Skip to content

Sleutelwoord

1 juni 2017

Tien jaar later, ik zie mezelf nog staan met de sleutels in handen.
Verbanden gelegd, hardop gezegd, met recht, tegelijkertijd krom.
Stom, stomverbaasd, verdwaasd, stil, ik wil, luister naar mijn gevoel.
Jaren van ervaren, van voelen, van verder willen, gillen, gaan en geluk.
In sneltreinvaart voorbij gevlogen, niets gelogen als ik zeg dat ik het
achteraf gezien weer hetzelfde zou willen doen, omwille van toen.
Toch ben ik mezelf voorbij gelopen en ben ik blijven hopen op.

Voorbij gelopen zonder achterom te kijken, alles moest wijken.
Ik wil vooruit, eruit, open blijven staan voor, door, te snel zo blijkt.
Het lijkt, je kijkt, je weet heus wel, trekt aan de bel, wacht, te zacht.
Te enthousiast bedacht, in de wacht gezet, zien, maar, misschien.
Het overzien, zijn, een opruimreis door huis en hoofd, beloofd.

Ik kijk naar de sleutel die ik nog altijd in handen heb, gehouden.
Houden van, nog veel meer dan, het kan en het bestaat, als je laat.
Leven, geven, geluk, geloven, niets belangrijker dan, omdat je kan.
Kiezen, keuzes maken, je laten raken, geraakt, in een ont-moeten.
Moeten, mee, geen idee hoe ik me voel en wat ik bedoel, daarom.
Kom, kom mee, gedwee, waarom draaien we de rollen niet om?

Met de sleutel in handen draai ik het om, een duwtje in mijn rug.
Niet, nooit meer terug, geen idee waar naar toe, ik weet alleen hoe.
Tempo omlaag, traag, niet perse vandaag, morgen, ervoor zorgen, zijn.
Mijn hangmat hangt, helder, hoopvol, hou-vast in gezelschap van zon.
Weten dat, ik had, het is goed zo, voor nu rust en ruimte, meer niet.
Tien jaar waarin je ziet, mag zien dat je de sleutel in handen hebt ♥

24 reacties leave one →
  1. 1 juni 2017 18:35

    Snelheid niet per sé minderen, maar vooral nog
    meer genieten is de boodschap!
    Mooi stukje…

  2. 1 juni 2017 18:58

    Wauw

  3. Klaartje permalink
    1 juni 2017 20:39

    Prachtig verwoord weer San, en wat een reis heb je afgelegd in die tien jaar…zonder duidelijke bewegwijzering maar toch op het juiste pad, want het jouwe. En dan heb je ook nog eens tijd genomen om goed om je heen te kijken. Nu is het tijd om even een rustpauze te nemen, op adem te komen en dan hopelijk weer huppelend verder je mooie pad vervolgen. Waarheen? Laat je verrassen, het uitzicht is er vast weer verrassend en hopelijk heel erg mooi! X

    • 22 juni 2017 06:25

      Vast wel, vind het al fijn dat jij met mij meeloopt.
      Beide op ons eigen pad, dat in heel bijzonder
      soms parallel loopt.. Dankjewel! ♥

  4. 2 juni 2017 09:19

    Inderdaad. Alleen jíj hebt de sleutel in handen. Dat besef. Mooi beschreven weer San. XXX

  5. 2 juni 2017 21:40

    Prachtig!

  6. 3 juni 2017 15:00

    Niet elk kruis weegt even zwaar

    het leven dat ons eventjes in bruikleen werd gegeven
    is, als de mens er over durft spreken
    een wonder met ontelbare gebreken
    zonder tranen worden er zelden verhalen geschreven

    Vallen en opstaan, zelfs met een enorm gewicht op de schouders!
    Amai!
    Lenjef

    • 22 juni 2017 06:35

      Bewust geworden van dat gewicht, vraag ik
      me af waarom het op mijn schouders ligt.
      Lag, zo fijn dat ik het terug kan geven.
      Dankjewel…

  7. 6 juni 2017 10:32

    Mooi!!! Mooi mooi mooi neergepend. Ik zat al lezend in je hoofd. Fijne plek wel ;)
    En ook nog; dank voor je vele lezen van mijn verhaaltjes en daarop teruggeven. Waardeer ik enorm en voel me beetje schuldig dat ik weinig terugdoe in dat opzicht. Ik neem er nauwelijks de tijd voor, want voel die vaak niet. Vaak lees ik wel, geniet oprecht van wat ik lees maar zoef dan door. Is een keuze maar ik besef wel dat ik jou en anderen daar onvoldoende recht mee doe.
    Dank iig van mij aan jou!

    • 22 juni 2017 06:36

      Geen dank en nergens voor nodig, al vind ik het
      wel heel fijn dat je meeleest, vanzelfsprekend ;-))

      Fijne dag voor jou..

  8. 6 juni 2017 11:35

    en rust… na dit prachtig stuk…

  9. 6 juni 2017 22:09

    Mooi geschreven.

  10. Kakel permalink
    11 juni 2017 22:49

    Wat mooi en wat knap geschreven. Helder, duidelijk, gerijmd.
    De sleutel in handen van je eigen leven…soms ben je vergeten waar je je sleutelbos gelaten hebt. Ik tenminste wel.
    Groetjes Kakel.

  11. 13 juni 2017 21:50

    Wat een prachtig besef van bewustwording. Alleen jij kunt het zo verwoorden. Mooi ❤

  12. 20 juni 2017 09:40

    We zijn allemaal onderweg, ieder op zijn of haar unieke wijze. Heel mooi beschreven. Veel geluk met alles wat je toevalt.

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: