Skip to content

Trou-wens ♥

23 juli 2017

Slippers, korte broek, jurkje, een verlaten strand, hand in hand, wij, samen.
Een wens om samen te zijn en te blijven, liefde voor lang, vertrouwd, getrouwd.
De spanning opgebouwd, bij elkaar, niet, wel, weer, een beetje, bijzonder, nu echt.
In het echt, er op gewacht, er aan gedacht maar nooit verwacht dat het zo kon zijn.
Nog altijd zo is, dat we bij elkaar willen zijn, kunnen zijn en er zijn, in alles, altijd.
Al die tijd, met weliswaar de nodige en overbodige strijd, zijn we nog samen.

En dat vieren we vandaag, onze trouwdag, opeens is het acht jaar later.
Denken we terug aan onze bruiloft op Ibiza, daar aan het water, aan zee.
We hebben alles mee, met zijn tweeën, zeeën van tijd, uitgebreid beloven.
Onze liefde voelbaar daar, met elkaar, houden van, humor en emoties op rij.
Zoveel meer dan ik hou van jou, hou jij van mij, dichtbij, alsof we alleen op
de wereld waren, een ervaren en een voelen van veel, voor elkaar, daar.
Daar waar wij zijn, verbonden door de lijn van liefde, lief zijn, de liefste.

Liefde voelbaar daar, bij elkaar, kwetsbaar, ik ervaar hoe makkelijk je elkaar
pijn kunt doen maar ook, hoe weinig er voor nodig is om elkaar weer te vinden.
Te vinden in veel, in verwachtingen, in verwarrend, in verwoestend, groot geheel.
Soms scheelt het maar heel weinig in opkomen voor, wil ik door en jij nog terug.
Gaat het voor de één te vlug en kan het voor de ander niet snel genoeg gaan.

Toch blijven we staan, samen, kunnen we blijven beamen dat Liefde altijd wint.
Geen idee waar je aan begint, nooit, verliefd, verstrooid en ontdooid, een dwalen.
Onze verhalen, één verhaal, vertel, vertaal, jij ook en iedere keer opnieuw, alweer.
Vanzelfsprekend, er op gerekend, het betekend zoveel, meer, ik reken het goed.
Het doet goed, beloven, geloven dat wij, nu, niet voor niets samen mogen zijn.

Dat we dat mogen blijven, aan den lijve mogen ondervinden, verbinden.
Verbonden, al toen we nog jong waren, jong, onbezonnen, begin begonnen.
Als je voor me fietst kan ik daar aan denken vanuit het niets, bij jou achterop.
Zoveel herinneringen, zoveel nu en een rollatorrace, die ik met gemak win.
Gevonden, omdat we niet zonder elkaar konden, een wens en een begin.

We zijn niet meer hetzelfde als toen, toch zullen we altijd dezelfde zijn ♡

Toevallig-heden

10 juli 2017

Op de vooravond van vier-en-veertig worden, voelt het al anders.
Hoe ouder, hoe gekker het is, ouder worden, ouder en wijzer, grijzer.
Dat wat als zacht en zilverkleurig begon, liet ik met verven verdwijnen.
zodat ik als zijnde jong & jeugdig kon blijven verschijnen, het werkt echt.
Ik dacht oprecht dat ik in dat gevecht voor stond en kon blijven staan.
Ondertussen is er geen beginnen meer aan, iets met bomen en bos.
Tegelijkertijd kom ik los van dat wat ’t met je doet, ouder worden.

In mijn hangmat, alleen, niemand om me heen, in gezelschap van Zon.
Geen geluiden, geen lezen, laten, gaten in de muur om ‘m op te hangen.
Een verlangen naar, dat zowaar zes jaar geleden al op mijn Bucketlist stond.
In 2011, zeg nou zelf het is nu 2017, misschien had ik eerder, vaak gedacht.
Toch heeft het me nu veel meer gebracht, door jaren van veel ervaren.

In het hier en nu, zijn, ergens, nergens naartoe, eindelijk weten hoe.
Bezwaar bekijkt het maar, met elkaar, begin van een nieuw levensjaar.
Op de rem getrapt, het stap voor stap, bezien, misschien, beter van niet.
Nu even niet, niet meer als vanzelfsprekend, ik rekende nergens meer op.
Pas na lange tijd, wat ik ook zeg, valt het op en weg, dat zien, kunnen zijn.
Ik ga mijn eigen weg, enigszins wankel, op wielen en mijn wereld klein.
Dit hoort bij mij, soms buiten de gebaande paden, zoveel paden vrij.

Niets voor niets op het juiste moment, ongekend, vier-en-veertig.
Op zich niets mis mee en mooi in balans met ons mannetje van elf.
Hij rekent me voor hoe oud ik ben, als hij zo oud is, in balans, samen.
Toevalligheden, plannen smeden, ik voel vooral vrijheid en alle tijd.
Leef-tijd, in balans en in beweging als ik zachtjes zingen hoor…♥

Routeplanner

30 juni 2017

Met aandacht, er aan gedacht, opeens is dat alles voelbaar daar.
Voor het eerst voel ik het, mijn lijf laat het me zo duidelijk voelen.
Is dat wat ze bedoelen, ben ik daar dan al die tijd aan voorbij gegaan.
Steeds als ik denk dat ik er ben, ben ik er niet, maar waar wil ik zijn?
Weg van pijn, proberen, verweren, verwijten, omdat ik zo anders.
Er zo anders over denk, het zo anders heb ervaren in al die jaren.

Ik kan mezelf honderdduizend vragen stellen, me alles laten vertellen.
Toch kom ik iedere keer weer op hetzelfde punt uit, blij met mijn besluit.
Het antwoord horen, verloren en mijn woorden vertellen me nu waarom.
Vertellen me waar, daar, alsmaar, bij elkaar, gepast en ongepast, verrast.
Kijken naar daar waar ik vandaan kom, zonder routeplanner, zomaar.

Met elkaar, iets wat ik volop ervaar als vriendin en haar gezin in NL zijn.
Zo fijn, dichtbij, blij, bijzonder, tijd samen en beamen, de tijd vliegt voorbij.
Volledig vertrouwd, opgebouwd, afstand aan de hand en in een ander land.
In samen besef je weer waar het over gaat, dat het bestaat, zo kan bestaan.
Dat je altijd verder kan gaan, daar, waar je in ongekend gebleven bent.

Ondertussen kijk ik heel lief naar mijn lieftallige afwezigheidsassistent,
die is er inmiddels aan gewend om de vakantievrije weken vrij te houden.
Agenda hou ik veilig op afstand, te veel aanwezig, de baas over onze weken.
Goed bekeken, laat ik dat zelf toe en inmiddels weet ik hoe het anders kan.
Kan ik niet anders als ik wil blijven staan, mijn eigen weg wil gaan naar…
Naar daar waar ik wil zijn, mijn wereld klein, kleiner, fijner, zoals het is.

Een routeplanner blijkt overbodig, dat wat ik nodig heb dient zich aan.
Mijn bestaan vergeten, laat me met een lach weten, ik kan en mag gaan.
Het antwoord in mij, blij bestaan, iets met geduld, duren en hetere vuren.
Uren afgeteld, verwachtingen bijgesteld en mijn hangmat vastgemaakt.
Om me heen kijkend ben ik geraakt in rijk zijn en de zon zien in klein ♥

Poppenkast

17 juni 2017

Al hangend in mijn hangmat voel ik de verandering, zoals het ging
gaat het niet meer. Als je iets wil veranderen moet je ermee stoppen.
Soms rigoureus, als je geen keus hebt en er te lang in meegegaan bent.
Als je jezelf niet meer herkend in opgejaagd en overvraagd, doorgezaagd.
Bewust en alle rust geven me de ruimte om te zien, het is zoals het lijkt.
Misschien had ik eerder, veel eerder en toch kon ik dat niet, zo blijkt.
In voorspelbaar daar vallen soms opeens alle puzzelstukjes in elkaar.

Inmiddels worden er stappen gezet, wordt er opgelet en kan hij nu gaan.
Achter hem blijven staan, steun, leun, laten, in de gaten dat het nu wel kan.
Goed bericht, eind in zicht, luisteren en de tijd die, zo blijkt, goed werk verricht.
Overzicht, opstaan en verder gaan, een wens die steeds achter in de kast beland.
Met steeds weer hetzelfde aan de hand, kon ik het niet overzien en er niet zijn.
Dat doorbreken doet me inzien dat je altijd een keuze hebt, wel kunt kiezen.
In de smiezen, een keus waarbij ik mezelf, weliswaar met hulp, op één zet.

En dat voelt goed, meer dan dat, los van de leegte, de last, de poppenkast.
Ik verander van positie en zie, luister, neem op tijd, alle tijd, lekkage gedicht.
Antwoord op mijn vragen in alle dagen stil, weten wat ik wil, nu ook waarom.
Stom genoeg ben ik niet verbaasd, ik ben er in alle haast zo voorbij geraasd.
Ergens wist ik allang, was ik vooral bang, liet ik me op stang jagen, nu niet.

Het afgelopen jaar liet me signalen vertalen, mijn energie terughalen.
In kwaad en aardig, onrechtvaardig, eigenaardig, te veel, vaak, te lang.
Knopen doorgehakt, doorgepakt, klaar, baldadig, blij, blij met mijn besluit.
Als klap op de vuurpijl hangen we de vlag uit, als onze oudste is geslaagd.
Op eigen kracht maakt hij verwacht waar, mag hij een andere kant op.

Een andere richting, ik zing zachtjes mee met ons meisje die dapper
haar eerste avond4daagse loopt, hoopt, omringt door haar vriendinnen.
Hand in hand met haar vader als ik langs de kant sta met onze middelste.
Volgehangen met slingers en snoep, genieten van ’t moment, verwend.
Zoveel liefde, lieverds, leven, los-vast-los, tevreden, altijd een reden.

Dankbaar voor vier, dankbaar in het hier en nu, dat doet er toe ♥

Sleutelwoord

1 juni 2017

Tien jaar later, ik zie mezelf nog staan met de sleutels in handen.
Verbanden gelegd, hardop gezegd, met recht, tegelijkertijd krom.
Stom, stomverbaasd, verdwaasd, stil, ik wil, luister naar mijn gevoel.
Jaren van ervaren, van voelen, van verder willen, gillen, gaan en geluk.
In sneltreinvaart voorbij gevlogen, niets gelogen als ik zeg dat ik het
achteraf gezien weer hetzelfde zou willen doen, omwille van toen.
Toch ben ik mezelf voorbij gelopen en ben ik blijven hopen op.

Voorbij gelopen zonder achterom te kijken, alles moest wijken.
Ik wil vooruit, eruit, open blijven staan voor, door, te snel zo blijkt.
Het lijkt, je kijkt, je weet heus wel, trekt aan de bel, wacht, te zacht.
Te enthousiast bedacht, in de wacht gezet, zien, maar, misschien.
Het overzien, zijn, een opruimreis door huis en hoofd, beloofd.

Ik kijk naar de sleutel die ik nog altijd in handen heb, gehouden.
Houden van, nog veel meer dan, het kan en het bestaat, als je laat.
Leven, geven, geluk, geloven, niets belangrijker dan, omdat je kan.
Kiezen, keuzes maken, je laten raken, geraakt, in een ont-moeten.
Moeten, mee, geen idee hoe ik me voel en wat ik bedoel, daarom.
Kom, kom mee, gedwee, waarom draaien we de rollen niet om?

Met de sleutel in handen draai ik het om, een duwtje in mijn rug.
Niet, nooit meer terug, geen idee waar naar toe, ik weet alleen hoe.
Tempo omlaag, traag, niet perse vandaag, morgen, ervoor zorgen, zijn.
Mijn hangmat hangt, helder, hoopvol, hou-vast in gezelschap van zon.
Weten dat, ik had, het is goed zo, voor nu rust en ruimte, meer niet.
Tien jaar waarin je ziet, mag zien dat je de sleutel in handen hebt ♥

Zelfstandig

24 mei 2017

Na broer en broertje, eindelijk aan de beurt om jarig te zijn.
Al is het verschil in dagen klein, het zijn, weer een jaar ouder.
Hij wordt er oprecht blij van,zonder dat de cadeaus er toe doen.
Dat iedereen er is, familie bij elkaar, aanschuiven, vieren maar.

Groter gegroeid waar je bij staat, ook mij gaat hij in lengte voorbij.
Het blijft gek om van dichtbij te zien, dat jongens nu mannen worden.
Ze zien veranderen, wijzer worden, zelfstandig, handig, helder, opeens.
Eigenlijk is het amper bij te houden, zeker als je elkaar dagen niet ziet.
Ook bij jou hou ik de jaren niet tegen en is het vooral meebewegen.

Handen in je zakken maar ondertussen weet je precies hoe het werkt.
Beter dan wij, er boven op gezeten, hij kijkt, laat het ons dan rustig weten.
Rustig, ingetogen, mee, bewogen, zonder dat je in beweging wilde komen.
Niet druk gemaakt maar wel geraakt, jouw grenzen bewaakt zoals jij kan.
Jouw wereld klein, kleiner dan en dan weer groot, zo groot als het kan.

Uiteindelijk krijg je het allemaal voor elkaar, verbaas je ons steeds weer.
Keer op keer, een stap, een sprintje, in stilte, laat je ons stomverbaasd zijn.
Niets is vanzelfsprekend, nergens op gerekend, in terughoudend behouden.
Geen stoerdoenerij, nergens voor nodig, je bent het gewoon omdat je doet.
Op jouw moment, op jouw manier, tot hier en niet verder, met een reden.

Er over nagedacht, waar nodig gewacht, verklaarbaar, nooit zomaar.
Vandaag dertien jaar, hand door je haar, je bent er klaar voor ♥

Zichzelf…

16 mei 2017

Zachtjes zingend, dansend, genieten van het moment, mijn beeld bij jou.
Een beeld dat bijtrekt en dat laat zien dat het goed met je gaat, steeds beter.
Steeds sterker, stappen gezet, je doet het zelf, zomaar daar, op jouw moment.
Voorzichtig voel je, bedoel je, best eng, streng, staan en er niet in mee gaan.
In jou een weten, niet kunnen vergeten, vinden van, totdat je het wel kan.

En dan verras je ons opnieuw, blijf je me verbazen in zo heel helder zien.
Uitgesproken, hardop, stop, lastig gemaakt en geraakt, je geeft het niet op.
Inmiddels is het een duidelijk verhaal voor ons allemaal, het gaat nu om doen.
Doen, durven, doorgaan en stilstaan, bij jou en bij de ander, voel, verander.
Verander mee, vertrouw, bouw, blijf erbij, luister naar mij, luister echt.

In hardop gezegd mag jij jouw ervaren nu delen, met ons allemaal.
Delen in de taal die wij verstaan, verder gaan en er van op aan kunnen.
Kiezen, kans, keuzes maken waar gaat het over, verover, weten waarom.
Bedenken wat jij vindt, als kind mag vinden als er iemand is die vraagt.
Uitgedaagd, in ongevraagd laat het antwoord juist op zich wachten.

Op andere gedachten en niet, je ziet, je zoekt, bent vooral jezelf.
Niets omdat, daarom, jij mag vinden, jij mag gaan, waar wil je heen?
Meteen denk ik terug aan het concert van Broerderliefde, mee met jou.
Ik denk terug met een grote glimlach, wat een ervaren, zo met elkaar.
Al dansend daar, mee in jouw wereld, jouw taal, alles, allemaal.

Mee met jou, vandaag in jarig; elf en zichzelf zijn ♥

Ont-moeten…

5 mei 2017

Opluchting, openheid, alle tijd, om te beseffen dat niets voor niets.
Het is iets wat je weer vergeet als je er middenin zit, er niet uit komt.
Als je op honderdduizend vragen geen antwoord hebt, niet krijgt, als
je het allemaal aaneen rijgt, in de war, een warboel, niet kunnen duiden.
Zomaar een gebaar, een bijzonder gesprek, de voortdurende bevestiging
onderuit gehaald omdat je wel weet en ‘t nooit meer helemaal vergeet.
Dat niemand voor niets, op jouw pad met je meewandelt in een samen.
Altijd weer iemand die kan beamen, die jou begrijpt zonder woorden.
Onthouden, behouden, houden van en ervaren dat het anders kan.

De oplossing lag ernaast, ik heb er in alle haast overheen gekeken.
Het voelde al die tijd als mijn verantwoordelijkheid, dat was het niet.
Ondertussen is het alsmaar groter gemaakt, voor de vorm betrokken.
Regels die volledig aan de realiteit voorbij gaan en niet echt stilstaan.
Niemand die het echt raakt en die ons kind vanuit het hart bewaakt.

Instanties van wie je in eerste instantie zou verwachten dat ze weten.
Dat juist zij niet vergeten om jouw kind te horen en te zien bovendien.
Vol verbazing luister ik, doe ik serieus mijn best om er in mee te gaan.
Het lukt niet, ik kan niet beamen, kaders en kinderen gaan niet samen.
Dit gaat over zoveel meer, verbinden, elkaar weer vinden, vertrouwen,
opnieuw opbouwen, elkaar de tijd geven, luisteren naar het beleven.
Luisteren, al is het voorzichtig fluisteren en het echt willen horen.

Gek genoeg besef ik ook dat dit goed is zo en dat ik het, in vechten
voor vrijheid, rechtvaardigheid en alle tijd, wel met mezelf eens ben.
Dat dat wat ik zeg me nog enigszins in de weg staat maar dat het gevoel
van lastig zijn, de moeder die niet meewerkt, ook nog ergens over gaat.
Een gevoel dat vroeg of laat doorvoeld mocht worden, met een reden.

Met een duik in mijn verleden mag ik dat laten, kan ik nu verder gaan.
Het heeft iets aangeraakt en ik wilde helemaal niet aangeraakt worden.
Als dat toch gebeurd ontstaat er een wegduwen, totdat je niet meer kan.
Totdat je ontdekt dat je het kunt voelen, dat bedoelingen er niet toe doen.
Dat het om jou gaat, mag gaan, dat ik mag blijven staan voor mijn vinden.
Ik kan me erover blijven opwinden zonder gehoord te worden, ik haak af.
En niet zomaar, alle duidelijkheid en de antwoorden liggen er al, allang.
Mijn eigen angst om niet gehoord te worden maakten me het bang.

En nu, precies op tijd weet ik wat ik kwijt ben en nooit ben verloren.
Blij dat ik kan begrijpen waar het over ging, gaat, zal blijven gaan.
Dankbaar dat ik mocht ontmoeten, dat ik toch kon blijven staan.
Verder gaan in een ont-moeten, iedere ontmoeting zijn ding.

Zestien

26 april 2017

Als ik de slingers ophang weet ik allang dat je hier te groot voor bent.
Toch zie ik bij jouw thuiskomen midden in de nacht een grote glimlach,
blij dat ik op jou heb gewacht, een momentmoment aan onze keukentafel.
Zestien jaar later en niets is meer hetzelfde en dat besef ik maar al te goed.
Trots en dankbaar vooral dat jij het nu op jouw manier doet en kan doen.
Bizar is en blijft het, toen en nu, het verschil enorm, in de lengte lang.

Moeder worden, moeder zijn en dat mogen ervaren samen met jou.
In de afgelopen jaren kwam je tot bedaren en ging je ‘t volop ervaren.
Overal, je trekt je eigen plan, kan en weet waar je terecht kunt voor wat.
Dat en heel veel meer zorgt ervoor dat ik meer dan ooit besef dat je in
alle openheid, altijd genoeg tijd hebt samen, zelfs als er amper tijd is.

Het is fijn om te zien hoe je jouw weg bewandeld, handelt waar nodig.
Dat we eigenlijk overbodig worden, maar dat je ons ook weet te vinden.
Je kiest heel bewust voor de vrijheid om te kunnen kiezen waar je wilt zijn.
Geen omgangsregeling meer, je springt op de fiets en gaat heen en weer.
Minder tijd, toch is er meer omdat jij dat zo blijkt nodig had en ik wist.

En alhoewel ik je in de afgelopen jaren meer dan eens heb gemist,
weet ik dat het goed is en goed bedoeld, dat jij je er zo goed bij voelt.
Dat je nu mooie stappen kunt zetten in zelfstandig zijn, binnen de lijn
op een ander sportpark en met het sportcollege bijna binnen bereik.
Je hebt gelijk, voor jezelf te kiezen, dat, sneller dan ik in de smiezen.

Wij gaan daarin met je mee, zoeken onze weg tussen gedwee en nee.
Zoeken naar de juiste verstand-houding en dat valt echt niet altijd mee.
Toch is er een volledig vertrouwen, iets waar we op voort kunnen bouwen.
Bouwen met elkaar, daar, tot waar in bedenken dat, dat hij nu zestien is.
Wij het kort geleden nog waren, ervaren, ook wij komen tot bedaren.

Als ik naar je kijk en jij kijkt naar mij, de tijd vlug, ben je zo terug! ♥

Verkeerd verbonden…

31 maart 2017

Gehoord worden en gezien bovendien, opeens heeft hij een stem.
Eindelijk wordt er naar hem geluisterd, ondanks het nog te klein zijn.
Hij wordt gehoord, in een onverstoord verteld, zijn verhaal, onze held.
In een volledig vertrouwen, omdat het mag, omdat hij kan, daarom.

Stom genoeg ging daar heel veel tijd aan vooraf, bijna twee jaar.
Zonder enig gebaar waar hij van onder de indruk was, wat we ook
probeerden, wat we er ook van leerden, het was nooit goed genoeg.
Alles wat daar aan bijdroeg, daar bedankte hij voor, hij had ons door.
In zijn voelen, vinden, vond hij en wij mochten achteraan in de rij.
Voorbij aan zijn belang, bang en toch vertellen over zijn ervaren
en over dat wat hem tot bedaren bracht en kan brengen straks.

We zijn er nog niet, misschien wel nooit, in een verstrooid weet ik
het opeens niet meer, hoe zat het nu ook al weer, ik kan niet geloven.
Geloven dat dit gebeurd na al die hulpverleners op rij, die ons en mij
in een hokje hebben geduwd, dachten het beter te weten, beter dan wij.
De regie kwijt, spijt van mijn vraag om hulp, moeilijker gemaakt, verzaakt.
Rapporten geschreven, doorgeschoven, zonder hem te zien en te horen.
Als moeder, alle grip verloren, allemaal hetzelfde antwoord, ongehoord.
Ons kind heeft zelfs 2 klassen overgeslagen en ik bleek mevrouw Vis.
De plank mis, ik wist zeker, ik vergis me niet. Niemand die het ziet.
Het ging alsmaar door, geen gehoor, verkeerd verbonden. Bizar.

Al die tijd lag de oplossing ernaast, in alle haast eroverheen gekeken.
Het is niet moeilijk, het gaat alleen moeizaam door de manier waarop.
Ook ik heb mezelf beperkt, me verzet tegen dat wat, zo blijkt, niet werkt.
Tot ik me kon overgeven aan een anders beleven, mijn Nee bleek een Ja.
Ja tegen dat wat ik als moeder belangrijk vind; Luisteren naar ons kind.
Luisteren als hij voelt, vindt, nooit zomaar. Waar nodig opkomen voor.
Daar ben ik moeder voor en die moeder wil ik gewoon kunnen zijn.

Met zijn belang blijvend in beeld kunnen meningen niet verdeeld zijn.
Je beslist en besluit nooit zomaar iets, daar is genoeg aan vooraf gegaan.
Blijven staan in een weten, niet vergeten, de puzzelstukjes passen precies.
Ik kan niet anders, ik wil niet anders, ga het ook niet meer anders doen.
Hij mag er zijn, daar waar hij wil zijn, wanneer dan ook. Waarom niet.

Ondertussen heb ik de schommel ontdekt, waarop ik in zijn achteruit
weer vooruit kan, daarbij voel ik in dankbaar, het duwtje in mijn rug ♥

Tegenstrijdig

19 maart 2017

Blijkbaar is het niet klaar, verbergen mijn diepste gevoelen zich
tussen onuitgesproken woorden, woorden die ik niet kan vinden.
Het voelt al heel lang alsof ik in een glijbaan zit, stijl naar beneden.
Pogingen om eruit te klimmen maken me bang, het duurt te lang.
Bang voor iedere keer weer kopje onder en gedonder, donder op.
Een wildwaterbaan, niet staan maar met de stroom mee gaan.

Te wild, teveel water en je hoopt dat later, ooit, al lijkt het op nooit.
Met de stroom mee, opkomen voor twee, waarin ik gedwee wegduw.
Ruw, radeloos, boos ik geef het allemaal de tijd en ruimte die het nodig
heeft, twee mensen en twee waarheden, in een totaal anders beleefd.
Het geeft me inzicht, laat me zien wat ik niet zag en niet wilde zien.

Uiteindelijk kom ik er ondersteboven uit, neem ik besluit na besluit.
Mijn verstand geef ik voorrang, bang heeft er nu geen belang meer bij.
In mij komt ruimte vrij om te voelen, voelen wat ik nu voel en waarom.
Vertrouwen op en verder kunnen, een breder beeld, verdriet gedeeld.
De regie weer in handen, kijken, veel verder dan mijn neus lang is.

Soms kun je niet niets doen, kun je onrechtvaardig niet laten bestaan.
Dan ga je het aan en tegelijkertijd ook niet, niet echt, je zegt en hebt het
recht maar het voelt bij voorbaat al als een verloren strijd, verloren tijd.
Tijd die ik ergens anders wil doorbrengen,  daar waar ik wel nodig ben.
Waar wordt gevraagd, waar we ervoor zorgen dat de tijd vertraagd.

En waar we tijd maken, ervoor waken, met hulp en een luisterend oor.
Tegelijkertijd gaan we door, om daar daadwerkelijk gehoor aan te geven.
Als opnieuw blijkt dat het werkt besef ik dat alles wat beperkt uiteindelijk
versterkt en dat we hier allemaal sterker uitkomen, sterk, het echte werk.
Al is hij in zoveel ogen te klein, hij mag er zijn, steeds vaker, steeds meer.
Het behoeft geen honderdduizend keer uitleggen en geen verweer.

Zo fijn dat ik het nu met mezelf eens kan zijn, dat ik stevig kan staan.
Voorlopig blijf ik bij de glijbaan vandaan, bak ik taartjes in de zandbak.
Bij behoefte aan snelheid neem ik de kabelbaan die ik zo los kan laten.
In erover nagedacht, vaak midden in de nacht, weet ik nu, dat al mijn
aandacht in een verwacht bleef wachten en dat het ook anders kan.
Dat ik vaker om me heen mag kijken, mag zien, mag zijn, omdat.

In tegenstrijdig wordt dat wat groot is vanzelf weer klein.

Levensecht

27 februari 2017

Ons huis lijkt ontploft, overal ligt van alles, pakken, pruiken, brillen.
Je moet op deze dagen geen opgeruimd huis willen, dat wil je niet.
Het is alsof je het niet ziet, in ’t bij elkaar zoeken, aankleden, verkleed.
We gaan, komen thuis, letten niet op de rommel in huis, gaan slapen.
Een begin begonnen, in verzonnen, school, 10-erbal, Carnaval Light.

Generatiegezellig geven we dit aan onze mannetjes en meisje door.
Verhalen vertellen onderweg naar huis, al zingend tot aankomst thuis.
Enthousiast, verrast, in polonaise de soos door, genieten als ik ze zo hoor.
Jeugdsentiment herkend, ik heb er nog volledig beeld bij, onbezorgd, blij.
Dat is wat je ze gunt, genieten, gaan en staan, dansen, zingen, springen.
Ons meisje is vooral onder de indruk van haar mooie jurk met stippen.
En van de prins die haar laat stralen, stralend en een dansje, ze doet.

Als er tijdens de optocht een springtouw in beeld komt zie ik haar
opeens een sprintje trekken, gaan, al springend is ze er tussen staan.
Geen idee waar dat nu vandaan kwam, in haar verlegen meebewegen.
Ze vind het allemaal, alles, geweldig en zelfs leuker dan Sinterklaas.
Genieten van dol en dwaas, van blij en dat doet ook iets met mij.

Een blij bij Carnaval vieren, hier boven de rivieren in eigen stad.
Tradities in ere waarbij de heren zich zonder tegenstribbelen laten
schminken tot in de details, lipgloss, nagels gelakt, wimpers geplakt.
We doen de dagen doorbrengen met elkaar, in een bodem gelegd.
Dat, niets meer weten, agenda vergeten, van alles kwijt, alle tijd.

Verkleed en verkleumd de stampvolle kroegen binnengaan.
Achter elkaar aan, een blij weerzien met bekend en onbekend.
Ongekend, anders dan gewend, jeugdsentiment en oude koeien
uit de sloot, verhalen ophalen uit de tijd dat je onbezorgd genoot.
Genieten omdat het kan en vriendinnen om me heen, die dan,
op deze dagen, overal vandaan, opeens weer naast me staan.
Familie dichtbij, ontkomen aan bezet, de rij voor het toilet.

De opslagplaats van mijn gedachten is op een wazig wijsje
na leeg, enigszins traag ben ik inmiddels klaar voor vandaag.
Dag twee, ik beweeg mee, ik ben er, ben er niet, niet echt ;))

 

 

Tijdsbesef

17 februari 2017

Een winterwandeling in gezelschap van zon, onderweg naar jou.
Overvallen door een trekken aan mijn tranen, rouw op mijn dak.
Er is geen ontkomen aan en ik kan niet anders dan het ondergaan.
Het is alsof de afgelopen jaren wegvallen en tijd niets meer doet.
Doet en heeft gedaan, stilstaan, stilgezet, het kan laten bestaan.

Bij vlagen komen er in de afgelopen dagen herinneringen voorbij.
Ergens kan ik er nog niet helemaal bij, dat jij, dat wij, nu, nooit meer.
Ik probeer, relativeer, denk terug aan gek, jouw piercing op zijn plek.
Je was zo leuk, ik mis in een deuk, dat wat je zei en jouw blij met mij.
Mijn blij met jou, dat doodgewoon en nu, nu ben je gewoon dood.

Het is ongrijpbaar daar waar ik het niet wil en niet kan begrijpen.
Als het in mij stil valt, voortleeft wat je tegen me zei, dankbaar maar.
Een verwerken dat niet werkt, dat bij tegenstribbelen juist versterkt.
Werkelijkheid, het kost tijd en al die tijd, is dat het enige wat helpt.
Tijd nodig, overbodig overboord gegooid, verstrooid, ontdooid.

Wegduwen, doorgaan, stilstaan en er uiteindelijk doorheen gaan.
Verder gaan, opnieuw komt het aan als ik word gevraagd, uitgedaagd.
Opeens deel uit maak van de Participatieraad, woord bij daad gevoegd.
Vergenoegd, verbaasd, bijzonder vooral, vergaderen op het stadskantoor.
Daar waar ik jouw stem, jouw lach hoor, na zo vaak bijkletsen aan jouw buro.
Het is bizar, daar te zijn waar jij altijd was, zonder jou, zonder het even gauw.
Je liet me zien wat ik niet zag en dat doe je nog, dat blijf je blijkbaar doen.
Anders dan toen, blijven we elkaar ontmoeten in de toevalligheden van
het leven, kan ik mijn beleven doorleven in hoe het is, met het gemis.

Het is en blijft, beklijft, ook al is de liefde voelbaar daar, ik mis je.
Ik zou de tijd zo graag terug willen draaien, doen alsof het niet zo is.
Tijdsbesef, het besef van tijd kwijt, al geeft jouw horloge de tijd aan.
Bij stilstaan doe ik dat ook, soms moet er een nieuw batterijtje in.
Dan voelt het meteen weer als veel verder zijn dan in het begin.
Zin in, met dank aan de tijd die doet, goed doet, goed ontmoet. 

Het besef van tijd volledig kwijt en gevonden, tegelijkertijd.

Optelsom

10 februari 2017

Niets geeft meer rust dan een genomen besluit, toch stel ik het uit,
weet ik er onderuit te komen omdat het in mijn dromen anders gaat.
In toegeven aan een anders beleven, zonder pardon buiten spel gezet.
Ik besluit bij mijn besluit te blijven en zeg met mijn Nee tegelijkertijd Ja.
Ja tegen honderdduizend dingen die ik belangrijk en belangrijker vind.
Ik ga er niet meer achteraan, hoef er niet in mee te gaan. Niet meer.
Weten waarom, waarom niet, ik heb te vaak mijn grens verlegd.

Ergens ben ik blij dat dit gebeurd, dat ik er mag staan, kan laten gaan.
Zeker in strijd over geld ben ik geen held, bij elkaar opgeteld is ’t genoeg.
Meer dan genoeg geweest, als ik weg loop, hoop, vertrouw op het verloop.
In een totaal anders beleefd, heeft het bovendien nooit echt iets opgebracht.
En toen ik dat bedacht besefte ik, dat het terugzien op je bankrekening een
ding is, nietszeggend, waar je eigenlijk niets mee kunt kopen, niet echt.
Onbetaalbaar is daar waar wij zijn, zijn met elkaar, onze bank bezet.

Het voelt alsof ik ontsnap uit een wereld die niet meer bij me past.
Een wereld die tien jaar later zo anders is, waarin ik ook anders ben.
Bij iedere stap stiller, soms stomverbaasd, verdwaasd en nu uitgeraasd.
In verder vooruit mag ik mooie stappen zetten, dankbaar voor de Liefste
om me heen die daar al die tijd zijn blijven staan, die met hun vuist op
tafel konden slaan. Juist op die momenten dat ik het niet aan kon.
Rijker dan ooit, de liefde voortdurend over me heen gestrooid.

Het blijkt een optelsom en na al die jaren reken ik het goed ♥

Vertrouwen

17 januari 2017

Op allerlei manieren probeer ik alles, eigenlijk alleen omwille van toen.
Als ik heel eerlijk ben, wil ik het niet meer, kan ik het niet meer opbrengen.
Ik kan niet begrijpen, wil het niet weten, kan niet vergeten, achterna gezeten.
Zo voelt het als ik niet meer voldoe aan, sta ik zonder stil te staan, achteraan.
Eigenlijk stond ik daar al die tijd al, ik kon mijn vinger er niet op leggen.

Ik vond het moeilijk om het hardop te zeggen, aan mezelf toe te geven.
Waar was die ander in mij gebleven, waarom laat ik het zo moeilijk zijn.
Kan ik niet doen, doen zoals ik altijd deed, het doen zoals wordt verwacht.
Overal komen de twijfels vandaan, als ik probeer stevig te blijven staan.
Als ik word weggezet als iemand die ik niet ben, ken, niet wil kennen.

En toch ben ik dat ook, ben ik blijven staan zonder er in mee te gaan.
Nee, dat is wat ik voel en steeds weer bedoel als ik het niet meer zo kan.
Zelfs niet om wille van toen, ik besef dat ik het nu anders wil doen, zo voel.
Ik wil er zijn, luisteren naar, met gevaar voor eigen leven, niet opgeven.
Omdat ik mijn kind in zijn beleven een stem wil geven, hardop. Stop.

Geraakt in onnodig moeilijk gemaakt, bij voorbaat allemaal verloren.
In gehard, volledig verward, in bang op stang gejaagd, de tijd vertraagd.
Het geruis weggejaagd, vervaagd, alle emoties in het vertellen vertaald.
Ze waren er niet zomaar, ik voelde het toen ook, in allang achterhaald.

De mouwen opgestroopt, er op gehoopt, we mogen weer vertrouwen.
Het opbouwen, steen voor steen, met alles, iedereen, om ons heen.
We hebben de sleutel allemaal in handen als het ergens over gaat.
Als we vroeg of laat loslaten en in de gaten hebben waarom.

Vertrouwen, vertrouwd, vertrouw als je echt van iemand houdt ♥

Oud & Nieuw

1 januari 2017

Opeens is het tweeduizendzeventien na een dag van overzien,
er zijn als ons mannetje ’t jaar letterlijk en figuurlijk uitkotst.
Met een verandering in planning waren we zomaar met vier.
In het hier en nu, samen, in beamen dat ‘t geen leuk jaar was.
Geen leuk jaar ondanks zoveel leuk, in een deuk, dingen doen.

Terug willen naar toen, toen het zoveel makkelijker leek te zijn.
Hoe fijn is het dan te weten dat het eigenlijk niet zo was, nu wel is.
Gezinsgesprekken zorgen er iedere keer voor dat we door kunnen.
Dat we weten waarom en dat stom veel stommer had kunnen zijn.
Er doorheen zonder dat het meteen herstel en zie-je-wel laat zien.

Het was voor ons een jaar waarin we mochten ontdekken tot waar.
Een jaar van luisteren naar elkaar, iedere keer opnieuw, in nauwgezet,
in goed opgelet, wel of niet aan zet zijn, een jaar in klein en kleiner dan.
Nooit eerder waren er zoveel tranen, in machteloos, boos, bezorgd.
En nooit eerder voelde ik me zo alleen, moest ik er dwars doorheen.

Ik kijk om me heen, dankbaar voor alles, voor iedereen, voor alleen.
Er doorheen, om nu aan de andere kant weer boven te kunnen komen.
Te ontdekken dat dromen uit kunnen komen en allang uitgekomen zijn.
Door te blijven zoeken naar het goede in anderen vond ik het beste in
mezelf terug en kon ik er zijn, daar waar ik nodig was en wilde zijn.

Tegelijkertijd deed ik anderen te kort, ging ik ook te kort door de bocht.
Was het soms te ver gezocht, dichtbij gevonden, gedaan wat we konden.
Uiteindelijk is het vooral geluk hebben in een beseffen dat je het hebt.
En zo belanden ook wij vol vertrouwen in het nieuwe jaar, met elkaar.

G E L U K K I G N I E U W J A A R ♥

 

 

Storm & Strijd

18 december 2016

Misschien is dat wat ik voel, dankbaarheid voor storm en strijd.
Het mogen ervaren om te kunnen bedaren, bedoeld om te overzien.
Langzaamaan voel ik meer rust in dat wat is, is gebleven, een anders
beleven om het helder te krijgen, te bedenken waar ik nu naar toe wil.
Omdat het oud is laat het los, boos, broos, een voortdurend trekken.
Veranderen van richting, onwennig, eenkennig, in anders kijken.
Na moeilijk mogelijkheden zien en er een touw aan vast knopen.

In niet opgelet voor het blok gezet, blijkbaar zat ik weer te slapen.
Als het aan de logica voorbij gaat en allang niet meer op zichzelf staat
besef ik dat ik meega in de ruis die door angst ontstaat, nergens over gaat.
Ook al is dit niet aan mij en kan ik er niet bij, dan wordt het stil, stiller in mij.
Mijn leven, ons leven gaat een eigen leven leiden, ik ben het alsmaar kwijt.
Het kost tijd, ik kan niet vergeten dat het ooit anders, liefde voortbracht.
Liefde die rondloopt, hoopt, in zijn vinden en voelen verbind, verblind.

Als bang voordringt en voorbij gaat aan bijzonder, komt er gedonder.
Is er blijkbaar een wonder voor nodig om door te dringen en de dingen
te kunnen zien zoals ze zijn, water bij de wijn, werkelijkheid, het kost tijd.
Alle tijd om te ervaren, te vinden, verder te gaan, staan, gevonden worden.
In gevraagd, uitgedaagd, mag ik wat ik vind ook vinden, dat, zomaar daar.
Daar waar ik mag leren, proberen, participeren, uitspreken hardop.
Zo kan het dus lopen na hopen op, kop-op, het brengt ons ergens.

We zijn voorbij gegaan aan vertrouwen, hou-vast en houden van.
Aan vasthouden, vasthouden aan bijzonder, een wonder, dat wat er is.
En het is er allemaal, deuren die open gaan, een nieuw jaar met elkaar.
Mijn levenisleuk lijst die blijft bestaan, in nagenoeg niets mee gedaan.
Het is er nog, het is er altijd, als je kijkt, blijft kijken, ziet, wil zien.

Naast storm en strijd dankbaar zijn voor gezinsgezelligheid, alle tijd.
Een kopje thee dat nog warm blijkt en een handje M&M’s, iemand die
naar je om kijkt en voor niets en niemand wijkt omdat hij hoort en ziet.
Dat je geniet van een schoongewassen dekbed en er samen onderkruipt.
In de auto zit, onderweg ergens heen, samen, alleen, het volume voluit.
Een genomen besluit dat bevestigd wordt, kort na het tanken kunnen
bedenken dat je daar niet meer aan hoeft te denken, vooruit kunt.

Achterom lopen, ons huis, ons thuis zien, de kerstboom die staat.
Zomaar een bijzonder gesprek waarin ik heel veel herkenbaar hoor,
luisterend oor, geremd, gelijkgestemd, weten dat je nooit alleen bent.
Onverwachts vrij, even alle tijd voor mij alleen, de stilte om me heen.
Stapel boeken nog te lezen, bezoekers bij mijn minibieb, delen met
zovelen, dat het je niet meer kan schelen, niet echt, omdat, klaar.

Dansendansendansen, even nergens aan denken, een borrel, blij.
Vrij van veel, in losgelaten leuk weer voorrang geven, leven, beleven.
Woorden die stromen, bij jezelf komen, alles op ’t juiste moment.
1. Mezelf wat meer en het leven wat minder serieus nemen.  ✓
2. Rondrollen op een rollerskate baan à la jeugdsentiment.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, een tandemsprong met Olaf ;)
6. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
7. Burpee Mile in A’dam overleven. ✓ Overleefd.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken.✓
10. Als zijnde samen bejaard een cruise maken.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Tocht op een Tandem maken.
13. Koningskrabbels website wijzigen in leuker.
14. Samen met Maaike terug naar jeugdsentiment Texel.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Met Dion naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten in Tien.
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Is al gevonden ook ;-))
25. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
29. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
30. Tarot trucjes leren, cursus werken met Tarot volgen.
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Geschreven, een jaar lang. ✓
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
36. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
37. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
38. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
39. Meedoen met de Stadswild handstand variant.
40. Opruimreis maken in huis en hoofd. (ben onderweg)
41. Als Luisterkind werker aan de slag, bedrijfsnaam bedenken.
42. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 3, Kinderwens ✓
43. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam.✓ Magisch!
44. Iedereen op wie ik boos ben, ben geweest, vergeven.
45. Met Vriendin naar de Boekenmarkt in Deventer.
46. Een Reiki cursus doen.
47. Een mini-bieb in onze tuin parkeren. ✓
48. Een blotevoetenpad bewandelen. ✓
49. Naar het Flowing Lights Festival. ✓
50. Meer offline leven, laten, loslaten. ✓

Ver-Jaar-Dag

30 november 2016

Als je bedenkt hoe snel de tijd gaat en hoeveel tijd je verdoet.
Omdat je iets moet, doet en alleen maar daarom, het is zo stom.
Stom genoeg doe ik het ook, het vinden-van, omwille van de ander.
Toch voel ik nu vooral dat ik verander dat het me minder uitmaakt.
Minder raakt, als ik weet waarom ik iets doe, heb gedaan, als ik
de tijd neem om daar bij stil te staan, doet ’t er niet meer toe.

Vandaag zou mijn oma jarig zijn, 98 was ze dan geweest.
Groot feest voor ons maar voor haar was oud worden leuk
en oud zijn niet, niet zonder de mogelijkheid, de tijd, altijd.
Als ik aan haar denk is er een blijvende bewondering voor.
Door, een overleven, zonder de Liefde van haar leven.

En dan kijk ik om me heen, gezinsgezellig compleet.
Met elkaar, met iedereen om ons heen, zo samen.
Ik ben vooral dankbaar dat ze er nog mag zijn.
Al is het in klein, in een gesprek, tekening gemaakt.
Geraakt door hetzelfde voelen, het samen zijn en fijn.

Ondertussen begint het bij mij te kriebelen, ik ga tijd maken.
Tijd maken voor verder, verder vooruit en opnieuw een besluit.
In rekening houden met heb ik mezelf te lang in de wacht gezet.
Voortdurend op een tweede plan bedenk ik nu; is dit het dan?
Dit is het niet, dat ziet iedereen, in losgelaten, laat ik het zo.

Het voelt al anders, het voelt als bevrijd, geeft me weer tijd.
Minder gehaast, minder negatief en veel meer lief, leuk, laten.
Ik wil niet dat alles langs me heen raast, ik wil het ervaren van de
afgelopen jaren omzetten, voor ons allemaal, ik weet dat het kan.
En dan is het voor ons in ieder geval, geen verloren tijd geweest.
Geen feest toch is het goed geweest zo, het meegeven van veel,
dat wat ik vanuit de energie, ergens daar, deel, mag delen.

Ervaren om te kunnen bedaren, bedoeld om alles te overzien.
Misschien is dat wat ik voel, dankbaarheid voor storm en strijd.
Omdat het ons in de tijd en er aan gedacht dichterbij elkaar bracht.
Dat is waar ik aan dacht vandaag, traag en toch weer veel sneller dan.

Opnieuw is het de tijd die zoveel doet en in achteraf laat zien bovendien

Losgelaten…

26 november 2016

Tegenover elkaar staan, steeds verder bij elkaar vandaan.
Erachteraan omdat je denkt dat het niet kan, zo toch niet kon.
Ik verzon dat het niet zo was en toch was het zo, zo nodig vooral.
Elkaar niet meer zien en elkaar niet spreken, langer dan weken,
maanden, jaren, herinneringen bewaren aan goed en niet goed.
Het doet goed, laat je zijn, bij pijn, precies daar waar je het voelt.
Bedoelt om erdoorheen te kunnen gaan en te voelen, vooral.

Ondertussen staan we al die tijd al, allemaal aan dezelfde kant.
Willen we hetzelfde, we willen blijven staan waar we voor stonden.
Het liefst zonder verandering, een ding, doen omdat, doordat, daar.
Zo ver mogelijk bij elkaar vandaan, in voorzichtig dichterbij komen.
Blijven dromen dat het opeens, spontaan, zomaar, nee dat toch niet.
Omdat je ziet dat het zo niet werkt, onverwerkt, mogen werken aan.
Blijven staan en toch bewegen, vooruit, eruit, besluit, besloten.

In al die jaren heb ik besloten, besluit ik steeds om duidelijker te zijn.
Hardop naar iedereen om me heen maar vooral naar mezelf, in alleen.
Misschien is dat wel het meest moeilijk, aan en uit, het voelen tot waar.
Voor wat het waard is, waar en niet waar en dat dan zonder enig bezwaar.
Het met mezelf eens zijn, eerlijk zijn, open en oprecht in hardop gezegd.
Zichtbaar daar zijn de gevolgen van uit-elkaar en mijn gevoel van falen.
Naar beneden gehaald, betaald, achterhaald, op weg terug naar boven.

Geloven, beseffen wat je meegeeft, dat je meegeeft hoe jij het beleefd.
Jouw angst maakt misschien wel het bangst, los van wel en niet terecht.
Niet goed en niet slecht, levensecht, wachten op, stop, sta daar niet zo.
Een beleven, verweven, waar ik mee verder mag, mocht, uitgezocht.

Zien wat er gebeurd, meegesleurd met, een zet, zichtbaar daar. Maar.
Met elkaar, er voor elkaar zijn in eigenlijk nog klein en tegelijkertijd niet.
Als je als moeder ziet en mag zien, misschien is dit inderdaad het moment.
Mag ik, zal ik, kan ik hem loslaten, is het wel verantwoord, het antwoord op.
Ik weet het niet. Het moet, het doet als moeder van alles met je, hoort erbij.
Toch is er iets in mij dat de onrust niet helemaal weg kan nemen, omdat in
niet gehoord en onverstoord er uiteindelijk niets veranderd, niet echt.

Vertrouwd opgebouwd, in zelf-vertrouwen op, loslaten, losgelaten.
Nu pas heb ik in de gaten hoeveel stappen er in deze al wel zijn gezet.
In uit-elkaar moet je wel, gaat het te snel en heb je meestal geen keus.
Laat je sneller los dan je daadwerkelijk los kunt laten en ga je voorbij
aan allang verlaten, verloren, zelfs laten horen hoort eigenlijk niet.

Niets gebeurd voor niets en naast elkaar mogen we de stappen zetten.
In opletten, laten, wat is van mij, wat niet, je ziet, je hoort, wat je wil horen,
wat je niet wil horen, er in mee gaan, stilstaan, samen mogen we, alle twee.
Het blijft bijzonder als je in luisteren bij begrijpen komt en niet verstomd.
Als je mag zien, stappen kunt zetten, alleen en met iedereen om je heen ♥

Zevenzoveel

19 november 2016

Na honderdduizend nachtjes aftellen is ons meisje vandaag eindelijk zeven.
Een week lang korte nachten omdat ze niet kon en niet meer wilde wachten.
Zeven zijn en dan net zo oud als, je kan als zijnde zes niets liever willen dan dat.
Uitdelen, feestje, feest, slingers, stapel cadeaus, alle aandacht voor jou alleen.
En dan meteen drie dagen achter elkaar, daar kan niemand meer omheen.

Zeven klinkt ook voor mij veel ouder dan zes, het liefst hou ik de jaren tegen.
Meebewegen, bewogen, stilstaan en het anders kunnen zien, door haar ogen.
Het is heerlijk om te zien, dat ze huppelend naar school gaat maar ook hoe ze
stilstaat bij dingen die er toe doen, altijd tijd voor nog een knuffel, nog een zoen.
We laten met jouw groter groeien het klein en overal bij mogen zijn achter ons.
Het kleuteren, mee naar de klas en achterop de fiets, zijn verdwenen in niets.
Ook aan optillen en dragen ga ik me niet meer wagen, iets met spierballen.

Een meisje in een mannenhuishouden, volledige versterking aan mijn kant.
Hand in hand, wij horen bij elkaar, dat, voelbaar daar en je laat me bovendien
zien, dat alles zijn tijd kent, je doet de dingen enkel en alleen op jouw moment.
Het is ongekend als je dan toch, dat je niet zomaar en dat het dan ook klopt.
Je laat zien dat we tijd mogen nemen, elkaar de tijd mogen geven, altijd.

Bij een bezoek aan de bios blijkt ook daar een andere tijd aangebroken.
Trailerkijkend een keus gemaakt, we kunnen kijken naar vanaf zes, het werd
Hart Beat en alhoewel ik betwijfel of het helemaal opvoedkundig verantwoord
is zong ze hardop mee. Weken later zit het nog in haar hoofd. En in dat van ons.
‘Het voelt voorbestemd dat je bij me bent, het heeft zo moeten zijn’ Het klopt.
Klein, misschien wel te klein maar soms mag iets gewoon, zomaar, zo zijn.

Je kwam niet zomaar bij ons, zonder jou was ons gezin niet compleet.
Ik weet, jij hoort bij ons, bij mij, door jou komt bij ons alle liefde vrij.
Door te voelen wat we voelen, onze liefde, voor jou, van ons allebei ♥

LIEF

5 november 2016

Op een dag als vandaag, zijn mijn gedachten voortdurend bij jou.
Gemis, omdat het vandaag jouw verjaardag zou moeten zijn en niet is.
Alhoewel ik de tijd nog steeds terug zou willen draaien naar toen, de tijd
over zou willen doen, voelt het ook anders, is er een soort van berusten in mij.
Natuurlijk zou ik bij je binnen willen lopen om te kunnen proosten op het leven.
Gewoon weer even wij, jij, blij verrast zijn en ik help jou dan van het grootste
stuk taart af, grapgesprekken voeren, proosten op een jaar erbij, wij, in blij.
Bijzonder, blij, onze band, met van alles aan de hand, aan grenzen voorbij.
Ik had echt nooit kunnen bedenken dat ik je zou moeten missen, nu al.

Je verwacht de dood nooit zo dichtbij, zelfs al weet je door ziek zijn dat.
Ik had nooit gedacht, had verwacht en gehoopt, dat je dan toch, ofzoiets.
Het is zo ongrijpbaar, bij iedereen om je heen denk je dat de dood nog wel
even op zich laat wachten en laat je die gedachten blijkbaar niet echt toe.
Zelfs al weet je dat, dan nog is het ondenkbaar, raar, zo zonder elkaar.

Voor mij stond jij middenin ons gezin, jij was er, wat er ook gebeurde altijd.
Ik had nooit kunnen bedenken dat jij, in strijd, dat wij, wij samen, zo, voorbij.
Het verdriet is vervaagd. Het heeft me verwijderd van en dichterbij gebracht.
En het bleek voor mij tegelijkertijd het duwtje te zijn om de dingen aan te gaan.
Om moeilijk mogelijk te maken, mooi te blijven zien, de rol te zien die jij in mijn
leven altijd hebt gehad. Dat liet me begrijpen, mijn eigen vinden-van te vinden.
Meebuigend met mijn emoties gaf het me de tijd om verdriet vooral te voelen,
teleurstelling keer op keer terug te laten komen, te dromen, proberen, me te
verweren waar nodig, in overbodig. Ik leerde om het met mezelf eens te zijn.

Dichtbij, in mij, haar stem horen, verlies maar nog helemaal niet verloren.
Ik kan horen wat je zei, wat je zou zeggen, het behoeft geen uitleggen meer.
En dus heb ik in voortdurend verzaakt opnieuw, weer, de balans opgemaakt.
In geraakt, raak, maak ik enigszins rigoureus keus na keus, kan ik kiezen.
Iemand verliezen maakt je bewust, zorgt ervoor dat alles anders wordt.

Ik zie wat je me aanreikt, ik zie jou terug in de vrouw die op je lijkt.
De vrouw die me tegemoet loopt, steeds weer op het juiste moment.
Eigenlijk is het ongekend dat je er nog bent, het weten, nooit vergeten.
Weten dat en jou ontmoeten in de toevalligheden van het leven zorgt
er in heel even voor dat ik door kan. Mag vertrouwen op een samen.
Samen zijn, voorbij de pijn, potverdikkie en zo heel slecht bedacht.
Waarschijnlijk is er ergens iemand die er om lacht en laat zijn.

Gemis heeft van alles van me gevraagd en de tijd vertraagd.
En toch ben ik er nu ook dankbaar voor, dat ik hier en jij daar.
Tot hier laat me zien, het overzien, er opeens anders naar kijken.
Uitwijken, blijkbaar mocht ik ervaren, evenaren, bezwaren bezien.

In mijn gedachten bij jou vier ik het toch, pannenkoeken gebakken,
dichtbij om me heen, een borrel op jou, het is eigenlijk net echt.
En zeker geen slecht alternatief in lief, echt lief voor elkaar zijn.

Leef-tijd…

26 oktober 2016

De uitslag goed doet meer met me dan bedacht, het doet iets.
Het is niet niets, toch wil ik het ook niet groter maken dan het is.
Kwaadaardig weg gehaald, verteld en vertaald, op de uitslag gewacht.
Overweldigd door, ben ik vooral dankbaar voor bijzondere gesprekken
die ontstaan, opeens daar, een gebaar, een weten dat dit niet zomaar.
Ik kom hier goed mee weg, bedenk dat dat wat ik zeg, dus ook zo is.
Een beleven waarbij alleen en om me heen beide belangrijk zijn.

Beleven, vergeven, verweven, mijn leven in beweging, een ding.
Toch kan ik volledig vertrouwen op en ben ik daar waar ik wil zijn.
Ondanks de pijn, het gevoel van alleen zijn, in klein en groot, idioot,
het moeilijk, machteloos en boos, in gedachteloos is er een weten.
Een weten in mij en daar ga ik in doorgaan te vaak aan voorbij.

Stilstaan, ik stop, sta niet meer toe, al heb ik soms geen idee hoe.
Ik liet me beledigen en had het gevoel dat ik me moest verdedigen.
Terwijl het soms te belachelijk voor woorden is, gaat het dan toch mis.
Opeens wordt me duidelijk gemaakt dat het me raakt, ik me laat raken.
Een stap achteruit, gevoel voorrang gevend, berg ik bedenkingen op.
Iets in mij weet, hoe kan het dat ik dat vergeet als het belangrijk is.
Vroeg of laat kom ik er altijd wel weer achter, dat weet ik nu wel.

Illusies armer, ervaringen rijker, op mijn leeftijd is dat wat het is.
Voortdurend turend lijken de letters, waar ik ook kijk, veel te klein.
Mijn zilverkleurige uitgroei groeit, het litteken door de lijnen verstopt.
Het klopt, het is fijn om te ervaren, bedaren, ouder te worden en te zijn.
Uiteindelijk valt alles samen, kun je samen beamen en erom lachen.
Hakken uit de kast, vrij van last en lastig, leef ik in mijn tijd.

Wildwaterbaan

7 oktober 2016

Met van alles aan de hand, sta ik opeens wankelend langs de kant.
Er in meegesleurd, te veel, te vaak gebeurd en ik beland er middenin.
Alsof je in een wildwaterbaan wil gaan staan, alleen maar mee kan gaan.
Geen onder en geen boven, blijven geloven dat het ergens goed komt.
Nu kom ik langzaamaan weer boven, blijf ik zonder bandjes drijven.

Zonder overdrijven, wil ik, weet ik, kan ik nu weer helemaal blij zijn met.
In alle rust kom ik tot rust en kan ik alles van een afstand overzien, ik kan
het bovendien daar laten waar het hoort, al blijf ik het ook moeilijk vinden.
Een ander alle ruimte geven die je zelf, zo blijkt, ook meer dan nodig hebt.
Vinden, me opwinden, weten, vergeten, beleven, overleven en lastig.

Tot dat er in mijn gezicht een plekje verschijnt dat niet vrijwillig verdwijnt.
Een zeker weten, meteen, dit gaat verder dan, ik kan er niet meer omheen.
Kwaadaardig, ik herken, ben, kwaad zijn en aardig blijven, tegelijkertijd, altijd.
In eerste instantie zwijg ik, urenlang, bang, beduusd, bedacht, de weg kwijt.
Zonder enig gevoel van spijt, je voelt bedoelt, probeert, leert, laat, luistert.

Eigenlijk is het blijven hopen, niet willen dat het zo zou lopen. Als het dan
toch zo loopt kan ik in onverhoopt niet anders dan toegeven en het opgeven.
Opgeheven een andere weg in slaan, eerst een weg ver van mij vandaan om dan
langzaamaan weer dichterbij te kunnen komen in voorzichtig voelen tot waar.
Daar ben ik nu en ik besef dat ik daar wil zijn, zelfs al was dat niet mijn keuze.
Het is goed zo, voor nu, voor altijd, het doet er niet toe, niet is nooit kwijt.

Ontelbaar keer er aan gedacht, verwacht, totdat je er ineens om lacht.
Laten gaan, achter dat wat echt belangrijk is blijven staan, verder kunnen.
Inmiddels ben ik een rij hechtingen rijker, als ik 80 ben, ben ik incompleet.
En toch weet ik dat iets doen, dat toen en dat nu, er ook allemaal toe doen.
Ik plof op de bank met een glimlach om mijn eigen gedachten, ik kon
er op wachten dat er een achteraf zou komen en het kwartje valt.

Zomaar een mooi moment van stilstaan, dag wildwaterbaan.

Vakantie & Vrij

6 augustus 2016

Het is alsof ik doordraai in gedachten, ik kan er op wachten dat er iets ontstaat
dat protesteert. Ondertussen heb ik dan opnieuw geprobeerd om weg te kruipen.
Weg te sluipen, verstopt, weg van alles en iedereen, met alleen dichtbij om me heen.
Doen alsof het niet bestaat omdat ik er gek van word, kort door de bocht bedenk,
het niet wil weten, probeer te vergeten wat er is gebeurd en nog blijft gebeuren.

Tranen duw ik weg, ik zeg dat het goed gaat en als ik in de spiegel kijk weet ik
dat ik jok, een stok achter de deur is mijn Lief die het ook ziet, zegt en blijft zeggen.
Het voelt alsof ik nu alleen maar aan het afbreken ben wat ik eerder heb opgebouwd.
Vertrouwd laat ik gaan alleen dichtbij blijft bestaan, leuker kan ik het nu niet maken.
Mijn grenzen bewaken en weg van alle ruis, op zoek naar de rust in mezelf, in mij.
Naar blij, naar iets in mij wat mee-verstopt is, iets wat ik mis, weer wil vinden.

Steeds als ik denk dat ik er ben, ben ik er niet en daar pas ik me voor nu op aan.
Mijn levenslijst onder de loep genomen blijft Offline gaan staan, een wens dichtbij
een grens waar ik voortdurend aan voorbij ga. Dat besef ik als ik blijf stilstaan, stilsta.
Offline zijn in fijn, het hoeft niet eens helemaal wel of helemaal niet te zijn, wat maakt
blij, waar mag ik nu aan voorbij gaan. In vakantievrij ontdek, durf, doe ik het gewoon.
Met dank aan mijn Lief en lieftallige afwezigheidassistent, die is wel wat gewend.
Het zorgt voor een glimlach, een grijns, ik deins er niet voor terug, laat het zo.

Soms kan je maar beter zwijgen, hoeft niet ieder woord zijn zin te krijgen.
In gezegd en gezwegen, kan ik nu alleen maar afwegen wat het nog waard is.
Groot gemis en tegelijkertijd niet, omdat je ziet, genoeg hebt gezien, niet meer
kan zijn, in klein. Ik verdwijn niet maar ik schiet er nu niets mee op, stop omdat.
Ik stop met uitleggen, zeggen waarom, ik ben er nog wel, zal er ook altijd zijn.
Maar niet zo, niet meer, ik wil in open, oprecht en hardop gezegd verder.

Met een nieuw begin begonnen begin ik gewoon iedere keer opnieuw.
In offline zijn besef ik wat de wereld om me heen van me vraagt, verdraagt.
Soms is de werkelijkheid niet meer wat het was en dan is het vooral wat het is.
En dus doen we genieten, inmiddels gezinsgezellig compleet, van vakantie & vrij.
Compleet maakt completer, voelt zoveel beter, dat alleen al zorgt voor blij in mij.
Gezinsgezelligheid, incl. de nodige puber proberen strijd. Alle tijd, tijd maken.
In gezelschap van zon en regen, meebewegen, bewaren, staren en ervaren.

Vakantie & Vrij doet iets met mij, blij vraag ik een vakantieverlening aan ;-))

Vertrouwd ♥

23 juli 2016

Zeven jaar geleden, zeven jaar getrouwd, …onze trouwdag op Ibiza.
Met onze slippers in het zand, hand in hand, voelen dat het zo mocht zijn.
Dat gevoel overheerst en niet voor het eerst bedenk ik hoe bijzonder het was.
Wij samen, met elkaar, Liefde voelbaar daar, verwoord, vertrouwd, getrouwd.
Jij en ik, samen, gezinsgezellig opgebouwd, ik blijf bij jou tot jij en ik oud, zijn.
De rollatorrace heb ik dan allang gewonnen, een bijzonder begin begonnen.

Een begin begonnen toen we nog echtechtecht jong waren, het begon
met staren, schrijven, een kus, in levende lijve ondervinden, vlinders voelen.
Elkaar vinden in nodig, overbodig, verbonden, tot we echt samen konden zijn.
Achterstevoren, verkeerd om begonnen, toch bleek onze liefde sterker dan.
Het kan niet anders, voorbestemd, in ongeremd, geen houden meer aan.

Als ik in de hoogslaper klim, klim jij erachteraan, je blijft achter me staan.
Wat er ook gebeurd, je blijft in beeld, mooi en moeilijk gedeeld door twee.
Samen, samen beamen, beramen, beseffen dat het is wat het is en wat ik ook
beslis, nooit alleen. Alle ruimte alle tijd, zelfs in strijd, voor altijd bij jou in ’t krijt.
In voor jou vanzelfsprekend  is dat het niet, niet voor mij, ik weet dat het voor
jou ook zoeken is naar een weg. Met drie mannetjes cadeau voelt dat heus niet
altijd zo als ze puber proberen, zich verweren, bezeren, in het bezorgd zijn.

Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe dankbaar ik ben, te weten dat het
ook anders kan  zijn dan. Gestopt met zoeken, het vinden bij elkaar, bij jou.
Vandaag laat me stilstaan bij al die jaren,  in moeilijk is zoveel moois ontstaan.
Er van op aan kunnen, ver-trouwen, vertrouwd, vieren met vier, in het hier en nu.
In verlies, verlaten, verloren, weten dat wij niet voor niets bij elkaar mogen horen.
Weten dat we elkaar verstonden, nog altijd kunnen verstaan, ervoor blijven gaan.
Een vieren met vier, met elkaar eropuit, ik besluit, over en uit dat ik in een soort
van jubelstemming ben, te lang niet ben geweest, dus vandaag is het feest.

Jij en ik, wij, vrij, ik voel, ik voel van alles en jij bent mijn blij!

Blijtelling

10 juli 2016

In meegekregen ben ik de afgelopen jaren blijven afwegen, om uiteindelijk
ergens in het midden uit te komen, los van overkomen, dichtbij mijn dromen.
En daar ben ik nu, ein-de-lijk kan ik wel zeggen, het duurt altijd even maar dan.
Ik kan me dan ook vrolijk verheugen op drie-en-veertig zijn, bijna dan. Nu al.
Mee in alle clichés, het ouder worden geeft inderdaad meer rust en ruimte.
Dingen die al jaren bovenaan mijn lijstje staan, inmiddels kan ik het aan.

Om het mezelf makkelijk te maken heb ik daar van alles voor verzonnen.
Het is soms onbegonnen werk, alles bijhouden, onthouden. Het kan anders.
We zijn nu tenslotte vrij van veel, van alles waar we het hele jaar druk mee zijn.
Iedereen die iets wil, iets moet, mij laat moeten, laat doen, durven en denken aan.
Ik doe het niet, ik geniet welverdiend van wekenlang niet, niets, niemand, nergens.
Ergens komt het vast wel goed, het is nogal arrogant om te denken van niet heb ik
me door een van mijn meest dierbare vriendinnen laten vertellen, ooit. Toen.
Het liet me anders doen, durven, doorvoelen, doorzetten in goed opgelet.
Nu kan ik het leven echt ergens over laten gaan, mijn leven, ons leven.

Blij met jarig zijn, een nieuw begin beginnen met iedereen om ons heen.
Iedereen, nooit alleen, ondanks verlies en verloren, het is goed zo, voor nu.
Dankbaar voor klein en tegelijk groots, iets idioots, alles bij elkaar, daar waar
alles inmiddels bespreekbaar is, zelfs als dat helemaal geen oplossing brengt.
Het is fijn als moeilijk er mag zijn, als je ziet dat iemand alleen al moeite doet.
Goed ontmoet, als je het echt voelt, weet, laat weten, dan reken ik het goed.

Open staan voor, er op vertrouwen, blijven bouwen, bewegen, in balans.
Ik grijp mijn kans als die zich voordoet en de kans grijpt mij, dat maakt blij.
Wij, wij samen, samen vieren, gezinsgezellig compleet, iedere dag een cadeau.
En zo sluit ik twee-en-veertig zijn af, maf blijft het, ouder worden en ouder zijn.
Het is vooral fijn, dat ons leven weer zonder een protesteren wordt verlengd.
Dat het ons ergens brengt waar we willen zijn, de drie-en-veertig aangetikt!

Dochterdingen

6 juni 2016

Als ik naar ons meisje kijk, zie ik mezelf, in vlug, als zijnde klein terug.
Het kind in mij, het meisje dat ook nu nog altijd van alles vindt en voelt.
Mijn gedachten soms overspoeld met het verleden, bang, lang geleden.
Het kind in mij dat niet werd gehoord, waarbij het vertrouwen op voelen
zozeer werd verstoord dat ze verder ging met voelen zonder vertrouwen.
Het niet gehoord zorgde ervoor dat ik me niet meer liet horen, niet echt.
En het blijft voor mij nog altijd een gevecht, onterecht en dat weet ik nu.
Vertrouwen op voelen krijgt zonder pardon voorrang, ik ben niet bang.

Inmiddels kan ik het ook anders zien, misschien brengt het me meer
dan ik had durven hopen, alleen al dat ik naast ons meisje mag lopen.
Mee lopen op haar pad, dat ik haar nu kan geven wat ik toen nodig had.
Dochterdingen, herinneringen, onvindbaar ver weg gestopt en gevonden.
Weten dat het niet klopt, kan soms eindeloos op je deur blijven kloppen.
Het lijkt niet te stoppen totdat je stopt, stopt met zeggen, het wegleggen.
Luisteren naar het kind in mij, het meisje dat nog gehoord wil worden.

Dit alles bracht me bij bang, bang om opnieuw niet gehoord te worden.
Ik laat iedere keer weer truttige twijfels toe en hoe, het laat me uitleggen,
alles honderdduizend keer zeggen, vragen, totdat het me ein-de-lijk begint
te dagen en ik ongeduldig wordt, ik verdedig, verontschuldig, mijn lontje kort.
Tegelijkertijd heeft het me, in spontaan bedacht, bij mijn Koningskrabbels
gebracht. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen, zou delen met velen.
Dat ik zou ont-moeten, op handen en voeten verder zou komen dan.

Delen, spelen met de woorden die in mijn hoofd voorbij komen, dan
ontstaan er woorden en onzinnige zinnen, alleen al door te beginnen.
Soms heb ik geen idee wat ik ga vastleggen, wat ik eigenlijk wil zeggen.
Met een stapel haastig geschreven krabbels voor mijn neus lijkt het vaak
een onsamenhangend verhaal te worden, soms blijft het dat. Ook voor mij.
Als ik dit onder woorden probeer te brengen is het alsof ik puzzelstukjes pas.
Pas als het past, kan ik mezelf en alle anderen, het leven, beter begrijpen.
Het eist een plek op, in de opslagplaats van mijn gedachten om daar te
blijven wachten. Totdat ik er daadwerkelijk alle aandacht aan besteed.
Hoe vaak ik de deleteknop ook gebruik, uiteindelijk staat het er, dan
weet ik dat het klopt, alsof ik mijn eigen gebruiksaanwijzing schrijf.

Stapje voor stapje, een sprintjes getrokken, er overheen stappen.
In een stilstaan weet ik, zie ik, ik zie hoe dingen gaan, zijn ontstaan.
Soms blijft het ongrijpbaar dat je in dichtbij de dingen zo anders ziet.
Kan zien, misschien. Dat je er niet uit komt, verstomt, het je overkomt.
Je kunt niet meer verder denken dan, je kan alleen maar dat besluiten.
Binnenstebuiten gekeerd, geleerd, geprobeerd en bezeerd, verweerd,
verwacht, zacht, anders bedacht en in onverwacht toch omgekeerd.
Stilstaan bij, blij bedacht, lang gewacht en dan horen ze je toch.

Hand in hand, huppelend, mee naar blij en het meisje in mij.

Vasthoudend

24 mei 2016

Wachten op jarig zijn, een klein beetje lang duurt het inmiddels wel.
Broer en broertje gingen hem weer voor, toch hoor je hem niet. Nooit.
Hij ziet overal het voordeel van in, zijn verjaardag lang in het vooruitzicht.
Iedere keer begint hij er weer over en hij raakt er niet over uitgepraat, gaat
mee, regelt zelf, van elf naar twaalf zie ik hem langzaamaan veranderen.
En alles verandert met hem mee, dat valt niet mee maar ook niet tegen.
Meebewegen, in beweging, trok hij het afgelopen jaar een sprintje.

Een sprintje op volle snelheid, stoer, opboksend tegen zijn grote broer.
Hij laat zichzelf niet meer wegduwen, letterlijk en figuurlijk niet, hij ziet,
zal zien en misschien is dit wat hem goed doet, groter groeien, zich bemoeien
met alles wat er echt toe doet, goed zonder tijd rekken en zich terug te trekken.
Hij vindt zijn weg, wat ik ook zeg, met een beetje pech heeft hij je niet gehoord.
Dan gaat hij in onverstoord zijn eigen gang, duurt het lang, eindeloos geduld.
Eigen schuld, ik vond zelf altijd dat we zijn tijd moesten bewaken, wilde het
hem niet moeilijker maken dan het al was, omdat er meer is, altijd zal zijn.
Omdat zijn wereld werkt in klein, het voor hem niet groter hoeft te zijn.

Dat geeft hij ons iedere keer weer mee, tempo omlaag, in traag, trager,
niet alles hoeft per direct, zelfs niet vandaag, morgen is er ook, iedere keer.
Zo ziet hij meer dan wij met elkaar en is het antwoord vaak daar waar wij het
niet eens hadden bedacht, hij wacht, lacht, lacht het laatst, omdat het kan.

Twaalf jaar terug in de tijd, weet ik nog altijd precies hoe jij ter wereld kwam.
En hoe jij daar uitgebreid de tijd voor nam, zonder te bedenken dat. Hoe moeilijk
ik het ook had, ik wist dat. Ergens wist ik, dat het toen al, te snel. Toch kwam je wel.
Met jouw eerste adem, benam je de onze en als ik daar aan terug denk stromen de
tranen weer over mijn wangen, kan ik terugverlangen naar dat momentmoment.

Inmiddels zie ik je op eigen hoogte, opeens heel groot gegroeid, onze stoere vent.
Bijna klaar met de basisschool, op naar de middelbare kan hij, wil hij, niet wachten.
De school dichtbij, blij met zijn besluit was hij er, lang voordat we gingen kijken, al uit.
Een besluit, vastbesloten, hij wil nu meedoen met de groten, is klaar met het klein zijn.
Hij zou morgen ook best al dertien willen worden, met een sprintje over alle horden.
Stapje voor stapje, sprintje, stampvoetend, ik weet dat hij zijn weg wel zal vinden.

In dit stilstaan besef ik, je zal ons altijd verrassen en versteld doen staan ♡

Tiener-trots

16 mei 2016

Van Negen meebewegen naar Tien, een jaar waarin hij liet zien, kon zijn.
Een jaar waarin hij ons allemaal liet zien wat hij nodig had, mee op zijn pad.
Mee in moeilijk, veel moeilijker dan ik had gedacht en naar totaal onverwacht.
Door hem bedacht in een zeker weten, mee naar nooit vergeten en een ontdekken
dat luisteren, al is het voorzichtig fluisteren, je in gehoord brengt bij het antwoord.
Het antwoord, grip op onbegrip, begrijpen, weten dat je kind niet zomaar verzint.
Er willen zijn, weten dat, ook ik vergat, was het zat , het laat me niet los, de klos.
De klos met instanties die in eerste instantie niets doen, doen om het te doen.
Het doen zonder weten en zo blijkt, vergeten waar het uiteindelijk om gaat.

Als moeder ben ik blij dat ik met ons kleinste mannetje mee mocht lopen op
zijn pad, mee naar daar waar hij op zijn allerbangst met zijn angst in gevecht ging.
Het uitspreken bleek een ding maar voelen, doorvoelen het er steeds weer laten zijn.
De pijn, in klein zijn, kleiner dan, hij kan en hij vecht terug, met zijn rug recht, terecht.
Hij wil gehoord worden en gezien bovendien, in serieus genomen en er op terugkomen.
Een kind nog en toch blijkt hij heel goed te weten wat in deze goed voor hem is, wat hij
daadwerkelijk nodig heeft. Hij geeft niet op en ik stop met doen wat ik altijd deed.
Deed omdat ik dacht, deed wat van mij werd verwacht, mijn eigen verwachting.
Ook dat bleek een ding en zo ging ook ik er anders instaan, achter hem staan.
Daar blijf ik staan, omdat ik wil dat hij weet, niet, nooit, vergeet dat ik er ben.

Spannende stappen gezet, doorzetten heeft hem van bang naar baldadig
gebracht, daar zit je dan als zijnde moeder ook weer net niet op te wachten.
Baldadig & blij, keert het zich als bijna puber in positie ongetwijfeld tegen mij.
Lekker in zijn pak is het gedaan met mak, maakt hij er waar hij kan, het beste van.
En ik, ik bedenk enigszins traag dat ik na vandaag moeder ben van drie tieners.
Ga daar maar aan staan want alhoewel ik inmiddels ervaring heb opgedaan
weet ik dat het nu pas begint, met ‘omdat ik het zeg’ kom ik niet meer weg.

Ons mannetje volgt zijn eigen weg, het liefst met de bal aan zijn voeten.
Zonder dat moeten omdat het moet, hij doet zijn best om ons te laten weten.
Niet vergeten waar het uiteindelijk om gaat, dat het vroeg of laat, nooit te laat is.
Als we samen kijken naar het moment waarop hij geboren is, weet hij, weet ik
dat dat het is, dat het altijd weer mogelijk is als het gaat over groot gemis.
Het gaat over kwetsbaar durven zijn, de lijm die ons bij elkaar houd.

Moeder & Meer

8 mei 2016

Wekenlang in jubelstemming, met dank aan een blijvend baanbestaan.
Het laat me stilstaan bij veel meer dan, niet alleen het behouden van, ik kan
het achter me laten, laten gaan, ik heb in gaten wat het allemaal met ons deed.
Met mij doet. Als ik naar mij werk rij word ik serieus blij, van er naar toe kunnen.
Weten dat het bij me past, dat ik in mijn werk als planner, kenner iets kan doen.
Net even anders dan thuis, even weg uit ons eigen kinderdag- en nacht verblijf.
Weer plannen kunnen maken, het liefst schreeuw ik van de daken, zo blij!

Als moeder van vier blijft het een uitdaging om tijd voor mezelf te vinden.
Me niet op te winden als opruimen in de opslagplaats van mijn gedachten
te lang op zich laat wachten, de balans vinden, ergens, in beweging blijven.
In spontaan trek ik dan mijn skates aan om even met mezelf op pad te gaan.
Alleen, tussen de weilanden, rij ik onder de meest prachtige luchten door.
Wind mee, wind tegen, regen, ik hoor, krijg de antwoorden aangereikt.
Hoofd leeg, ik word daar zoveel leuker van, vraag maar aan mijn man.

Nu ze groter groeien mag ik leren om me er minder mee te bemoeien.
Een uitdaging als je het mij vraagt, een uitdaging die me vooral uitdaagt
om niet ongevraagd te vinden van en mijn vinden van voor me te houden.
Het is zoeken naar wanneer wel en wanneer niet, totdat je inziet in hoeverre
je daadwerkelijk nodig bent, soms is het genoeg dat je er bent op dat moment.
Soms is het zelfs nodig dat ik even de allerstomste en domste moeder ben die
er op de hele wereld bestaat, dan gaat het hard tegen hard en dan win ik.
Tegelijkertijd is het bijzonder om te ontdekken dat ze me waar nodig en
vanzelfsprekend ook in een totaal overbodig altijd weten te vinden.

Te weten dat je er als moeder iets van vind is voor ieder kind belangrijk.
De daadwerkelijke belangstelling brengt het mooiste in ons naar boven.
Geloven in elkaar, vertrouwen, op elkaar kunnen bouwen, boos kunnen zijn.
Daar op terug komen en laten zien dat ik als moeder ook maar een mens ben.
Een mens, een meisje, nog niet eens zo lang geleden, ik heb als mens en meisje
heel veel dingen vermeden en te moeilijk gevonden, totdat ik moeder werd.
Alles werd anders, er is nu niets belangrijker dan, je kan, je gaat, terug naar
toen, het precies zo of juist heel anders doen omdat je weet, niet vergeet.

Als moeder en meer mocht ik leren luisteren, wil ik luisteren, zelfs al is het
voorzichtig fluisteren, echt luisteren zonder oordeel en bedenken dat, wat als.
Blijven staan, laten gaan, geloven in een werkelijk weten en hun waarheid, altijd.
En beseffen vooral, dat ik er in deze helemaal niet toe doe, al weet ik soms niet hoe.
Hoe het nu in moeilijk tot een goed einde kan komen, in de buurt van mijn dromen.
Mijn dromen waarin ik het in harmonie voor me zie en bijzonder wint van bang.
Waarin belangstelling er niet in een opwelling maar daadwerkelijk is, daarom.

Moederdag, ik ben dankbaar dat ik een mens, meisje en moeder mag zijn.
Inclusief ontbijt op bed en in het zonnetje gezet letterlijk en figuurlijk.

Verstandhouding

26 april 2016

Moeder worden, moeder zijn, van heel klein naar groot, groter dan.
Hij is vandaag v i j f t i e n… inmiddels kijk ik omhoog als ik hem wil zien.
Dan zie ik zijn grijns, in een ondeugend, zich verheugend op dat wat ik
niet eens wil weten, steeds vaker verstopt achter een stoer stoïcijns.

Als ik ongestoord naar hem wil kijken, mag ik nog steeds eerst zijn
eeuwig en altijd willen stoeien ontwijken. Een stoeien waarin ik het
bijna afleg, wat ik ook zeg, hij probeert het, iedere keer weer opnieuw.
Ik heb het hem al honderd keer vertelt, de regels bijgesteld, bedacht
dat hij dan rustig even wacht op iemand die net zo groot is als hij.

Het helpt allemaal niet, je mag als moeder blij zijn dat hij je nog ziet en
wil zien, misschien moet ik stoppen met bootcamp en op kickboksen gaan.
Alhoewel zijn achter de meisjes aan ook mijn redding kan zijn, er is inmiddels
versterking aan onze kant, een meidenmeerderheid is een kwestie van tijd.
En ik heb alle tijd en ik weet bovendien dat hij nog altijd kietelkansloos is.

Ondertussen moet ik opletten met dat wat ik schrijf, ervoor zorgen dat ik niet
overdrijf omdat hij zich ook al in mijn krabbels weet te vinden, er iets van vind.
Wijze woorden, weten hoe het werkt, bromt wat, gromt wat en hij heeft daarvoor
maar een beperkt aantal woorden nodig, te lang stilstaan blijkt nu echt overbodig.
Het is soms uitvinden en aanvoelen tot waar, wel willen stoeien en je er vooral
niet mee bemoeien, luisteren naar, ja maar, niet willen horen, nee, geen idee.
Loslaten en vasthouden, altijd, in tijd van strijd, op zijn tijd en tegelijkertijd.

In loslaatlastig laten, soms heb ik dat te laat in de gaten maar dan helpt hij
me herinneren aan, ontstaan de gesprekken spontaan, dan laat ik hem gaan.
Er op terug gekomen, het mag ons overkomen, daar kunnen we nu van op aan.
Een al dan niet verstandige houding die goed voelt, goed is bedoeld en bedacht
vanuit een vinden van, vinden dat het anders kan. In vertrouwen, opbouwen,
beleven, verweven, vergeven, overgeven, voorleven, geven en nemen.

Er komen zoveel herinneringen boven, ik kan eigenlijk amper geloven
dat hij nu vijftien is en ik het serieus, zo heel kort geleden nog maar, was.
In een tijd dat ik pas ontdekte wat hij nu allang weet, toch vergeet ik niet
hoe het was om vijftien te zijn, om te ontdekken wie je nou eigenlijk bent.
Dat je de wereld op jouw manier verkent, verkennen mag, iedere dag.

Maar eerst vandaag, te beginnen met opstaan en zijn ontbijt op bed,
waarop hij net als andere jaren zijn zinnen heeft gezet, zijn zusje zingt
het allereerste couplet en zo is de toon voor deze dag al meteen gezet.
Ik geniet vooral van zijn grijns en groter groeien, probeer hem daarin
niet te vermoeien, als ik niet oplet is er zo weer vijftien jaar voorbij.

Eigenaardig

21 april 2016

Waarom blijf ik in onrechtvaardig altijd aardig, vind ik dat ik aardig moet zijn.
In klein kreeg ik dat mee en ergens vind ik dat ook oke, volgens mijn oma vang
je de vliegen met stroop, toch hoop ik dan niet dat ik met stroop gevangen word.
En als ik kijk naar alles op mijn bord, besef ik dat dat wel degelijk zo is, is gegaan.
Het ontstaan van truttige twijfels, in mij, in opkomen voor, ik heb het nu door.

Ik kreeg het mee, in gedwee en angstvallig zijn, klein, kleiner dan dat.
Maar vooral in een niet weten, wat wel en niet klopt, verstopt en veilig.
Er heilig van overtuigd dat het was zoals het was, terwijl het anders voelde.
In moeilijk sprak ik het niet meer uit, nam ik liever niet, nooit, een besluit.
En ik kan er niet over uit dat het duurde tot nu, dat ik zoveel tijd nodig had.
Check, dubbel check, ik lijk wel gek dat ik het dan niet gewoon probeer.
Dat ik me verweer, mezelf verwijt en zo ontzettend kwijt ben geraakt.

Ik besluit het over een andere boeg te gooien, de middenweg te zoeken.
Als ik ergens wat van vind, mag ik er iets van vinden. Zo deel ik mijn verhaal.
En dan blijk ik er helemaal niet alleen in te staan, we ervaren dit echt allemaal.
Het sterkt me en eindelijk weet ik nu het antwoord op mijn vraag, de vraag die
ik hier bijna wekelijks stel; Zijn zij gek of ben ik het? Ik ben het dus niet.

Zie je! Het duurt op mijn leeftijd gewoon even voordat je het ziet, kan zien.
Een kwestie van inzoomen, benoemen en begrijpen, al is het onbegrijpelijk.
Ik ben me bovendien bewust van alle inzichten, me richten op, zichtbaar zien.
En misschien, nee niet misschien ik weet heel zeker dat ons mannetje me dit
mocht laten zien. Een voor mij meer dan mooie spiegel, opkomen voor jezelf.
Het laat me anders doen, meer op mezelf vertrouwen, weten op wie ik kan
bouwen, dat ik mag rouwen, dichtvouwen en dichtdoen. Dankzij toen.

En dus ben ik onaardig maar wel rechtvaardig in een opkomen voor.
Soms weet ik niet wat ik hoor, ben ik dat, kan ik dat wel, de rebel in mij.
De verandering is voelbaar daar, het is klaar, het is goed, het is nu voorbij.
Met een helpende hand en heldere handvatten kan ik het nu ook bevatten.
Opeens valt alles samen, zie ik het antwoord op al mijn vragen, begint
het me eindelijk te dagen. Had ik het lef maar veel eerder gehad.

En zo brengt alles wat samen komt, me bij een blijvend baanbestaan.
Nietsvermoedend kwam ik vandaag op kantoor aan, mijn bureau versiert
met slingers, ik weet even niet wat ik hoor…dat wat ik zo graag wilde horen.
Beduusd en blij volgen er ontelbaar emoties op rij, eindelijk vrij, van veel.
Met dit baanbestaan kan ik er van op aan en eindelijk verder gaan waar
ik was gebleven in een anders beleven en in mijn eigen aardig.

Veranderding

1 april 2016

Gevangen in gedachten kon ik er op wachten, in een stil, zijn.
Wanneer ik stop met dat wat ik doe laat het me toch nog niet los.
Toch wil ik ook niet terug, ik wil niet meer terug naar hoe het was.
De kring kleiner gemaakt, het maakt me duidelijk waarom ik vind.
Waarom ik niet meer in eensgezind verder kan, ik kan het niet.

Het verdriet stop ik weg, totdat ik het hardop zeg en dat wat
is gebeurd niet meer weg te denken is, gemis in alle hevigheid.
Ik zou de tijd terug willen draaien en tegelijkertijd absoluut niet.
Het helpt als je ziet en kunt inzien, alle tijd en alle ruimte, dat dat
soms nodig is, om je bewust te laten worden van een te groot gemis.
Met dat wat ik nu weet, weet ik dat je uiteindelijk ook vergeet wat
er niet meer toe doet. Niet omdat dat moet maar omdat het kan.
Omdat ik het kan, ik kan het laten en weer open staan voor.

En dan volgen er ontmoetingen in gelijkgestemd en in ongeremd.
Weten dat het soms is voorbestemd, dat het zo gaat, in vroeg of laat.
Dat zelfs gemis niet alleen dat is, het gemisgevoel heeft ook een doel.
In mij, dichtbij, haar stem, wat ze zei, zou zeggen, terug naar heel klein.
Terug naar toen, naar iets, niets, alles, meer kan ik er niet van maken.
Ik kan er niet langs, niet omheen, soms weet ik het meteen en soms
duurt het een eeuwigheid totdat. Zien wat ik had en heb, hebbes.

Er is ruimte voor spontaan ontstaan, kunnen gaan, we komen er aan.
Anders dan gewend staat Agenda nu niet meer helemaal vol gepland.
Steeds vaker staat er een, inmiddels wel bekend, kruis door ons weekend.
We vervelen ons geen moment, nemen de schuur in onze opruimreis mee.
Bewaren, weg, geen idee, enigszins vertwijfeld neem ik afscheid van Ali II.
Symbolisch geef ik haar ietwat kapot weg, wie erop wil fietsen heeft pech.
In alle rust krijg ik alle ruimte, kan ik de ravage overzien en het voor zijn.
Er is geen speld meer tussen te krijgen, ik kies voor klein, kleiner dan.

Verandering blijft een ding en het leven komt er steeds weer op terug.
Het gaat me te vlug en tegelijkertijd kan ik niet wachten op, hoop ik op.
Hard op, gooi ik mijn gedachten op een hoop, het helpt vast te weten dat.
En misschien ook niet, wetend dat je het in later, nooit te laat, wel ziet.

Het hoeft niet vandaag, morgen mag ook.

Vallen en Zijn

14 februari 2016

Ons jurkje te kort, te klein, toegeven dat het niet kan, dat we geen zestien meer zijn.
Zo begint het, ook dit jaar zijn we weer te laat en blijken onze pakken niet op voorraad.
Trekken we een sprintje over straat achter de postbode aan als ons pak eindelijk komt.
Met twee beenwarmers bij mijn schoonmoeder naar binnen en een rokje naar buiten.
We besluiten dat het goed is zo, lang genoeg op karnavalskriebels gewacht, we gaan.

We beginnen vroeg, schuiven aan, dankbaar dat terugkerende tradities blijven bestaan.
Uiteindelijk staan we bepakt en bezakt, wimpers geplakt, tevreden met elkaar in de kroeg.
Een vrolijk weerzien, een opnieuw ont-moeten, vertrouwd, vieren, klieren, koukleumkoud.
Gekke gesprekken ontstaan, we dansen, wringen ons door de menigte, achter elkaar aan.
Het is heerlijk om er ieder jaar weer even samen op uit te gaan, even niets meer dan dat.

We laten gedoe en dingen even niet meer bestaan en dat gaan we nog veel vaker doen.
Tijd vrij maken voor elkaar, voor samen, een gezin zijn, niets meer en niets minder.
Ons huis heeft de opruimreis overleefd, herinneringen, hou-vast, vrij van last.
Door op te ruimen komt er in alle opzichten ruimte vrij, ik voel me vrijer dan.
Ik kan nu anders kijken naar, met elkaar en alleen, met dichtbij om me heen.
Zonder uitleggen, het niet hoeven zeggen, begrijpen, begrepen, gelijk, meteen.
Juist op deze dagen, dag na dag, herinneringen aan, stilstaan..ongrijpbaar daar.
Als iets in mij stil valt en tegelijk voortleeft wat ze zei, zou zeggen. Dankbaar. Maar.

Ontdekken dat de Liefde groter is, dat ik het nu heel anders ervaren kan en mag.
Zien wat ik niet zag, alles anders dan eerst, een leven waarin het voelen overheerst.
Als het anders loopt dan gehoopt is het gevoel niet zomaar weg, wat ik ook zeg en zei.
Onze kinderen, het bewijs van toen een ware liefde, stilstaan na al die jaren, stil in mij.
Na het uit-elkaar-gaan hield ik vast aan ons patroon, gewoon houvast, houden van.
Jaren van proberen, van verwacht, gewacht, nooit gedacht en kunnen bedenken.
Met vallen en opstaan, kon ik gaan, staan waar ik nu sta, mijn gevoel achterna.

In onverwacht, nooit gedacht, lacht het leven me weer stralend toe en hoe!
Het houden van behouden en toch liet ik los, kwam ik eindelijk los, kon ik laten.
Nu pas heb ik in de gaten wat het allemaal met me deed en doet, als moeten moet.
Ik mag, kan mijn eigen pad bewandelen, handelen zoals ik niet, nooit eerder deed.
En ik mag er zijn in een samen, waarbij we beide kunnen beamen dat het echt niet
altijd makkelijk was en is. Maar de Liefde is er, in echt, oprecht, uitspreken, altijd.
Samen in samen zijn, een gezin zijn, samengesteld, bij elkaar opgeteld, sta ik nog
altijd versteld wat de Liefde voor ons heeft bedacht, met aandacht, er op gewacht.

Dat is waar ik vandaag voortdurend aan dacht, vier de Liefde elke dag ❤

Belangstelling

23 januari 2016

Omdat hij al die tijd niet werd gehoord…de gevolgen groot.
Het wel horen, willen horen, verstoord alles. Voor ons allemaal.
Terug in de tijd, hoor ik wat hij zegt, kan ik er niet meer om heen.
Meteen zoeken we allemaal naar de oplossing, hoe lossen we het op,
zetten we de situatie stop en gaan we vlug terug naar hoe het was.
Zelfs als blijkt dat dat allang niet meer kan, het onomkeerbaar is.

We kunnen alleen verder als we, met belangstelling, luisteren naar.
Met het gevaar dat we horen wat we niet willen horen en dat gebeurd.
In luisteren meegesleurd naar een beleven waar ik, al is ’t maar even, niet
wil zijn. De pijn, ons kind, ik kan niet eens uitleggen hoe moeilijk ik dat vind.
Ook in mij is iets dat in eerste instantie denkt, blijft denken, in oplossingen.
Na alle hoogslapergesprekken probeer ik het nog; ‘misschien kun je toch’
Terwijl ik weet, dat ik hem in oplossingen hoe dan ook moet dwingen.
Dat ik eigenlijk weer vergeet wat hij eerder, daarvoor, aldoor al zei.

Onvoorstelbaar. Daar waar ik het echt niet meer weet, weet hij het wel.
Bijna tien en is er geen twijfel over dat wat hij vindt, voelt en het waarom.
Lekker in zijn pak als hij mag zijn, zonder vinden van, de oordelen van velen.
Hij is te klein om het op te lossen en al te groot om hem niet serieus te nemen.
Eigenlijk is een kind dat altijd al, te groot om het als idioot van tafel te vegen.
In een helemaal niet opgelet praten wij veel te gauw over in plaats van met.
Opnieuw voel ik een volledig verzet als ik weer uit de hoogslaper klim.

Het liefst jaag ik ze allemaal weg en sluit ik de boze buitenwereld buiten.
Iets wat ik doe door me op te sluiten tot dat ik kan besluiten, heb besloten.
Ook ik ben er bang voor, vooral voor dat wat ik niet hardop hoor, mag horen.
Bang voor het oordeel van, het veroordelen van velen, toch wil ik het delen.
Zo brengt bespreekbaar me daar waar het me, in moeilijk gemaakt, raakt.
Hoeveel het er ook zijn, ze doen er niet meer toe als het belangrijk is.

En nu wil ik rust, ik berust in dat wat is, ik vergis me zeker weten niet.
Je kunt dan twee-en-veertig zijn maar soms duurt het even voor je het ziet.
Veel te vroeg klaarwakker, ga ik midden in de nacht als een malle naar beneden.
Ik draai de kachel op warm en in gezelschap van kopje thee & koekjestrommel
tikt deze tekst onder mijn vingers vandaan, ik kan mezelf weer verstaan.
Met het belang van de belang-stelling in beeld, gedeeld en gedaan.

Hou-vast

10 januari 2016

Als in een stroomversnelling ging 2015 aan ons, aan mij, voorbij.
Een jaar van veranderingen, dingen die onomkeerbaar zijn, een jaar
van loskomen en laten gaan, er staan, als vanzelfsprekend, samen.

Nieuw jaar, het begin begonnen al duurt ‘t even voordat ik er ben.
Vastbesloten ben ik, om een heleboel niet mee te nemen hiernaartoe.
Ik vervolg mijn opruimreis in huis & hoofd, het einde is eindelijk in zicht.
Het voelt goed om te geven, weg te geven en dingen opnieuw te beleven.
Soms twijfel ik even bij het terug gaan in de tijd, toch voel ik geen spijt.
Eigenlijk verdwijnt het en ook niet als je de herinnering bewaard.

Een jaar van voelen tot waar, tijd met elkaar en vooral luisteren naar.
Luisteren naar elkaar, alleen maar dat, omdat hij eerder niet werd gehoord.
Bang voor verstoord, doen wat hoort omdat ik het eigenlijk niet wilde horen.
In onze hoogslapergesprekken is van tijd rekken geen sprake, er is veel meer.
Veel meer dan. Ik kan meer leren van, dan andersom dus kom ik erop terug.
Als je kunt kiezen uit twee keer liever niet, kun je alsnog een keuze maken.

In hopen op misschien, wilde ik het niet zien, niet inzien maar ook niet zo zijn.
Uiteindelijk hak ik knopen door, ik zie, zeg, weet de weg en volg mijn eigen pad.
Het inzien met uitzicht in het vooruitzicht, uitgestrekt over de jaren van ervaren.
En weg zijn mijn bezwaren, ik weet en vergeet nu niet, nooit meer, waarom.

We bewaren herinneringen en houden vast aan dat wat belangrijk is.
Herinneringen aan onze Bieb en het bieb-sluit-besluit, onze bieb is dicht.
Een volslagen be-lache-lijk bericht, dicht, ik kan er nog steeds niet over uit.
Toch is het ook een mogelijkheid om iets nieuws te proberen, met dank aan
en hulp van kan ik mijn eigen mini-bieb met boeken, in onze tuin parkeren.
Zo kan en wil ik in een anders beleven mijn boeken gaan doorgeven.

Vasthouden, houden van, hou-vast ik hoop dat dit jaar ons blij verrast.
*werkt enthousiast momentmoment mogelijkheden bij*

1. Mezelf wat meer en het leven wat minder serieus nemen.
2. Rondrollen op een rollerskate baan à la jeugdsentiment.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf ;)
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken.
10. Als we later groot zijn een cruise maken samen.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Tocht op een Tandem maken.
13. Koningskrabbels website wijzigen in leuker.
14. Samen met vriendin Maaike terug naar Texel.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Met Dion naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Megamassage meemaken
29. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
30. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Geschreven, een jaar lang. ✓
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
36. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
37. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
38. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
39. Tarot trucjes leren, cursus werken met Tarot volgen.
40. Burpee Mile in A’dam overleven. Overleefd.
41. Als Luisterkind werker aan de slag, bedrijfsnaam bedenken.
42. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 2, Levensbrug ✓
43. In 2015, 15 keer een X-weekend strepen in Agenda.
44. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam.
45. Opruimreis maken in huis en hoofd. (ben onderweg)
46. Met Vriendin naar de Boekenmarkt in Deventer.
47. Meedoen met de Stadswild handstand variant.
48. Een blotevoetenpad bewandelen.
49. Een mini-bieb in onze tuin parkeren.
50. Meer offline leven, laten, loslaten.

Altijd…

30 november 2015

Voor het eerst vieren we haar verjaardag niet en alhoewel het verdriet niet
overheerst omdat het goed is zo, is het toch raar vandaag zonder bij – elkaar.
Zonder bij elkaar komen, zonder kopje thee & taart, zonder oma die verjaart.
Geen knutselkleuren van te voren en geen chocoladeletter mee naar huis.

Na jaren niet meer jarig, best gek als je dan geen zeven-en-negentig wordt.
Tegelijkertijd is het goed, is er geen willen dat het anders is, ondanks het gemis.
Al denkt ons meisje daar anders over, tranen met tuiten, een beelden beschrijven.
Ze kan maar moeilijk bevatten waarom Oma de Koningin niet gewoon kon blijven.
Dat er geen bezoekjes meer zijn, dat tekeningen brengen niet meer hetzelfde is.
Een klein meisje, groot gemis, wel willen dat het anders is, herkenbaar daar.

Met elkaar, naast elkaar, ieder gebaar, ieder gesprek in een bijzonder ervaren.
Generatiegezelligheid, alle tijd en tijd maken, het bracht ons dichter bij elkaar.
Haar blij zijn met onze komst, haar hand op mijn hand, ik mis het gebaar, haar.
Deze dag laat weten en niet vergeten, voorbij, vandaag is iets even stil in mij.

Ondertussen vliegen de dagen, weken en maanden voorbij, met mijn hoofd
nog ergens in september tikt de kalender potverdorie december alweer aan.
Ga er maar aan staan met overal achteraan en zes-en-dertig suprises die nog
in elkaar geknutseld moeten worden. Gedichten dichten, werk verrichten en
een kerstboom achter het schot die op ons wacht, optuigen, te vroeg juichen,
gevolgd door borrels, bedenken, wie heeft dit in vredesnaam ooit zo bedacht.

Kan het volgend jaar wat meer verspreid, wordt het niet eens tijd dat we dagen
gaan verplaatsen, zodat we ons niet, op het laatste moment, zo hoeven haasten.
Nieuw jaar, we gaan de dingen anders doen, terug naar toen is geweest, klaar.
Alleen daar wil ik me mee bezig houden in de allerlaatste weken van dit jaar.

Met elkaar, alle tijd, tijd maken voor elkaar, altijd.

Belang-rijk

20 november 2015

Volhouden, vasthouden en vertrouwen op, het zorgt ervoor dat ik me beter voel.
Dat ik het helder heb, kan uitleggen wat ik bedoel, dat ik weet, niet meer vergeet.
Het is eindelijk voorbij, vandaag verandert iets in mij, meteen. Het valt op zijn plek.
Loslaten gaat vanzelf als je vasthoudt aan de dingen die echt belangrijk voor jou zijn.

Soms word je gedwongen in een keuze, kun je alleen kiezen uit twee keer liever niet.
Maar blijkbaar is juist dat nodig om er voor te zorgen dat je het daadwerkelijk ziet.
Het laat je zien wat je niet zag, niet wilde zien misschien omdat het bij jou lag.
Moeilijk laat je mogelijkheden zien en loskomen van veel. Een groter geheel
wordt zichtbaar alsof iedereen met elkaar heeft samengewerkt, het werkt.

Het blijft bijzonder om te kunnen zien, eigenlijk zou ik ze dankbaar moeten zijn.
De ander bewijst je eigenlijk een dienst door zo te doen, net als toen, net als altijd.
Bij mij duurt het altijd even, blijft het na honderdduizend keer geprobeerd, genegeerd,
en voorzichtig verweerd wachten op ’t moment dat iets in mij zich langzaam omkeert.
Dan kijk ik om en zie dat het al jaren bestaat, al jaren zo gaat en ik het zo laat gaan.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, waarom heb ik niet eerder, dat en nu wel.

Toch laat het me ook zien dat ik na niet opgelet meer dan mooie stappen zet.
Het laat me nu zien, zijn, er zijn, anders zijn, anders doen, terug naar toen, voordat.
Ik had mezelf serieus kunnen nemen maar ik liet me meenemen naar hoe het hoort.
Als moeder voel je te vaak een moeten, van moeite moeten doen voor iedereen om
je heen. Je zorgt in één moeite door voor alles en het liefst nu, gelijk, nu meteen.

Als moeder moet je dan ook juist de moed hebben, de moed er alleen te zijn.
Om er voor je kinderen te zijn en steeds te luisteren, te voelen wat er is en niet.
De tijd nemen, tijd maken, in de hoogslaper klimmen zelfs al is dat iedere dag.
Juist omdat je zag, omdat je ziet; er is iets, dan is niets belangrijker dan dat.

Gezien, ervaren bovendien wat volhouden, vasthouden, vertrouwen doet.
Aan mij gedacht in onverwacht, weten dat ze me niet zijn vergeten.
Dat laten afweten me niet wordt verweten, dat het is en mag zijn.
Geraakt, armen om me heen, mee, meteen, ik ben niet alleen.
Belang-rijk, wat ben ik rijk als ik om me heen kijk en zie.

Zes & Zo

19 november 2015

Versterking aan mijn kant, een klein meisje in een mannenhuishouden.
Zes jaar geleden alweer, met jou was ons gezin en gezinsgeluk compleet.
Ons meisje dat iedere dag weer straalt, het beste in ons naar boven haalt.

Veeltevroeg klaar wakker begon de dag met ontbijt in ons bed, haar wensen 
waren al op een lijstje gezet, ontbijtkoek met paté, kopje thee en Frozen koekjes. 
Stralend zat ze tussen haar broers in de koekjes te verdelen, het kado al uitgepakt. 
Genieten van jarig zijn, blij zijn, zich alvast verheugend op de grote stoel in de klas. 
Ze mag trakteren, uit het raam roepen en kaarsjes uitblazen alhoewel dat vorig
jaar ook best heel spannend was. Maar nu is ze zes, dan kan je bijna alles.

Zo zet ze stappen in een wereld die iedere dag een beetje groter groeit.
Ik zie een meisje dat opgroeit en iedere dag huppelend gaat, blij kan zijn.
Het liefst hou ik haar zo lang mogelijk klein, ik wil haar weghouden van pijn.
Weghouden van moeten, van moeilijk en haar de mogelijkheden laten zien.
Haar de ruimte geven waarin ze mag leren, mag proberen, waarin ze zich 
mag verweren, bezeren, omkeren en vooral ook nog echt klein mag zijn.
En zo kleutert ze dit jaar dan ook vrolijk verder in volledig vertrouwd.

Soms is de realiteit wat minder roze dan is het moeilijk ontdekken wat er is.
We voeren gesprekken over oma de Koningin die er niet meer is, over gemis.
Tranen met tuiten, een verkreukelde foto, een knuffel, niet meer willen loslaten.
Zo heeft ze in de gaten dat het leven soms even niet, dan zie ik puur verdriet.
Dan is daar de pijn, zijn er vragen en weet ik de antwoorden niet. Niet echt.

Een meisje dat met drie grote broers haar mannetje staat, er ook tegenin gaat.
Ze weet wat ze wil en waarom, grote broers zijn soms gewoon echt zo heel stom.
Het is voor haar niet altijd makkelijk om het bij te benen, te begrijpen waarom de
dingen gaan zoals ze gaan, ze voelt het aan en blijft onopgemerkt ook stilstaan.

Ik geniet van later-als-ze-groot-wordt gesprekken, dan is ze Elza en verandert ze
vreemde mensen die ze niet kent enzo in ijs, denkt ze, ze weet het nog niet zeker.
En ze gaat bij Gert & Ellen wonen en een klein poesje vragen aan Ellen haar moeder.
Nee dat weten ze nog niet maar dat gaat ze nog wel vertellen als ze ze dan weer ziet.
Ze moeten nu natuurlijk werken en als ze daar woont kan ze mooi Jack (de kat) eten
geven en als ik haar ga missen komt ze weer bij mij wonen, dat is handig zo dichtbij.
Uren kan ze vertellen over van alles en veel meer en ik geniet, geniet steeds weer.

Ik kan nog altijd, iedere dag bedenken hoe leuk ze is en hoe lief, liever dan dat.
En hoe fijn het is dat, dat we dit samen mogen en kunnen doen met elkaar.
Met elkaar in gezinsgezelligheid en strijd, weten dat, houden van, altijd.
Ze laat zien wie ze is, verbonden met een ieder waar ze van houdt
Volledig vertrouwend op vertrouwd, haar liefde oneindig groot ♡

‘While we try to teach our childeren all about life, they teach us what life is all about’

Voorbij…

5 november 2015

Vertrouwen op, weten dat, stap voor stap, voelen tot waar.
Met elkaar, daar, waar nodig is, in gemis en dat wat ongrijpbaar is.
Ongrijpbaar en toch is het daar, kijk ik er naar in het zien van mogelijk.
Mogelijkheden, door stil te staan bij het verleden en het nu te begrijpen.

Ondertussen vervolg ik mijn opruimreis, neem daarin mijn mailbox mee.
In gezelschap van kopje thee & koekjestrommel, verwijder ik de mailrommel,
rommelig en een stuk of tig mailtjes die er niet toe doen, nooit hebben gedaan.
Maar ook mailtjes waar ik niet aan voorbij wil gaan, omdat het stoort, zo hoort,
antwoord geven op een vraag en ik heb best wel een goede bui vandaag.

Ik voel dat het belangrijk is in het kader van voorbij en het geeft mij, ruimte.
Je weet het namelijk niet echt hoe het voor de ander is, in een anders beleefd.
En het voelt goed als je dan, in een beter laat dan niet, toch nog antwoord geeft.
Zo krijgt onuitgesproken niet de kans om in gedachten rond te blijven spoken.
In een lief-zijn laat ik weten dat ik na niet gewaardeerd, geprobeerd ook zie.

In een goede bui vandaag, terwijl het haar verjaardag zou zijn en niet is.
Een dag waar ik net als alle andere jaren weer tegenop zag, een dag van gemis.
Van willen dat het anders is, zou kunnen zijn, gewoon in fijn elkaar kunnen zien.
Met kopje thee en taart vieren dat ze verjaart, vrolijk vieren in een samen zijn.
Dat dat vandaag niet zo is, dat het niet meer zo mag zijn doet nog altijd pijn.

En alhoewel het gemis op deze dag niet te harden is, weet ik ook dat ze er is.
Als ik naar haar graf ga en daar zo sta voel ik haar dicht bij mij, eigenlijk is ze nu
dichterbij dan ooit, ervaar ik nooit dat ze er niet voor me is, een onwerkelijk gemis.
Ergens kan ik er gewoon niet bij, bij het graf de datum van vandaag te zien staan.
Stil. Staan. Stilstaan bij voorbij, vertrouwen op, weten dat, dichtbij ♡

Bang & Bijzonder

17 oktober 2015

En dan opeens is het klaar, klaar in denken, doen, durven, daadwerkelijk willen.
Het liefst zou ik gillen, gillen dat iedereen me met rust moet laten, los moet laten.
Mijn hoofd zit vol van veel, ik ben moe, wil nergens naar toe, niemand om me heen.
Ik besef meteen dat ik dit heb weggeduwd, dat ik alles-bij-elkaar steeds wegduwde, verafschuwde, ik mag, ik kan, ik wil, ik doe, kom op. Maar ik kom niet los. Niet echt.
Iets in mij wil doorgaan, niet te lang stil staan. Ik wil er niet echt aan, in geloven.

Door met honderdduizend dingen aan de hand, komt goed, het gaat, ging.
Ging niet. Het ging gewoon even niet, niet meer, meer kan ik er niet van maken.
Terwijl ik in mijn hoofd hoor dat het onzin is, geeft mijn lijf heel duidelijk anders aan.
Een gedwongen stilstaan, stilbaan bij gemis en dat wat er daadwerkelijk aan de hand is.
Natuurlijk kan ik omgaan met dat wat moeilijk is, energie kost en niet één-twee-drie kan
worden opgelost maar ik wil juist verlost worden van, ik mag, ik kan, ik wil dit niet meer.
En ik heb bovendien stappen gezet, goed opgelet, wat wel, niet en niets toevoegt.
Loslaatlastig, het laat het me niet los, ik heb het gevoel dat ik ergens iets mis.

Dit gaat ook over groot gemis, over dat wat niet uitgesproken is, over ondergedoken.
Onder de dekens weliswaar maar in de rode draad erdoorheen is het voor mij niet klaar.
Ik vind het ook moeilijk om me te laten horen, ik spreek het uit, in oprecht, hardop gezegd.
Maar er is ook een stilzwijgend, toegeëigend, verbod op vertellen, vertalen, vragen stellen.
Ook voor mij is het zoeken naar woorden, is het verwoorden van, niet zo vanzelfsprekend.
En ik kan het bovendien niet alleen, weet blijkbaar ook niet meteen het antwoord op.

Al denk ik dat vaak wel, ik wil niet bang blijven voor, ik wil duidelijk zijn, Bijzonder zien.
Ik wil er zijn als dat nodig is, weten dat ik me niet vergis, het graag horen als ik iets mis.
En zo maak ik een opruimreis door huis en hoofd, het lijkt onbegonnen werk maar het
voelt wel goed, doet me goed, het helpt me om bewust, bewuster en uitgerust te kijken
naar alles om me heen, naar alles bij elkaar en zo laat ik opnieuw veel verwacht los.

Ik kijk heel bewust naar alles waar mijn hart en hoofd van overstromen, van dromen.
Naar dat wat ons is overkomen, overkomt, wat er voor zorgt dat er in mij iets verstomt.
Als ik duidelijk wil zijn, hoe duidelijk ben ik dan. Benoem ik, wat ik zelf niet begrijpen kan.
Dat ik het moeilijk vind dat ik mijn broertje niet meer zie, dat hij hier ook al jaren niet meer
komt en dat het contact maken en het geen contact hebben voor mij verdomd moeilijk is.
Dat ik hem, ondanks alles en het rijkdomsbesef met mijn bonusbroertjes, nog altijd mis.
Ik wil en kan hier niet aan voorbij gaan, bij mij tikt gemis steeds aan, blijft het bestaan.

In de opslagplaats van mijn gedachten is de opeenstapeling van onderbroken,
onopgelost, niet-uitgesproken en het alles-bij-elkaar nog altijd ongrijpbaar.
Toch ervaar ik het nu anders, minder zwaar, omdat we het delen in een
Bijzonder met elkaar en ik vertrouw volledig op mijn voelen tot waar.

Weer-stand

25 september 2015

In een onverwachts ontmoet verandert alles, opeens staan we daar bij elkaar.
Het voelt alsof het zo mag zijn, alhoewel we er niet zijn zonder toch is het bijzonder.
Bijzonder om opnieuw te ontdekken dat we, al dan niet bewust, tijd rekken wanneer
dat nodig is. Dat ik me niet vergis als ik bedenk dat het niet zomaar zo moet zijn.

Mag zijn, als aan-de-hand zorgt voor weerstand, duidelijk maakt, iets aanraakt.
Dan kun je soms niet om afstand nemen heen, gebeurt er meteen van alles om
je heen dat het bevestigd maar je ook laat voelen dat het goed doet, ruimte geeft.
Als ik er nu op terugkijk zie ik, hoe ik het al die tijd heb beleefd, doorleeft, het
heeft me naast strijd en dat ik er aan dacht duidelijkheid en alle tijd gebracht.

Alle tijd om mezelf terug te vinden, er gewoon van te vinden wat ik er van vond.
Door mezelf alle ruimte te geven, te blijven staan, stapje voor stapje verder te gaan.
Verder op het pad dat bij mij past, enthousiast, ondanks het aanhoudende verdriet
om honderdduizend dingen. Door het na verdringen tot me door te laten dringen.

En nu, een nieuw begin waarbij we in gesprekken mogen ontdekken waar we
naar toe gaan, stil staan bij de Liefde voor elkaar, die er in voelbaar daar, altijd is.
Het aan voelen komen, open-deur-dromen die na jaren eindelijk uit kunnen komen.
We mogen een vorm vinden en voelen tot waar, met elkaar, naar een met elkaar mee.
Mee naar daar waar we willen zijn, in klein, groter dan omdat het, zo blijkt, toch kan.
Omdat we het na vinden van en een anders beleven toch een kans willen geven.
Een nieuwe kans omdat er altijd twee kanten zullen zijn, van jou en van mij.

Fijn, veel fijner dan elkaar niet meer zien, het is bovendien een stap vooruit.
Vooruit naar verder, verstaan, verandering van voelen, ik kan er van op aan.
Ik wil niet te lang stilstaan bij dat wat is geweest, niet meer terug te draaien is.
Dit is wat het is en daar mag ik, mogen wij, het mee doen, in terug naar toen
is er een weten dat het me van alles bracht door het loslaten van verwacht.

Van zomerzon naar herfsthuivering, tegenstribbelend van slippers naar sneakers.
Laag over laag, vest mee, paraplu niet vergeten, de zon laat het steeds vaker afweten.
Onderweg naar koukleumkou laat ook de weer-stand zich ook van een andere kant zien.
Ik voel in eerste instantie weerstand en verhuis het liefst per direct naar een warm land.
Toch brengt het mij ook bij binnenblijven, een bankbezetting met boek in de hoek
van onze bank, bij knus, kaarsjes aan, samen, samen zijn, op tijd naar bed gaan.
Mezelf kunnen verstaan, stilstaan bij, bewust worden van, ik mag en ik kan.

Stroomversnelling

5 september 2015

Woorden die stromen, binnen blijven komen als in een stroomversnelling.
Mijn Koningskrabbel op bestelling zonder dat het me enige moeite kost.
In vastgelegd wordt het bovendien opgelost, word ik verlost van veel.
Niet van dat wat blijft maar als je schrijft geeft dat duidelijkheid.
Het geeft me de tijd om me te laten raken, mijn ruimte te bewaken.
Zo kan ik mezelf de ruimte geven om heel even niet, nog niet en niets.
Van woorden die stromen, van open-deur-dromen en bij mezelf komen.

Ik neem afscheid van dat wat is geweest en nooit meer terug komt, ik neem
afscheid van alles, waarvan ik niet weet of het ooit weer een vorm zal vinden.
Tegenstribbelend, komt het zoals het komt maar dat is verdomd. moeilijk.
Onuitgesproken blijft door mijn hoofd spoken, het spreekt een taal die
ik niet kan verstaan maar waar ik onmogelijk aan voorbij kan gaan.

Het blijft ongrijpbaar, daar waar ik ben. Ik neem het voor altijd mee.
Tegelijkertijd neemt het leven mij mee, brengt het me overal en nergens.
De uitnodigingen, de te doen dingen, het moedermoeten het houdt niet op.
Agenda en ik zijn al weken volop in strijd over het verdelen van mijn tijd.
Toch ervaar ik vrijheid, het voelt als meer tijd hebben en overhouden.

Dit had ik veel eerder moeten doen, bedenken wat het mij brengt.
Het al die tijd laten bestaan, verder gaan zonder, het blijft bijzonder.
Ik hou energie over, echt, ik verover mezelf langzaamaan weer terug.
Terug in de tijd besef ik dat het mis gaat bij het negeren van, ik kan,
ik mag, ik wil, ik weet. Onthouden, voordat ik het opnieuw vergeet.

Ondertussen zie ik na vakantievrijzijn, heel fijn, vriendinnen weer terug.
We maken tijd voor kopje thee en koekjestrommel aan de keukentafel en
voor borrelen tot midden in de nacht, blij bedacht hou ik van onverwachts.
Gelijkgestemd, in niets geremd, alles kunnen zeggen, niet hoeven uitleggen
waarom, wanneer en hoe, zelfs veels te lang opblijven maakt dan niet moe.

De woorden die stromen blijven als vanzelf komen, de stroomversnelling,
blijkt in mijn leven een ding, ik duik, dieper dan, ik kom van de kade af.

Moedermoeten…

23 augustus 2015

Broodtrommel, beker, bedenken dat, keer vier, wie zijn er hier, wat moet mee, wat niet.
Hoe lang zal het duren, het glad vergeten, dat je het allemaal even niet meer overziet.
De mailbox die overstroomt met dagen, dingen, doen, ritme, regelmaat, regels,
realiteit, een te kort aan tijd terwijl ik juist zo dol ben op de vakantie-vrij-heid.
Het mag van mij eeuwig duren, het niets, op de fiets naar het zwembad, tijd zat.
Bikiniblij, de zon dichtbij, wie heeft ooit bedacht dat er een eind aan moest komen.
Nieuwe dromen, woorden die stromen, met de stroom mee, mee mogen, bewogen.

Het vakantievieren, ontspannen zijn, het fijn, uitgerust, maakt me bewust, van veel.
Bewust van dat wat ik deel en met wie en waar en waarom, als ik verstom, verdom om.
Er in getrapt, bijna, ik sta stil bij dat wat ik wil en bij niet, het is een voelen totdat je het ziet.
Ik ervaar strijd in een tekort aan tijd, omdat ik het gas niet loslaat, de rem niet kan vinden.
Verbaasd, het is niet er in getrapt, ik ben er zo over heen gestapt, in mijn eigen haast.
Doorgeraasd in een vol vertrouwen op, me echt niet kunnen voorstellen dat, dat.

Iets met haastige spoed, ik hoor het mijn oma hardop zeggen, honderdduizend keer
achter elkaar, het werd een zin zoals zoveel zinnen, vaak gehoord, vooral in verstoord.
En toch hoor ik nu wat ze me wilde zeggen en nog altijd zegt. In stilte kan ik het opnieuw
horen, hoor ik haar en met haar ook de anderen, die ik in een veranderen moet missen.
Het gemis overvalt me, overal, keer op keer, steeds weer, steeds een beetje meer.

Het gemis groeit groter, het is er altijd, al dan niet in strijd. Soms in een glimlach,
een hardop uitgesproken herinnering, een ding, doen, doorgegeven, heel even.
Dan is het niet alleen verdriet, dan is het veel meer, vooral een dankbaar zijn voor.
Ik kan door, het laat me zien dat het helpt om in tijd van verdriet, verdringen, als ik
het verdring, de kring kleiner te maken in geven en beleven, om het te doorleven.
In klein klopt het, krijg ik inspiratie en zie, het zien, het weer overzien, voor zover.

In balans en in beweging, het blijft een ding maar het voelt goed, beter dan.
Het is een weten dat ik op mijn gevoel vertrouwen kan en dat ik dan, verder kan.
Verder kan, houden van, humor, het leuk vooral leuk laten blijven en blijven lachen.
Ik vergroot het vrij zijn in, uit, stel niets meer uit, neem een besluit voortaan spontaan.
En moeilijk, moedeloos en moedermoeten mogen gerust aansluiten in de rij, achteraan.

Sprintjes, Stilte & Stilstaan,

19 augustus 2015

In gesprek, ontdek ik dat bijna alles op mijn leuk voor later lijstje iets toevoegt
aan gedaan, willen doen. In het tellen van de jaren willen we het vooral ervaren.
Bijzondere dingen, dingen die we in doorzetten en doen heus, best wel durven.
Het laat ons stilstaan bij nog nooit gedaan, soms maakt alleen voorbij ons blij.
We zijn een soort ‘zoek je grens’ gevallen, het galmt na jaren nog volop na.

Uitdagende uitdagingen die me laten stilstaan bij nooit gedurfd of bedacht.
Soms na lang gewacht en soms gaan we het aan zonder er echt bij stil te staan.
Meedoen met de Burpee Mile is daar een mooi voorbeeld van, daar gingen we dan.
Gewoon bedenken dat je dat heus wel kan en een Mile dat kon het probleem niet zijn.
Burpees zijn niet bepaald favoriet, daar lag duidelijk een uitdaging. Dus waarom niet?
Daarom, dat weten we inmiddels wel. Wat een hel! Heel heel heel veel Burpees, te veel.
Toch bracht het Stadswild warme onthaal, de Paleolunch en het finish-en, het allemaal.

Met opnieuw ingeschreven gingen we dit keer de Stadswild Silent Night Run beleven.
Begonnen in het Small Talk Café, hadden we ook dit keer geen idee. Lag de uitdaging
in Exercises & Suprises of in het stil zijn en blijven aldaar, kilometers achter elkaar?
We doen het gewoon, met elkaar, met humor, hopend op een happy end.

Rennen door de drukke straten van de stad, over de trambaan, over de pleinen,
door smalle straten, langs verlaten, om vervolgens weer in de drukte te verdwijnen.
Met maarliefst honderdtwintig mensen rennen we achter elkaar aan in Stadswilds wit.
Ik ontdek al gauw waar ’t um in zit, het is de stilte, het stiller dan stil zijn en fijn vinden.
Het is magisch, mooi ook om te ervaren hoe je in gebaren de stilte kunt bewaren.

Langs het water, over het water, met de klok, midden in de nacht, op steeds later.
We trekken sprintjes, staan even stil voor een workout, we zijn er allemaal stil van.
Luisteren naar de muziek onder het Rijksmuseum, spelen met vuur en verlichting
op het museumplein, er bij zijn, zijn, gehurkt in het gras, tekst in beeld, gedeeld.
Verwonderd, overdonderd, het doet iets met je als je het in een stil zijn ervaart.

Het ervaren, bewust, in stilte, in alle rust, tijdens het rennen, ren ik, ben ik, alleen.
Alleen in de oorverdovende stilte, zelfs met zoveel rennende renners om me heen.
Eindigen in het concertgebouw met yoga en klassieke muziek, ik besef, dit is uniek.
Alhoewel ik de yoga enigszins twistertergend onderga, klinkt de muziek nog lang na.
In een bijzonder beleefd is het steeds weer alsof het leven me zo aanwijzingen geeft.
De kracht van stilte, van gedacht, van gedaan, van de sprintjes, de stilte en stilstaan.

Bikiniblij!

14 augustus 2015

Inpakken en wegwezen, we sjezen gezinsgezellig compleet naar Frankrijk.
Het volume voluit, we zingen mee voor twee, wc rollen mee, een geweldig idee.
Rijdend achter elkaar aan, gaan we op bezoek bij (bonus)broertje werkend aldaar.
Na maanden zien we elkaar in Frankrijk terug en al is het maar voor even, in vlug,
het laat ons niet laten, in spontaan gaan, laten we het gaan, genieten we volop.

Als ik kijk hoe we gaan, met familie in een bijzonder ontstaan, zo met elkaar.
Het voelt vertrouwd, is vertrouwd, we hebben met elkaar echt iets opgebouwd.
Niet alleen onze gesprekken maar ook het grappen, genieten en gezellig samen.
Kampeerknus bezetten we met elkaar een caravan, opgestapeld, ingebouwd.
Vertrouwd laat mij vertrouwen op, op een bestaan van meer dan mogelijk.

Het is heerlijk even niets, niemand, nergens, in het gezelschap van zon.
Je zou willen dat je de dagen tot in de lengte en langlanguit, uitrekken kon.
Alleen maar bedenken welke bikini, welke glijbaan, waar de ligbedden staan.
Waar halen we ze vandaag vandaan. En dan nu nog een parasol, ik hol, hebbes.
Glijbaanglijden, opgeblazen banden mee, wildwaterbaan, hup erachteraan.
Stralend, bruinverbrand, niets aan de hand, hoofd leeg, hoofd helder dan.

Opeens kan je het dan ook weer overzien, zijn, zonder, ik verwonder, zie in
gedachten het meisje dat ik was terug, onderweg naar Frankrijk, uren die duren.
Terug in de tijd zie ik wat er was, is geweest, wat het mij uiteindelijk heeft gebracht.
Lang gewacht, verzacht verzaakt maar het is uiteindelijk de liefde die me raakt.
Voorzichtig vraag ik me af, of het er nog toe doet en hoe het nu verder moet.

Alle tijd geeft me duidelijkheid, het wordt voor mij duidelijk in het duidelijk zijn.
Het is fijn om achterover te kunnen leunen, zonder steunen op te staan, te gaan
Te bedenken waarom, waarom niet, alle tijd zorgt er voor dat je het weer overziet.
Vanzelfsprekend en ook niet, ik maak tijd om tijd te maken, me te laten raken.
Zo geeft alle tijd me de mogelijkheid, de rust en alle ruimte voor spontaniteit.

Ondertussen vakantievieren we vrolijk verder, nemen een dagelijkse duik in het
zwembad om het gevoel van vrij, onbezorgd en blij zo lang mogelijk vast te houden.
Ons Meisje zit dit jaar op zwemles en verzameld de gekleurde knopen op haar badpak,
met ‘t behalen van iedere keer weer durven in doen. Ze doet het. Trots kijken we mee.
Ik haal mijn eigen badpak met knopen tevoorschijn bizar is het, dat ik toen en zij nu.

De tijd lijkt soms stil te staan en tegelijkertijd veel te snel voorbij te gaan.
Ook onze Mannen groeien groter waar ik bij sta, in een versteld staan kijk ik ze na.
Gezinsgezellig compleet, het klopt en ik besef hoe bijzonder het was, daar, met elkaar.
Het grote geheel, dat wat ik deel, dat wat jullie delen met mij, vlug, terug, voorbij.
En hier in het nu, lekker in mijn pak, ben ik onbezorgd en vrij, bikiniblij! 💛

Vanzelfsprekend

23 juli 2015

Vandaag neemt me mee naar de opslagplaats van mijn gedachten.
Terug in de tijd, neem ik alle tijd om te bedenken hoe het allemaal begon.
En hoe het kon, zo lang later, voordat jij en ik, voordat wij, ein-de-lijk samen.
Honderdduizend herinneringen, dingen, die toen al, altijd al, zo vertrouwd.
Inmiddels zijn we getrouwd en staan we samen middenin een groot gezin.
Dertig jaar terug, het begin begonnen met die ene zin: Ik vind jou lief.

De tijd bracht ons al die tijd ergens anders, daar waar wij niet waren.
Jaren waarin we er voor elkaar waren, waar nodig en zo blijkt overbodig.
Het was een weten dat we ooit weer samen zouden komen, in onze dromen,
in durven, doen, doorzetten, verzetten, verzoenen, zoenen, radeloos zijn zonder.
Urenlange gesprekken, tijd rekken, rekenen op, stop, stilstaan, samen verdergaan.
Onze liefde bleek sterker dan, een krachtig kompas waar je niet om heen kan.
Houden van, sterk, het echte werk, dat als het er op aankomt de wereld om
je heen verstomt, niet meer bestaat, alles vertraagt en soms zelfs wegjaagt.
Een versterkt voelen, vertrouwen, willen trouwen als vanzelfsprekend.

Vlinders, vrolijk, vrij, ik sleurde je mee in het leven van een groot gezin.
Zonder begin stond je er opeens middenin, als vader, verfman, mijn man.
En nog, in tijd van strijd ben je er altijd, neem je alle tijd en zorg je voor mij.
Geef je me de rust, de ruimte, de tijd, zo lang als nodig, naar alles op een rij.
Het gaat nooit vanzelf. Steeds als we denken dat, gebeurt er wel weer wat.
Dan ben jij degene die mij ziet, zelfs als ik het zelf niet meer zie. zitten.
Als ik alles en iedereen om me heen wegduw, wil ik dat jij blijft.

Dat en zoveel dingen meer zorgt ervoor dat ik besef dat onze Liefde,
mijn liefde voor jou, jouw liefde voor mij, juist niet vanzelfsprekend is.
Het is zoveel meer dan, mijn leven delen, helen, samen met jou, mijn man.
We zochten en vonden elkaar, in een enkel gebaar, liefde voelbaar daar.
Onze trouwdag, de zes jaar aangetikt, ik ben blij dat jij en ik, dat wij. ♡

%d bloggers liken dit: