Skip to content

Dochterdingen

6 juni 2016

Als ik naar ons meisje kijk, zie ik mezelf, in vlug, als zijnde klein terug.
Het kind in mij, het meisje dat ook nu nog altijd van alles vindt en voelt.
Mijn gedachten soms overspoeld met het verleden, bang, lang geleden.
Het kind in mij dat niet werd gehoord, waarbij het vertrouwen op voelen
zozeer werd verstoord dat ze verder ging met voelen zonder vertrouwen.
Het niet gehoord zorgde ervoor dat ik me niet meer liet horen, niet echt.
En het blijft voor mij nog altijd een gevecht, onterecht en dat weet ik nu.
Vertrouwen op voelen krijgt zonder pardon voorrang, ik ben niet bang.

Inmiddels kan ik het ook anders zien, misschien brengt het me meer
dan ik had durven hopen, alleen al dat ik naast ons meisje mag lopen.
Mee lopen op haar pad, dat ik haar nu kan geven wat ik toen nodig had.
Dochterdingen, herinneringen, onvindbaar ver weg gestopt en gevonden.
Weten dat het niet klopt, kan soms eindeloos op je deur blijven kloppen.
Het lijkt niet te stoppen totdat je stopt, stopt met zeggen, het wegleggen.
Luisteren naar het kind in mij, het meisje dat nog gehoord wil worden.

Dit alles bracht me bij bang, bang om opnieuw niet gehoord te worden.
Ik laat iedere keer weer truttige twijfels toe en hoe, het laat me uitleggen,
alles honderdduizend keer zeggen, vragen, totdat het me ein-de-lijk begint
te dagen en ik ongeduldig wordt, ik verdedig, verontschuldig, mijn lontje kort.
Tegelijkertijd heeft het me, in spontaan bedacht, bij mijn Koningskrabbels
gebracht. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen, zou delen met velen.
Dat ik zou ont-moeten, op handen en voeten verder zou komen dan.

Delen, spelen met de woorden die in mijn hoofd voorbij komen, dan
ontstaan er woorden en onzinnige zinnen, alleen al door te beginnen.
Soms heb ik geen idee wat ik ga vastleggen, wat ik eigenlijk wil zeggen.
Met een stapel haastig geschreven krabbels voor mijn neus lijkt het vaak
een onsamenhangend verhaal te worden, soms blijft het dat. Ook voor mij.
Als ik dit onder woorden probeer te brengen is het alsof ik puzzelstukjes pas.
Pas als het past, kan ik mezelf en alle anderen, het leven, beter begrijpen.
Het eist een plek op, in de opslagplaats van mijn gedachten om daar te
blijven wachten. Totdat ik er daadwerkelijk alle aandacht aan besteed.
Hoe vaak ik de deleteknop ook gebruik, uiteindelijk staat het er, dan
weet ik dat het klopt, alsof ik mijn eigen gebruiksaanwijzing schrijf.

Stapje voor stapje, een sprintjes getrokken, er overheen stappen.
In een stilstaan weet ik, zie ik, ik zie hoe dingen gaan, zijn ontstaan.
Soms blijft het ongrijpbaar dat je in dichtbij de dingen zo anders ziet.
Kan zien, misschien. Dat je er niet uit komt, verstomt, het je overkomt.
Je kunt niet meer verder denken dan, je kan alleen maar dat besluiten.
Binnenstebuiten gekeerd, geleerd, geprobeerd en bezeerd, verweerd,
verwacht, zacht, anders bedacht en in onverwacht toch omgekeerd.
Stilstaan bij, blij bedacht, lang gewacht en dan horen ze je toch.

Hand in hand, huppelend, mee naar blij en het meisje in mij.

19 reacties leave one →
  1. 6 juni 2016 22:22

    Mooi verwoord hoe je bij je zelf weg kunt raken en toch weer terug komt bij jezelf.

  2. 7 juni 2016 06:55

    Ik heb dit ook met mijn kinderen, ook al zijn ze momenteel 78 en 84 (niet meer piepjong, ik weet het, maar wij schelen dan ook vijftig jaar…) :p

  3. 7 juni 2016 12:21

    Ik vind jouw stijl zo mooi en zo bijzonder. Echt. X

  4. 7 juni 2016 20:06

    Mag ik even zeggen dat ik van je delen hou ? En dat ik luister, dus je wordt (door minstens 1 persoon) gehoord.

  5. conny permalink
    8 juni 2016 20:08

    en ook ik lees en luister tegelijk, soms krijg je een reactie
    of een andere blijk. Of voor jou, mooie vrouw,
    of voor het meisje in jou. Zij blijft jou maar mooi heel erg trouw.

    Alle gekheid op een stokje: mooi stuk.
    En ik heb heel veel respect voor jouw heel eigen stijl.
    Prachtig. (maar dat wist je al)

  6. Aletha permalink
    9 juni 2016 20:49

    Mooie reis en mooi beschreven. Het lijkt wel poëzie ;)

  7. 11 juni 2016 14:36

    Zo gaat het vaak. Met kinderen hoef je niet ver te zoeken naar jezelf. Soms moeilijk, soms confronterend, soms heel erg fijn!! Xx

  8. 22 juni 2016 00:15

    Gewoon blijven delen. Ik vind het mooi!

  9. 5 juli 2016 16:42

    Heel erg mooi geschreven!

  10. 22 augustus 2016 20:42

    Je stukje heeft me helemaal warm gemaakt vanbinnen. Bedankt!

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: