Skip to content

Gestrand…

8 september 2017

Voorzichtig verder vooruit zonder voortdurend achterom te kijken.
Het begint er eindelijk op te lijken doordat ik het nu echt kan voelen.
Gevoel is ongrijpbaar, raar, daar, maar, waar, het past niet in een grafiek.
Soms helpt het om het hardop te zeggen, soms is ook dat onmogelijk.
Dan gaat iets stuk in onbegrepen en in elkaar niet kunnen verstaan.

Vandaag voelt anders, een brug gelegd, gezegd, de regie terug.
Opeens ging ‘t heel vlug en voelde ik me sterk, het moet ophouden.
Het is bizar om te ontdekken dat iets kleins groot gemaakt kan worden.
Terwijl jij je kind over horden heen helpt, hebben ze enkel commentaar.
In een belerend langs de kant, waar waren zij in de afgelopen tien jaar.
En ook al twijfel ik vaak en ben ik bang, eigenlijk weet ik het allang.
Toch blijf ik aan de gang, ga ik in braaf mee, geen idee, daarom.

Uitgesproken, onderbroken, ontbreken, doorgeslagen in overvragen.
Een kind nog. Toch wordt er zonder een betrokken, aan hem getrokken.
We maken een lijstje plus, plus, min, min, vul maar in kijk maar even hoe.
Moe word ik ervan en ook dan kom ik niet in de buurt bij dat wat ik nu voel.
Het proces zien, te serieus genomen, voor mij een les te leren, omkeren.
Leren vooral om het te laten, laat in de gaten, de gevolgen idioot, groot.

Blijkbaar was dit nodig om te komen waar ik echt, in het echt, wil zijn.
Waar ik naar toe wil, wat past en wat nu vooral goed voelt, zoals bedoeld.
Dankbaar voor de bijzondere gesprekken, soms zomaar, soms als zo vaak.
Raak in een tegengehouden, houden van en blijven vertellen dat ik ’t kan
als ik opnieuw in mijn zelf gegraven valkuil dreig te stappen, het snappen.
Geen grote stappen voor nu, voorzichtig vooruit, vooruit kijken, verder.

Mijn energielevel laag, traag, terug na vlug, niet te ver voorbij vandaag.
Iets wat eigenlijk niet echt bij mij past, toch ben ik enthousiast, het past wel.
Ik trek aan de bel, bedenk, in een oogwenk weet ik, voel ik en verander ik mee.
Koekjestrommel, kopje thee, kansen, kunnen, dansen, ruimte voor mij, vrij.
Blij, ik voel de energie terug komen en stromen, stomverbaasd, dag haast.

Ik zat er niet ver naast, met naast me mijn lief, de leukste, al tien jaar op rij.
Samen, een blij beamen dat onze liefde, voelbaar daar, er nu nog altijd is.
Gestrand in Hoek van Holland, van alles aan de hand, niets doet ertoe.
Ontdekken hoe, hoeveel, in dat wat ik doe, deel en in dankbaar zijn ♥

19 reacties leave one →
  1. 8 september 2017 15:27

    En mooi verwoord proces. Echt iets om dankbaar voor te zijn.

  2. 8 september 2017 18:49

    De zeven stappen naar wijsheid en vrede (Hans Stolp)

    • 9 september 2017 07:34

      Ben gelijk gaan Google-en Neeltje, wat een prachtige
      omschrijving staat er bij het boekje, ik ben benieuwd.
      Ga het zo gelijk reserveren bij de Bieb, dankjewel…

  3. 10 september 2017 22:55

    Wat mooi verteld. Soms ontdek ik parallellen tussen ons bewustwordingsproces in het leven. Geniet van dat ontwaken van jezelf. En de liefde ❤

  4. 11 september 2017 07:56

    Dat niet te ver vooruit kijken … blijft een moeilijke.

  5. 12 september 2017 09:19

    Prachtig mooi en al tien jaar samen, van harte gefeliciteerd! Het vooruit kijken en het niet doen, is het meest moeilijke om te doen vooral als je hsp bent net als jij, ik weet dat gewoon en je weet wat er komen gaat maar de andere partij is nog wat slow ;-)

    Vooruit kijken, ik kan en mag het doen nu, jij weet al waarom op een ander vlak, ik kan er niet meer onderuit, en geniet er met volle teugen van! hahahaha Kijk zomaar ineens komt het ook bij mij los, binnenkort, wie weet straks, gaat het grote nieuws op mijn blog los, eerst maar eens naar fysio zometeen, want ik weet nu al, opnieuw verlies ik mijn geduld en het duurt nog even ;-)

    prachtig weer Sandra!
    X

    • 25 september 2017 18:54

      Geduld…dat blijkt ook dat één van de sleutelwoorden
      te zijn in dit proces én luisteren naar dat wat er toe doet.
      Dank voor je lieve reacties iedere keer weer, zo fijn dit, de
      herkenning, het delen, helen en heel veel meer.
      Dankjewel ♥

      • 25 september 2017 21:49

        Het is dan ook de herkenning lieve schat, soms lastig om te reageren omdat ik het des te meer voel <3

  6. 12 september 2017 09:52

    Heel erg mooi!

  7. 14 september 2017 15:48

    Hé! Een mijlpaal! Proficiat!

  8. 19 september 2017 21:54

    Onstuitbaar

    een uitbarsting van sluimerend vuur kleurt het leven lavarood
    gedachten verbranden als lava hardnekkige begrenzingen
    zo kan de realiteit in de ontstane ruimte binnendringen
    waar het heden over ‘t verleden zal stromen als vloeibaar lood

    Zoals altijd onnavolgbaar prachtig geschreven, Sandra!
    Lenjef

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: