Skip to content

Vasthoudend

24 mei 2016

Wachten op jarig zijn, een klein beetje lang duurt het inmiddels wel.
Broer en broertje gingen hem weer voor, toch hoor je hem niet. Nooit.
Hij ziet overal het voordeel van in, zijn verjaardag lang in het vooruitzicht.
Iedere keer begint hij er weer over en hij raakt er niet over uitgepraat, gaat
mee, regelt zelf, van elf naar twaalf zie ik hem langzaamaan veranderen.
En alles verandert met hem mee, dat valt niet mee maar ook niet tegen.
Meebewegen, in beweging, trok hij het afgelopen jaar een sprintje.

Een sprintje op volle snelheid, stoer, opboksend tegen zijn grote broer.
Hij laat zichzelf niet meer wegduwen, letterlijk en figuurlijk niet, hij ziet,
zal zien en misschien is dit wat hem goed doet, groter groeien, zich bemoeien
met alles wat er echt toe doet, goed zonder tijd rekken en zich terug te trekken.
Hij vindt zijn weg, wat ik ook zeg, met een beetje pech heeft hij je niet gehoord.
Dan gaat hij in onverstoord zijn eigen gang, duurt het lang, eindeloos geduld.
Eigen schuld, ik vond zelf altijd dat we zijn tijd moesten bewaken, wilde het
hem niet moeilijker maken dan het al was, omdat er meer is, altijd zal zijn.
Omdat zijn wereld werkt in klein, het voor hem niet groter hoeft te zijn.

Dat geeft hij ons iedere keer weer mee, tempo omlaag, in traag, trager,
niet alles hoeft per direct, zelfs niet vandaag, morgen is er ook, iedere keer.
Zo ziet hij meer dan wij met elkaar en is het antwoord vaak daar waar wij het
niet eens hadden bedacht, hij wacht, lacht, lacht het laatst, omdat het kan.

Twaalf jaar terug in de tijd, weet ik nog altijd precies hoe jij ter wereld kwam.
En hoe jij daar uitgebreid de tijd voor nam, zonder te bedenken dat. Hoe moeilijk
ik het ook had, ik wist dat. Ergens wist ik, dat het toen al, te snel. Toch kwam je wel.
Met jouw eerste adem, benam je de onze en als ik daar aan terug denk stromen de
tranen weer over mijn wangen, kan ik terugverlangen naar dat momentmoment.

Inmiddels zie ik je op eigen hoogte, opeens heel groot gegroeid, onze stoere vent.
Bijna klaar met de basisschool, op naar de middelbare kan hij, wil hij, niet wachten.
De school dichtbij, blij met zijn besluit was hij er, lang voordat we gingen kijken, al uit.
Een besluit, vastbesloten, hij wil nu meedoen met de groten, is klaar met het klein zijn.
Hij zou morgen ook best al dertien willen worden, met een sprintje over alle horden.
Stapje voor stapje, sprintje, stampvoetend, ik weet dat hij zijn weg wel zal vinden.

In dit stilstaan besef ik, je zal ons altijd verrassen en versteld doen staan ♡

5 reacties leave one →
  1. 24 mei 2016 10:34

    Ik heb die overstap heel hard onderschat,…..en dan gaan ze zo snel vooruit,…….succes met de nieuwe fase!

  2. 24 mei 2016 12:34

    Mooi he? Die.ontwikkelingen. Ze vervelen nooit… :-)

  3. 25 mei 2016 22:53

    Twaalf, dan wordt hij echt groot ;-) Leuke tekst, maar dat ben ik hier ondertussen gewoon .
    Mijn zoon spreekt over zichzelf als de bijna-jarige, de jarige en de ex-jarige :D

  4. 25 juni 2016 21:23

    Het is alweer een maand geleden maar alsnog gefeliciteerd!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: