Spring naar inhoud

Wervelwind

9 februari 2019

We zetten in op wegblijven, het liefst maandenlang.
Geen ziekenhuis, geen onzekerheid,  tijd, weg van bang.
Dagenlang spannend, honderdduizend scenarios bedacht.
Controle, scan, check, gevolgd door een goed nieuws gesprek.
Met ingehouden adem, als de Hematoloog zegt, het uitlegt.
De bloeduitslagen, uitgebreid doorgelicht, alles is goed.
Langzaam beseffen, er is nu even niets meer dat moet.

Je mag verder opbouwen, met tijd om te vertrouwen op.
Helemaal klaar met op zijn kop, kanker, de opeenstapeling.
Als een doorzichtige draad door al onze dagen, zoveel vragen.
Het is er iedere dag, in alles, in iets, iedereen, om ons heen.
Meteen als je opstaat, vroeg of laat, steeds weer opnieuw.

De werkelijkheid en amper de tijd, een wervelwind.
Zien wat het daadwerkelijk doet met een kind, keer vier.
In het hier en nu, zien hoe sterk ze zijn, overeind gebleven.
Een bijzonder beleven en het is er steeds vaker even niet.
Niets, nergens naar toe, moe, mooi, mogelijk heden.

Werkelijkheid, wervelwind, wind mee..♥

Vooruitzicht

26 januari 2019

Opbouwen en vertrouwen op dat wat het leven ons geeft.
Beleefd blijven, bijzonder zien, wegblijven van het misschien.
Terug kijken en met terugwerkende kracht herinneringen aan.
Waar nodig nog even stil staan, met iedereen, alleen, samen.
Beamen, met onze wereld nog altijd in een heel ander licht.

Met de allereerste controle in zicht, hopend op goed bericht.
Op het mogen wegblijven, liefst maandenlang, weg van bang.
Bang zijn voor, door, dingen, dagen, vragen, het weer oppakken.
Niet bij de zakken neerzitten, zien, zijn, zonder, bijzonder, dat.
Ibiza is geboekt, tien jaar getrouwd vieren, daar, net als toen.

Zomer in zicht, zon, zijn, aan het water, Ibiza, tien jaar later.
We kunnen niet wachten, willen niet weten, alleen maar dat.
Alle tijd gehad, nu wij, met gevoelens op sterkte, dit mag zo zijn.
Terug naar onze trouwlocatie, het strand, slippers in het zand.
Wij, hand in hand, herinneringen, onze liefde in 10 jaar tijd.

We beginnen alvast met aftellen, we bestellen Zon en Zee.
Tijdens onze opruimreis door huis & hoofd nemen we dat mee.
En zo is de opslagplaats van mijn gedachten steeds vaker even leeg.
De stapel verantwoordelijkheden is uitgezocht, terwijl ik zweeg.
Zwijgen, het aaneenrijgen, deze slingers hangen we zelf op.

Soms overkomt het je, jou, de ander en dan verander je mee.
Dan kun je niet anders dan vertrouwen, hoe moeilijk dat ook is.
En ik vergis me niet, nooit, hoe verstrooid ik soms ook ben, kan zijn.
Het bij klein houden en houden van, behouden, behelst dit alles.
Met Zon en Zee in zicht hopen we op alleen maar goed bericht ♥

 

Woordenschat

11 januari 2019

Langzaamaan geland, gelaten, gaan, beland in 2019.
Het overzien, zijn, onze wereld klein, kleiner dan ooit.
Genieten van gezinsgezelligheid, alle tijd, spelletjesstrijd.
Zelfs bij een verliezen, kiezen, keuzes, iedere dag opnieuw.
Nieuw jaar, bewust en bij elkaar, alleen maar, beseffen dat.
Wat staat ons te wachten en honderdduizend gedachten.
Ze vliegen ons allemaal aan, maar we laten ze ook gaan.
Vuurpijlen vliegen door de lucht, een zucht, opgelucht.

Met elkaar mengen we ons weer onder de mensen.
Wensen, we zijn er weer, het voelt goed om er te zijn.
Nu pas ontdekken we echt, in hardop gezegd, uitgelegd.
De impact, met gestrekt been er in, alles met tegenzin.
Over leven en gegeven, zonder dat, geen tijd gehad.

Dingen die niet meer belangrijk lijken, blijken te zijn.
Geraakt en grondig bewaakt, we beginnen over nieuw.
Nieuwe kansen, dansen, doen, de kwasten tevoorschijn.
Met mijn lijstje sta ik, al het afplaktape volgend, vooraan.
Het plafond, de muren, dagen die duren, doen, durven.
Stappen zetten, opletten, voorzichtig voelen tot waar.
Er zijn, met elkaar, fijn, zo zonder ziekenhuis, thuis.

Met mijn Koningskrabbels tikte ik de 10 jaar lang aan.
Het liet me stilstaan bij truttige twijfels over verder gaan.
Inmiddels zijn het er 11 en tikt de tekst eigenlijk als vanzelf.
Onverwacht, er aan gedacht, zien hoeveel het ons bracht.
Een woordenschat gevonden, al die tijd verbonden, dat ♥

Over-nieuw

28 december 2018

Feestdagen in het vooruitzicht, de wereld in een ander licht.
Achtereenvolgend goed bericht, bezinnen, opnieuw beginnen.
We trekken het voorlopig laatste kaartje, uit de parkeerautomaat.
Gauw weer weg, weten, zonder een vergeten, waar onze auto staat.
Verder waar we gebleven waren, dat lijkt makkelijk, dat is het niet.
Als niemand ziet, groot gehouden, geen idee, met het leven mee.
Toch een weg vinden, voorzichtig vooruit en stil staan bij veel.

Bij alles en iedereen om ons heen, bij dat wat was, niet is.
In de afgelopen jaren zijn we heel bewust rust gaan bewaren.
We hebben de bezwaren aan de kant geschoven, ondersteboven.
Jaren die gingen over recht-zaken, het bewaken van onze grenzen.
Over vanzelfsprekend vinden, verbinden, verbonden en verplicht.
Het bericht van ziek zijn, de pijn, zet alles in een heel ander licht.
Ontdekken waar het echt over gaat en dat wat belangrijk-er is.
Gemis, moeilijk, mooi tegelijk, kijken, vooruit, zonder haast

Naast me, onder een dekentje op de bank, je bent er nog.
Hoe anders had het kunnen zijn, zonder, zomaar, een weten.
Vergeten, het bracht ons bij elkaar, het liet ons bovendien zien.
Misschien is dat wel wat me raakt, dat het zo duidelijk maakt.
Wat er voor nodig is, er voor elkaar zijn, alleen maar dat.

Dat het gaat over ervaren, jarenlang en het ging over bang.
Over eigenbelang, zwanenzang, hang mij er niet aan op, stop.
Beseffen hoe anders het had kunnen zijn, de pijn weg gejaagd.
Langzaamaan vervaagd, vooruit, opnieuw, een besluit genomen.
Dromen, dingen die er toe doen, dat de dagen fijn kunnen zijn.
Zelfs als het moeilijk blijkt, je het met humor bekijkt, samen.
Gevonden in gelijkgestemd en in dankbaar, nooit zomaar.

Het jaar uit en straks het nieuwe jaar in, nieuw begin ♥

Betekenis

8 december 2018

Hoegaathethoegaathethoegaathet? Goed, we zijn oke, geen idee.
Dagelijkse dingen, doen, het leven neemt ons mee, overal naar toe.
Toch is het ook lastig: Hoe? Hoe bouw je weer op en hoe vertrouw je.
We gaan bij vlagen door gevoelslagen, waar we nooit eerder waren.
Ergens wil je door, hoor je dat om je heen, meteen, het is nu goed.

Het lijkt ondankbaar, wat, waar, waarom en het lijkt zo stom.
Toch kijken we nog voortdurend achterom, naar wat is geweest.
De meest moeilijke momenten, de heftigheid en al die tijd, zo ziek.
Met verbazing kijken we naar nu, het is niet te bevatten zo blijkt.
Als je achterom kijkt, zie je waar je nu bent, onbekend terrein.

Ondertussen werk ik achterstallig sociaal onderhoud weer bij.
Blijf ik blij met de liefste om ons heen, er zijn geen woorden voor.
Iedere dag anders, er is geen houden aan, het op de hoogte houden.
Terug, onderzoeken achter de rug en wachten op, stop, het is goed.
Longen, lang verhaal kort, dat kan doorgestreept, in blij verrast.

Na iedere klap, een nieuwe stap, vooruit, niet meer terug.
Voorzichtig verwoord, het kan morgen weer heel anders zijn.
Met nog één kuur te gaan, even stil, staan en  langzaam verder.
Verder zonder ziekenhuisziek, doordrukstrips en infuuspaalpiep.
Ik kieper overbodig overboord, laat ongehoord voor wat het is.
Even geen afspraken, agenda bewaken en in alle rust, bewust.
Gesust, samen zijn, beamen, bedacht, naast je, iedere nacht.

Gezinsgezelligheid, alle tijd en tijd maken van dag tot dag.
Beseffen dat dat kan, onze manier om hier mee om te gaan.
Heel bewust kiezen, verliezen, al verloren, wat er voor nodig is.
Voelen wat je voelt en bevrijd, de kracht van kwetsbaarheid.
Genieten, geluk, gelijkgestemd, ongeremd, voorbestemd.

Van betekenis, omdat het soms is zoals het is..♥

Ogenblik

19 november 2018

Niet kunnen wachten, het aftellen van heel veel nachten.
Al dagen van te voren, een voorschot op het bijna jarig zijn.
Niet te bevatten, negen jaar geleden alweer, jij, zo lief, zo klein.
Zachtjes zingend, een ontbijt op bed, de toon voor vandaag.
Met een stralende glimlach opgewacht, allang wakker.

Huppelend naar school, jij verheugt je echt op iedere dag.
Vrolijk, vrij, dikke knuffel, dichtbij, niet aan emotie voorbij.
Zien hoe sterk je bent, in anders dan gewend, opeens, zomaar.
Met een vader die van de een op andere dag in het ziekenhuis lag.
Niet naar huis mag, iedere dag zien hoe ziek hij is, groot gemis.
Verdriet, honderdduizend vragen, een antwoord is er niet.
Je helpt waar je kunt en runt de mini-apotheek aan huis.

Thuis thuiskomen, met jou is ons gezin echt compleet.
En ondertussen is er nog meer versterking aan onze kant.
Met een schone zus aan de hand, is het met broers best leuk.
In een deuk om niets, giechelen en gieren van het lachen.
Een wereld van dochterdingen, stringz en L.O.L. Suprise.

Het is bij jou altijd wat het is, nooit anders, oprecht.
Niets teveel gezegd als ik zeg dat je de allerliefste bent.
Blij met de versterking aan mijn kant, wij, hand in hand.
Je doet de dingen als vanzelfsprekend op jouw moment
en laat zien dat alles maar dan ook alles, zijn tijd kent.

Alle tijd om jarig te zijn; Negen, meebewegen, bewogen
en het allemaal anders kunnen zien door jouw ogen ♥

Ongekend

14 november 2018

Niet weten en weer wachten, langzaamaan gewend.
En dan ongekend goed nieuws, het eind is echt in zicht.
Groen licht, goed bericht, blij, na alle complicaties op rij.
Bijzondere gesprekken waarin we tijd rekken, willen weten.
De tijd vergeten, onder de indruk van de manier waarop.
Geen woord teveel, bespreekbaar, uitgebreid uitgelegd.
Niet te bevatten, dit is echt, complete remissie voor jou.

Als we buiten staan gaan we gauw, zo snel mogelijk weg.
Onderweg duurt het even, bizar beleven, onwerkelijk waar.
We kijken elkaar aan, nog twee keer Immuuntherapie te gaan.
Spontaan afslaan, even tijd maken, even samen en beamen.
Proosten met cola en appelsap, alvorens de volgende stap.

De onzekerheid, steeds weer, niet meer, er is duidelijkheid.
Al die tijd, onze wereld op zijn kop, bang om je kwijt te raken.
Ons gezin, met jou er middenin, iedereen om ons heen, samen.
Verjaardagen overgeslagen, vandaag vieren we, je vader, 77 jaar.
Met elkaar in dankbaar zijn, voor ieder gebaar, groot en klein.
Voor steeds weer, iedere keer, steeds weer opnieuw, er zijn.
Goed nieuws zorgvuldig ingepakt, een allermooist cadeau.

%d bloggers liken dit: