Skip to content

Belangstelling

23 januari 2016

Omdat hij al die tijd niet werd gehoord…de gevolgen groot.
Het wel horen, willen horen, verstoord alles. Voor ons allemaal.
Terug in de tijd, hoor ik wat hij zegt, kan ik er niet meer om heen.
Meteen zoeken we allemaal naar de oplossing, hoe lossen we het op,
zetten we de situatie stop en gaan we vlug terug naar hoe het was.
Zelfs als blijkt dat dat allang niet meer kan, het onomkeerbaar is.

We kunnen alleen verder als we, met belangstelling, luisteren naar.
Met het gevaar dat we horen wat we niet willen horen en dat gebeurd.
In luisteren meegesleurd naar een beleven waar ik, al is ’t maar even, niet
wil zijn. De pijn, ons kind, ik kan niet eens uitleggen hoe moeilijk ik dat vind.
Ook in mij is iets dat in eerste instantie denkt, blijft denken, in oplossingen.
Na alle hoogslapergesprekken probeer ik het nog; ‘misschien kun je toch’
Terwijl ik weet, dat ik hem in oplossingen hoe dan ook moet dwingen.
Dat ik eigenlijk weer vergeet wat hij eerder, daarvoor, aldoor al zei.

Onvoorstelbaar. Daar waar ik het echt niet meer weet, weet hij het wel.
Bijna tien en is er geen twijfel over dat wat hij vindt, voelt en het waarom.
Lekker in zijn pak als hij mag zijn, zonder vinden van, de oordelen van velen.
Hij is te klein om het op te lossen en al te groot om hem niet serieus te nemen.
Eigenlijk is een kind dat altijd al, te groot om het als idioot van tafel te vegen.
In een helemaal niet opgelet praten wij veel te gauw over in plaats van met.
Opnieuw voel ik een volledig verzet als ik weer uit de hoogslaper klim.

Het liefst jaag ik ze allemaal weg en sluit ik de boze buitenwereld buiten.
Iets wat ik doe door me op te sluiten tot dat ik kan besluiten, heb besloten.
Ook ik ben er bang voor, vooral voor dat wat ik niet hardop hoor, mag horen.
Bang voor het oordeel van, het veroordelen van velen, toch wil ik het delen.
Zo brengt bespreekbaar me daar waar het me, in moeilijk gemaakt, raakt.
Hoeveel het er ook zijn, ze doen er niet meer toe als het belangrijk is.

En nu wil ik rust, ik berust in dat wat is, ik vergis me zeker weten niet.
Je kunt dan twee-en-veertig zijn maar soms duurt het even voor je het ziet.
Veel te vroeg klaarwakker, ga ik midden in de nacht als een malle naar beneden.
Ik draai de kachel op warm en in gezelschap van kopje thee & koekjestrommel
tikt deze tekst onder mijn vingers vandaan, ik kan mezelf weer verstaan.
Met het belang van de belang-stelling in beeld, gedeeld en gedaan.

13 reacties leave one →
  1. 23 januari 2016 09:14

    Wow. Ontroerend stukje moederliefde.

  2. 23 januari 2016 09:47

    Je bent het even kwijt 😉 Knuf!

  3. 23 januari 2016 09:56

    Inderdaad een prachtig stukje moederliefde-proza

  4. Ingrid permalink
    23 januari 2016 12:42

    wat het precies is, weet ik niet, maar dat het
    je raakt is duidelijk….mooi…dank voor delen ♥

  5. 24 januari 2016 09:50

    Niet om mijn eigen moeder tekort te doen,
    maar wat ben ik blij dat je hem hoort. X

  6. 7 maart 2016 09:29

    Prachtig en heel, heel ontroerend. ..

Bezwaar, Commentaar, Herkenbaar? Reageer gerust...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: