Spring naar inhoud

Veer-tien

24 mei 2018

Tegenstribbelend, te snel, alleen op jouw moment, toen wel.
Je liet ons wachten tot jij zover was, slapeloze nachten, dichtbij.
Alleen maar dichtbij, een verandering in mij, anders moeder zijn.
Zo klein als je was, wist je, wilde je, alles alleen op jouw moment.
Ongekend, geen kans voorbij, jij op jouw weg, wat ik ook zeg.

In de lengte lang groeit hij ons allemaal, één voor één, voorbij.
Met zoveel mannen op rij dichtbij, ontstaat er voor hem een wij.
Er tussen gaan staan, meedoen, zich laten zien, horen, dat vooral.
Zijn stem die overslaat, de verandering zichtbaar daar, Ja maar.
Veer-tien, gezien, tellen tot tien, man worden, een jongen zijn.

Zijn opmerkingsvermogen groeit gestaag en hij blijft bij zijn vandaag.
Niets te snel vooruit, hooguit in het groter groeien, niet mee bemoeien.
Leven in het nu, nooit, enigszins verstrooid, als het allemaal te snel gaat.
Urenlang verdwijnen in tijd alleen, niemand om hem heen, niet nodig.
Om vervolgens zijn mannetje weer te staan, te gaan, naar waar hij wil.

Ondertussen ben ik de bemoeimoeder die zeurt, zorgt dat ‘t gebeurd.
Ga ik waar nodig met Playstationcontrollers in mijn tas, naar mijn werk.
Sterk bedacht, dacht ik zelf maar nee! Daar was hij allang op voorbereid.
Een kwestie van tijd, ontdekken dat, vandaar, geen probleem met kwijt.
Met de controller bij zijn vader vandaan, meegenomen, in je dromen.

Zelfstandig, handig, herrie in de hut, getut, tijd, strijd, voor even kwijt.
Dan vinden we elkaar weer in de bijzondere gesprekken en tijd rekken.
Ik reken het goed als je geniaal bent en bedenk wat je ermee wilt zeggen.
Een grenzengevecht, luisteren, recht, hardop gezegd, stom, dat, daarom.
Als ik zeg stop, mag ik vertrouwen op, balanceren op een lijn van zijn.

Veertien en iedereen kan het zien, jarig zijn, jij bent klaar met klein ♥

25 reacties leave one →
  1. 24 mei 2018 07:43

    Maar klein of groot, ze blijven je kind. Voor altijd.

  2. 24 mei 2018 08:22

    Prachtig, ik heb ook een veertienjarige maar dan een meisje.

  3. 24 mei 2018 08:24

    Grenzen verleggen hoe ver kan men en mag men gaan. Ooo zo moeilijk en soms voor hen onbegrijpbaar maar wel voor iedereen zware lessen.

    Aum Shanthi

  4. 24 mei 2018 08:34

    Wow. Zo herkenbaar… In juni wordt hij veertien. Dit raakt me enorm. Prachtig geschreven!

  5. 24 mei 2018 10:35

    Ik werk met pubers, maar het lastigste vond ik destijds toch mijn ene puber thuis. Maar alles kwam goed hoor… ze tastte wel heel erg de grenzen af. Wie goed pubert wordt goed volwassen!

  6. Odette permalink
    24 mei 2018 11:09

    Veertien is mooi, onbereikbaar, afstandelijk en onmetelijk intiem tegelijkertijd ❤️

  7. 24 mei 2018 19:18

    14. Is hij al groter dan jou?

  8. 24 mei 2018 19:21

    Ik herken mezelf een beetje toen ik veertien was.

  9. 25 mei 2018 07:11

    Zoiets, ooit, nu is het zelf moeder ondertussen en ja, ooit zal kleinzoon die leeftijd bereiken ;-) Van harte gefeliciteerd en heel veel sterkte? ;-)

    X

  10. 25 mei 2018 19:51

    Grinnik. Die Playstationcontroller! Geweldig. Proficiat!

  11. 26 mei 2018 12:57

    Mooie ode voor je jarige veertienjarige!

  12. 13 juni 2018 16:11

    Veertien…mooi geschreven. Lief <3

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: