Spring naar inhoud

Ogenblik

19 november 2018

Niet kunnen wachten, het aftellen van heel veel nachten.
Al dagen van te voren, een voorschot op het bijna jarig zijn.
Niet te bevatten, negen jaar geleden alweer, jij, zo lief, zo klein.
Zachtjes zingend, een ontbijt op bed, de toon voor vandaag.
Met een stralende glimlach opgewacht, allang wakker.

Huppelend naar school, jij verheugt je echt op iedere dag.
Vrolijk, vrij, dikke knuffel, dichtbij, niet aan emotie voorbij.
Zien hoe sterk je bent, in anders dan gewend, opeens, zomaar.
Met een vader die van de een op andere dag in het ziekenhuis lag.
Niet naar huis mag, iedere dag zien hoe ziek hij is, groot gemis.
Verdriet, honderdduizend vragen, een antwoord is er niet.
Je helpt waar je kunt en runt de mini-apotheek aan huis.

Thuis thuiskomen, met jou is ons gezin echt compleet.
En ondertussen is er nog meer versterking aan onze kant.
Met een schone zus aan de hand, is het met broers best leuk.
In een deuk om niets, giechelen en gieren van het lachen.
Een wereld van dochterdingen, stringz en L.O.L. Suprise.

Het is bij jou altijd wat het is, nooit anders, oprecht.
Niets teveel gezegd als ik zeg dat je de allerliefste bent.
Blij met de versterking aan mijn kant, wij, hand in hand.
Je doet de dingen als vanzelfsprekend op jouw moment
en laat zien dat alles maar dan ook alles, zijn tijd kent.

Alle tijd om jarig te zijn; Negen, meebewegen, bewogen
en het allemaal anders kunnen zien door jouw ogen ♥

Ongekend

14 november 2018

Niet weten en weer wachten, langzaamaan gewend.
En dan ongekend goed nieuws, het eind is echt in zicht.
Groen licht, goed bericht, blij, na alle complicaties op rij.
Bijzondere gesprekken waarin we tijd rekken, willen weten.
De tijd vergeten, onder de indruk van de manier waarop.
Geen woord teveel, bespreekbaar, uitgebreid uitgelegd.
Niet te bevatten, dit is echt, complete remissie voor jou.

Als we buiten staan gaan we gauw, zo snel mogelijk weg.
Onderweg duurt het even, bizar beleven, onwerkelijk waar.
We kijken elkaar aan, nog twee keer Immuuntherapie te gaan.
Spontaan afslaan, even tijd maken, even samen en beamen.
Proosten met cola en appelsap, alvorens de volgende stap.

De onzekerheid, steeds weer, niet meer, er is duidelijkheid.
Al die tijd, onze wereld op zijn kop, bang om je kwijt te raken.
Ons gezin, met jou er middenin, iedereen om ons heen, samen.
Verjaardagen overgeslagen, vandaag vieren we, je vader, 77 jaar.
Met elkaar in dankbaar zijn, voor ieder gebaar, groot en klein.
Voor steeds weer, iedere keer, steeds weer opnieuw, er zijn.
Goed nieuws zorgvuldig ingepakt, een allermooist cadeau.

Reali-tijd

31 oktober 2018

Kiezen, kans, keuzes maken, onze grenzen bewaken.
Voelen vooral wat nu goed voelt, hoe goed bedoelt ook.
Je kunt niet met iedereen en je wil soms juist even alleen.
Alleen en samen, beamen, even niet, even niets, niemand.
Nergens, ergens, even weg en wegwaaien, met zijn twee.
Wind mee, goed idee en met onze schoenen aan in zee.
Spontaan gaan en niet te lang stilstaan, blij bedacht.

Wakker worden middag in de nacht, een samen zijn.
Niet kunnen slapen, dagenlang gapen, meer dan moe.
Machteloos, boos, een emotie die krachtiger is dan ooit.
Ontdooit, nooit gedacht, kracht om het aan te kunnen.
Druk, duren, kuren, niet willen, wel gaan, sterk staan.

Blijf positief, lief bedoelt maar dit is de werkelijkheid.
Wij kunnen niet de hele dag, het mag, het mag er zijn.
Keer zes op een ander moment, mooi, meer, ongekend.
Emoties die ons overvallen, uitslagen die ons uitdagen.
Honderdduizend vragen, soms zonder een antwoord.

Gehoord, verwoord, keer op keer verteld, versteld.
Bij elkaar opgeteld is alles, kun je nooit alleen maar.
Natuurlijk gaan we daarvoor, het niet hoeven vragen.
Ondertussen zijn er goede dagen op rij, voelt als vrij.
De dag dichterbij, omschakelen, goed voorbereid.

Groen licht, goed bericht, gek genoeg is dat het echt.
Blij dat jouw kuur doorgaat, weten waarmee je je inlaat.
Weten dat er een kans bestaat, juist nu het weer beter gaat.
Blijven hopen, de mosterdsoep ontlopen, het relativeren.
Het omkeren, kans, houvast, houden van, hopen op ♥

Onvoorspelbaar

10 oktober 2018

Wachten op goed bericht, gezwicht, je mag naar huis.
Zonder uitsluiten, zeker weten, ze kunnen niet even gauw.
De jubelstemming blijft uit, een besluit vooruit, verder, door.
Ze geven gehoor aan, gaan na twee keer rood voor groen licht.
Met wellicht, een vooruitzicht op ziek worden, hoge horden.
Tegelijkertijd kun je thuis, bewust, in alle rust en even niet.
Weer even gewoon, gezinsgezellig compleet, genieten.

Van dagelijkse dingen, van doen, bijna net zoals toen.
Al is het maar even, een beleven en bewust worden van.
Onder dezelfde deken wakker worden, wekenlang gemist.
Huishoudelijke taken, jij mag verzaken, koken kan wel.
Tot grote opluchting van, jij kan, wij schuiven wel aan.

Stilstaan bij alles wat je wel en niet doet en waarom.
Iedereen die achterom binnenloopt, waarvan je hoopt.
Dat we niet zomaar, met elkaar, bizar hoe het leven loopt.
Een bijzonder gesprek, scrabblestrijd waarin ik tijd rek.
Oprecht, alle toevalligheden van leven en levensecht.

Het leven is onvoorspelbaar, dat is altijd al zo geweest.
Soms is het een feest van herkenning, soms helemaal niet.
Ik geniet als vriendin met haar grote liefde trouwt en ik mag.
Een bijzondere dag, bijzondere dagen, juist nu, voor altijd.
Dit gaat over de tijd, over tijd samen en beamen dat ♡

Wachtwoord

2 oktober 2018

Het ondergaan, bij alles en bij iedereen vandaan, wachten.
De nachten doorbrengen in het ziekenhuis, thuis willen zijn.
Ze willen uitsluiten, zeker weten en Longontsteking nummer 4
de kans niet geven, in ons beleven duurt het een eeuwigheid.
Toch doet de tijd ook iets, gebeurd ook nu, niets voor niets.

De opeenstapeling van complicaties laat ons bewust worden.
Al die tijd ga je over alle horden heen, alleen, je hebt geen keus.
En dat is wat het allemaal zo moeilijk maakt en ons allemaal raakt.
Het wachten en niet weten, de tijd vergeten, onwerkelijk is waar.
Jij ligt daar maar terwijl je zoveel andere dingen kunt bedenken.

Op je wenken bediend en toch zou je je het liefst los willen rukken.
Radeloos, lang, bang, niets is volgens het beschreven boekje gegaan.
Het boekje blijkt dus niet te bestaan, er achteraan, een gevoel volgen.
Voelen wat goed voelt en wat niet, houden van en er op vertrouwen.
Zien op wie je kunt bouwen in bijzonder, in blij, dichterbij, jij en ik.

Midden in de nacht wakker worden, horden zien, niemand naast me.
Het is alsof er en vergrootglas ligt op alles wat er om ons heen gebeurd.
De opeenstapeling en iedere dag die begint, al begonnen is, anders loopt.
Er op gehoopt, ons gezin van zes compleet, het wachtwoord weer weten.
Niet meer vergeten waar het echt over gaat en dat te laat niet bestaat.

Er aan gedacht, gedaan, naast elkaar staan, in zwaarte kracht.
Gevonden, vinden, ondervinden vooral, het ervaren, voelen, vrij.
In mij vallen de puzzelstukjes op zijn plaats en ze passen nu precies.
Heel bewust kies ik, kan ik, kunnen wij, jij en ik, allebei, allemaal.
We spreken dezelfde taal en wachten samen, op goed bericht ♡

Zwaartekracht

21 september 2018

Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten, wachten.
Niet weten, de tijd vergeten, alleen maar bij jou willen zijn.
De pijn, ziek zijn, een opeenstapeling van allemaal liever niet.
Niemand die ziet, te hoog, te laag, de verkeerde kleur, terug.
Longontsteking, het ziekenhuis weer in, serieuze tegenzin.

Je hebt geen keus en je kan het alleen maar ondergaan.
Naast je staan, zien hoe zwaar, hoe naar en niet te vertalen.
Balen, boos, moe, machteloos en tegelijkertijd zie ik kracht.
Jouw kracht om hier mee om te gaan en alles te doorstaan.
Stilstaan, jij kunt dit aan, al denk je steeds weer van niet.

Ondertussen blijf je daar alleen, rijden wij heen en weer.
Het schakelen tussen twee werelden en waar wil ik nu zijn.
Waar ben ik nodig, wat doe ik eerst en wat kan ik dan laten.
Langzaamaan in de gaten hoe het voor mij werkt en versterkt.
Sterkte, ik kan het woord niet meer horen maar wat zeg je dan?
Het meeleven, meelezen, zorgen ervoor dat wij, dat ik dit kan.
Dat ik blijf staan, dat, niet alleen, Lief voelbaar om ons heen.
Op het juiste moment, ongekend, vast houden aan, humor.
Toevalligheden van het leven, heel even, wat ik ook zeg.

Kinderen die vragen naar een, voor ons, onbekende weg.
Antwoorden die als vanzelf komen, ook al zijn ze er niet echt.
Oprecht, ze voelen voorzichtig, veelal vooruit en willen weten.
Ze willen dat jij weet, niet vergeet, gezin, gezien en misschien.
Wind tegen, meebewegen, bewogen, bewondering voor ♡

 

Tijdsbesef

8 september 2018

Goed bericht en groen licht voor de volgende kuur.
Bevestiging dat het Lymfoom kleiner is, het slaat aan.
Het zegt iets en tegelijkertijd niets, onwerkelijk is waar.
Eigenlijk kunnen we daar nog steeds niet helemaal bij.
Zoveel emoties op rij, zo dichtbij, onbestemd in mij.

Tien weken, waarin we op maandag aan ’t werk waren
en niemand de pijn kon verklaren, woensdag was je ziek.
Een ziekenhuiszomer, logeren op de afdeling Hematologie.
Immuuntherapie, chemo, complicaties, het overkomt ons.
Het overkomt iedereen om ons heen en toch ga je alleen.

Niemand kan het van je overnemen, makkelijker maken.
Zelfs met zoveel Lief om ons heen, die ons weten te raken.
Grenzen bewaken, tijd nodig, overbodig blijvend overboord.
In alle rust, bewust, bewegen, wind tegen, terug naar niet.
Verdriet als niemand ziet, zijn, zonder, nu meer dan ooit.

Alhoewel we het echt heel anders hadden bedacht
zijn er genoeg momenten, waarop je lacht, laat gaan.
Het laat ons spontaan afslaan, vaker stilstaan, bij veel.
Veranderingen en dagelijkse dingen, dat wat je deelt.
Ziek zijn verveelt, ondertussen komen we tijd tekort.

Tijd waarin we samen zijn en gezinsgezellig compleet.
Waarin de dagelijkse gesprekken je er doorheen trekken.
Onze vriendschappen waardevol blijken en ver weg dichtbij.
Als ik alles op een rij heb gezet, goed oplet, luister, en laat.
Besef ik dat dat ondanks alles een soort van goed gaat ♥

%d bloggers liken dit: