Spring naar inhoud

Stormverbaasd

6 oktober 2020

Dozen opgestapeld, zakken vol.
Ik hol naar de kringloop en terug.
Prop vlug boeken in mijn minibieb.
We scheuren roze meisjes behang,
dat volgens onze dochter allang.

En zo vervolg ik mijn opruimreis.
Als er opnieuw een plekje verschijnt.
Niet vrijwillig verdwijnt, nog dieper zit.
Het weg laten halen, vertalen naar nu.
Terug naar toen en het anders doen.

Gedaan, stilstaan, braaf rustig aan.
Binnenblijven, regen op onze ruiten.
Ik mag het opeens delegeren, onbeperkt.
En de afstandsbediening is zomaar van mij.
Alle dagen op rij volg ik het leven aan de
andere kant van mijn Netflixscherm.
Ik zie toevalligheden, het is goed zo.

Opeens krijg ik alle tijd cadeau.
Mag ik me vrij, vervelen, urenlang.
Besef ik dat bang, dat iedereen het is.
Het leven onvoorspelbaar daar, zomaar.
Iedere keer opnieuw schakelen, gas terug.
Soms zo vlug dat je even niet meer weet.
Vergeet waar ’t allemaal echt om gaat.
Haatdragend, complottheorieën, dat.
Beland in een doolhof van denken.

Zoveel dingen die er niet toe doen.
Dingen waar we ons druk over maken.
Totdat je je laat raken in iets wat gebeurd.
Het leven leven, ons er aan over geven.
Rekening blijven houden met elkaar.

Dankbaar, trots zijn op, alleen maar.
Elkaar zien, misschien, mooi in moeilijk.
Mogelijkheden, meegenomen uit ’t verleden.
Vooruit kijken en waar nodig ontwijken.
Het is alles en niets, iets, allebei, altijd ♥

.

13 reacties leave one →
  1. 6 oktober 2020 07:57

    Er zit veel waarheid in deze mooie poëtische cadans.

  2. 6 oktober 2020 09:16

    ‘Mooi in moeilijk’, woorden die een troostende leidraad kunnen geven.
    Poëzie van de hoogste plank heb ik hier net mogen genieten.

  3. 6 oktober 2020 09:19

    Zo mooi en zeker dit
    Vooruit kijken en waar nodig ontwijken.

    Aum Shanthi

  4. marieclaire permalink
    6 oktober 2020 09:39

    Heel mooie woordspeling in de titel.

  5. 6 oktober 2020 09:56

    Laat liefde ons leiden.

  6. 6 oktober 2020 13:18

    Dank je wel. Had dot relativeren even nodig.

  7. 6 oktober 2020 18:14

    ‘Zoveel dingen die er niet toe doen.
    Dingen waar we ons druk over maken.’
    Zeer herkenbaar. Relativeren moet je leren, is niet makkelijk.

  8. 7 oktober 2020 09:39

    En zo is het maar net, dankbaar blijven voor wat wel is! het mooie, hoe moeilijk en lastig soms ook, er is altijd iets wat mooi is en blijft.

    X

  9. klaartje permalink
    8 oktober 2020 07:31

    ❤️🍀

  10. 8 oktober 2020 21:05

    Vrije tijd cadeau krijgen is lekker, zeker met dit weer. Maar liever niet op deze manier. Hoop dat alles goed is met je.

  11. 10 oktober 2020 15:06

    Adembenemend plot

    plots is een gewone dag
    in het korte leven
    niet meer zoals vroeger vanzelfsprekend

    het is door een virus voor ons allemaal
    wennen aan een ongezien eng verhaal

    waarvan het plot
    tot aan het slot
    voor velen het begin van het einde betekent

    Relativeren wordt steeds meer een levenskunst, Sandra. :)
    Mooi schrijfsel weer!
    Lenjef

  12. 11 oktober 2020 12:08

    Heel mooi geschreven!

  13. 19 oktober 2020 11:33

    Zorgen dat je de rug naar de storm draait … wind mee laat je makkelijker vooruit komen.

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: