Skip to content

Levensecht

27 februari 2017

Ons huis lijkt ontploft, overal ligt van alles, pakken, pruiken, brillen.
Je moet op deze dagen geen opgeruimd huis willen, dat wil je niet.
Het is alsof je het niet ziet, in ’t bij elkaar zoeken, aankleden, verkleed.
We gaan, komen thuis, letten niet op de rommel in huis, gaan slapen.
Een begin begonnen, in verzonnen, school, 10-erbal, Carnaval Light.

Generatiegezellig geven we dit aan onze mannetjes en meisje door.
Verhalen vertellen onderweg naar huis, al zingend tot aankomst thuis.
Enthousiast, verrast, in polonaise de soos door, genieten als ik ze zo hoor.
Jeugdsentiment herkend, ik heb er nog volledig beeld bij, onbezorgd, blij.
Dat is wat je ze gunt, genieten, gaan en staan, dansen, zingen, springen.
Ons meisje is vooral onder de indruk van haar mooie jurk met stippen.
En van de prins die haar laat stralen, stralend en een dansje, ze doet.

Als er tijdens de optocht een springtouw in beeld komt zie ik haar
opeens een sprintje trekken, gaan, al springend is ze er tussen staan.
Geen idee waar dat nu vandaan kwam, in haar verlegen meebewegen.
Ze vind het allemaal, alles, geweldig en zelfs leuker dan Sinterklaas.
Genieten van dol en dwaas, van blij en dat doet ook iets met mij.

Een blij bij Carnaval vieren, hier boven de rivieren in eigen stad.
Tradities in ere waarbij de heren zich zonder tegenstribbelen laten
schminken tot in de details, lipgloss, nagels gelakt, wimpers geplakt.
We doen de dagen doorbrengen met elkaar, in een bodem gelegd.
Dat, niets meer weten, agenda vergeten, van alles kwijt, alle tijd.

Verkleed en verkleumd de stampvolle kroegen binnengaan.
Achter elkaar aan, een blij weerzien met bekend en onbekend.
Ongekend, anders dan gewend, jeugdsentiment en oude koeien
uit de sloot, verhalen ophalen uit de tijd dat je onbezorgd genoot.
Genieten omdat het kan en vriendinnen om me heen, die dan,
op deze dagen, overal vandaan, opeens weer naast me staan.
Familie dichtbij, ontkomen aan bezet, de rij voor het toilet.

De opslagplaats van mijn gedachten is op een wazig wijsje
na leeg, enigszins traag ben ik inmiddels klaar voor vandaag.
Dag twee, ik beweeg mee, ik ben er, ben er niet, niet echt ;))

 

 

20 reacties leave one →
  1. 27 februari 2017 14:18

    Heerlijk dat je er zo van kunt genieten! Mooie dagen nog xxx

  2. 27 februari 2017 15:14

    Ik kende carnaval niet totdat ik Mr B leerde kennen. Ik begreep al die gekte niet, nog niet eigenlijk… 😀😀

  3. 27 februari 2017 15:16

    Wat heb je het feest, vanbinnen en vanbuiten, weer heerlijk beschreven!

  4. 27 februari 2017 16:07

    Geniet er van, morgenavond is het weer voorbij

  5. 27 februari 2017 18:18

    Hier ook geen karnaval. Het gaat er het hele jaar al gek genoeg aan toe…

  6. 28 februari 2017 13:22

    Als Brabantse heb ik het tot in mijn late jeugd goed gevierd. Eenmaal boven de rivier wonende is het Carnavalsgevoel weggesijpeld en nooit meer teruggekomen. Al krijg ik nog wel altijd even dat gevoel als ik de muziek hoor.
    Succes, morgen is de helft van Carnaval vierend Nederland weer ziek :)

    • 17 maart 2017 16:00

      Wij wonen ook boven de rivieren en toch vieren we.
      Het is vooral een gebeuren met generatiegenoten.
      Genoten dus en niet ziek geworden, ik heb in het
      samen gaan juist volop energie opgedaan ;)

  7. 28 februari 2017 15:58

    De periode die ik mis, het carnaval op school van de zoon. Was elk jaar zo genieten.

  8. 28 februari 2017 19:18

    Nee, niet mijn ding. Maar blij toe dat je er van geniet !

  9. 3 maart 2017 10:53

    Ik heb er al heel jong in Noord Holland een trauma aan overgehouden, whahahaha dat zal ik je besparen en ik wens jou heel veel plezier toe! Geniet ervan en dat huis komt wel weer, waar ik nu net mijzelf zit te bedenken, klaar over, tijd om mijn huis weer op orde te krijgen die mijn zijn weerspiegelt ;-)

    X

  10. 5 maart 2017 22:48

    Als ras-echte Brabantse is Carnaval een van de weinige dingen die ik nooit mis nu ik boven de rivieren woon. Jouw beleving is duidelijk anders dan de mijne. Dronken mensen, pratend met consumptie, vreemde handen op je billen, mannen die overal staan te plassen, de optocht, verkleumd wachtend tijdens de gaten in de stoet. Misschien was ik altijd op de verkeerde plaatsen. Best jammer.

    • 17 maart 2017 16:05

      Dat is de uitdaging Nicky, die mensen ontwijken ;-))
      Ik herken ze gelukkig op afstand en was in gezelschap
      van vijf mannen met een meer dan stoer uiterlijk dat
      helpt. Verkleumd was ik wel, weer opgewarmd ook.

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: