Spring naar inhoud

Geruststelling

16 augustus 2018

Onzekerheid, de dagen kwijt, alle tijd om erover na te denken.
Dagen die duren, uren, niet weten, wachten, de pijn verzachten.
Niets is meer zoals het was en het zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
Verdriet als niemand ziet, overeind blijven, aan den lijve ondervinden.
Ontdekken in doen, toch teveel, terug, te vlug, plat, helemaal gehad.
Te lang, bang, boos, machteloos, opeens word er voor jou bepaald.
Serieus verdwaald, het ziekenhuis in en zo snel mogelijk er uit.

Blijven bij dat besluit, sterker dan ooit in een zeker weten.
Even alles vergeten, spontaan, afslaan, een terrasje pakken.
Niet bij de pakken neerzitten, heel even, zoals het was, samen.
Mission Impossible, gezinsgezellig gaan, een hele zit, jij zit best.
De rest doet er niet toe, ondanks moe, blijven we zoeken naar.
Naar heel even, een beleven in blij, vakantievrij, wij, dichtbij.
Met elkaar maken we het bespreekbaar, bewust, in alle rust.

Dagelijkse dingen, doordrukstrips, zien hoe ziek je bent.
Het went niet en daar zitten we, met ons gezin, middenin.
Als iemand vraagt hoe het gaat heb ik geen idee, niet goed.
Zien wat dit met jou doet, met de kinderen, met iedereen
om ons heen en met mij. Ik kan geen antwoord vinden.

Het ondervinden en ondergaan, groen licht, goed bericht.
De witte bloedcellen zijn met genoeg voor de volgende kuur.
Niets is voor niets, zo blijkt, de behandeling lijkt aan te slaan.
Met heisa aan de hand, duurt het even voor dit nieuws land.
Dit is goed nieuws! Al voelt het nog niet zo, zomaar cadeau ♡

 

Hou-ding

1 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, er aan gedacht.
Nergens anders aan kunnen denken, het komt binnen.
De dag beginnen, nu, bij vandaag, verder, vrij, onverwacht.
Opletten, onze zinnen verzetten, samen, stap voor stap.
Langzaamaan en in alle rust worden we ons bewust.

Bewust, ongerust, het ondergaan en niet teveel stilstaan.
Tot vriendin en haar gezin, van ver vandaan, binnen lopen.
Blijven hopen, blijven verdringen, dingen, het doet ons iets.
Vanuit het niets komen de tranen, ze blijven maar komen.
Dan dringt door dat we voor niemand sterk hoeven te zijn.

Om te blijven staan nemen we ongemerkt een houding aan.
Niet te dichtbij, ga opzij, laat me met rust in voorzichtig zoeken.
We hadden iets anders willen boeken, ook vakantievrij willen zijn.
Anders gelopen, alleen maar hopen, dat de pijn zich laat wegjagen.
Honderdduizend vragen, laat me, humor behouden, houden van.
De antwoorden laten op zich wachten, stel verwachtingen bij.

Soms neemt het leven je mee naar ontelbaar keer liever niet.
Toch zijn juist dat de momentmomenten waarop je scherp ziet.
Ziet waar het echt over gaat en zou willen dat het daar over ging.
Iets blijkt helemaal geen ding, nu kan het wel, op stel & sprong.
Gek genoeg laat ik het gaan, bijzonder bestaan, het is goed zo.

Hand in hand in een andere wereld beland, beleven, intens.
Met voor nu maar één wens, een weten, dat we hoe dan ook.
Samen, beamen, niet teveel denken, op onze wenken bediend.
Maaltijden voorbereid, alle tijd gemaakt, al geregeld, geraakt.
Bijzondere gesprekken en lieve wensen van zoveel mensen.

Ondertussen is de dag dichtbij, wij, gezinsgezellig compleet ♥

Voorbestemd

23 juli 2018

Mee naar huis, thuis thuiskomen, samen, in alle rust, bewust.
Onwerkelijk wordt waar en er is geen ontkomen aan, stilstaan.
Zonder dat iemand van ons al is geland, met hoopvol aan de hand.
Daar houden we ons aan vast, verrast, door zo Lief om ons heen.
Meteen, van iedereen, op dagen die duren, dagenlang dichtbij.

Dichterbij dan ooit is onze liefde voelbaar daar, zijn, met elkaar.
In een enkel gebaar, juist nu, moeilijk en mooi, gedeeld door twee.
Met elkaar mee in verdriet en dit wil ik niet, een slecht bedacht plan.
Hier kan niet goed over nagedacht zijn, de kinderen klein en groot.
Idioot, hoe onze wereld in alles helemaal op zijn kop kan staan.

Er voor gaan, onze Liefde die sterker blijkt, hoe je het ook bekijkt.
Het lijkt vanzelfsprekend, in nergens op gerekend voelt het goed.
Op een dag als vandaag beseffen we vooral, dat alleen dat er toe doet.
Honderdduizend vragen en pijn die zich vooralsnog niet laat wegjagen.
Toegeven aan pijn, dagen die zijn, moe, nu even niet, nergens naartoe.
Niet weten hoe, wat, waar, niet weten waarheen, tijd, alleen, samen.
Beamen dat deze dag alles bevat wat is, een vieren van onze Liefde.

Niets is zoals het was, we lunchen in de schaduw van zonnig terras.
We genieten van heel even er-op- uit, samen weg met herinneringen.
Herinneringen, dingen, de toevalligheden van het leven, voorbestemd.
Onze liefde ongeremd, onze trouwdag op Ibiza en nu negen jaar getrouwd.
Vertrouwd, samen opgebouwd, we kijken elkaar aan, bijzonder bestaan.
Wij, hand in hand en niets teveel gezegd, in liefdevol leven vastgelegd.
Onze Ja, na al die tijd, ik wil je nooit meer kwijt, terecht, levensecht ♥

Onomkeerbaar

8 juli 2018

Waar de afgelopen week bestond uit niet weten en wachten,
slapeloze nachten, een wereld waar we nog niet eerder waren.
Bewaren we nu vooral de rust en trappen waar nodig op de rem.
Klem en vast aan een infuuspaal, is jouw behandeling gestart.
Opeens gaat het hard, bereiden ze je stapje voor stapje voor.

Door, terwijl dit niet te bevatten is en geen idee wat te gebeuren.
Er worden deuren geopend, hopend op, genezing, een reële kans.
We zijn in een emotionele achtbaan gestapt, kunnen er niet uit.

Jij kunt niet anders dan het ondergaan en ik blijf naast je staan.
Als het er op aan komt zijn we met elkaar, is de liefde voelbaar daar.
Humor behouden, jouw spullen worden in de FC Utrecht tas gestopt.
Opgekropt komt er voorzichtig uit, onwerkelijk, een weg gevonden.
Verbonden in verdriet, verdwaasd, uitgeraasd en luisteren naar.

Met elkaar, met om ons heen, iedereen, dichterbij dan ooit.
Het delen, doen, durven, dwars door alle gevoelslagen heen.
We bezien per dag, het mag, het kan, wij zijn nog bij vandaag.
Traag en trots zijn op, onze wereld in alles helemaal op zijn kop.
Ondertussen trek ik het laatste kaartje uit de parkeerautomaat.
Het blijkt iedere dag weer een verassing waar mijn auto staat.
Je mag naar huis, ik neem je mee, we zijn weer compleet ♥

Ondersteboven

5 juli 2018

Misschien hebben ze ’t gewoon mis, hopen dat het anders is.
Ik besef dat ik dat ben blijven doen, als de uitslag binnen komt.
Het voelt alsof ik al die tijd,  met ingehouden adem heb gewacht.
Voort op ongekende kracht als onwerkelijk werkelijkheid word.
Lymfeklierkanker, jij, een woord, gehoord, oorverdovend stil.

Ergens weet je, voel je het al die tijd al aan, wil je niet stilstaan.
Willen we het niet weten, de grond onder onze voeten vandaan.
De voeten waarmee jij inmiddels, behendig de infuuspaal bestuurd.
Hoeveel vragen je ook afvuurt, een antwoord is er niet, niet echt.
In een week tijd, zijn we het besef kwijt, dit is niet te bevatten.

De pijn en ergens anders willen zijn, het allemaal ondergaan.
Bij iedereen vandaan, geen keus en geen kant op, er door heen.
Dat, alleen, geen duik in het zwembad en nergens bij kunnen zijn.
In plaats daarvan immuuntherapie, chemo, de musical missen.
Anders dan gewend een Antonius arrangement, even samen.

Taart, mijn Lief die hier verjaart, de uitslag, alles op één dag.
Iets kunnen doen cadeau, hier, een behandelplan, dit is het dan.
Doen wat kan, van waar we komen is dat tegelijkertijd goed nieuws.
Goed nieuws vertellen terwijl we alles in ons bij moeten stellen.
Mee in een verhaal dat ik voorzichtig vertaal als dat van ons.

Onbestemd

2 juli 2018

Slapeloze nachten, wachten en honderdduizend vragen.
Dagen waarop je niet weet en zomaar een antwoord krijgt.
Onderzoek dat onwerkelijk aan een rijgt met slecht nieuws.
Niet te bevatten, ziek zijn, pijn, overgebracht, stilte in de nacht.
In onverwacht zijn we beland in een wereld vol onzekerheid.
Een wereld waarin tijd stil staat en tegelijkertijd verder gaat.
Waarin ik mijn Lief achterlaat en in goede handen hoop.

Ondertussen is het alsof ik als een kip zonder kop rond loop.
Ik hoop voortdurend dat ik wakker word, terwijl ik dat al ben.
Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten en wachten.

Uitleggen, hardop zeggen het is alsof het niet over jou gaat.
Zien dat het slecht gaat en dat de pijn zich niet laat wegjagen.
Dagen die duren en onrustige uren, ieder kwartier van de klok.
Misschien hebben ze ’t gewoon mis, hopen dat het anders is.
Gerust stellen en goed nieuws vertellen, terug naar huis ♥

Doeltreffend

12 juni 2018

Er wordt beslist en besloten, in beton gegoten zonder dat.
Natuurlijk, ik had en toch besluit ik om het nu niet te doen.
Niet meer mee in een verhaal, waarin we allemaal verliezen.
Een kiezen voor de angst en stel dat, zonder hem te vertrouwen.
Zonder opbouwen, het bespreekbaar maken en elkaar raken.
Juist daar ligt de sleutel die we allemaal in handen hebben.
In verbinding brengt bijzonder, een wonder en een weten.

Natuurlijk had ik er tegenin kunnen gaan, uit kunnen leggen.
Opnieuw hardop kunnen zeggen, stop hiermee, kijk eens goed.
Kijk eens wat deze poppenkast met de verstandhoudingen doet.
Luister eens naar, zonder wegwerpgebaar, luister naar zijn stem.
Naar hem, omdat hij het als geen ander weet, hoor wat hij zegt.
Het liefst rammel ik ze daar, allemaal, eens flink door elkaar
en geef ze een hint, een kind, hoe kun je dan zitten slapen?

Toch doe ik het allemaal niet, ik doe niets, laat vandaag zijn.
Kopje thee, koekjestrommel, opruimrommel, mijn wereld klein.
Even op de fiets naar mijn vader, waar we opnieuw nader tot elkaar
komen, dromen, samen, beamen, bedenken waar het ons bracht.
De kracht van een luisterend oor en er willen zijn voor elkaar ♥

%d bloggers liken dit: