat het kan.
Omdat ik het kan, ik kan het laten en weer open staan voor.

En dan volgen er ontmoetingen in gelijkgestemd en in ongeremd.
Weten dat het soms is voorbestemd, dat het zo gaat, in vroeg of laat.
Dat zelfs gemis niet alleen dat is, het gemisgevoel heeft ook een doel.
In mij, dichtbij, haar stem, wat ze zei, zou zeggen, terug naar heel klein.
Terug naar toen, naar iets, niets, alles, meer kan ik er niet van maken.
Ik kan er niet langs, niet omheen, soms weet ik het meteen en soms
duurt het een eeuwigheid totdat. Zien wat ik had en heb, hebbes.

Er is ruimte voor spontaan ontstaan, kunnen gaan, we komen er aan.
Anders dan gewend staat Agenda nu niet meer helemaal vol gepland.
Steeds vaker staat er een, inmiddels wel bekend, kruis door ons weekend.
We vervelen ons geen moment, nemen de schuur in onze opruimreis mee.
Bewaren, weg, geen idee, enigszins vertwijfeld neem ik afscheid van Ali II.
Symbolisch geef ik haar ietwat kapot weg, wie erop wil fietsen heeft pech.
In alle rust krijg ik alle ruimte, kan ik de ravage overzien en het voor zijn.
Er is geen speld meer tussen te krijgen, ik kies voor klein, kleiner dan.

Verandering blijft een ding en het leven komt er steeds weer op terug.
Het gaat me te vlug en tegelijkertijd kan ik niet wachten op, hoop ik op.
Hard op, gooi ik mijn gedachten op een hoop, het helpt vast te weten dat.
En misschien ook niet, wetend dat je het in later, nooit te laat, wel ziet.

Het hoeft niet vandaag, morgen mag ook.

11 reacties leave one →
  1. 1 april 2016 17:38

    Jouw stukjes zijn me altijd weer een raadsel, maar ze zijn zo uniek, en ik geniet er mateloos van.

  2. 1 april 2016 18:04

    Het verleden is er sowieso. Er iets aan veranderen kan niet meer. Kunst is om van het ‘nu’ iets moois te maken, en daarin ben je goed op weg.

  3. 1 april 2016 20:26

    Wauw, echt heel mooi!

  4. Peet permalink
    1 april 2016 22:07

    Niet altijd tijd om te lezen, jammer genoeg! Deze is wederom mooi!

  5. 2 april 2016 10:22

    Mooi!

  6. jolanda permalink
    3 april 2016 00:59

    Prachtig… in zoveel situaties.
    Moeilijk ook weer loslaten wetend dat t goedkomt… voor mij nu even weer zo’n periode. Maar t gast weer lukken hoe zwaar ook… Super mooi geschreven… het raakt me op t juiste moment.

  7. 3 april 2016 11:22

    Raak geschreven, klein en grootsch tegelijk. Ik vind jouw schrijfwijze bijzonder en uniek. Stof tot nadenken.

  8. 3 april 2016 11:50

    Wederom, prachtig!

  9. 3 april 2016 23:29

    Mooi geschreven, en dat laatste zinnetje oh zo correct

  10. 18 april 2016 22:41

    Prachtig geschreven!

  11. 18 april 2016 23:30

    Mooi!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: