Skip to content

Poppenkast

17 juni 2017

Al hangend in mijn hangmat voel ik de verandering, zoals het ging
gaat het niet meer. Als je iets wil veranderen moet je ermee stoppen.
Soms rigoureus, als je geen keus hebt en er te lang in meegegaan bent.
Als je jezelf niet meer herkend in opgejaagd en overvraagd, doorgezaagd.
Bewust en alle rust geven me de ruimte om te zien, het is zoals het lijkt.
Misschien had ik eerder, veel eerder en toch kon ik dat niet, zo blijkt.
In voorspelbaar daar vallen soms opeens alle puzzelstukjes in elkaar.

Inmiddels worden er stappen gezet, wordt er opgelet en kan hij nu gaan.
Achter hem blijven staan, steun, leun, laten, in de gaten dat het nu wel kan.
Goed bericht, eind in zicht, luisteren en de tijd die, zo blijkt, goed werk verricht.
Overzicht, opstaan en verder gaan, een wens die steeds achter in de kast beland.
Met steeds weer hetzelfde aan de hand, kon ik het niet overzien en er niet zijn.
Dat doorbreken doet me inzien dat je altijd een keuze hebt, wel kunt kiezen.
In de smiezen, een keus waarbij ik mezelf, weliswaar met hulp, op één zet.

En dat voelt goed, meer dan dat, los van de leegte, de last, de poppenkast.
Ik verander van positie en zie, luister, neem op tijd, alle tijd, lekkage gedicht.
Antwoord op mijn vragen in alle dagen stil, weten wat ik wil, nu ook waarom.
Stom genoeg ben ik niet verbaasd, ik ben er in alle haast zo voorbij geraasd.
Ergens wist ik allang, was ik vooral bang, liet ik me op stang jagen, nu niet.

Het afgelopen jaar liet me signalen vertalen, mijn energie terughalen.
In kwaad en aardig, onrechtvaardig, eigenaardig, te veel, vaak, te lang.
Knopen doorgehakt, doorgepakt, klaar, baldadig, blij, blij met mijn besluit.
Als klap op de vuurpijl hangen we de vlag uit, als onze oudste is geslaagd.
Op eigen kracht maakt hij verwacht waar, mag hij een andere kant op.

Een andere richting, ik zing zachtjes mee met ons meisje die dapper
haar eerste avond4daagse loopt, hoopt, omringt door haar vriendinnen.
Hand in hand met haar vader als ik langs de kant sta met onze middelste.
Volgehangen met slingers en snoep, genieten van ’t moment, verwend.
Zoveel liefde, lieverds, leven, los-vast-los, tevreden, altijd een reden.

Dankbaar voor vier, dankbaar in het hier en nu, dat doet er toe ♥

29 reacties leave one →
  1. 17 juni 2017 11:17

    Dat laatste, de twee laatste alinea’s ja daar hebben we het voor gedaan, ooit te stoppen waar het niet meer ging, rigoureus en direct… wederom zo herkenbaar lieve Sandra.

    Van harte gefeliciteerd dus ook absoluut!

    X

    PS, aanvraag Fb suzan ben ik ;-)

  2. 17 juni 2017 13:19

    Elke zin op jouw logje vraagt om gelezen te worden met aandacht… ik vertraag… laat de zinnen en hun betekenis, of wat het bij me oproept tot me doordringen. Telkens weer een tekst om te savoureren! dankjewel!

  3. 17 juni 2017 15:57

    Ik vind het intrigerend hoe jij je stukjes schrijft en het laat me bij elke zin nadenken wat ik lees. Mooi!

  4. 17 juni 2017 16:43

    Prachtig die dankbaarheid. Mooi geschreven.

  5. 17 juni 2017 17:57

    Wat ben je toch een mooi krachtig mens… Elke keer weer zo kwetsbaar, waardoor iedereen zich kan en mag identificeren met .. Althans dat doe ik :) Wij niet alleen zijn, maar All-EEN <3 Doe! #wink :) #amen! Xxxx

  6. Klaartje permalink
    17 juni 2017 22:18

    de mooiste conclusie die er is…zoveel liefde en dankbaarheid. Dat is wat er overblijft als alle lagen zijn afgepeld en de ruis verdwijnt. Je kunt altijd weer terug naar dat gevoel lieve Sandra Xx

    • 18 juni 2017 10:27

      Dat weten en onvoorwaardelijk voelen Klaartje, dat is het.
      Met mensen om je heen die dat ook zo voelen is zo fijn.
      En mijn hangmat ook, het hangen en heel veel stilte..

      Dankjewel lieve vriendin! ♥

  7. 18 juni 2017 07:23

    Ik heb het twee keer gelezen. Moet ik nu dubbel abonnementsgeld betalen voor je weblog?

  8. 18 juni 2017 08:57

    Momenten om voor altijd op je schijfje (blog;) op te slaan. En dan weer zo mooi. XXX

  9. 18 juni 2017 17:38

    Liefde als stuwende kracht

    vaak is vallen en weer opstaan
    door wilskracht gedreven
    om te kunnen overleven
    niet genoeg om verder te gaan

    Mijn ogen bleven zich vastpinnen
    op jouw twee laatste zinnen, Sandra.
    Lenjef

    • 8 juli 2017 10:32

      Prachtig weer, jouw woorden raken me echt.
      Bijzonder hoe je mee leest, echt leest door de
      woorden heen…in de laatste twee zinnen staat,
      bijna altijd, het antwoord op mijn vragen…

  10. Kakel permalink
    18 juni 2017 21:43

    Zonder liefde zou een mens uit elkaar vallen van ellende. Ze staan om je heen en zorgen ervoor dat je niet om kunt vallen…

  11. 21 juni 2017 09:45

    Wat mooi! En gefeliciteerd ook!

  12. 23 juni 2017 09:31

    De belangrijkste stap die je kan zetten………de volgende.

  13. Wendy permalink
    28 juni 2017 10:44

    Mooi San. Het raakt mij en ik laat een traantje :-)

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: