Spring naar inhoud

Wachtwoord

2 oktober 2018

Het ondergaan, bij alles en bij iedereen vandaan, wachten.
De nachten doorbrengen in het ziekenhuis, thuis willen zijn.
Ze willen uitsluiten, zeker weten en Longontsteking nummer 4
de kans niet geven, in ons beleven duurt het een eeuwigheid.
Toch doet de tijd ook iets, gebeurd ook nu, niets voor niets.

De opeenstapeling van complicaties laat ons bewust worden.
Al die tijd ga je over alle horden heen, alleen, je hebt geen keus.
En dat is wat het allemaal zo moeilijk maakt en ons allemaal raakt.
Het wachten en niet weten, de tijd vergeten, onwerkelijk is waar.
Jij ligt daar maar terwijl je zoveel andere dingen kunt bedenken.

Op je wenken bediend en toch zou je je het liefst los willen rukken.
Radeloos, lang, bang, niets is volgens het beschreven boekje gegaan.
Het boekje blijkt dus niet te bestaan, er achteraan, een gevoel volgen.
Voelen wat goed voelt en wat niet, houden van en er op vertrouwen.
Zien op wie je kunt bouwen in bijzonder, in blij, dichterbij, jij en ik.

Midden in de nacht wakker worden, horden zien, niemand naast me.
Het is alsof er en vergrootglas ligt op alles wat er om ons heen gebeurd.
De opeenstapeling en iedere dag die begint, al begonnen is, anders loopt.
Er op gehoopt, ons gezin van zes compleet, het wachtwoord weer weten.
Niet meer vergeten waar het echt over gaat en dat te laat niet bestaat.

Er aan gedacht, gedaan, naast elkaar staan, in zwaarte kracht.
Gevonden, vinden, ondervinden vooral, het ervaren, voelen, vrij.
In mij vallen de puzzelstukjes op zijn plaats en ze passen nu precies.
Heel bewust kies ik, kan ik, kunnen wij, jij en ik, allebei, allemaal.
We spreken dezelfde taal en wachten samen, op goed bericht ♡

Zwaartekracht

21 september 2018

Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten, wachten.
Niet weten, de tijd vergeten, alleen maar bij jou willen zijn.
De pijn, ziek zijn, een opeenstapeling van allemaal liever niet.
Niemand die ziet, te hoog, te laag, de verkeerde kleur, terug.
Longontsteking, het ziekenhuis weer in, serieuze tegenzin.

Je hebt geen keus en je kan het alleen maar ondergaan.
Naast je staan, zien hoe zwaar, hoe naar en niet te vertalen.
Balen, boos, moe, machteloos en tegelijkertijd zie ik kracht.
Jouw kracht om hier mee om te gaan en alles te doorstaan.
Stilstaan, jij kunt dit aan, al denk je steeds weer van niet.

Ondertussen blijf je daar alleen, rijden wij heen en weer.
Het schakelen tussen twee werelden en waar wil ik nu zijn.
Waar ben ik nodig, wat doe ik eerst en wat kan ik dan laten.
Langzaamaan in de gaten hoe het voor mij werkt en versterkt.
Sterkte, ik kan het woord niet meer horen maar wat zeg je dan?
Het meeleven, meelezen, zorgen ervoor dat wij, dat ik dit kan.
Dat ik blijf staan, dat, niet alleen, Lief voelbaar om ons heen.
Op het juiste moment, ongekend, vast houden aan, humor.
Toevalligheden van het leven, heel even, wat ik ook zeg.

Kinderen die vragen naar een, voor ons, onbekende weg.
Antwoorden die als vanzelf komen, ook al zijn ze er niet echt.
Oprecht, ze voelen voorzichtig, veelal vooruit en willen weten.
Ze willen dat jij weet, niet vergeet, gezin, gezien en misschien.
Wind tegen, meebewegen, bewogen, bewondering voor ♡

 

Tijdsbesef

8 september 2018

Goed bericht en groen licht voor de volgende kuur.
Bevestiging dat het Lymfoom kleiner is, het slaat aan.
Het zegt iets en tegelijkertijd niets, onwerkelijk is waar.
Eigenlijk kunnen we daar nog steeds niet helemaal bij.
Zoveel emoties op rij, zo dichtbij, onbestemd in mij.

Tien weken, waarin we op maandag aan ’t werk waren
en niemand de pijn kon verklaren, woensdag was je ziek.
Een ziekenhuiszomer, logeren op de afdeling Hematologie.
Immuuntherapie, chemo, complicaties, het overkomt ons.
Het overkomt iedereen om ons heen en toch ga je alleen.

Niemand kan het van je overnemen, makkelijker maken.
Zelfs met zoveel Lief om ons heen, die ons weten te raken.
Grenzen bewaken, tijd nodig, overbodig blijvend overboord.
In alle rust, bewust, bewegen, wind tegen, terug naar niet.
Verdriet als niemand ziet, zijn, zonder, nu meer dan ooit.

Alhoewel we het echt heel anders hadden bedacht
zijn er genoeg momenten, waarop je lacht, laat gaan.
Het laat ons spontaan afslaan, vaker stilstaan, bij veel.
Veranderingen en dagelijkse dingen, dat wat je deelt.
Ziek zijn verveelt, ondertussen komen we tijd tekort.

Tijd waarin we samen zijn en gezinsgezellig compleet.
Waarin de dagelijkse gesprekken je er doorheen trekken.
Onze vriendschappen waardevol blijken en ver weg dichtbij.
Als ik alles op een rij heb gezet, goed oplet, luister, en laat.
Besef ik dat dat ondanks alles een soort van goed gaat ♥

Onzekertijd

26 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, niemand naast me.
Toegegeven, met serieuze tegenzin het ziekenhuis weer in.
Alles in mij maakt overuren als ik zie wat je te verduren krijgt
en aaneen rijgt wat jou allemaal overkomt, kan overkomen.
Longontsteking, waarbij antibiotica vooralsnog niet werkt.

Onderzoeken, niet weten, wachten, tegenzin versterkt.
Met bed en al de ziekenhuisgangen door, weer een scan.
De knopjes van jouw bed hebben we ondertussen allemaal
uitgeprobeerd en teveel aan medisch moeilijk bijgeleerd.
Soms Google ik me suf en kruip duf weer even naast je.

Samen beamen dat dit echt een slecht bedacht plan is.
Het gemis van thuis en dan opeens; onverwacht naar huis.
Ons meisje weet nog van niets en denkt dat we gaan logeren
in het ziekenhuis, als ze haar vader zo opeens thuis al ziet.
Zien hoe ze samen, elkaar vasthouden, blij met dichtbij.

Tranen die zich een weg banen door alle emoties heen.
Alleen, met elkaar, niemand om ons heen, de deur op slot.
We zijn kapot en leven tegelijkertijd op, als we bij elkaar zijn.
De onhoudbare pijn lijkt nu minder hevig, zou het dan toch.
Het is nog onzeker en dat blijft maar het geeft ons hoop.

Hoop en hou-vast, hoe lastig ook, voor ons, voor iedereen
om ons heen, zoals ze al die tijd voor ons klaar blijven staan.
Het lijkt als vanzelf te gaan maar dat is niet zo, er is veel meer.
Keer op keer onzekerheid, al die tijd wachten, in gedachten.
Gedachten die je niet kunt sturen, uren, die dagen duren.

Dagen die we met elkaar doorbrengen in dankbaar zijn ♡

Geruststelling

16 augustus 2018

Onzekerheid, de dagen kwijt, alle tijd om erover na te denken.
Dagen die duren, uren, niet weten, wachten, de pijn verzachten.
Niets is meer zoals het was en het zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
Verdriet als niemand ziet, overeind blijven, aan den lijve ondervinden.
Ontdekken in doen, toch teveel, terug, te vlug, plat, helemaal gehad.
Te lang, bang, boos, machteloos, opeens word er voor jou bepaald.
Serieus verdwaald, het ziekenhuis in en zo snel mogelijk er uit.

Blijven bij dat besluit, sterker dan ooit in een zeker weten.
Even alles vergeten, spontaan, afslaan, een terrasje pakken.
Niet bij de pakken neerzitten, heel even, zoals het was, samen.
Mission Impossible, gezinsgezellig gaan, een hele zit, jij zit best.
De rest doet er niet toe, ondanks moe, blijven we zoeken naar.
Naar heel even, een beleven in blij, vakantievrij, wij, dichtbij.
Met elkaar maken we het bespreekbaar, bewust, in alle rust.

Dagelijkse dingen, doordrukstrips, zien hoe ziek je bent.
Het went niet en daar zitten we, met ons gezin, middenin.
Als iemand vraagt hoe het gaat heb ik geen idee, niet goed.
Zien wat dit met jou doet, met de kinderen, met iedereen
om ons heen en met mij. Ik kan geen antwoord vinden.

Het ondervinden en ondergaan, groen licht, goed bericht.
De witte bloedcellen zijn met genoeg voor de volgende kuur.
Niets is voor niets, zo blijkt, de behandeling lijkt aan te slaan.
Met heisa aan de hand, duurt het even voor dit nieuws land.
Dit is goed nieuws! Al voelt het nog niet zo, zomaar cadeau ♡

 

Hou-ding

1 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, er aan gedacht.
Nergens anders aan kunnen denken, het komt binnen.
De dag beginnen, nu, bij vandaag, verder, vrij, onverwacht.
Opletten, onze zinnen verzetten, samen, stap voor stap.
Langzaamaan en in alle rust worden we ons bewust.

Bewust, ongerust, het ondergaan en niet teveel stilstaan.
Tot vriendin en haar gezin, van ver vandaan, binnen lopen.
Blijven hopen, blijven verdringen, dingen, het doet ons iets.
Vanuit het niets komen de tranen, ze blijven maar komen.
Dan dringt door dat we voor niemand sterk hoeven te zijn.

Om te blijven staan nemen we ongemerkt een houding aan.
Niet te dichtbij, ga opzij, laat me met rust in voorzichtig zoeken.
We hadden iets anders willen boeken, ook vakantievrij willen zijn.
Anders gelopen, alleen maar hopen, dat de pijn zich laat wegjagen.
Honderdduizend vragen, laat me, humor behouden, houden van.
De antwoorden laten op zich wachten, stel verwachtingen bij.

Soms neemt het leven je mee naar ontelbaar keer liever niet.
Toch zijn juist dat de momentmomenten waarop je scherp ziet.
Ziet waar het echt over gaat en zou willen dat het daar over ging.
Iets blijkt helemaal geen ding, nu kan het wel, op stel & sprong.
Gek genoeg laat ik het gaan, bijzonder bestaan, het is goed zo.

Hand in hand in een andere wereld beland, beleven, intens.
Met voor nu maar één wens, een weten, dat we hoe dan ook.
Samen, beamen, niet teveel denken, op onze wenken bediend.
Maaltijden voorbereid, alle tijd gemaakt, al geregeld, geraakt.
Bijzondere gesprekken en lieve wensen van zoveel mensen.

Ondertussen is de dag dichtbij, wij, gezinsgezellig compleet ♥

Voorbestemd

23 juli 2018

Mee naar huis, thuis thuiskomen, samen, in alle rust, bewust.
Onwerkelijk wordt waar en er is geen ontkomen aan, stilstaan.
Zonder dat iemand van ons al is geland, met hoopvol aan de hand.
Daar houden we ons aan vast, verrast, door zo Lief om ons heen.
Meteen, van iedereen, op dagen die duren, dagenlang dichtbij.

Dichterbij dan ooit is onze liefde voelbaar daar, zijn, met elkaar.
In een enkel gebaar, juist nu, moeilijk en mooi, gedeeld door twee.
Met elkaar mee in verdriet en dit wil ik niet, een slecht bedacht plan.
Hier kan niet goed over nagedacht zijn, de kinderen klein en groot.
Idioot, hoe onze wereld in alles helemaal op zijn kop kan staan.

Er voor gaan, onze Liefde die sterker blijkt, hoe je het ook bekijkt.
Het lijkt vanzelfsprekend, in nergens op gerekend voelt het goed.
Op een dag als vandaag beseffen we vooral, dat alleen dat er toe doet.
Honderdduizend vragen en pijn die zich vooralsnog niet laat wegjagen.
Toegeven aan pijn, dagen die zijn, moe, nu even niet, nergens naartoe.
Niet weten hoe, wat, waar, niet weten waarheen, tijd, alleen, samen.
Beamen dat deze dag alles bevat wat is, een vieren van onze Liefde.

Niets is zoals het was, we lunchen in de schaduw van zonnig terras.
We genieten van heel even er-op- uit, samen weg met herinneringen.
Herinneringen, dingen, de toevalligheden van het leven, voorbestemd.
Onze liefde ongeremd, onze trouwdag op Ibiza en nu negen jaar getrouwd.
Vertrouwd, samen opgebouwd, we kijken elkaar aan, bijzonder bestaan.
Wij, hand in hand en niets teveel gezegd, in liefdevol leven vastgelegd.
Onze Ja, na al die tijd, ik wil je nooit meer kwijt, terecht, levensecht ♥

%d bloggers liken dit: