Spring naar inhoud

Ongekend

14 november 2018

Niet weten en weer wachten, langzaamaan gewend.
En dan ongekend goed nieuws, het eind is echt in zicht.
Groen licht, goed bericht, blij, na alle complicaties op rij.
Bijzondere gesprekken waarin we tijd rekken, willen weten.
De tijd vergeten, onder de indruk van de manier waarop.
Geen woord teveel, bespreekbaar, uitgebreid uitgelegd.
Niet te bevatten, dit is echt, complete remissie voor jou.

Als we buiten staan gaan we gauw, zo snel mogelijk weg.
Onderweg duurt het even, bizar beleven, onwerkelijk waar.
We kijken elkaar aan, nog twee keer Immuuntherapie te gaan.
Spontaan afslaan, even tijd maken, even samen en beamen.
Proosten met cola en appelsap, alvorens de volgende stap.

De onzekerheid, steeds weer, niet meer, er is duidelijkheid.
Al die tijd, onze wereld op zijn kop, bang om je kwijt te raken.
Ons gezin, met jou er middenin, iedereen om ons heen, samen.
Verjaardagen overgeslagen, vandaag vieren we, je vader, 77 jaar.
Met elkaar in dankbaar zijn, voor ieder gebaar, groot en klein.
Voor steeds weer, iedere keer, steeds weer opnieuw, er zijn.
Goed nieuws zorgvuldig ingepakt, een allermooist cadeau.

Reali-tijd

31 oktober 2018

Kiezen, kans, keuzes maken, onze grenzen bewaken.
Voelen vooral wat nu goed voelt, hoe goed bedoelt ook.
Je kunt niet met iedereen en je wil soms juist even alleen.
Alleen en samen, beamen, even niet, even niets, niemand.
Nergens, ergens, even weg en wegwaaien, met zijn twee.
Wind mee, goed idee en met onze schoenen aan in zee.
Spontaan gaan en niet te lang stilstaan, blij bedacht.

Wakker worden middag in de nacht, een samen zijn.
Niet kunnen slapen, dagenlang gapen, meer dan moe.
Machteloos, boos, een emotie die krachtiger is dan ooit.
Ontdooit, nooit gedacht, kracht om het aan te kunnen.
Druk, duren, kuren, niet willen, wel gaan, sterk staan.

Blijf positief, lief bedoelt maar dit is de werkelijkheid.
Wij kunnen niet de hele dag, het mag, het mag er zijn.
Keer zes op een ander moment, mooi, meer, ongekend.
Emoties die ons overvallen, uitslagen die ons uitdagen.
Honderdduizend vragen, soms zonder een antwoord.

Gehoord, verwoord, keer op keer verteld, versteld.
Bij elkaar opgeteld is alles, kun je nooit alleen maar.
Natuurlijk gaan we daarvoor, het niet hoeven vragen.
Ondertussen zijn er goede dagen op rij, voelt als vrij.
De dag dichterbij, omschakelen, goed voorbereid.

Groen licht, goed bericht, gek genoeg is dat het echt.
Blij dat jouw kuur doorgaat, weten waarmee je je inlaat.
Weten dat er een kans bestaat, juist nu het weer beter gaat.
Blijven hopen, de mosterdsoep ontlopen, het relativeren.
Het omkeren, kans, houvast, houden van, hopen op ♥

Onvoorspelbaar

10 oktober 2018

Wachten op goed bericht, gezwicht, je mag naar huis.
Zonder uitsluiten, zeker weten, ze kunnen niet even gauw.
De jubelstemming blijft uit, een besluit vooruit, verder, door.
Ze geven gehoor aan, gaan na twee keer rood voor groen licht.
Met wellicht, een vooruitzicht op ziek worden, hoge horden.
Tegelijkertijd kun je thuis, bewust, in alle rust en even niet.
Weer even gewoon, gezinsgezellig compleet, genieten.

Van dagelijkse dingen, van doen, bijna net zoals toen.
Al is het maar even, een beleven en bewust worden van.
Onder dezelfde deken wakker worden, wekenlang gemist.
Huishoudelijke taken, jij mag verzaken, koken kan wel.
Tot grote opluchting van, jij kan, wij schuiven wel aan.

Stilstaan bij alles wat je wel en niet doet en waarom.
Iedereen die achterom binnenloopt, waarvan je hoopt.
Dat we niet zomaar, met elkaar, bizar hoe het leven loopt.
Een bijzonder gesprek, scrabblestrijd waarin ik tijd rek.
Oprecht, alle toevalligheden van leven en levensecht.

Het leven is onvoorspelbaar, dat is altijd al zo geweest.
Soms is het een feest van herkenning, soms helemaal niet.
Ik geniet als vriendin met haar grote liefde trouwt en ik mag.
Een bijzondere dag, bijzondere dagen, juist nu, voor altijd.
Dit gaat over de tijd, over tijd samen en beamen dat ♡

Wachtwoord

2 oktober 2018

Het ondergaan, bij alles en bij iedereen vandaan, wachten.
De nachten doorbrengen in het ziekenhuis, thuis willen zijn.
Ze willen uitsluiten, zeker weten en Longontsteking nummer 4
de kans niet geven, in ons beleven duurt het een eeuwigheid.
Toch doet de tijd ook iets, gebeurd ook nu, niets voor niets.

De opeenstapeling van complicaties laat ons bewust worden.
Al die tijd ga je over alle horden heen, alleen, je hebt geen keus.
En dat is wat het allemaal zo moeilijk maakt en ons allemaal raakt.
Het wachten en niet weten, de tijd vergeten, onwerkelijk is waar.
Jij ligt daar maar terwijl je zoveel andere dingen kunt bedenken.

Op je wenken bediend en toch zou je je het liefst los willen rukken.
Radeloos, lang, bang, niets is volgens het beschreven boekje gegaan.
Het boekje blijkt dus niet te bestaan, er achteraan, een gevoel volgen.
Voelen wat goed voelt en wat niet, houden van en er op vertrouwen.
Zien op wie je kunt bouwen in bijzonder, in blij, dichterbij, jij en ik.

Midden in de nacht wakker worden, horden zien, niemand naast me.
Het is alsof er en vergrootglas ligt op alles wat er om ons heen gebeurd.
De opeenstapeling en iedere dag die begint, al begonnen is, anders loopt.
Er op gehoopt, ons gezin van zes compleet, het wachtwoord weer weten.
Niet meer vergeten waar het echt over gaat en dat te laat niet bestaat.

Er aan gedacht, gedaan, naast elkaar staan, in zwaarte kracht.
Gevonden, vinden, ondervinden vooral, het ervaren, voelen, vrij.
In mij vallen de puzzelstukjes op zijn plaats en ze passen nu precies.
Heel bewust kies ik, kan ik, kunnen wij, jij en ik, allebei, allemaal.
We spreken dezelfde taal en wachten samen, op goed bericht ♡

Zwaartekracht

21 september 2018

Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten, wachten.
Niet weten, de tijd vergeten, alleen maar bij jou willen zijn.
De pijn, ziek zijn, een opeenstapeling van allemaal liever niet.
Niemand die ziet, te hoog, te laag, de verkeerde kleur, terug.
Longontsteking, het ziekenhuis weer in, serieuze tegenzin.

Je hebt geen keus en je kan het alleen maar ondergaan.
Naast je staan, zien hoe zwaar, hoe naar en niet te vertalen.
Balen, boos, moe, machteloos en tegelijkertijd zie ik kracht.
Jouw kracht om hier mee om te gaan en alles te doorstaan.
Stilstaan, jij kunt dit aan, al denk je steeds weer van niet.

Ondertussen blijf je daar alleen, rijden wij heen en weer.
Het schakelen tussen twee werelden en waar wil ik nu zijn.
Waar ben ik nodig, wat doe ik eerst en wat kan ik dan laten.
Langzaamaan in de gaten hoe het voor mij werkt en versterkt.
Sterkte, ik kan het woord niet meer horen maar wat zeg je dan?
Het meeleven, meelezen, zorgen ervoor dat wij, dat ik dit kan.
Dat ik blijf staan, dat, niet alleen, Lief voelbaar om ons heen.
Op het juiste moment, ongekend, vast houden aan, humor.
Toevalligheden van het leven, heel even, wat ik ook zeg.

Kinderen die vragen naar een, voor ons, onbekende weg.
Antwoorden die als vanzelf komen, ook al zijn ze er niet echt.
Oprecht, ze voelen voorzichtig, veelal vooruit en willen weten.
Ze willen dat jij weet, niet vergeet, gezin, gezien en misschien.
Wind tegen, meebewegen, bewogen, bewondering voor ♡

 

Tijdsbesef

8 september 2018

Goed bericht en groen licht voor de volgende kuur.
Bevestiging dat het Lymfoom kleiner is, het slaat aan.
Het zegt iets en tegelijkertijd niets, onwerkelijk is waar.
Eigenlijk kunnen we daar nog steeds niet helemaal bij.
Zoveel emoties op rij, zo dichtbij, onbestemd in mij.

Tien weken, waarin we op maandag aan ’t werk waren
en niemand de pijn kon verklaren, woensdag was je ziek.
Een ziekenhuiszomer, logeren op de afdeling Hematologie.
Immuuntherapie, chemo, complicaties, het overkomt ons.
Het overkomt iedereen om ons heen en toch ga je alleen.

Niemand kan het van je overnemen, makkelijker maken.
Zelfs met zoveel Lief om ons heen, die ons weten te raken.
Grenzen bewaken, tijd nodig, overbodig blijvend overboord.
In alle rust, bewust, bewegen, wind tegen, terug naar niet.
Verdriet als niemand ziet, zijn, zonder, nu meer dan ooit.

Alhoewel we het echt heel anders hadden bedacht
zijn er genoeg momenten, waarop je lacht, laat gaan.
Het laat ons spontaan afslaan, vaker stilstaan, bij veel.
Veranderingen en dagelijkse dingen, dat wat je deelt.
Ziek zijn verveelt, ondertussen komen we tijd tekort.

Tijd waarin we samen zijn en gezinsgezellig compleet.
Waarin de dagelijkse gesprekken je er doorheen trekken.
Onze vriendschappen waardevol blijken en ver weg dichtbij.
Als ik alles op een rij heb gezet, goed oplet, luister, en laat.
Besef ik dat dat ondanks alles een soort van goed gaat ♥

Onzekertijd

26 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, niemand naast me.
Toegegeven, met serieuze tegenzin het ziekenhuis weer in.
Alles in mij maakt overuren als ik zie wat je te verduren krijgt
en aaneen rijgt wat jou allemaal overkomt, kan overkomen.
Longontsteking, waarbij antibiotica vooralsnog niet werkt.

Onderzoeken, niet weten, wachten, tegenzin versterkt.
Met bed en al de ziekenhuisgangen door, weer een scan.
De knopjes van jouw bed hebben we ondertussen allemaal
uitgeprobeerd en teveel aan medisch moeilijk bijgeleerd.
Soms Google ik me suf en kruip duf weer even naast je.

Samen beamen dat dit echt een slecht bedacht plan is.
Het gemis van thuis en dan opeens; onverwacht naar huis.
Ons meisje weet nog van niets en denkt dat we gaan logeren
in het ziekenhuis, als ze haar vader zo opeens thuis al ziet.
Zien hoe ze samen, elkaar vasthouden, blij met dichtbij.

Tranen die zich een weg banen door alle emoties heen.
Alleen, met elkaar, niemand om ons heen, de deur op slot.
We zijn kapot en leven tegelijkertijd op, als we bij elkaar zijn.
De onhoudbare pijn lijkt nu minder hevig, zou het dan toch.
Het is nog onzeker en dat blijft maar het geeft ons hoop.

Hoop en hou-vast, hoe lastig ook, voor ons, voor iedereen
om ons heen, zoals ze al die tijd voor ons klaar blijven staan.
Het lijkt als vanzelf te gaan maar dat is niet zo, er is veel meer.
Keer op keer onzekerheid, al die tijd wachten, in gedachten.
Gedachten die je niet kunt sturen, uren, die dagen duren.

Dagen die we met elkaar doorbrengen in dankbaar zijn ♡

Geruststelling

16 augustus 2018

Onzekerheid, de dagen kwijt, alle tijd om erover na te denken.
Dagen die duren, uren, niet weten, wachten, de pijn verzachten.
Niets is meer zoals het was en het zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
Verdriet als niemand ziet, overeind blijven, aan den lijve ondervinden.
Ontdekken in doen, toch teveel, terug, te vlug, plat, helemaal gehad.
Te lang, bang, boos, machteloos, opeens word er voor jou bepaald.
Serieus verdwaald, het ziekenhuis in en zo snel mogelijk er uit.

Blijven bij dat besluit, sterker dan ooit in een zeker weten.
Even alles vergeten, spontaan, afslaan, een terrasje pakken.
Niet bij de pakken neerzitten, heel even, zoals het was, samen.
Mission Impossible, gezinsgezellig gaan, een hele zit, jij zit best.
De rest doet er niet toe, ondanks moe, blijven we zoeken naar.
Naar heel even, een beleven in blij, vakantievrij, wij, dichtbij.
Met elkaar maken we het bespreekbaar, bewust, in alle rust.

Dagelijkse dingen, doordrukstrips, zien hoe ziek je bent.
Het went niet en daar zitten we, met ons gezin, middenin.
Als iemand vraagt hoe het gaat heb ik geen idee, niet goed.
Zien wat dit met jou doet, met de kinderen, met iedereen
om ons heen en met mij. Ik kan geen antwoord vinden.

Het ondervinden en ondergaan, groen licht, goed bericht.
De witte bloedcellen zijn met genoeg voor de volgende kuur.
Niets is voor niets, zo blijkt, de behandeling lijkt aan te slaan.
Met heisa aan de hand, duurt het even voor dit nieuws land.
Dit is goed nieuws! Al voelt het nog niet zo, zomaar cadeau ♡

 

Hou-ding

1 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, er aan gedacht.
Nergens anders aan kunnen denken, het komt binnen.
De dag beginnen, nu, bij vandaag, verder, vrij, onverwacht.
Opletten, onze zinnen verzetten, samen, stap voor stap.
Langzaamaan en in alle rust worden we ons bewust.

Bewust, ongerust, het ondergaan en niet teveel stilstaan.
Tot vriendin en haar gezin, van ver vandaan, binnen lopen.
Blijven hopen, blijven verdringen, dingen, het doet ons iets.
Vanuit het niets komen de tranen, ze blijven maar komen.
Dan dringt door dat we voor niemand sterk hoeven te zijn.

Om te blijven staan nemen we ongemerkt een houding aan.
Niet te dichtbij, ga opzij, laat me met rust in voorzichtig zoeken.
We hadden iets anders willen boeken, ook vakantievrij willen zijn.
Anders gelopen, alleen maar hopen, dat de pijn zich laat wegjagen.
Honderdduizend vragen, laat me, humor behouden, houden van.
De antwoorden laten op zich wachten, stel verwachtingen bij.

Soms neemt het leven je mee naar ontelbaar keer liever niet.
Toch zijn juist dat de momentmomenten waarop je scherp ziet.
Ziet waar het echt over gaat en zou willen dat het daar over ging.
Iets blijkt helemaal geen ding, nu kan het wel, op stel & sprong.
Gek genoeg laat ik het gaan, bijzonder bestaan, het is goed zo.

Hand in hand in een andere wereld beland, beleven, intens.
Met voor nu maar één wens, een weten, dat we hoe dan ook.
Samen, beamen, niet teveel denken, op onze wenken bediend.
Maaltijden voorbereid, alle tijd gemaakt, al geregeld, geraakt.
Bijzondere gesprekken en lieve wensen van zoveel mensen.

Ondertussen is de dag dichtbij, wij, gezinsgezellig compleet ♥

Voorbestemd

23 juli 2018

Mee naar huis, thuis thuiskomen, samen, in alle rust, bewust.
Onwerkelijk wordt waar en er is geen ontkomen aan, stilstaan.
Zonder dat iemand van ons al is geland, met hoopvol aan de hand.
Daar houden we ons aan vast, verrast, door zo Lief om ons heen.
Meteen, van iedereen, op dagen die duren, dagenlang dichtbij.

Dichterbij dan ooit is onze liefde voelbaar daar, zijn, met elkaar.
In een enkel gebaar, juist nu, moeilijk en mooi, gedeeld door twee.
Met elkaar mee in verdriet en dit wil ik niet, een slecht bedacht plan.
Hier kan niet goed over nagedacht zijn, de kinderen klein en groot.
Idioot, hoe onze wereld in alles helemaal op zijn kop kan staan.

Er voor gaan, onze Liefde die sterker blijkt, hoe je het ook bekijkt.
Het lijkt vanzelfsprekend, in nergens op gerekend voelt het goed.
Op een dag als vandaag beseffen we vooral, dat alleen dat er toe doet.
Honderdduizend vragen en pijn die zich vooralsnog niet laat wegjagen.
Toegeven aan pijn, dagen die zijn, moe, nu even niet, nergens naartoe.
Niet weten hoe, wat, waar, niet weten waarheen, tijd, alleen, samen.
Beamen dat deze dag alles bevat wat is, een vieren van onze Liefde.

Niets is zoals het was, we lunchen in de schaduw van zonnig terras.
We genieten van heel even er-op- uit, samen weg met herinneringen.
Herinneringen, dingen, de toevalligheden van het leven, voorbestemd.
Onze liefde ongeremd, onze trouwdag op Ibiza en nu negen jaar getrouwd.
Vertrouwd, samen opgebouwd, we kijken elkaar aan, bijzonder bestaan.
Wij, hand in hand en niets teveel gezegd, in liefdevol leven vastgelegd.
Onze Ja, na al die tijd, ik wil je nooit meer kwijt, terecht, levensecht ♥

Onomkeerbaar

8 juli 2018

Waar de afgelopen week bestond uit niet weten en wachten,
slapeloze nachten, een wereld waar we nog niet eerder waren.
Bewaren we nu vooral de rust en trappen waar nodig op de rem.
Klem en vast aan een infuuspaal, is jouw behandeling gestart.
Opeens gaat het hard, bereiden ze je stapje voor stapje voor.

Door, terwijl dit niet te bevatten is en geen idee wat te gebeuren.
Er worden deuren geopend, hopend op, genezing, een reële kans.
We zijn in een emotionele achtbaan gestapt, kunnen er niet uit.

Jij kunt niet anders dan het ondergaan en ik blijf naast je staan.
Als het er op aan komt zijn we met elkaar, is de liefde voelbaar daar.
Humor behouden, jouw spullen worden in de FC Utrecht tas gestopt.
Opgekropt komt er voorzichtig uit, onwerkelijk, een weg gevonden.
Verbonden in verdriet, verdwaasd, uitgeraasd en luisteren naar.

Met elkaar, met om ons heen, iedereen, dichterbij dan ooit.
Het delen, doen, durven, dwars door alle gevoelslagen heen.
We bezien per dag, het mag, het kan, wij zijn nog bij vandaag.
Traag en trots zijn op, onze wereld in alles helemaal op zijn kop.
Ondertussen trek ik het laatste kaartje uit de parkeerautomaat.
Het blijkt iedere dag weer een verassing waar mijn auto staat.
Je mag naar huis, ik neem je mee, we zijn weer compleet ♥

Ondersteboven

5 juli 2018

Misschien hebben ze ’t gewoon mis, hopen dat het anders is.
Ik besef dat ik dat ben blijven doen, als de uitslag binnen komt.
Het voelt alsof ik al die tijd,  met ingehouden adem heb gewacht.
Voort op ongekende kracht als onwerkelijk werkelijkheid word.
Lymfeklierkanker, jij, een woord, gehoord, oorverdovend stil.

Ergens weet je, voel je het al die tijd al aan, wil je niet stilstaan.
Willen we het niet weten, de grond onder onze voeten vandaan.
De voeten waarmee jij inmiddels, behendig de infuuspaal bestuurd.
Hoeveel vragen je ook afvuurt, een antwoord is er niet, niet echt.
In een week tijd, zijn we het besef kwijt, dit is niet te bevatten.

De pijn en ergens anders willen zijn, het allemaal ondergaan.
Bij iedereen vandaan, geen keus en geen kant op, er door heen.
Dat, alleen, geen duik in het zwembad en nergens bij kunnen zijn.
In plaats daarvan immuuntherapie, chemo, de musical missen.
Anders dan gewend een Antonius arrangement, even samen.

Taart, mijn Lief die hier verjaart, de uitslag, alles op één dag.
Iets kunnen doen cadeau, hier, een behandelplan, dit is het dan.
Doen wat kan, van waar we komen is dat tegelijkertijd goed nieuws.
Goed nieuws vertellen terwijl we alles in ons bij moeten stellen.
Mee in een verhaal dat ik voorzichtig vertaal als dat van ons.

Onbestemd

2 juli 2018

Slapeloze nachten, wachten en honderdduizend vragen.
Dagen waarop je niet weet en zomaar een antwoord krijgt.
Onderzoek dat onwerkelijk aan een rijgt met slecht nieuws.
Niet te bevatten, ziek zijn, pijn, overgebracht, stilte in de nacht.
In onverwacht zijn we beland in een wereld vol onzekerheid.
Een wereld waarin tijd stil staat en tegelijkertijd verder gaat.
Waarin ik mijn Lief achterlaat en in goede handen hoop.

Ondertussen is het alsof ik als een kip zonder kop rond loop.
Ik hoop voortdurend dat ik wakker word, terwijl ik dat al ben.
Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten en wachten.

Uitleggen, hardop zeggen het is alsof het niet over jou gaat.
Zien dat het slecht gaat en dat de pijn zich niet laat wegjagen.
Dagen die duren en onrustige uren, ieder kwartier van de klok.
Misschien hebben ze ’t gewoon mis, hopen dat het anders is.
Gerust stellen en goed nieuws vertellen, terug naar huis ♥

Doeltreffend

12 juni 2018

Er wordt beslist en besloten, in beton gegoten zonder dat.
Natuurlijk, ik had en toch besluit ik om het nu niet te doen.
Niet meer mee in een verhaal, waarin we allemaal verliezen.
Een kiezen voor de angst en stel dat, zonder hem te vertrouwen.
Zonder opbouwen, het bespreekbaar maken en elkaar raken.
Juist daar ligt de sleutel die we allemaal in handen hebben.
In verbinding brengt bijzonder, een wonder en een weten.

Natuurlijk had ik er tegenin kunnen gaan, uit kunnen leggen.
Opnieuw hardop kunnen zeggen, stop hiermee, kijk eens goed.
Kijk eens wat deze poppenkast met de verstandhoudingen doet.
Luister eens naar, zonder wegwerpgebaar, luister naar zijn stem.
Naar hem, omdat hij het als geen ander weet, hoor wat hij zegt.
Het liefst rammel ik ze daar, allemaal, eens flink door elkaar
en geef ze een hint, een kind, hoe kun je dan zitten slapen?

Toch doe ik het allemaal niet, ik doe niets, laat vandaag zijn.
Kopje thee, koekjestrommel, opruimrommel, mijn wereld klein.
Even op de fiets naar mijn vader, waar we opnieuw nader tot elkaar
komen, dromen, samen, beamen, bedenken waar het ons bracht.
De kracht van een luisterend oor en er willen zijn voor elkaar ♥

Dichterbij…

8 juni 2018

Groter gemaakt dan nodig, klein gekregen, weer meebewegen.
Bewogen, overwicht in overweging, weten dat en alle tijd gehad.
Het blijft bijzonder dat je op afstand zoveel meer ziet, kan overzien.
Patronen zichtbaar daar, zien waar, waarom je er al die tijd stond.
Terwijl je precies hetzelfde vond, kun je daar nu ruimte maken.

Door er anders naar te kijken, te ontwijken, wegen te ontdekken.
Tijd rekken, volledig vertrouwen op, geruststelling in herkenning.
Dichterbij, door steeds terug te gaan, stilstaan bij dat wat goed voelt.
Terug naar dat wat je bedoelt, een weten, zonder het uit te leggen.
En zo loop ik ,heel voorzichtig, langs mijn zelf gegraven valkuil.

Dat, als de zoveelste uitnodiging van de rechtbank op de mat ligt.
Verjaardag vergeten, wederom weten dat het niet, dat niemand ziet.
Je kunt moeilijk omzetten in mooi als je je verbindt en hetzelfde vindt.
Kunt accepteren, leren, verweren, proberen, een wij, in dichterbij.
Zelfs in kort door de bocht, kun je voor altijd verbonden blijven.

Skates aan, kilometers gaan aan mij voorbij, antwoord op
vragen die al dagen door mijn hoofd jagen, gevonden in stilte.
Het gevoel is er opeens, in het moment, alles is goed en genoeg.
In gezelschap van een mooi inzicht en zien in een ander licht.
Weten hoe weinig er voor nodig is om elkaar weer te vinden.

Het kleiner maken, ervoor waken, wij, dicht-er-bij ♥

 

Veer-tien

24 mei 2018

Tegenstribbelend, te snel, alleen op jouw moment, toen wel.
Je liet ons wachten tot jij zover was, slapeloze nachten, dichtbij.
Alleen maar dichtbij, een verandering in mij, anders moeder zijn.
Zo klein als je was, wist je, wilde je, alles alleen op jouw moment.
Ongekend, geen kans voorbij, jij op jouw weg, wat ik ook zeg.

In de lengte lang groeit hij ons allemaal, één voor één, voorbij.
Met zoveel mannen op rij dichtbij, ontstaat er voor hem een wij.
Er tussen gaan staan, meedoen, zich laten zien, horen, dat vooral.
Zijn stem die overslaat, de verandering zichtbaar daar, Ja maar.
Veer-tien, gezien, tellen tot tien, man worden, een jongen zijn.

Zijn opmerkingsvermogen groeit gestaag en hij blijft bij zijn vandaag.
Niets te snel vooruit, hooguit in het groter groeien, niet mee bemoeien.
Leven in het nu, nooit, enigszins verstrooid, als het allemaal te snel gaat.
Urenlang verdwijnen in tijd alleen, niemand om hem heen, niet nodig.
Om vervolgens zijn mannetje weer te staan, te gaan, naar waar hij wil.

Ondertussen ben ik de bemoeimoeder die zeurt, zorgt dat ‘t gebeurd.
Ga ik waar nodig met Playstationcontrollers in mijn tas, naar mijn werk.
Sterk bedacht, dacht ik zelf maar nee! Daar was hij allang op voorbereid.
Een kwestie van tijd, ontdekken dat, vandaar, geen probleem met kwijt.
Met de controller bij zijn vader vandaan, meegenomen, in je dromen.

Zelfstandig, handig, herrie in de hut, getut, tijd, strijd, voor even kwijt.
Dan vinden we elkaar weer in de bijzondere gesprekken en tijd rekken.
Ik reken het goed als je geniaal bent en bedenk wat je ermee wilt zeggen.
Een grenzengevecht, luisteren, recht, hardop gezegd, stom, dat, daarom.
Als ik zeg stop, mag ik vertrouwen op, balanceren op een lijn van zijn.

Veertien en iedereen kan het zien, jarig zijn, jij bent klaar met klein ♥

Doel-Punt

16 mei 2018

De vlag hangt uit, een stem, niemand kan meer om hem heen.
Twaalf, de leeftijd, waar we al die tijd, naar hebben uitgekeken.
Was hij het maar, zo vaak gedacht en hardop gezegd, het recht.
Om te voelen, te vinden, te vertellen, gehoord worden, gezien.

Traditiegetrouw kijken we naar het vastleggen van zijn komst.
Het stomste gedeelte spoelen we door; ‘ik hoor huilen, kijk mam’.
Steeds weer ontdekken we opnieuw, in al die liefde voelbaar daar.
Dichtbij, bij elkaar, daar, op beeld, in bijzonder, een wonder…hij.
Weten wat hij wil en niet, vooral, toen al, zo klein als hij was.

Kans, kiezen, keuzes maken, grenzen bewaken, kiezen wat past.
Iedere keer opnieuw verrast, als jij het al weet, dan niet wil wijken.
Ze bekijken het maar, jij hebt een stem, altijd al en nu, eindelijk echt.
Het recht om jouw stem te laten horen en te weten, te willen, daarom.
Je zet heel eenvoudig krom weer recht en weet waar je het over hebt.
Geen woord gerept, toch voel je aan, blijf je steviger dan ooit staan.
Na jaren waarin we de rust wilden bewaren ist daarmee gedaan.

Bij het verdelen van de musicalrollen ben je vooraan gaan staan.
Jij, zingend op het podium, publiek, een zaal vol mensen, dat wil je.
Wij zien, horen in dit geval, vooral dat je nu weer lekker in je pak zit.
Met een doel voor ogen, bewogen, bewegen, niemand houd jou tegen.
In tegen gewerkt word je in jouw overtuiging juist nog meer gesterkt.
Meebewegen in de stappen die jij zet, al hebben we vaak geen idee.
Achteraf gezien, vooruit bedacht, is dat misschien maar goed ook.

Met een langzalzijnleven en een ontbijt op bed, is de toon gezet.
Hij is vandaag jarig en een vrolijk verjaarsvieren, dat is wat hij wil.
Iedereen om hem heen, in verbinding zijn, hij groot en klein tegelijk.
Doelgericht, zijn punt gemaakt, bewaakt, geraakt, een mooi proces.
Stilstaan bij dat wat was, dat wat is, geboren om veertien over zes.

Langs de lijn…

26 april 2018

Wakker worden midden in de nacht, ik kijk; zeven over vijf.
Bijzonder zien, nu al zeventien, in gedachten terug naar toen.
Mijn vliezen gebroken, het zwitsal geroken, weten dat jij kwam.
Toch nam ik de telefoon gewoon op en zei dat het nog prima ging.
We vertelden niets en lieten de dag duren zoals we dat altijd deden.
Het weten, onwerkelijk, ik had geen idee wat me te wachten stond.
En jij, jij draaide met jouw komst, onze wereld 180 graden rond.
Op volle snelheid, geen tijd voor gedoe, daar was je al en hoe.
Jij was het wachten moe, moeder worden, jouw moeder zijn.

Het moment waarop je me aankeek, donkere ogen, zo dichtbij.
Zo blij, een baarpartijtje waarvan ik zei zo wil ik er nog wel een paar.
De liefde voelbaar daar, voor jou, de liefde die nog altijd groter groeit.
Jouw boeit het allemaal best, de rest is nu veel interessanter dan dat.
Ze-ven-tien, zeeën van tijd, altijd iets te doen, te delen en door.

Al bellend op de fiets, even gauw, mam; ik kom zo naar jou.
Binnengekomen ploft tas op de grond met een; ik ben zo weg.
Haren in de gel, ik ga weer, snel, naar vrienden en naar vriendin.
Gebroken nachten, half slapend wachten, werkelijkheid, mooie tijd.
Midden in de nacht, bijna vroeg, speurtocht uitgezet, tijd genoeg.
Verhalen bij ’t ontbijt, tijd kwijt, blij hoofd, enigszins verdoofd.
Herken, herinnering, jeugdsentiment,langzaamaan gewend.

Gevraagd, uitgedaagd en keuzes maken, steeds weer opnieuw.
Voetbalveranderingen, dingen, doen, net even anders, dan toen.
Op het juiste moment pak je jouw kans en kies je wat voor jou past.
Enthousiast bij mogelijkheden, er voor gaan, niet te lang stilstaan.
Wij gaan er gewoon in mee, bedenken blij, langs de lijn, dichtbij.

Zeventien, zoveel ouder dan zestien, in lengte lang voor later.
Later al eerder begonnen dan bedacht, ook mijn ontbijt op bed
taken heb ik al overgedragen en bij vlagen voelt dat best wel gek.
Langs de lijn, dichtbij, dat, mijn plek en gek genoeg is het goed zo.
Ondertussen is de taart op, cadeaus uitgepakt,  we bereiden ons
voor op feest, we halen samen herinneringen op, aan geweest.
En dat blijven we doen, anders dan toen en toch ook niet ♥

Gelijkwaardig

8 april 2018

Honderd-één-en-tachtig Koningskrabbels op rij, tien jaar voorbij.
Trots zijn op, tevreden, steeds weer een reden om dankbaar te zijn.
Door het vast te leggen, hardop te zeggen, te voelen, bedoelen, daar.
Verandering voelbaar, anders dan toen, in altijd het juiste willen doen.
Ontdekken dat dat helemaal niet hoeft, dat ik mag zijn, het mag laten.
Dat niet alles mijn verantwoordelijkheid is, dat ik me daarin vergis.
Gevoelsmatig stond ik er middenin, stap opzij, dit is niet van mij.

Er kwamen veertien hulpverleners op rij voorbij tot rechters aan toe.
Niemand wist hoe en niemand nam de tijd om daadwerkelijk te luisteren.
Om hem te horen en zich te verplaatsen in een jongen van acht, negen, tien.
Niemand die de moeite nam om hem daadwerkelijk te zien, elf, nu bijna twaalf.
Het waren voor ons jaren waarin alles stilstond, belangrijk op de voorgrond.
Op de achtergrond verdween, behoefte aan dichtbij en alleen om me heen.
Ik wist meteen, kon er in de afgelopen jaren echt niet omheen, hou-vast.

Dichtbij mijn gevoel, met maar één belangrijk doel; zijn stem laten horen.
Geen strijd verloren, wanneer je weet waar het echt over gaat, nooit te laat.
Het is nooit te laat om niets te doen, in anders dan toen en terug naar terecht.
Onterecht beslecht, het laten gebeuren, drammen, dreigen, doorschuiven, doen.
Uiteindelijk blijkt het voor mij onmogelijk om het ergens nog serieus te nemen.
En waar ik de verantwoordelijkheid al die tijd voelde, voelt het al zo anders.
Waar ik keer op keer iets moest, mag ik, kan ik, het nu eindelijk daar laten.

Bijzonder zien en misschien minder moeilijk denken, op wenken bediend.
Inmiddels zijn ze erachter dat hij kan praten, in laten worden stappen gezet.
Hij krijgt de bij zijn leeftijd passende stem, ze kunnen niet meer om hem heen.
Meteen is daar de verandering zichtbaar als het moeten geen rol hoeft te spelen.
Stap voor stap met een mooie eindsprint, in vertellen wat hij vindt en waarom.
Andersom, hij leert ons, wij leren hem, zijn stem, stoer, samen, gelijkwaardig.
Beamen, bedenken waar het leven over gaat, waar je het over wil laten gaan.
Houden van, hou-vast, loslaatlastig laten en in de gaten dat alle tijd, altijd ♥

Koningskrabbels

10 januari 2018

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, zonder te weten dat.
Levensecht vastgelegd, voor leuk, later, zomaar, al krabbelend daar.
Over alle bijzondere mensen in mijn leven, over geven, gaan, stilstaan.
En opeens, vandaag, tik ik met mijn Koningskrabbels tien jaar lang aan.
Tien jaar lang schrijven, om bij mezelf te blijven, voelen verwoorden.
Woorden die stromen en die zonder pardon binnen blijven komen.

Woorden en zinnen die me aansporen om te beginnen, het liefst meteen.
Soms kan ik er niet omheen, soms laat ik het gaan, staan, wil ik er niet aan.
Dan past het niet, dan gun ik me geen tijd en ze raken bovendien nooit kwijt.
Uiteindelijk tikt de tekst in stilstaan als vanzelf onder mijn vingers vandaan.
Ik laat het gaan, het is goed zo en het is wat het is, er niet meer achteraan.

Het is een gevoel van vrijheid waarbij ik echt een jubelstemming ervaar.
Klaar, opgeruimd in de opslagplaats van mijn gedachten, helder, hou-vast.
Verlost van de last en laten, dan pas heb ik in de gaten, wat het met me doet.
Heeft gedaan, dan kan ik stilstaan, sturen, turen en terug, dan verdwijnt vlug.
In alle haast zit ik er vaak naast en ga ik aan dat wat echt belangrijk is voorbij.
Honderd-één-en-tachtig Koningskrabbels op rij, dat zegt vast iets over mij.
Mag mijn gemiddelde nu omhoog of omlaag of ga ik stoppen na vandaag.

Ergens kan ik het me niet voorstellen, toch is er ook een cirkel rond.
Zeg ik uit de grond van mijn hart en dankbaar; dankjulliewel, allemaal.
Dank voor jullie kracht en de mooie complimentmomenten in onverwacht.
Het helpt te weten dat het ergens anders niet anders is, dat ik me niet vergis.
En zelfs al had ik het mis, als ik  smijt en verwijt, ik kon het hier even kwijt.
Ik ben jullie dankbaar voor de duwtjes en het bijstaan in raad en daad.
Meelezen, meeleven, geven, bijzondere mensen dichtbij, dankjewel ♥

Eindeloos

30 december 2017

De drempel over, ik kijk met een grote glimlach achterom.
Het is stom om het jaar al af te sluiten, te denken dat het kan.
Nog steeds vlucht ik er voor weg en doet wat ik zeg er niet toe.
Niet weten hoe maar wel weten dat, buitenspel, het kan echt.
Het recht, beslecht, besloten, overgoten met liefdevol laten.

En ik mocht leren dat ik mag, dat ik het al die tijd verkeerd zag.
Dat ik niet meer mee hoef te werken als het helemaal niet werkt.
In ontdekken dat een daadwerkelijke verbinding juist wel versterkt.
Voelen hoe het voelt en daar, ondanks het goed bedoelt, bij blijven.
Aan den lijven ondervinden, verbinden, verbonden, met mezelf.

Zonder dat ik de bevestiging van anderen daarin nog nodig had.
Dat, het niet meewerken had voor het eerst een andere betekenis.
Het is wat het is, ik ben het er niet mee eens en zal het ook nooit zijn.
Ik ben ‘m gesmeerd, ik ben wel honderdduizend keer omgekeerd.
Om te ontdekken dat het niet werkt, antwoord in stilte gevonden.

Slapeloze nachten, hoofd vol gedachten in een verwachten.
Eigenlijk bleef ik wachten, ben ik daarin buitenspel gaan staan.
Loslaatlastig, leren laten, laten gaan, zeuren, het laten gebeuren.
Opbeuren, beschikbaar zijn, in verrast de spelregels aangepast.
Ik pas ervoor, hoor daarin mijn eigen stem en die ik herken.

Zelfs al is het voorzichtig fluisteren, ik neem het met me mee.
Dag gedwee, je doet het er maar mee, mijn stem telt voor twee.
Rijkdomsbesef, lef, laten en in de gaten hoe leuk het eigenlijk is.
Groot gemis van juist zo leuk in mijn leven liet het me opgeven.
Terug gevonden in anders, met anderen en ik verander terug.

Het voelt vrij en iets in mij weet dat het klopt, dat het hier stopt.
En tegelijkertijd door gaat, juist, juist als je ergens voor gaat staan.
Gedaan, dankzij, gelijkgestemd, ongeremd en ’t genieten van niets.
Altijd iets, om dankbaar voor te zijn, in heel klein groots kunnen zien.
Dankbaar voor ieder gebaar van vriendschap en iedere stap samen.
Beamen dat wij samen nog steeds, steeds weer, blijvend blij met.
Mooie stappen gezet, vooruit, zonder achteruit te kort te doen.

Toen mee naar nu, ik wens jullie allen een fijne jaarwisseling ♥

Uitgangspunt

16 december 2017

Soms ben je opeens daar waar je wel wil zijn, de drempel over.
Ik verover ruimte terug en gooi enthousiast twijfels overboord.
Gehoord, mijn stem terug en vliegensvlug tikt tekst met mij mee.
Na grenzen bewaken plannen maken, beslis, besluit, het jaar uit.
Het is goed zo, de allerliefste dicht(er)bij, mijn mooiste cadeau.

Mijn lief, hartendief, op handen gedragen, samen, tijd vertragen.
Een jaar waarin ik vroeg om saai en sleur, maar dat gebeurde niet.
Blijkbaar is het nodig dat je ziet waarom, dat het zo stom nog niet is.
Als ik er aan toegeef besef ik ’t pas, pas op de plaats, plaats maken.
Met mijn gehaast zat ik er helemaal naast en nee, niet verbaasd.

Oververmoeid, geknoeid, gestoeid met energie, blij dat ik zie.
Alle tijd gehad, gekregen, meebewegen, bewogen, om me heen.
Nooit alleen, tijd gevonden en tijd maken, voor dat wat er toe doet.
Minder moeten, meer mogen, bewogen, bewerken, humor erbij.
Dan ben je vrij, vrijheid, hoog tijd om Leuk voorrang te geven.

Met mijn enigszins verwaarloosde Lijst, lang niet bijgewerkt.
Iets in mij versterkt de waarde van wensen, willen, een weten.
Herinneringen, niet vergeten en genieten van al dat wat goed is.
Gelijkgestemd, de mooiste ontmoetingen, dingen, doen,  dromen.
Er op terug komen, kunnen, kijken, kansen en dansen, durven.
Omdat je kunt, vinden, elkaar, onverklaarbaar, nooit zomaar.
Mijn uitgangspunt; met mijn krabbels vast naar Nieuw jaar ♥

1. Mezelf wat meer en het leven wat minder serieus nemen.  ✓
2. Rondrollen op een rollerskate baan à la jeugdsentiment.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, een tandemsprong met Olaf ;)
6. Overwinteren met Gezin in gezelschap van Zon.
7. Burpee Mile in A’dam overleven. ✓ Overleefd.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken. ✓
10. Als zijnde samen bejaard een cruise maken.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Gezinsgezellige tocht op een Tandem maken.
13. Koningskrabbels website wijzigen in leuker. ✓
14. In het kader van, terug naar Texel met Maaike.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen, er iets mee doen.
16. Avondje dansendansendansen op Ibiza in herhaling.
17. Met Dion naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien. (Januari 2018)
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
21. Nee is ook een antwoord, vanzelfsprekend verwoorden.
22. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan en gevonden ;-))
25. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
26. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin. ✓ Zo fijn!
27. Opruimreis maken in huis en hoofd. (ben onderweg)
28. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
29. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
30. Tarot trucjes leren, cursus werken met Tarot volgen. ✓
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Geschreven, een jaar lang. ✓
34. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
35. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam. ✓ Magisch!
36. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
37. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 3, Kinderwens ✓
38. Een op maat gemaakte boekenkast op onze zolder. Blij mee!
39. Met Vriendin naar de Boekenmarkt in Deventer.
40. Meedoen met de Stadswild handstand variant.
41. Mezelf inschrijven voor een stilte Retraite.
42. Een mini-bieb in onze tuin parkeren. ✓
43. Een blotevoetenpad bewandelen. ✓
44. Naar het Flowing Lights Festival. ✓
45. Marathon skaten. 46 km..✓
46. Een Reiki cursus doen. I en II ✓
47. Naar Vriendin & Gezin in Luxemburg.
48. Achterstallig sociaal onderhoud bijwerken.
49. Zonder Juffie Jeugdzorg, zorgeloos zijn.
50. Meer offline leven, laten, loslaten. ✓

Gelijkgestemd

30 november 2017

In alle rust, radiostilte, bewust, alle ruimte, alleen.
Niemand om me heen, nergens naartoe en weten hoe.
Hoe het is, anders, anderen, veranderen, gelijkgestemd.
In ongeremd zijn, zonder, bijzonder zien, vrijheid, tijd.
Tijd voor alleen, laten en nu ook in de gaten waarom.

Ondertussen is er eigenlijk niets veranderd, niet echt.
Als je je nu bedenkt dat het niet ophoudt, stopt, dat klopt.
Geduw en getrek waarin ik eigenlijk alleen maar tijd rek.
Tijd om te laten zien dat het heel misschien, anders kan.
Anders dan, tijd waarin ik luister, dat wil blijven doen.

Tijd waarin hij mag voelen en stap voor stap, stappen zet.
Niets is nu opeens anders en van dwang weten we allang dat
het uiteindelijk tegen je werkt en geen enkele band versterkt.
Geduw, getrek, terwijl ik tijd rek doe ik er eigenlijk aan mee.
Toch wil ik het niet laten gaan, blijf ik achter beide staan.

Luisteren naar omdat hij als geen ander weet, hoe het voelt.
In goed bedoeld de plank misgeslagen, zijn lat te hoog gelegd.
Hardop gezegd, niet gehoord, onverstoord doorgaan met niets.
Iets wat niemand kan veranderen, de bal bij anderen neergelegd.
Bewust, mijn valkuil daarin zien, ik tel tot tien, honderd, duizend.
En ik doe het niet, niet meer en niet nog even, niet meer omdat.
Ik besef dat de rol die ik altijd had, nu niet meer bij me past.
Verrast kijk ik nog even achterom, was ik serieus zo stom.

Stom genoeg, zou ik het zo weer doen, heb ik geen spijt.
Alleen de tijd kon het me laten zien, laten zijn, in alle rust.
Ik leer nog iedere dag om dat te voelen, vooruit, vlug, terug.
Een brug te ver, verder dan ik dacht in voldoen aan verwacht.
Waar ga ik in mee, waarom voel ik nu zo heel duidelijk Nee.
Het dreigen, neigen tot nietszeggend, te gek voor woorden.
De woorden onder mijn vingers vandaan, in antwoord op.

Alsof het zo mag zijn, zijn wie ik ben, als ik jou herken.
Niemand is te klein als het echt gaat over, er mogen zijn.
Zijn, zonder, gemis, omdat het vandaag haar verjaardag is.
‘Oud worden is leuk, oud zijn niet’ meer dan ik wil toegeven.
Heel even, geef ik toe, voel ik hoe, opeens valt alles samen.
Niets gebeurd voor niets, nooit, het doet er toe, echt, ooit.
Vertrouwen, rouwen, opbouwen, baldadig en blij, in mij.

Het leven, generaties, geven, geluk, gelijkgestemd ♡

Liefdevol

19 november 2017

Platgestampte borrelnoten, verfrommelde vlaggetjes, ons huis
heeft iets weg van Bart Smit, na lang gewacht is ze vandaag acht.
Taart zonder kaarsjes, blazen blijkt stom, te groot zijn, weg is klein.
Acht, zo anders dan zeven, een ander beleven in het groter groeien.
Minder bemoeien, meer verweer, keer op keer ben ik weer verbaasd.
De tijd die voorbij raast, haar eigen gang en ‘dat weet ik echt allang’
Voor niets en niemand bang, zijn haar broers op hun nummer gezet.
Als je even niet oplet, groter gegroeid waar ik bij sta, kijk ik haar na.
Blijf ik kijken, laat ik de tijd uitwijken naar even stil, mijn moment.

Dochterdingen, zingen, dansen, springen, met het volume voluit.
Ze weet wat ze wil en geeft een gil als het in haar beleving anders is.
In niet mis te verstane bewoording, vertelt ze je precies hoe het ging.
Vertellen, vertalen, verhalen, ontdekken en doen, op haar moment.
Ongekend in een weten, waar wij het vaak zijn vergeten, zij niet.

Zo herkende ze als zijnde klein mijn schone zusje als zwarte Piet.
Maar verder zei ze niets, nooit, nergens, het deed er niet echt toe.
Geen idee hoe maar daar kwamen nu de hoofd- en hartjespiet bij.
Drie op een rij, toch stelt ze geen vragen, begint er al iets te dagen?
Weet ze nu wel, weet ze niet, opeens wil ze later testpiet worden.
Ik geloof niet dat haar geloofsovertuiging, nog lang stand houdt.
Vertrouwd, oud genoeg, zijn wij of is zij, haar tijd, alle tijd, altijd.

Ongekend hoe ze, hoe dan ook, altijd op haar moment, weet, wacht.
In onverwacht, doordacht, zacht, met kracht, zo klein, groot als ze is.
Vol bewondering leer ik daarvan iedere dag dat ik mag, dat wij mogen.
Bewogen en in beweging, haar ding, liefde vol, voelbaar daar, in ons,
in haar, in het bij elkaar mogen zijn, samen, beamen, beramen, dat.

Lang gewacht, ons meisje, onze liefde vol, nooit gedacht ♥

Vindingrijk

10 november 2017

Illusies armer, ervaringen rijker, rijker dan, ik kan er in mee.
Anders, minder gedwee, anders dan toen, bewust, in alle rust.
Ondervinden dat en terug schakelen naar de juiste versnelling.
Hellinghoog omhoog, bewogen jaren, van ervaren, bezwaren.
Voelen wat goed voelt en goed bedoelt bezien, in zijn, zonder.

Tijd maken, mijn grenzen bewaken, Agenda is nagenoeg leeg.
Ik weeg de waarde, wel, niet, wat niets zegt, wel mijn goed recht.
Niets teveel gezegd, uitgelegd, gezwegen, meebewegen, bewogen.
Bezwaar, regels en realiteit liggen al die tijd al, mijlenver uit elkaar.
Het kan niet over procedures gaan, als je voorbij gaat aan bestaan.
Achteraan aansluiten, ik besef nu pas dat en waarom ik dat deed.
Met afstand aan de hand zie ik waarom ik angstvallig vermeed.

De toevalligheden zien is misschien wel de mooiste bevestiging.
Het leven laat ons leren en proberen, verweren, omkeren, kans.
Zien waar je misschien anders, iets mee mag, een traan, een lach.
Opnieuw beginnen, overwinnen, wensen, weten, wedden van wel.
Trek ik aan de bel, laat ik het gaan, laat ik ’t als waarheid bestaan.
Losse eindjes vastgeknoopt omdat je hoopt, dat het anders loopt.
Voorzichtig maak ik ze nu los, ik haal de knopen eruit en besluit.

Verder waar we gebleven waren, een begin begonnen in samen.
Blijven beamen dat het leven, de tijd, het gemis in alle hevigheid.
Niet, nooit meer terug, in vlug, gaan wij daar, zomaar, aan voorbij.
In mij voel ik de verandering, naar voren, van me laten horen, dat.
Voorspelbaar daar, het leven zit soms best ingewikkeld in elkaar.
En soms ook niet, als je het opeens overziet, ervan genieten kan.
Samen, elkaar vinden, gevonden, verbonden, bijzonder blijft ♡

Levensecht

6 oktober 2017

De regie kwijt, al die tijd uit handen gegeven, een anders beleven.
Heel even twijfel ik nog, kan dit zomaar, kan ik dit wel. Ja. Het kan.
Als ik dan toch, dan hoef ik niet nog, vliegensvlug weer terug gelegd.
Geen woord teveel gezegd, aangevoeld in goed bedoeld en blijven.
Ingegeven, beleven, de toevalligheden van het leven en het laten.

Laat me met rust, eigenlijk is dat de enige tekst die ik nog kan bedenken.
In beleefd blijven, ondervind ik nu aan den lijve wat het echt met me doet.
Moet dat wat moet? Mag ik? Kijken, uitwijken, vrije wil, wereld van verschil.
Gillend gek, gek genoeg is dit wel het beste wat me had kunnen overkomen.
Door het stapje terug besef ik dat ik te vaak te vlug, te veel en veel te lang.
Bang bedacht, ik berust, kom tot rust, ik ervaar de ruimte in klein en zijn.

Levensecht, uitvergroot, idioot, daar mocht ik het mee doen, gedaan.
Toen is geweest, komt niet meer terug maar vertrouwd vergeet niet vlug.
Onterecht laat me bovendien twijfelen, zien, alles wat ik dacht dat het was.
Nu pas zie ik dat ik ben blijven hopen, blijf willen dat het anders was gelopen.
Maar dat is het niet en het is soms goed dat je ziet, zonder en het bijzonder.
En als het er niet toe doet wat ik zeg, kan ik dus ook zonder pardon weg.
Weg van onnodig, overbodig, niets teveel gezegd, mijn lat hoog gelegd.

Waarom is het voor mij belangrijk dat ze me horen, allang verloren.
Gaat het over goed willen doen, is het toch omwille van toen, waarom.
Stomverbaasd besef ik dat het niet van mij is, dus waar gaat het dan mis.
Verantwoordelijk voelen, vertrouwd, opgebouwd, niet verder willen zonder.
Maar ook niet mét omdat het zelfs in heel goed bedoeld, niet goed voelt.
Omdat het energie kost, niets opgelost en ik mag leren om het te laten.
Daar waar het hoort, het is niet van mij en Nee is ook een antwoord.

Voorzichtig voelbaar daar, een verandering in mij, baldadig op rij.
In te kort door de bocht zag ik het antwoord wat ik zocht en het mag.
Doorvoelen laat me vinden, valkuilen zien, zijn en het mezelf toestaan.
Laten gaan, mijn energie bewaren, moeite besparen, opnieuw ervaren.
Verder vooruit en nu niet meer terug komen op mijn besluit, besloten.
Overgoten met liefde voor, vertrouwen op, met alle tijd die nodig is.
Altijd, al die tijd, tijd maken, bewaken en terecht, levensecht ♡

Gestrand…

8 september 2017

Voorzichtig verder vooruit zonder voortdurend achterom te kijken.
Het begint er eindelijk op te lijken doordat ik het nu echt kan voelen.
Gevoel is ongrijpbaar, raar, daar, maar, waar, het past niet in een grafiek.
Soms helpt het om het hardop te zeggen, soms is ook dat onmogelijk.
Dan gaat iets stuk in onbegrepen en in elkaar niet kunnen verstaan.

Vandaag voelt anders, een brug gelegd, gezegd, de regie terug.
Opeens ging ‘t heel vlug en voelde ik me sterk, het moet ophouden.
Het is bizar om te ontdekken dat iets kleins groot gemaakt kan worden.
Terwijl jij je kind over horden heen helpt, hebben ze enkel commentaar.
In een belerend langs de kant, waar waren zij in de afgelopen tien jaar.
En ook al twijfel ik vaak en ben ik bang, eigenlijk weet ik het allang.
Toch blijf ik aan de gang, ga ik in braaf mee, geen idee, daarom.

Uitgesproken, onderbroken, ontbreken, doorgeslagen in overvragen.
Een kind nog. Toch wordt er zonder een betrokken, aan hem getrokken.
We maken een lijstje plus, plus, min, min, vul maar in kijk maar even hoe.
Moe word ik ervan en ook dan kom ik niet in de buurt bij dat wat ik nu voel.
Het proces zien, te serieus genomen, voor mij een les te leren, omkeren.
Leren vooral om het te laten, laat in de gaten, de gevolgen idioot, groot.

Blijkbaar was dit nodig om te komen waar ik echt, in het echt, wil zijn.
Waar ik naar toe wil, wat past en wat nu vooral goed voelt, zoals bedoeld.
Dankbaar voor de bijzondere gesprekken, soms zomaar, soms als zo vaak.
Raak in een tegengehouden, houden van en blijven vertellen dat ik ’t kan
als ik opnieuw in mijn zelf gegraven valkuil dreig te stappen, het snappen.
Geen grote stappen voor nu, voorzichtig vooruit, vooruit kijken, verder.

Mijn energielevel laag, traag, terug na vlug, niet te ver voorbij vandaag.
Iets wat eigenlijk niet echt bij mij past, toch ben ik enthousiast, het past wel.
Ik trek aan de bel, bedenk, in een oogwenk weet ik, voel ik en verander ik mee.
Koekjestrommel, kopje thee, kansen, kunnen, dansen, ruimte voor mij, vrij.
Blij, ik voel de energie terug komen en stromen, stomverbaasd, dag haast.

Ik zat er niet ver naast, met naast me mijn lief, de leukste, al tien jaar op rij.
Samen, een blij beamen dat onze liefde, voelbaar daar, er nu nog altijd is.
Gestrand in Hoek van Holland, van alles aan de hand, niets doet ertoe.
Ontdekken hoe, hoeveel, in dat wat ik doe, deel en in dankbaar zijn ♥

Ongedwongen

27 augustus 2017

Met mijn handen in het haar, waar houdt het op.
Terug naar start, mijn hart huilt, ik geef het op, echt.
Het recht om te vinden, te voelen en kind mogen zijn.
Teveel gevraagd en iedere keer opnieuw uitgedaagd.
Mag het stapje voor stapje, helen, herstellen. Nee.

Geen idee waar het daadwerkelijk mis gaat, de kans
bestaat dat niemand dat weet, erger nog; niet wil weten.
Hoe kun je een kind vergeten, wil je niet weten waarom.
Doorduwen, dwars door onze normen en waarden heen.
Het antwoord niet gehoord, in onverstoord doorgaan.

Mag het stapje voor stapje en met iets meer geduld.
Waarom die haast en hoe kun je er zover naast zitten.
Vitten, verder, strijd, het spoor bijster, de tijd blijkt kwijt.
Maar de tijd is er, hoe het nu gaat is het overwegen waard.
Verbaasd, in alle haast aan dat wat belangrijk is, voorbij.
Het teruggevonden blij, samen zijn, voorzichtig vooruit.
Kijk naar hem, zie, luister, heb lief, hij heeft een stem.

Voor mij is ’t een baan erbij, zonder sollicitatieprocedure.
Het wordt tijd dat we gaan onderhandelen over mijn salaris.
Al hoop ik eerlijk gezegd dat de tijd daar is, ik boventallig ben.
Mijn mailbox loopt vol en taken worden aan mij overgedragen.
Zonder vragen wordt er beslist, word ik gedist, dachthetniet.
Ik ben godzijdank niet de enige die het zo ziet, eind in zicht.
Goed bericht, het betaald zich uiteindelijk in anders uit.

Mijn besluit bevestigd, tijd gegeven, een anders beleven.
Beloven, geloven en luisteren, terug naar een veilig voelen.
Angsten onder ogen, bewogen, in beweging, hij ging en gaat.
Soms is houden van niet genoeg en is er een hou-vast nodig.
Overbodig mag overboord, alleen gehoord doet er nog toe.
Dan zie je hoe en kun je in ongedwongen de tijd bewaren.

Ruimte-reis

17 augustus 2017

Met de zomerzon vertrokken, alleen maar daar waar we willen zijn.
Voorbijgevlogen, vrijheid, alle tijd, kwijt, geen enkel besef van de dag.
Het mag, we hoeven niets, niemand, nergens naartoe en weten ook hoe.
En hoe niet, ik geniet van gezinsgezellig ondernemen, geven, gaan, geluk.
Niet ver hier vandaan maar toch ver genoeg, geen vroeg, laat, later, leef.
Ik beleef het allemaal anders, dan anders, met anderen, veranderen.
Maar ook alleen met niemand om me heen, regen tegen de ruiten.

In de afgelopen jaren stond er iedere keer iemand voor mijn neus.
Van een afstand, in een ander land, met niemand, niets aan de hand
besef ik dat ik altijd als vanzelf klaar sta, er achter aan ga, ging, omdat.
Waar nodig maar ook in overbodig, beleefd, een gaan, geven als vanouds.
Iets vertrouwds, iets wat ik doe, deed, heel vaak, te vaak, ten koste van.
Met inzien kan ik overzien, zijn, zonder, ik verwonder, verzaak, raak.
Te vaak, totdat je het echt niet meer kunt, kan, wil kunnen, klaar.

Alle tijd geeft me de ruimte om te zien, ruimte en rust, zomaar, nu.
Ik kan in voorspelbaar daar, voorspellen, het op mijn vingers natellen.
Belangrijker nog, ik kan er inmiddels de humor van inzien, in een samen.
Met mijn vader vooral, het blijft bijzonder als je dezelfde humor deelt.
Dat het nooit verveeld, al blijft het vervelend, tot vervelens aan toe.

In mij komt ruimte vrij, om te mogen missen en het zelf te beslissen.
Me niet voortdurend verantwoordelijk te voelen, bedoelen uit te leggen.
En al dan niet hardop te zeggen waarom wel en waarom niet. Nee. Geen idee.
Filters aangeklikt, gezocht en gevonden, gevoeld, gevraagd en uitgedaagd.
Gedaan, ervaren en gevaren, met zijn allen in een bootje, vakantievrij.

Opeens komt alles uitvergroot voorbij, kan ik het overzien in zijn.
Kan ik het mezelf toestaan, voelen dat het mag, ik lach en laat, later.
Op het water, in het water, met de stroom mee, alle tijd, werkelijkheid.
Geen tijd voor gauw, het luistert nauw, vertrouw, voel aan, laat het gaan.
Bewust tijd maken voor ruimte en rust, gekust, kansen, het kan, echt.
Het recht, hebben, houden, houden van, ik kan, wil blijven kunnen.
Een reis door de ruimte maakt ruimte vrij, alle tijd voor jou en mij ♡

Trou-wens ♥

23 juli 2017

Slippers, korte broek, jurkje, een verlaten strand, hand in hand, wij, samen.
Een wens om samen te zijn en te blijven, liefde voor lang, vertrouwd, getrouwd.
De spanning opgebouwd, bij elkaar, niet, wel, weer, een beetje, bijzonder, nu echt.
In het echt, er op gewacht, er aan gedacht maar nooit verwacht dat het zo kon zijn.
Nog altijd zo is, dat we bij elkaar willen zijn, kunnen zijn en er zijn, in alles, altijd.
Al die tijd, met weliswaar de nodige en overbodige strijd, zijn we nog samen.

En dat vieren we vandaag, onze trouwdag, opeens is het acht jaar later.
Denken we terug aan onze bruiloft op Ibiza, daar aan het water, aan zee.
We hebben alles mee, met zijn tweeën, zeeën van tijd, uitgebreid beloven.
Onze liefde voelbaar daar, met elkaar, houden van, humor en emoties op rij.
Zoveel meer dan ik hou van jou, hou jij van mij, dichtbij, alsof we alleen op
de wereld waren, een ervaren en een voelen van veel, voor elkaar, daar.
Daar waar wij zijn, verbonden door de lijn van liefde, lief zijn, de liefste.

Liefde voelbaar daar, bij elkaar, kwetsbaar, ik ervaar hoe makkelijk je elkaar
pijn kunt doen maar ook, hoe weinig er voor nodig is om elkaar weer te vinden.
Te vinden in veel, in verwachtingen, in verwarrend, in verwoestend, groot geheel.
Soms scheelt het maar heel weinig in opkomen voor, wil ik door en jij nog terug.
Gaat het voor de één te vlug en kan het voor de ander niet snel genoeg gaan.

Toch blijven we staan, samen, kunnen we blijven beamen dat Liefde altijd wint.
Geen idee waar je aan begint, nooit, verliefd, verstrooid en ontdooid, een dwalen.
Onze verhalen, één verhaal, vertel, vertaal, jij ook en iedere keer opnieuw, alweer.
Vanzelfsprekend, er op gerekend, het betekend zoveel, meer, ik reken het goed.
Het doet goed, beloven, geloven dat wij, nu, niet voor niets samen mogen zijn.

Dat we dat mogen blijven, aan den lijve mogen ondervinden, verbinden.
Verbonden, al toen we nog jong waren, jong, onbezonnen, begin begonnen.
Als je voor me fietst kan ik daar aan denken vanuit het niets, bij jou achterop.
Zoveel herinneringen, zoveel nu en een rollatorrace, die ik met gemak win.
Gevonden, omdat we niet zonder elkaar konden, een wens en een begin.

We zijn niet meer hetzelfde als toen, toch zullen we altijd dezelfde zijn ♡

Toevallig-heden

10 juli 2017

Op de vooravond van vier-en-veertig worden, voelt het al anders.
Hoe ouder, hoe gekker het is, ouder worden, ouder en wijzer, grijzer.
Dat wat als zacht en zilverkleurig begon, liet ik met verven verdwijnen.
zodat ik als zijnde jong & jeugdig kon blijven verschijnen, het werkt echt.
Ik dacht oprecht dat ik in dat gevecht voor stond en kon blijven staan.
Ondertussen is er geen beginnen meer aan, iets met bomen en bos.
Tegelijkertijd kom ik los van dat wat ’t met je doet, ouder worden.

In mijn hangmat, alleen, niemand om me heen, in gezelschap van Zon.
Geen geluiden, geen lezen, laten, gaten in de muur om ‘m op te hangen.
Een verlangen naar, dat zowaar zes jaar geleden al op mijn Bucketlist stond.
In 2011, zeg nou zelf het is nu 2017, misschien had ik eerder, vaak gedacht.
Toch heeft het me nu veel meer gebracht, door jaren van veel ervaren.

In het hier en nu, zijn, ergens, nergens naartoe, eindelijk weten hoe.
Bezwaar bekijkt het maar, met elkaar, begin van een nieuw levensjaar.
Op de rem getrapt, het stap voor stap, bezien, misschien, beter van niet.
Nu even niet, niet meer als vanzelfsprekend, ik rekende nergens meer op.
Pas na lange tijd, wat ik ook zeg, valt het op en weg, dat zien, kunnen zijn.
Ik ga mijn eigen weg, enigszins wankel, op wielen en mijn wereld klein.
Dit hoort bij mij, soms buiten de gebaande paden, zoveel paden vrij.

Niets voor niets op het juiste moment, ongekend, vier-en-veertig.
Op zich niets mis mee en mooi in balans met ons mannetje van elf.
Hij rekent me voor hoe oud ik ben, als hij zo oud is, in balans, samen.
Toevalligheden, plannen smeden, ik voel vooral vrijheid en alle tijd.
Leef-tijd, in balans en in beweging als ik zachtjes zingen hoor…♥

Routeplanner

30 juni 2017

Met aandacht, er aan gedacht, opeens is dat alles voelbaar daar.
Voor het eerst voel ik het, mijn lijf laat het me zo duidelijk voelen.
Is dat wat ze bedoelen, ben ik daar dan al die tijd aan voorbij gegaan.
Steeds als ik denk dat ik er ben, ben ik er niet, maar waar wil ik zijn?
Weg van pijn, proberen, verweren, verwijten, omdat ik zo anders.
Er zo anders over denk, het zo anders heb ervaren in al die jaren.

Ik kan mezelf honderdduizend vragen stellen, me alles laten vertellen.
Toch kom ik iedere keer weer op hetzelfde punt uit, blij met mijn besluit.
Het antwoord horen, verloren en mijn woorden vertellen me nu waarom.
Vertellen me waar, daar, alsmaar, bij elkaar, gepast en ongepast, verrast.
Kijken naar daar waar ik vandaan kom, zonder routeplanner, zomaar.

Met elkaar, iets wat ik volop ervaar als vriendin en haar gezin in NL zijn.
Zo fijn, dichtbij, blij, bijzonder, tijd samen en beamen, de tijd vliegt voorbij.
Volledig vertrouwd, opgebouwd, afstand aan de hand en in een ander land.
In samen besef je weer waar het over gaat, dat het bestaat, zo kan bestaan.
Dat je altijd verder kan gaan, daar, waar je in ongekend gebleven bent.

Ondertussen kijk ik heel lief naar mijn lieftallige afwezigheidsassistent,
die is er inmiddels aan gewend om de vakantievrije weken vrij te houden.
Agenda hou ik veilig op afstand, te veel aanwezig, de baas over onze weken.
Goed bekeken, laat ik dat zelf toe en inmiddels weet ik hoe het anders kan.
Kan ik niet anders als ik wil blijven staan, mijn eigen weg wil gaan naar…
Naar daar waar ik wil zijn, mijn wereld klein, kleiner, fijner, zoals het is.

Een routeplanner blijkt overbodig, dat wat ik nodig heb dient zich aan.
Mijn bestaan vergeten, laat me met een lach weten, ik kan en mag gaan.
Het antwoord in mij, blij bestaan, iets met geduld, duren en hetere vuren.
Uren afgeteld, verwachtingen bijgesteld en mijn hangmat vastgemaakt.
Om me heen kijkend ben ik geraakt in rijk zijn en de zon zien in klein ♥

Poppenkast

17 juni 2017

Al hangend in mijn hangmat voel ik de verandering, zoals het ging
gaat het niet meer. Als je iets wil veranderen moet je ermee stoppen.
Soms rigoureus, als je geen keus hebt en er te lang in meegegaan bent.
Als je jezelf niet meer herkend in opgejaagd en overvraagd, doorgezaagd.
Bewust en alle rust geven me de ruimte om te zien, het is zoals het lijkt.
Misschien had ik eerder, veel eerder en toch kon ik dat niet, zo blijkt.
In voorspelbaar daar vallen soms opeens alle puzzelstukjes in elkaar.

Inmiddels worden er stappen gezet, wordt er opgelet en kan hij nu gaan.
Achter hem blijven staan, steun, leun, laten, in de gaten dat het nu wel kan.
Goed bericht, eind in zicht, luisteren en de tijd die, zo blijkt, goed werk verricht.
Overzicht, opstaan en verder gaan, een wens die steeds achter in de kast beland.
Met steeds weer hetzelfde aan de hand, kon ik het niet overzien en er niet zijn.
Dat doorbreken doet me inzien dat je altijd een keuze hebt, wel kunt kiezen.
In de smiezen, een keus waarbij ik mezelf, weliswaar met hulp, op één zet.

En dat voelt goed, meer dan dat, los van de leegte, de last, de poppenkast.
Ik verander van positie en zie, luister, neem op tijd, alle tijd, lekkage gedicht.
Antwoord op mijn vragen in alle dagen stil, weten wat ik wil, nu ook waarom.
Stom genoeg ben ik niet verbaasd, ik ben er in alle haast zo voorbij geraasd.
Ergens wist ik allang, was ik vooral bang, liet ik me op stang jagen, nu niet.

Het afgelopen jaar liet me signalen vertalen, mijn energie terughalen.
In kwaad en aardig, onrechtvaardig, eigenaardig, te veel, vaak, te lang.
Knopen doorgehakt, doorgepakt, klaar, baldadig, blij, blij met mijn besluit.
Als klap op de vuurpijl hangen we de vlag uit, als onze oudste is geslaagd.
Op eigen kracht maakt hij verwacht waar, mag hij een andere kant op.

Een andere richting, ik zing zachtjes mee met ons meisje die dapper
haar eerste avond4daagse loopt, hoopt, omringt door haar vriendinnen.
Hand in hand met haar vader als ik langs de kant sta met onze middelste.
Volgehangen met slingers en snoep, genieten van ’t moment, verwend.
Zoveel liefde, lieverds, leven, los-vast-los, tevreden, altijd een reden.

Dankbaar voor vier, dankbaar in het hier en nu, dat doet er toe ♥

Sleutelwoord

1 juni 2017

Tien jaar later, ik zie mezelf nog staan met de sleutels in handen.
Verbanden gelegd, hardop gezegd, met recht, tegelijkertijd krom.
Stom, stomverbaasd, verdwaasd, stil, ik wil, luister naar mijn gevoel.
Jaren van ervaren, van voelen, van verder willen, gillen, gaan en geluk.
In sneltreinvaart voorbij gevlogen, niets gelogen als ik zeg dat ik het
achteraf gezien weer hetzelfde zou willen doen, omwille van toen.
Toch ben ik mezelf voorbij gelopen en ben ik blijven hopen op.

Voorbij gelopen zonder achterom te kijken, alles moest wijken.
Ik wil vooruit, eruit, open blijven staan voor, door, te snel zo blijkt.
Het lijkt, je kijkt, je weet heus wel, trekt aan de bel, wacht, te zacht.
Te enthousiast bedacht, in de wacht gezet, zien, maar, misschien.
Het overzien, zijn, een opruimreis door huis en hoofd, beloofd.

Ik kijk naar de sleutel die ik nog altijd in handen heb, gehouden.
Houden van, nog veel meer dan, het kan en het bestaat, als je laat.
Leven, geven, geluk, geloven, niets belangrijker dan, omdat je kan.
Kiezen, keuzes maken, je laten raken, geraakt, in een ont-moeten.
Moeten, mee, geen idee hoe ik me voel en wat ik bedoel, daarom.
Kom, kom mee, gedwee, waarom draaien we de rollen niet om?

Met de sleutel in handen draai ik het om, een duwtje in mijn rug.
Niet, nooit meer terug, geen idee waar naar toe, ik weet alleen hoe.
Tempo omlaag, traag, niet perse vandaag, morgen, ervoor zorgen, zijn.
Mijn hangmat hangt, helder, hoopvol, hou-vast in gezelschap van zon.
Weten dat, ik had, het is goed zo, voor nu rust en ruimte, meer niet.
Tien jaar waarin je ziet, mag zien dat je de sleutel in handen hebt ♥

Zelfstandig

24 mei 2017

Na broer en broertje, eindelijk aan de beurt om jarig te zijn.
Al is het verschil in dagen klein, het zijn, weer een jaar ouder.
Hij wordt er oprecht blij van,zonder dat de cadeaus er toe doen.
Dat iedereen er is, familie bij elkaar, aanschuiven, vieren maar.

Groter gegroeid waar je bij staat, ook mij gaat hij in lengte voorbij.
Het blijft gek om van dichtbij te zien, dat jongens nu mannen worden.
Ze zien veranderen, wijzer worden, zelfstandig, handig, helder, opeens.
Eigenlijk is het amper bij te houden, zeker als je elkaar dagen niet ziet.
Ook bij jou hou ik de jaren niet tegen en is het vooral meebewegen.

Handen in je zakken maar ondertussen weet je precies hoe het werkt.
Beter dan wij, er boven op gezeten, hij kijkt, laat het ons dan rustig weten.
Rustig, ingetogen, mee, bewogen, zonder dat je in beweging wilde komen.
Niet druk gemaakt maar wel geraakt, jouw grenzen bewaakt zoals jij kan.
Jouw wereld klein, kleiner dan en dan weer groot, zo groot als het kan.

Uiteindelijk krijg je het allemaal voor elkaar, verbaas je ons steeds weer.
Keer op keer, een stap, een sprintje, in stilte, laat je ons stomverbaasd zijn.
Niets is vanzelfsprekend, nergens op gerekend, in terughoudend behouden.
Geen stoerdoenerij, nergens voor nodig, je bent het gewoon omdat je doet.
Op jouw moment, op jouw manier, tot hier en niet verder, met een reden.

Er over nagedacht, waar nodig gewacht, verklaarbaar, nooit zomaar.
Vandaag dertien jaar, hand door je haar, je bent er klaar voor ♥

Zichzelf…

16 mei 2017

Zachtjes zingend, dansend, genieten van het moment, mijn beeld bij jou.
Een beeld dat bijtrekt en dat laat zien dat het goed met je gaat, steeds beter.
Steeds sterker, stappen gezet, je doet het zelf, zomaar daar, op jouw moment.
Voorzichtig voel je, bedoel je, best eng, streng, staan en er niet in mee gaan.
In jou een weten, niet kunnen vergeten, vinden van, totdat je het wel kan.

En dan verras je ons opnieuw, blijf je me verbazen in zo heel helder zien.
Uitgesproken, hardop, stop, lastig gemaakt en geraakt, je geeft het niet op.
Inmiddels is het een duidelijk verhaal voor ons allemaal, het gaat nu om doen.
Doen, durven, doorgaan en stilstaan, bij jou en bij de ander, voel, verander.
Verander mee, vertrouw, bouw, blijf erbij, luister naar mij, luister echt.

In hardop gezegd mag jij jouw ervaren nu delen, met ons allemaal.
Delen in de taal die wij verstaan, verder gaan en er van op aan kunnen.
Kiezen, kans, keuzes maken waar gaat het over, verover, weten waarom.
Bedenken wat jij vindt, als kind mag vinden als er iemand is die vraagt.
Uitgedaagd, in ongevraagd laat het antwoord juist op zich wachten.

Op andere gedachten en niet, je ziet, je zoekt, bent vooral jezelf.
Niets omdat, daarom, jij mag vinden, jij mag gaan, waar wil je heen?
Meteen denk ik terug aan het concert van Broerderliefde, mee met jou.
Ik denk terug met een grote glimlach, wat een ervaren, zo met elkaar.
Al dansend daar, mee in jouw wereld, jouw taal, alles, allemaal.

Mee met jou, vandaag in jarig; elf en zichzelf zijn ♥

Ont-moeten…

5 mei 2017

Opluchting, openheid, alle tijd, om te beseffen dat niets voor niets.
Het is iets wat je weer vergeet als je er middenin zit, er niet uit komt.
Als je op honderdduizend vragen geen antwoord hebt, niet krijgt, als
je het allemaal aaneen rijgt, in de war, een warboel, niet kunnen duiden.
Zomaar een gebaar, een bijzonder gesprek, de voortdurende bevestiging
onderuit gehaald omdat je wel weet en ‘t nooit meer helemaal vergeet.
Dat niemand voor niets, op jouw pad met je meewandelt in een samen.
Altijd weer iemand die kan beamen, die jou begrijpt zonder woorden.
Onthouden, behouden, houden van en ervaren dat het anders kan.

De oplossing lag ernaast, ik heb er in alle haast overheen gekeken.
Het voelde al die tijd als mijn verantwoordelijkheid, dat was het niet.
Ondertussen is het alsmaar groter gemaakt, voor de vorm betrokken.
Regels die volledig aan de realiteit voorbij gaan en niet echt stilstaan.
Niemand die het echt raakt en die ons kind vanuit het hart bewaakt.

Instanties van wie je in eerste instantie zou verwachten dat ze weten.
Dat juist zij niet vergeten om jouw kind te horen en te zien bovendien.
Vol verbazing luister ik, doe ik serieus mijn best om er in mee te gaan.
Het lukt niet, ik kan niet beamen, kaders en kinderen gaan niet samen.
Dit gaat over zoveel meer, verbinden, elkaar weer vinden, vertrouwen,
opnieuw opbouwen, elkaar de tijd geven, luisteren naar het beleven.
Luisteren, al is het voorzichtig fluisteren en het echt willen horen.

Gek genoeg besef ik ook dat dit goed is zo en dat ik het, in vechten
voor vrijheid, rechtvaardigheid en alle tijd, wel met mezelf eens ben.
Dat dat wat ik zeg me nog enigszins in de weg staat maar dat het gevoel
van lastig zijn, de moeder die niet meewerkt, ook nog ergens over gaat.
Een gevoel dat vroeg of laat doorvoeld mocht worden, met een reden.

Met een duik in mijn verleden mag ik dat laten, kan ik nu verder gaan.
Het heeft iets aangeraakt en ik wilde helemaal niet aangeraakt worden.
Als dat toch gebeurd ontstaat er een wegduwen, totdat je niet meer kan.
Totdat je ontdekt dat je het kunt voelen, dat bedoelingen er niet toe doen.
Dat het om jou gaat, mag gaan, dat ik mag blijven staan voor mijn vinden.
Ik kan me erover blijven opwinden zonder gehoord te worden, ik haak af.
En niet zomaar, alle duidelijkheid en de antwoorden liggen er al, allang.
Mijn eigen angst om niet gehoord te worden maakten me het bang.

En nu, precies op tijd weet ik wat ik kwijt ben en nooit ben verloren.
Blij dat ik kan begrijpen waar het over ging, gaat, zal blijven gaan.
Dankbaar dat ik mocht ontmoeten, dat ik toch kon blijven staan.
Verder gaan in een ont-moeten, iedere ontmoeting zijn ding.

Zestien

26 april 2017

Als ik de slingers ophang weet ik allang dat je hier te groot voor bent.
Toch zie ik bij jouw thuiskomen midden in de nacht een grote glimlach,
blij dat ik op jou heb gewacht, een momentmoment aan onze keukentafel.
Zestien jaar later en niets is meer hetzelfde en dat besef ik maar al te goed.
Trots en dankbaar vooral dat jij het nu op jouw manier doet en kan doen.
Bizar is en blijft het, toen en nu, het verschil enorm, in de lengte lang.

Moeder worden, moeder zijn en dat mogen ervaren samen met jou.
In de afgelopen jaren kwam je tot bedaren en ging je ‘t volop ervaren.
Overal, je trekt je eigen plan, kan en weet waar je terecht kunt voor wat.
Dat en heel veel meer zorgt ervoor dat ik meer dan ooit besef dat je in
alle openheid, altijd genoeg tijd hebt samen, zelfs als er amper tijd is.

Het is fijn om te zien hoe je jouw weg bewandeld, handelt waar nodig.
Dat we eigenlijk overbodig worden, maar dat je ons ook weet te vinden.
Je kiest heel bewust voor de vrijheid om te kunnen kiezen waar je wilt zijn.
Geen omgangsregeling meer, je springt op de fiets en gaat heen en weer.
Minder tijd en toch is er meer, blijkt keer op keer dat het zo prima kan.

En alhoewel ik je in de afgelopen jaren meer dan eens heb gemist,
weet ik dat het goed is en goed bedoeld, dat jij je er zo goed bij voelt.
Dat je nu mooie stappen kunt zetten in zelfstandig zijn, binnen de lijn
op een ander sportpark en met het sportcollege bijna binnen bereik.
Je hebt gelijk, voor jezelf te kiezen, dat, sneller dan ik in de smiezen.

Wij gaan daarin met je mee, zoeken onze weg tussen gedwee en nee.
Zoeken naar de juiste verstand-houding en dat valt echt niet altijd mee.
Toch is er een volledig vertrouwen, iets waar we op voort kunnen bouwen.
Bouwen met elkaar, daar, tot waar in bedenken dat, dat hij nu zestien is.
Wij het kort geleden nog waren, ervaren, ook wij komen tot bedaren.

Als ik naar je kijk en jij kijkt naar mij, de tijd vlug, ben je zo terug! ♥

Verkeerd verbonden…

31 maart 2017

Gehoord worden en gezien bovendien, opeens heeft hij een stem.
Eindelijk wordt er naar hem geluisterd, ondanks het nog te klein zijn.
Hij wordt gehoord, in een onverstoord verteld, zijn verhaal, onze held.
In een volledig vertrouwen, omdat het mag, omdat hij kan, daarom.

Stom genoeg ging daar heel veel tijd aan vooraf, bijna twee jaar.
Zonder enig gebaar waar hij van onder de indruk was, wat we ook
probeerden, wat we er ook van leerden, het was nooit goed genoeg.
Alles wat daar aan bijdroeg, daar bedankte hij voor, hij had ons door.
In zijn voelen, vinden, vond hij en wij mochten achteraan in de rij.
Voorbij aan zijn belang, bang en toch vertellen over zijn ervaren
en over dat wat hem tot bedaren bracht en kan brengen straks.

We zijn er nog niet, misschien wel nooit, in een verstrooid weet ik
het opeens niet meer, hoe zat het nu ook al weer, ik kan niet geloven.
Geloven dat dit gebeurd na al die hulpverleners op rij, die ons en mij
in een hokje hebben geduwd, dachten het beter te weten, beter dan wij.
De regie kwijt, spijt van mijn vraag om hulp, moeilijker gemaakt, verzaakt.
Rapporten geschreven, doorgeschoven, zonder hem te zien en te horen.
Als moeder, alle grip verloren, allemaal hetzelfde antwoord, ongehoord.
Ons kind heeft zelfs 2 klassen overgeslagen en ik bleek mevrouw Vis.
De plank mis, ik wist zeker, ik vergis me niet. Niemand die het ziet.
Het ging alsmaar door, geen gehoor, verkeerd verbonden. Bizar.

Al die tijd lag de oplossing ernaast, in alle haast eroverheen gekeken.
Het is niet moeilijk, het gaat alleen moeizaam door de manier waarop.
Ook ik heb mezelf beperkt, me verzet tegen dat wat, zo blijkt, niet werkt.
Tot ik me kon overgeven aan een anders beleven, mijn Nee bleek een Ja.
Ja tegen dat wat ik als moeder belangrijk vind; Luisteren naar ons kind.
Luisteren als hij voelt, vindt, nooit zomaar. Waar nodig opkomen voor.
Daar ben ik moeder voor en die moeder wil ik gewoon kunnen zijn.

Met zijn belang blijvend in beeld kunnen meningen niet verdeeld zijn.
Je beslist en besluit nooit zomaar iets, daar is genoeg aan vooraf gegaan.
Blijven staan in een weten, niet vergeten, de puzzelstukjes passen precies.
Ik kan niet anders, ik wil niet anders, ga het ook niet meer anders doen.
Hij mag er zijn, daar waar hij wil zijn, wanneer dan ook. Waarom niet.

Ondertussen heb ik de schommel ontdekt, waarop ik in zijn achteruit
weer vooruit kan, daarbij voel ik in dankbaar, het duwtje in mijn rug ♥

Tegenstrijdig

19 maart 2017

Blijkbaar is het niet klaar, verbergen mijn diepste gevoelen zich
tussen onuitgesproken woorden, woorden die ik niet kan vinden.
Het voelt al heel lang alsof ik in een glijbaan zit, stijl naar beneden.
Pogingen om eruit te klimmen maken me bang, het duurt te lang.
Bang voor iedere keer weer kopje onder en gedonder, donder op.
Een wildwaterbaan, niet staan maar met de stroom mee gaan.

Te wild, teveel water en je hoopt dat later, ooit, al lijkt het op nooit.
Met de stroom mee, opkomen voor twee, waarin ik gedwee wegduw.
Ruw, radeloos, boos ik geef het allemaal de tijd en ruimte die het nodig
heeft, twee mensen en twee waarheden, in een totaal anders beleefd.
Het geeft me inzicht, laat me zien wat ik niet zag en niet wilde zien.

Uiteindelijk kom ik er ondersteboven uit, neem ik besluit na besluit.
Mijn verstand geef ik voorrang, bang heeft er nu geen belang meer bij.
In mij komt ruimte vrij om te voelen, voelen wat ik nu voel en waarom.
Vertrouwen op en verder kunnen, een breder beeld, verdriet gedeeld.
De regie weer in handen, kijken, veel verder dan mijn neus lang is.

Soms kun je niet niets doen, kun je onrechtvaardig niet laten bestaan.
Dan ga je het aan en tegelijkertijd ook niet, niet echt, je zegt en hebt het
recht maar het voelt bij voorbaat al als een verloren strijd, verloren tijd.
Tijd die ik ergens anders wil doorbrengen,  daar waar ik wel nodig ben.
Waar wordt gevraagd, waar we ervoor zorgen dat de tijd vertraagd.

En waar we tijd maken, ervoor waken, met hulp en een luisterend oor.
Tegelijkertijd gaan we door, om daar daadwerkelijk gehoor aan te geven.
Als opnieuw blijkt dat het werkt besef ik dat alles wat beperkt uiteindelijk
versterkt en dat we hier allemaal sterker uitkomen, sterk, het echte werk.
Al is hij in zoveel ogen te klein, hij mag er zijn, steeds vaker, steeds meer.
Het behoeft geen honderdduizend keer uitleggen en geen verweer.

Zo fijn dat ik het nu met mezelf eens kan zijn, dat ik stevig kan staan.
Voorlopig blijf ik bij de glijbaan vandaan, bak ik taartjes in de zandbak.
Bij behoefte aan snelheid neem ik de kabelbaan die ik zo los kan laten.
In erover nagedacht, vaak midden in de nacht, weet ik nu, dat al mijn
aandacht in een verwacht bleef wachten en dat het ook anders kan.
Dat ik vaker om me heen mag kijken, mag zien, mag zijn, omdat.

In tegenstrijdig wordt dat wat groot is vanzelf weer klein.

Levensecht

27 februari 2017

Ons huis lijkt ontploft, overal ligt van alles, pakken, pruiken, brillen.
Je moet op deze dagen geen opgeruimd huis willen, dat wil je niet.
Het is alsof je het niet ziet, in ’t bij elkaar zoeken, aankleden, verkleed.
We gaan, komen thuis, letten niet op de rommel in huis, gaan slapen.
Een begin begonnen, in verzonnen, school, 10-erbal, Carnaval Light.

Generatiegezellig geven we dit aan onze mannetjes en meisje door.
Verhalen vertellen onderweg naar huis, al zingend tot aankomst thuis.
Enthousiast, verrast, in polonaise de soos door, genieten als ik ze zo hoor.
Jeugdsentiment herkend, ik heb er nog volledig beeld bij, onbezorgd, blij.
Dat is wat je ze gunt, genieten, gaan en staan, dansen, zingen, springen.
Ons meisje is vooral onder de indruk van haar mooie jurk met stippen.
En van de prins die haar laat stralen, stralend en een dansje, ze doet.

Als er tijdens de optocht een springtouw in beeld komt zie ik haar
opeens een sprintje trekken, gaan, al springend is ze er tussen staan.
Geen idee waar dat nu vandaan kwam, in haar verlegen meebewegen.
Ze vind het allemaal, alles, geweldig en zelfs leuker dan Sinterklaas.
Genieten van dol en dwaas, van blij en dat doet ook iets met mij.

Een blij bij Carnaval vieren, hier boven de rivieren in eigen stad.
Tradities in ere waarbij de heren zich zonder tegenstribbelen laten
schminken tot in de details, lipgloss, nagels gelakt, wimpers geplakt.
We doen de dagen doorbrengen met elkaar, in een bodem gelegd.
Dat, niets meer weten, agenda vergeten, van alles kwijt, alle tijd.

Verkleed en verkleumd de stampvolle kroegen binnengaan.
Achter elkaar aan, een blij weerzien met bekend en onbekend.
Ongekend, anders dan gewend, jeugdsentiment en oude koeien
uit de sloot, verhalen ophalen uit de tijd dat je onbezorgd genoot.
Genieten omdat het kan en vriendinnen om me heen, die dan,
op deze dagen, overal vandaan, opeens weer naast me staan.
Familie dichtbij, ontkomen aan bezet, de rij voor het toilet.

De opslagplaats van mijn gedachten is op een wazig wijsje
na leeg, enigszins traag ben ik inmiddels klaar voor vandaag.
Dag twee, ik beweeg mee, ik ben er, ben er niet, niet echt ;))

 

 

Tijdsbesef

17 februari 2017

Een winterwandeling in gezelschap van zon, onderweg naar jou.
Overvallen door een trekken aan mijn tranen, rouw op mijn dak.
Er is geen ontkomen aan en ik kan niet anders dan het ondergaan.
Het is alsof de afgelopen jaren wegvallen en tijd niets meer doet.
Doet en heeft gedaan, stilstaan, stilgezet, het kan laten bestaan.

Bij vlagen komen er in de afgelopen dagen herinneringen voorbij.
Ergens kan ik er nog niet helemaal bij, dat jij, dat wij, nu, nooit meer.
Ik probeer, relativeer, denk terug aan gek, jouw piercing op zijn plek.
Je was zo leuk, ik mis in een deuk, dat wat je zei en jouw blij met mij.
Mijn blij met jou, dat doodgewoon en nu, nu ben je gewoon dood.

Het is ongrijpbaar daar waar ik het niet wil en niet kan begrijpen.
Als het in mij stil valt, voortleeft wat je tegen me zei, dankbaar maar.
Een verwerken dat niet werkt, dat bij tegenstribbelen juist versterkt.
Werkelijkheid, het kost tijd en al die tijd, is dat het enige wat helpt.
Tijd nodig, overbodig overboord gegooid, verstrooid, ontdooid.

Wegduwen, doorgaan, stilstaan en er uiteindelijk doorheen gaan.
Verder gaan, opnieuw komt het aan als ik word gevraagd, uitgedaagd.
Opeens deel uit maak van de Participatieraad, woord bij daad gevoegd.
Vergenoegd, verbaasd, bijzonder vooral, vergaderen op het stadskantoor.
Daar waar ik jouw stem, jouw lach hoor, na zo vaak bijkletsen aan jouw buro.
Het is bizar, daar te zijn waar jij altijd was, zonder jou, zonder het even gauw.
Je liet me zien wat ik niet zag en dat doe je nog, dat blijf je blijkbaar doen.
Anders dan toen, blijven we elkaar ontmoeten in de toevalligheden van
het leven, kan ik mijn beleven doorleven in hoe het is, met het gemis.

Het is en blijft, beklijft, ook al is de liefde voelbaar daar, ik mis je.
Ik zou de tijd zo graag terug willen draaien, doen alsof het niet zo is.
Tijdsbesef, het besef van tijd kwijt, al geeft jouw horloge de tijd aan.
Bij stilstaan doe ik dat ook, soms moet er een nieuw batterijtje in.
Dan voelt het meteen weer als veel verder zijn dan in het begin.
Zin in, met dank aan de tijd die doet, goed doet, goed ontmoet. 

Het besef van tijd volledig kwijt en gevonden, tegelijkertijd.

Optelsom

10 februari 2017

Niets geeft meer rust dan een genomen besluit, toch stel ik het uit,
weet ik er onderuit te komen omdat het in mijn dromen anders gaat.
In toegeven aan een anders beleven, zonder pardon buiten spel gezet.
Ik besluit bij mijn besluit te blijven en zeg met mijn Nee tegelijkertijd Ja.
Ja tegen honderdduizend dingen die ik belangrijk en belangrijker vind.
Ik ga er niet meer achteraan, hoef er niet in mee te gaan. Niet meer.
Weten waarom, waarom niet, ik heb te vaak mijn grens verlegd.

Ergens ben ik blij dat dit gebeurd, dat ik er mag staan, kan laten gaan.
Zeker in strijd over geld ben ik geen held, bij elkaar opgeteld is ’t genoeg.
Meer dan genoeg geweest, als ik weg loop, hoop, vertrouw op het verloop.
In een totaal anders beleefd, heeft het bovendien nooit echt iets opgebracht.
En toen ik dat bedacht besefte ik, dat het terugzien op je bankrekening een
ding is, nietszeggend, waar je eigenlijk niets mee kunt kopen, niet echt.
Onbetaalbaar is daar waar wij zijn, zijn met elkaar, onze bank bezet.

Het voelt alsof ik ontsnap uit een wereld die niet meer bij me past.
Een wereld die tien jaar later zo anders is, waarin ik ook anders ben.
Bij iedere stap stiller, soms stomverbaasd, verdwaasd en nu uitgeraasd.
In verder vooruit mag ik mooie stappen zetten, dankbaar voor de Liefste
om me heen die daar al die tijd zijn blijven staan, die met hun vuist op
tafel konden slaan. Juist op die momenten dat ik het niet aan kon.
Rijker dan ooit, de liefde voortdurend over me heen gestrooid.

Het blijkt een optelsom en na al die jaren reken ik het goed ♥

Vertrouwen

17 januari 2017

Op allerlei manieren probeer ik alles, eigenlijk alleen omwille van toen.
Als ik heel eerlijk ben, wil ik het niet meer, kan ik het niet meer opbrengen.
Ik kan niet begrijpen, wil het niet weten, kan niet vergeten, achterna gezeten.
Zo voelt het als ik niet meer voldoe aan, sta ik zonder stil te staan, achteraan.
Eigenlijk stond ik daar al die tijd al, ik kon mijn vinger er niet op leggen.

Ik vond het moeilijk om het hardop te zeggen, aan mezelf toe te geven.
Waar was die ander in mij gebleven, waarom laat ik het zo moeilijk zijn.
Kan ik niet doen, doen zoals ik altijd deed, het doen zoals wordt verwacht.
Overal komen de twijfels vandaan, als ik probeer stevig te blijven staan.
Als ik word weggezet als iemand die ik niet ben, ken, niet wil kennen.

En toch ben ik dat ook, ben ik blijven staan zonder er in mee te gaan.
Nee, dat is wat ik voel en steeds weer bedoel als ik het niet meer zo kan.
Zelfs niet om wille van toen, ik besef dat ik het nu anders wil doen, zo voel.
Ik wil er zijn, luisteren naar, met gevaar voor eigen leven, niet opgeven.
Omdat ik mijn kind in zijn beleven een stem wil geven, hardop. Stop.

Geraakt in onnodig moeilijk gemaakt, bij voorbaat allemaal verloren.
In gehard, volledig verward, in bang op stang gejaagd, de tijd vertraagd.
Het geruis weggejaagd, vervaagd, alle emoties in het vertellen vertaald.
Ze waren er niet zomaar, ik voelde het toen ook, in allang achterhaald.

De mouwen opgestroopt, er op gehoopt, we mogen weer vertrouwen.
Het opbouwen, steen voor steen, met alles, iedereen, om ons heen.
We hebben de sleutel allemaal in handen als het ergens over gaat.
Als we vroeg of laat loslaten en in de gaten hebben waarom.

Vertrouwen, vertrouwd, vertrouw als je echt van iemand houdt ♥

Oud & Nieuw

1 januari 2017

Opeens is het tweeduizendzeventien na een dag van overzien,
er zijn als ons mannetje ’t jaar letterlijk en figuurlijk uitkotst.
Met een verandering in planning waren we zomaar met vier.
In het hier en nu, samen, in beamen dat ‘t geen leuk jaar was.
Geen leuk jaar ondanks zoveel leuk, in een deuk, dingen doen.

Terug willen naar toen, toen het zoveel makkelijker leek te zijn.
Hoe fijn is het dan te weten dat het eigenlijk niet zo was, nu wel is.
Gezinsgesprekken zorgen er iedere keer voor dat we door kunnen.
Dat we weten waarom en dat stom veel stommer had kunnen zijn.
Er doorheen zonder dat het meteen herstel en zie-je-wel laat zien.

Het was voor ons een jaar waarin we mochten ontdekken tot waar.
Een jaar van luisteren naar elkaar, iedere keer opnieuw, in nauwgezet,
in goed opgelet, wel of niet aan zet zijn, een jaar in klein en kleiner dan.
Nooit eerder waren er zoveel tranen, in machteloos, boos, bezorgd.
En nooit eerder voelde ik me zo alleen, moest ik er dwars doorheen.

Ik kijk om me heen, dankbaar voor alles, voor iedereen, voor alleen.
Er doorheen, om nu aan de andere kant weer boven te kunnen komen.
Te ontdekken dat dromen uit kunnen komen en allang uitgekomen zijn.
Door te blijven zoeken naar het goede in anderen vond ik het beste in
mezelf terug en kon ik er zijn, daar waar ik nodig was en wilde zijn.

Tegelijkertijd deed ik anderen te kort, ging ik ook te kort door de bocht.
Was het soms te ver gezocht, dichtbij gevonden, gedaan wat we konden.
Uiteindelijk is het vooral geluk hebben in een beseffen dat je het hebt.
En zo belanden ook wij vol vertrouwen in het nieuwe jaar, met elkaar.

G E L U K K I G N I E U W J A A R ♥

 

 

Storm & Strijd

18 december 2016

Misschien is dat wat ik voel, dankbaarheid voor storm en strijd.
Het mogen ervaren om te kunnen bedaren, bedoeld om te overzien.
Langzaamaan voel ik meer rust in dat wat is, is gebleven, een anders
beleven om het helder te krijgen, te bedenken waar ik nu naar toe wil.
Omdat het oud is laat het los, boos, broos, een voortdurend trekken.
Veranderen van richting, onwennig, eenkennig, in anders kijken.
Na moeilijk mogelijkheden zien en er een touw aan vast knopen.

In niet opgelet voor het blok gezet, blijkbaar zat ik weer te slapen.
Als het aan de logica voorbij gaat en allang niet meer op zichzelf staat
besef ik dat ik meega in de ruis die door angst ontstaat, nergens over gaat.
Ook al is dit niet aan mij en kan ik er niet bij, dan wordt het stil, stiller in mij.
Mijn leven, ons leven gaat een eigen leven leiden, ik ben het alsmaar kwijt.
Het kost tijd, ik kan niet vergeten dat het ooit anders, liefde voortbracht.
Liefde die rondloopt, hoopt, in zijn vinden en voelen verbind, verblind.

Als bang voordringt en voorbij gaat aan bijzonder, komt er gedonder.
Is er blijkbaar een wonder voor nodig om door te dringen en de dingen
te kunnen zien zoals ze zijn, water bij de wijn, werkelijkheid, het kost tijd.
Alle tijd om te ervaren, te vinden, verder te gaan, staan, gevonden worden.
In gevraagd, uitgedaagd, mag ik wat ik vind ook vinden, dat, zomaar daar.
Daar waar ik mag leren, proberen, participeren, uitspreken hardop.
Zo kan het dus lopen na hopen op, kop-op, het brengt ons ergens.

We zijn voorbij gegaan aan vertrouwen, hou-vast en houden van.
Aan vasthouden, vasthouden aan bijzonder, een wonder, dat wat er is.
En het is er allemaal, deuren die open gaan, een nieuw jaar met elkaar.
Mijn levenisleuk lijst die blijft bestaan, in nagenoeg niets mee gedaan.
Het is er nog, het is er altijd, als je kijkt, blijft kijken, ziet, wil zien.

Naast storm en strijd dankbaar zijn voor gezinsgezelligheid, alle tijd.
Een kopje thee dat nog warm blijkt en een handje M&M’s, iemand die
naar je om kijkt en voor niets en niemand wijkt omdat hij hoort en ziet.
Dat je geniet van een schoongewassen dekbed en er samen onderkruipt.
In de auto zit, onderweg ergens heen, samen, alleen, het volume voluit.
Een genomen besluit dat bevestigd wordt, kort na het tanken kunnen
bedenken dat je daar niet meer aan hoeft te denken, vooruit kunt.

Achterom lopen, ons huis, ons thuis zien, de kerstboom die staat.
Zomaar een bijzonder gesprek waarin ik heel veel herkenbaar hoor,
luisterend oor, geremd, gelijkgestemd, weten dat je nooit alleen bent.
Onverwachts vrij, even alle tijd voor mij alleen, de stilte om me heen.
Stapel boeken nog te lezen, bezoekers bij mijn minibieb, delen met
zovelen, dat het je niet meer kan schelen, niet echt, omdat, klaar.

Dansendansendansen, even nergens aan denken, een borrel, blij.
Vrij van veel, in losgelaten leuk weer voorrang geven, leven, beleven.
Woorden die stromen, bij jezelf komen, alles op ’t juiste moment.

1. Mezelf wat meer en het leven wat minder serieus nemen.  ✓
2. Rondrollen op een rollerskate baan à la jeugdsentiment.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, een tandemsprong met Olaf ;)
6. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
7. Burpee Mile in A’dam overleven. ✓ Overleefd.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken.✓
10. Als zijnde samen bejaard een cruise maken.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Tocht op een Tandem maken.
13. Koningskrabbels website wijzigen in leuker.
14. Samen met Maaike terug naar jeugdsentiment Texel.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Met Dion naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten in Tien.
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Is al gevonden ook ;-))
25. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
29. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
30. Tarot trucjes leren, cursus werken met Tarot volgen.
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Geschreven, een jaar lang. ✓
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
36. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
37. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
38. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
39. Meedoen met de Stadswild handstand variant.
40. Opruimreis maken in huis en hoofd. (ben onderweg)
41. Als Luisterkind werker aan de slag, bedrijfsnaam bedenken.
42. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 3, Kinderwens ✓
43. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam.✓ Magisch!
44. Iedereen op wie ik boos ben, ben geweest, vergeven.
45. Met Vriendin naar de Boekenmarkt in Deventer.
46. Een Reiki cursus doen.
47. Een mini-bieb in onze tuin parkeren. ✓
48. Een blotevoetenpad bewandelen. ✓
49. Naar het Flowing Lights Festival. ✓
50. Meer offline leven, laten, loslaten. ✓

Ver-Jaar-Dag

30 november 2016

Als je bedenkt hoe snel de tijd gaat en hoeveel tijd je verdoet.
Omdat je iets moet, doet en alleen maar daarom, het is zo stom.
Stom genoeg doe ik het ook, het vinden-van, omwille van de ander.
Toch voel ik nu vooral dat ik verander dat het me minder uitmaakt.
Minder raakt, als ik weet waarom ik iets doe, heb gedaan, als ik
de tijd neem om daar bij stil te staan, doet ’t er niet meer toe.

Vandaag zou mijn oma jarig zijn, 98 was ze dan geweest.
Groot feest voor ons maar voor haar was oud worden leuk
en oud zijn niet, niet zonder de mogelijkheid, de tijd, altijd.
Als ik aan haar denk is er een blijvende bewondering voor.
Door, een overleven, zonder de Liefde van haar leven.

En dan kijk ik om me heen, gezinsgezellig compleet.
Met elkaar, met iedereen om ons heen, zo samen.
Ik ben vooral dankbaar dat ze er nog mag zijn.
Al is het in klein, in een gesprek, tekening gemaakt.
Geraakt door hetzelfde voelen, het samen zijn en fijn.

Ondertussen begint het bij mij te kriebelen, ik ga tijd maken.
Tijd maken voor verder, verder vooruit en opnieuw een besluit.
In rekening houden met heb ik mezelf te lang in de wacht gezet.
Voortdurend op een tweede plan bedenk ik nu; is dit het dan?
Dit is het niet, dat ziet iedereen, in losgelaten, laat ik het zo.

Het voelt al anders, het voelt als bevrijd, geeft me weer tijd.
Minder gehaast, minder negatief en veel meer lief, leuk, laten.
Ik wil niet dat alles langs me heen raast, ik wil het ervaren van de
afgelopen jaren omzetten, voor ons allemaal, ik weet dat het kan.
En dan is het voor ons in ieder geval, geen verloren tijd geweest.
Geen feest toch is het goed geweest zo, het meegeven van veel,
dat wat ik vanuit de energie, ergens daar, deel, mag delen.

Ervaren om te kunnen bedaren, bedoeld om alles te overzien.
Misschien is dat wat ik voel, dankbaarheid voor storm en strijd.
Omdat het ons in de tijd en er aan gedacht dichterbij elkaar bracht.
Dat is waar ik aan dacht vandaag, traag en toch weer veel sneller dan.

Opnieuw is het de tijd die zoveel doet en in achteraf laat zien bovendien

%d bloggers liken dit: