Spring naar inhoud

Rotsvast

26 augustus 2019

Zonnestralen, een zomer in te halen.
Wekenlang vakantievrij, dichtbij en wij.
Iedere dag weer bewust, gesust, uitgerust.
Geen wekker, weten dat ‘t zwembad wacht.
De diepte in en ons gezin voorrang geven.
Luchtbed opgeblazen, bommetjes erbij.
En bedenken; welke bikini trek ik aan.

Stilstaan, achterom kijken, verder gaan.
Herinneringen, dingen, de dagen die doen.
Weg van alles, iedereen, alleen op het strand.
Dagen die duren, eindeloos turen, over zee.
Ik duik in de golven, het geluid van geluk.

Dat het niet stuk kan en onze trouwdag.
Ondanks en dankzij alles, het had zo anders.
Terug op Ibiza bij Amante tikken we de 10 aan.
Er samen staan, onze trouwbeloften hernieuwen.
Met onze slippers op het strand, hand in hand.
Prachtige woorden, weten, weerspiegeling.
Tranen, trots, rotsvast, vertrouwen op.

Alleen de tijd weet hoe belangrijk Liefde is ♥

Zesenveertig…

10 juli 2019

Wakker worden, samen.
Ontbijt op bed, keer twee.
Zingen, cadeaus, tekeningen.
Gezinsgelukkig uitvergroot.
Zo tik ik zesenveertig aan.

Stilstaan bij zoveel en meer.
In mogen ervaren en vooruit.
Volume voluit, vieren en verrast.
Zien voorbij misschien, zomaar.
Een gebaar en er aan gedacht.

Korte nacht, de tekst tikt.
Bewust, gesust, geruisloos.
Ik herken wie ik ben, wil zijn.
Zonder garantie, groot geluk.
Gemis, er in gedachten bij.

Herkenbaar, houden van.
Dat ik kan, overal waar ik kijk.
Ouder, wijzer, ietsjepietsje grijzer.
Meer ont-moeten, vrij van veel.
Kilometers lang wind mee.

Kopje thee, taart en Lief.
Met elkaar daar, dicht er bij.
De mooiste woorden neergelegd.
Hardop gezegd en rijker dan.
Niets meer te wensen over ♥

Tijdloos

27 juni 2019

Terug naar een jaar geleden, dagen die doen.
Iedere dag, al dan niet bewust, terug naar toen.
Ongemerkt versterkt, een echo, scan, de woorden.
Lymfeklierkanker, chemo, immuuntherapie Ziek.
Het komt binnen, gelijk beginnen, op zijn kop.

Er is geen stopknop, geen moment van stilstaan.
Je kunt het alleen maar ondergaan, weg van pijn.
Dankbaar zijn, dat ze iets kunnen doen, doorgaan.
Gedwee mee aan de hand van de Hematoloog.

Met het oog op de toekomst, het beste doen.
Geen keus, iedere keer opnieuw je er toe zetten.
Opletten, bergen verzetten, onzekerheid en de tijd.
De tijd waarvan je je afvraagt, hoeveel er van over is.
Hoelang je nog samen, beamen en van dag tot dag.
Een trekken aan onze tranen, twijfels, niet weten.
De emoties toelaten en laten gaan, ernaartoe.

Geen idee hoe, hoe vaak, veel, onverwacht.
Voort op ongekende kracht, gekregen, zomaar.
Er voor elkaar zijn, zien, misschien, ’t leven leven.
Anders beleven en verweven in de herinnering.
Het besef komt later pas, al dan niet veel later.

Een duik in het water, er gebeurd zoveel.
In ons gezin van zes, op een ander moment.
Kanker is geen strijd, dit gaat vooral over tijd.
Tijd die je maakt, bewaakt, vol bewondering.
Er is geen winnen, verliezen, geen kiezen.

Ondertussen is er opnieuw controle in zicht.
We zetten in op goed bericht en vakantievrij.
Terug naar Ibiza, onze trouwdag, tien jaar later.
Hand in hand, hou-vast, heel veel zon en wij.
Dichterbij en alle dagen die er echt toe doen.

 

Weerspiegeling

12 juni 2019

De kracht van onverwacht.
Bracht alle antwoorden ineen.
Soms voel je meteen dat ’t klopt.
Je stopt met twijfelen, dit voelt zo.
Zomaar cadeau, open, geraakt.
Grenzen onbewaakt, bewust.
In alle rust, ruimte ervaren.

Niet meer, omdat het zo hoort.
Laten, omdat het iets verstoord.
Omdat het moet en iedereen doet.
Bemoeienis, moeilijker gemaakt.
Als ‘t niet anders lijkt te kunnen.

Mijn stapel verantwoordelijkheden
uitgezocht en kort door de bocht zien.
De stapel misschien blijkt niet van mij.
Emoties op rij, komen allemaal voorbij.
Alle tijd om te kunnen voelen, vooruit.
Blij met mijn besluit, de vlag kan uit.
Rust na bewust achteroverleunen.

Het advies dat ik kreeg, ik zweeg.
In alle talen die ik niet kon verstaan.
Er van op aan, in belangrijker dan ooit.
Niets meer doen en nergens in mee.
Zeeën van tijd, ten spijt, keer twee.

De werkelijkheid, weerspiegeling.
Kwartjes die vallen, verlaten, meer.
Een weerzien, al is het lang geleden.
Toevalligheden, onnavolgbaar daar.
Dan is een enkel gebaar, veel meer
waard, dan de beste bedoelingen.
En woorden zonder betekenis.

Soms is het allemaal wat het is.
Niets meer dan dat, niet groter dan.
Omdat het leven, onverhoopt, zo loopt.
Dan zijn er mouwen die je opstroopt
en hou je van, zoveel als je kunt ♥

Woordenvol

30 mei 2019

Herinneringen, dingen.
Tot in de details nog weten.
Dichterbij de dagen die doen.
Terug naar toen, vooruit kunnen.
Vooruit kijken, zonder ontwijken.
Opeens, is alles van betekenis.
Beslist, besluit en er over uit.
Gemis, het is, zoveel meer.

Naar vriendin en haar gezin.
Genieten van zon, bij elkaar zijn.
Zo fijn dat afstand, een ander land
er niet toe doen als het er over gaat.
Dat vroeg en laat, altijd is geweest.
Een feest der herkenning, samen.
Gezinsgezelligheid en alle tijd.

Soms zijn woorden niet genoeg
om elkaar ergens terug te vinden.
Te verbinden, verbonden te blijven.
Niet te beschrijven is het als dat juist
wel zo is, voor elkaar, alle tijd, daar.
Tijd die ik maak, omdat, zo raak.
Moeite doen, stilstaan, gedaan.

Woorden die een voelen vangen.
Verlangen, verlegen, meebewegen.
Bewust, ongerust, gekust, een kans.
Ongedwongen, dans  ontsprongen.
Drie keer de woordwaarde dat ♥

Vijftien

24 mei 2019

Achteraan in de rij nu jij.
Van veertien, naar vijftien.
Als in ongezien, opeens, dat.
Lang, de lengte in, razendsnel.
Ogenschijnlijk onverstoorbaar.
Terwijl er van alles gebeurd.
Wat is, dat mag zijn, klein.
Nooit groter dan nodig.

Vol bewondering zie ik jou.
Even gauw is er dan nooit bij.
Jij in jouw wereld, groot genoeg.
Blij kunnen zijn met nagenoeg niets.
Al heb je daar het liefst beeld bij.
Dagenlang op rij, alleen en jij.
Even het potje afgemaakt.

Beeldverbod, maan-den-lang.
De Playstation in mijn kofferbak.
Omdat je er altijd wel iets op vindt.
Ik geef jou een hint, jij mij ook.
Regels stellen, aftellen, je mag.

Van dag tot dag, in het nu.
Kunnen zien wat wij niet zien.
En jij wijst het ons allemaal aan.
Achteraan maar je weet er te staan.
Nieuwe baan, reviseren en leren.
Het uit elkaar gehaald, betaald.
V-bucks besteld, jij als held.

Alles bij elkaar opgeteld.
Ik reken het meer dan goed.
Hoe je het doet en hebt gedaan.
Stilstaan, gaan en geregeld.
Met trots zijn op en taart.

Doelgericht

16 mei 2019

Doen, durven, doorgaan, stilstaan.
Verder gaan, er van op aan kunnen.
Kiezen, kans, keuzes, jij maakt ze echt.
Je goed recht, al vindt niet iedereen.
Groot gevecht, beslecht en terecht.

Voor alles een tijd, op jouw moment.
Ongekend zoveel meningen en mensen.
Ze gaan volledig aan jouw wensen voorbij.
Terwijl jij alleen maar kiest wat voor jou
past, waar je enthousiast van wordt.

Kort door de bocht, een barre tocht.
Naar tijd gezocht, gevonden, voor jou.
Zien hoe je weer in je boeken verdwijnt.
Vrolijk verschijnt, dertien, doelgericht.
Je schiet ze er met dribbelbenen in.

Tegenzin, een spoor laat je achter.
Mag het wat zachter, ’t volume voluit.
Vroeg opstaan, voetballen, langs de lijn.
Er zijn en je cijfers omhoog zien gaan.
Stilstaan, mee met dat alles wat is.

Dertien, jouw zien, blij met je zijn ♥

 

Wereldvreemd

10 mei 2019

Van op zijn kop naar overeind.
Het opbouwen in sneltreinvaart.
Energie terughalen, dingen doen.
Terug naar toen en tegelijkertijd niet.
Als niemand ziet, zijn, poging vier.
Een tot hier en niet verder dan.
Doen wat kan, kunnen doen.

Het anders beleven, verweven.
Geven, het kan niet genoeg zijn.
Je beseft steeds opnieuw, waarom.
Wereldvreemd, balancerend blij.
Met tranen erbij als dat nodig is.

Achttien, veertien, twaalf en negen.
Meebewegen, met dat wat is, wat was.
Zorgen, die je het liefst verborgen houdt.
Het alle dagen zien, bang voor misschien.
Bijzondere gesprekken en de tijd rekken.
Vertrekken, verbonden, ondervonden.
Ondervinden, verbinden, zomaar.

Het ziek zijn zorgt voor chaos, overal.
Komt het terug, is het nu achter de rug.
Controle, ongemak, van de hak op de tak.
Waar je naar uitkijkt, het liefst ontwijkt.
Onrust, ongerust, niet weg te denken.

Er gaat een wereld voor ons open.
Waarin we hopen en ook helder zijn.
De wereld waarin ’t klopt, wij, dichterbij.
Liefde voelbaar daar, versterkt, met elkaar.
En heel langzaamaan verdwijnt de angst.
Komt er vertrouwen vanuit opbouwen.
Trots zijn op, dankzij het op zijn kop.

 

Achttien

26 april 2019

Terug in de tijd voor even.
Nu achttien jaar later, opeens.
Van uur tot uur, het nog weten.
Nooit vergeten hoe het toen was.
De herinnering aan en stilstaan bij.
Jij, bracht ons allemaal bij elkaar.
Liefde voelbaar daar, dichtbij.
Moeder worden, mogen zijn.
Herkenning, houden van…

Vastgelegd komt tevoorschijn.
Zien hoe je ouder en best wijzer.
Hoe ik grijzer en toch ook jong blijf.
Alhoewel jij daar anders over denkt.
Brengen, halen, vertellen, vertalen.
Versteld staan, laten gaan, er zijn.
Fijn, even tijd samen, beamen.

Trots zijn op, hoe jij alles doet.
Dagen van huis en overal thuis.
Vriendin in ons gezin, gezellig, zijn.
Fijn om te zien, hoe jullie samen.
Verborgen zorgen, delen, doen.

Moeder worden, zijn, al 18 jaar.
Vandaag een vieren met elkaar.
Jouw eerste rijles, waar blijft de tijd.
Onwerkelijk het idee dat jij straks rijdt.
Langs de lijn, schot op doel en er in.
Tegenzin, als je de wastas brengt.
Jouw grijns maakt het al goed.

Hoe je het doet, al 18 jaar lang.
Achter het behang en tevoorschijn.
Een teveel aan tenues aan de waslijn.
Jij mag ze opvouwen, ik zeg succes.
Zo blijven we jong en bij de les ♥

Koning te Rijk

24 april 2019

Van stad naar stadje, nooit meer terug.
Alle jaren, vliegensvlug voorbij gevlogen.
Geen woord gelogen als ik zeg dat het past.
Blij verrast, hier, met Lief & Lievelingen.
Dingen die ons overkomen, dromen, dit.

Nooit spijt gehad van terug gekomen.
Dankbaar dat we hier wonen, willen zijn.
Het fijn van klein ontdekken, de tijd rekken.
Bijzondere gesprekken, toeval, gelijkgestemd.
Ongeremd, een ander gangpad bij Albert Heijn.
Belangstelling, op ‘t schoolplein, langs de lijn.
Hand op je schouder, een glimlach, gezien.
Gezinsgezellig zijn, vertrouwd opgebouwd.
Het is goud als je dat, zoals wij, dichterbij.

Dankbaar voor iedere gebaar, dankjewel.
Ouders die zwaar van onze schouders halen,
In vooruitgedacht, als wij nog zijn bij vandaag.
Dag en nacht, luisteren, zelfs als dat fluisteren is.
Keer zes worden we opgevangen in weten dat.
Schone zusjes, zwager, broertjes in de bonus.
Zonder trekken aan de bel, dat, dankjewel.

Mijn Koningskrabbel in de Koningskrant.
Ook dat past, in blij verrast, doen, gedaan.
Stilstaan bij een Koningsdag, dagen als deze.
Generatiegezelligheid, alle tijd, met elkaar.
Waar ik ook kom en kijk, de Koning te rijk.

Geschreven voor de Koningskrant in Montfoort.

Geruisloos

7 april 2019

Zomaar een ingeving, waarbij je ziet, laat zijn.
Onze wereld nog altijd klein, voorzichtig groter.
Dagelijkse dingen, zoals ze gingen, veranderingen
We laten het vaker komen, zoals het komt, kan.
Houden van, voelbaar daar, dichter bij elkaar.

De onzekerheid, alle tijd, wat er voor nodig is.
Om verder te kunnen waar we gebleven waren.
Terugkijken op jaren van bezwaren, deuren dicht.
Gezwicht, gezwegen, goed bericht, al doorgestreept.
De waarde van wensen, willen en ergens al weten.
Ik was het bestaan van mijn lijst totaal vergeten.
Werkelijkheid, kwestie van tijd, zie je nou wel.

Ongemerkt is het zoveel meer dan ik dacht.
In onverwacht, onverklaarbaar, nooit zomaar.
Opruimrommelen, ruimte over, lekkages gedicht.
We krijgen ons leven langzaamaan weer terug.
En hoe! Van dag tot dag lacht leven ons toe….

1. Onze 10 jarige trouwdag vieren op Ibiza. Geboekt ✓
2. Rondrollen op een rollerskatebaan. Gedaan ✓
3.  Mezelf inschrijven voor een stilte Retraite.
4.  In het kader van, terug naar Texel met Maaike.
5.  Luisterkind Modules volgen, Dag 3 Kinderwens ✓
6.  Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf :)
7.  Broekreparatietrucjes leren van mijn schoonmoeder.
8.  Naar Vriendin & Gezin in Luxemburg.  Geboekt ✓
9.  Gezinsgezellige tocht op een Tandem maken.
10. In een volle lift op alle knopjes drukken. ✓
11. Boom planten met geldbriefjesbladeren.
12. Gezinsgezellig vastgelegd vervangen. ✓
14. Naar de boekenmarkt in Deventer.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen.
16. Ballonvaren ervaren samen.
17. Druiven stampen in Frankrijk.
18. Het blauwe van de spin aantikken en er op ;)) ✓
19. Koningskrabbel in de krant > Koningskrant 2019.
20. Mijn eigen Kind is Koning praktijk beginnen.
21. Verlost zijn van Juffie Jeugdzorg.
22. De 50 km aantikken op skates. ✓
23. Minibieb in onze tuin parkeren. ✓
24. Blotevoetenpad bewandelen. ✓
25. Naar het Flowing Lights festival. ✓
26. Een Reiki cursus volgen. I en II ✓
27. Dineren in het donker.
28. Op maat gemaakte boekenkast. ✓
29. Meer offline leven, laten, loslaten.
30. Skaten door Utrecht, A’dam, Parijs, Berlijn.

Glinstering…

17 maart 2019

Regen, regen, regen, tegen onze ramen.
Gezinsgezellig samen en de deur niet uit.
Binnenblijven, in alle rust, bewust, woorden.
Willen, weten, vergeten, vergeven, leven.
Langlanguit, op half zeven, zomaar, dat.

Alle tijd gehad en gekregen, verzwegen.
Uit het niets wordt het allemaal aangeraakt.
Lang verzaakt, verzacht, terug, achter de rug.
Ervaren, bezwaren aan de kant, doen, gedaan.
Stilstaan bij begaan, sterk, onbegonnen werk.
Verlies, verloren, dingen die bij ons horen.
Accepteren en de tijd die zal leren, altijd.

Opnieuw opbouwen, vertrouwen vinden.
Verbinden, verbonden blijven, aan den lijve.
Te pas en te onpas, aangepast, vrij van de last.
Enthousiast, omdat het, zo blijkt, ook anders kan.
Vandaag, morgen, iedere dag opnieuw, weer.
Meer dan ooit, mogelijkheden, mooier dan.
Het vooruitzicht, ergens naar uit kijken.

Glitters, de glinstering en de dingen zien.
Ik vervolg mijn opruimreis in huis & hoofd.
Het doet wat het beloofd, er is ruimte genoeg.
Vroeg of laat, weten waar het voor mij over gaat.
Dat de kans bestaat, pauze, puzzelen, het past.
Op het juiste moment, blijvend, blij verrast.
Als Zon onverwacht uit de koffer ontsnapt.

Windstil…

22 februari 2019

Meegenomen, weg van dromen, doorgaan, duizelingen.
Driehonderdduizend dingen die er allemaal niet toe doen.
Terug naar toen besef ik vooral dat niets voor niets gebeurd.
Het is goed zo, genoeg gezeurd over gedoe, moe, moeilijk.
Mogelijkheden,  ze zijn er, als je de tijd niet kwijt raakt.

Je denkt altijd dit, totdat het je daadwerkelijk overkomt.
Als de wereld om jou heen verstomt, verdomd en stil valt.
Halt, hobbels, heuvels, hoge hoogtes, zonder enig overzicht.
Zoveel pijn, er niet meer willen zijn, het niet aan kunnen zien.
Alleen maar misschien, wel, niet, verdriet, verder, vooruit.
Je gaat aan hun hand mee, positief blijven, ja, geen idee.
Niet vechten, ondervinden en ondergaan, blijven staan.

Hand in hand, samen beamen, uit de overeindblijfstand.
Veranderingen, voelen, verder, het overvalt ons opnieuw.
De angst, om je alsnog te verliezen, kwestie van kiezen, Nee.
Het leven neemt ons mee, je hebt geen idee waarnaartoe.
Je kunt alleen maar bedenken hoe, met wie en waarom.

Soms maakt een enkel gebaar mijn verlangen zichtbaar.
Het gevoel dat ik iets moet, dat er van mij wordt verwacht.
Dat ik iets in stand moet houden waar ik niet meer achter sta.
Stilzwijgend heb ik ’t mezelf toegeëigend, ik geef het terug.
Geen brug is te ver, voorjaar, het met zonder jas gevoel.

Dat is wat ik bedoel, dat we hoe dan ook, met elkaar ♥

 

 

Wervelwind

9 februari 2019

We zetten in op wegblijven, het liefst maandenlang.
Geen ziekenhuis, geen onzekerheid,  tijd, weg van bang.
Dagenlang spannend, honderdduizend scenarios bedacht.
Controle, scan, check, gevolgd door een goed nieuws gesprek.
Met ingehouden adem, als de Hematoloog zegt, het uitlegt.
De bloeduitslagen, uitgebreid doorgelicht, alles is goed.
Langzaam beseffen, er is nu even niets meer dat moet.

Je mag verder opbouwen, met tijd om te vertrouwen op.
Helemaal klaar met op zijn kop, kanker, de opeenstapeling.
Als een doorzichtige draad door al onze dagen, zoveel vragen.
Het is er iedere dag, in alles, in iets, iedereen, om ons heen.
Meteen als je opstaat, vroeg of laat, steeds weer opnieuw.

De werkelijkheid en amper de tijd, een wervelwind.
Zien wat het daadwerkelijk doet met een kind, keer vier.
In het hier en nu, zien hoe sterk ze zijn, overeind gebleven.
Een bijzonder beleven en het is er steeds vaker even niet.
Niets, nergens naar toe, moe, mooi, mogelijk heden.

Werkelijkheid, wervelwind, wind mee..♥

Vooruitzicht

26 januari 2019

Opbouwen en vertrouwen op dat wat het leven ons geeft.
Beleefd blijven, bijzonder zien, wegblijven van het misschien.
Terug kijken en met terugwerkende kracht herinneringen aan.
Waar nodig nog even stil staan, met iedereen, alleen, samen.
Beamen, met onze wereld nog altijd in een heel ander licht.

Met de allereerste controle in zicht, hopend op goed bericht.
Op het mogen wegblijven, liefst maandenlang, weg van bang.
Bang zijn voor, door, dingen, dagen, vragen, het weer oppakken.
Niet bij de zakken neerzitten, zien, zijn, zonder, bijzonder, dat.
Ibiza is geboekt, tien jaar getrouwd vieren, daar, net als toen.

Zomer in zicht, zon, zijn, aan het water, Ibiza, tien jaar later.
We kunnen niet wachten, willen niet weten, alleen maar dat.
Alle tijd gehad, nu wij, met gevoelens op sterkte, dit mag zo zijn.
Terug naar onze trouwlocatie, het strand, slippers in het zand.
Wij, hand in hand, herinneringen, onze liefde in 10 jaar tijd.

We beginnen alvast met aftellen, we bestellen Zon en Zee.
Tijdens onze opruimreis door huis & hoofd nemen we dat mee.
En zo is de opslagplaats van mijn gedachten steeds vaker even leeg.
De stapel verantwoordelijkheden is uitgezocht, terwijl ik zweeg.
Zwijgen, het aaneenrijgen, deze slingers hangen we zelf op.

Soms overkomt het je, jou, de ander en dan verander je mee.
Dan kun je niet anders dan vertrouwen, hoe moeilijk dat ook is.
En ik vergis me niet, nooit, hoe verstrooid ik soms ook ben, kan zijn.
Het bij klein houden en houden van, behouden, behelst dit alles.
Met Zon en Zee in zicht hopen we op alleen maar goed bericht ♥

 

Woordenschat

11 januari 2019

Langzaamaan geland, gelaten, gaan, beland in 2019.
Het overzien, zijn, onze wereld klein, kleiner dan ooit.
Genieten van gezinsgezelligheid, alle tijd, spelletjesstrijd.
Zelfs bij een verliezen, kiezen, keuzes, iedere dag opnieuw.
Nieuw jaar, bewust en bij elkaar, alleen maar, beseffen dat.
Wat staat ons te wachten en honderdduizend gedachten.
Ze vliegen ons allemaal aan, maar we laten ze ook gaan.
Vuurpijlen vliegen door de lucht, een zucht, opgelucht.

Met elkaar mengen we ons weer onder de mensen.
Wensen, we zijn er weer, het voelt goed om er te zijn.
Nu pas ontdekken we echt, in hardop gezegd, uitgelegd.
De impact, met gestrekt been er in, alles met tegenzin.
Over leven en gegeven, zonder dat, geen tijd gehad.

Dingen die niet meer belangrijk lijken, blijken te zijn.
Geraakt en grondig bewaakt, we beginnen over nieuw.
Nieuwe kansen, dansen, doen, de kwasten tevoorschijn.
Met mijn lijstje sta ik, al het afplaktape volgend, vooraan.
Het plafond, de muren, dagen die duren, doen, durven.
Stappen zetten, opletten, voorzichtig voelen tot waar.
Er zijn, met elkaar, fijn, zo zonder ziekenhuis, thuis.

Met mijn Koningskrabbels tikte ik de 10 jaar lang aan.
Het liet me stilstaan bij truttige twijfels over verder gaan.
Inmiddels zijn het er 11 en tikt de tekst eigenlijk als vanzelf.
Onverwacht, er aan gedacht, zien hoeveel het ons bracht.
Een woordenschat gevonden, al die tijd verbonden, dat ♥

Over-nieuw

28 december 2018

Feestdagen in het vooruitzicht, de wereld in een ander licht.
Achtereenvolgend goed bericht, bezinnen, opnieuw beginnen.
We trekken het voorlopig laatste kaartje, uit de parkeerautomaat.
Gauw weer weg, weten, zonder een vergeten, waar onze auto staat.
Verder waar we gebleven waren, dat lijkt makkelijk, dat is het niet.
Als niemand ziet, groot gehouden, geen idee, met het leven mee.
Toch een weg vinden, voorzichtig vooruit en stil staan bij veel.

Bij alles en iedereen om ons heen, bij dat wat was, niet is.
In de afgelopen jaren zijn we heel bewust rust gaan bewaren.
We hebben de bezwaren aan de kant geschoven, ondersteboven.
Jaren die gingen over recht-zaken, het bewaken van onze grenzen.
Over vanzelfsprekend vinden, verbinden, verbonden en verplicht.
Het bericht van ziek zijn, de pijn, zet alles in een heel ander licht.
Ontdekken waar het echt over gaat en dat wat belangrijk-er is.
Gemis, moeilijk, mooi tegelijk, kijken, vooruit, zonder haast

Naast me, onder een dekentje op de bank, je bent er nog.
Hoe anders had het kunnen zijn, zonder, zomaar, een weten.
Vergeten, het bracht ons bij elkaar, het liet ons bovendien zien.
Misschien is dat wel wat me raakt, dat het zo duidelijk maakt.
Wat er voor nodig is, er voor elkaar zijn, alleen maar dat.

Dat het gaat over ervaren, jarenlang en het ging over bang.
Over eigenbelang, zwanenzang, hang mij er niet aan op, stop.
Beseffen hoe anders het had kunnen zijn, de pijn weg gejaagd.
Langzaamaan vervaagd, vooruit, opnieuw, een besluit genomen.
Dromen, dingen die er toe doen, dat de dagen fijn kunnen zijn.
Zelfs als het moeilijk blijkt, je het met humor bekijkt, samen.
Gevonden in gelijkgestemd en in dankbaar, nooit zomaar.

Het jaar uit en straks het nieuwe jaar in, nieuw begin ♥

Betekenis

8 december 2018

Hoegaathethoegaathethoegaathet? Goed, we zijn oke, geen idee.
Dagelijkse dingen, doen, het leven neemt ons mee, overal naar toe.
Toch is het ook lastig: Hoe? Hoe bouw je weer op en hoe vertrouw je.
We gaan bij vlagen door gevoelslagen, waar we nooit eerder waren.
Ergens wil je door, hoor je dat om je heen, meteen, het is nu goed.

Het lijkt ondankbaar, wat, waar, waarom en het lijkt zo stom.
Toch kijken we nog voortdurend achterom, naar wat is geweest.
De meest moeilijke momenten, de heftigheid en al die tijd, zo ziek.
Met verbazing kijken we naar nu, het is niet te bevatten zo blijkt.
Als je achterom kijkt, zie je waar je nu bent, onbekend terrein.

Ondertussen werk ik achterstallig sociaal onderhoud weer bij.
Blijf ik blij met de liefste om ons heen, er zijn geen woorden voor.
Iedere dag anders, er is geen houden aan, het op de hoogte houden.
Terug, onderzoeken achter de rug en wachten op, stop, het is goed.
Longen, lang verhaal kort, dat kan doorgestreept, in blij verrast.

Na iedere klap, een nieuwe stap, vooruit, niet meer terug.
Voorzichtig verwoord, het kan morgen weer heel anders zijn.
Met nog één kuur te gaan, even stil, staan en  langzaam verder.
Verder zonder ziekenhuisziek, doordrukstrips en infuuspaalpiep.
Ik kieper overbodig overboord, laat ongehoord voor wat het is.
Even geen afspraken, agenda bewaken en in alle rust, bewust.
Gesust, samen zijn, beamen, bedacht, naast je, iedere nacht.

Gezinsgezelligheid, alle tijd en tijd maken van dag tot dag.
Beseffen dat dat kan, onze manier om hier mee om te gaan.
Heel bewust kiezen, verliezen, al verloren, wat er voor nodig is.
Voelen wat je voelt en bevrijd, de kracht van kwetsbaarheid.
Genieten, geluk, gelijkgestemd, ongeremd, voorbestemd.

Van betekenis, omdat het soms is zoals het is..♥

Ogenblik

19 november 2018

Niet kunnen wachten, het aftellen van heel veel nachten.
Al dagen van te voren, een voorschot op het bijna jarig zijn.
Niet te bevatten, negen jaar geleden alweer, jij, zo lief, zo klein.
Zachtjes zingend, een ontbijt op bed, de toon voor vandaag.
Met een stralende glimlach opgewacht, allang wakker.

Huppelend naar school, jij verheugt je echt op iedere dag.
Vrolijk, vrij, dikke knuffel, dichtbij, niet aan emotie voorbij.
Zien hoe sterk je bent, in anders dan gewend, opeens, zomaar.
Met een vader die van de een op andere dag in het ziekenhuis lag.
Niet naar huis mag, iedere dag zien hoe ziek hij is, groot gemis.
Verdriet, honderdduizend vragen, een antwoord is er niet.
Je helpt waar je kunt en runt de mini-apotheek aan huis.

Thuis thuiskomen, met jou is ons gezin echt compleet.
En ondertussen is er nog meer versterking aan onze kant.
Met een schone zus aan de hand, is het met broers best leuk.
In een deuk om niets, giechelen en gieren van het lachen.
Een wereld van dochterdingen, stringz en L.O.L. Suprise.

Het is bij jou altijd wat het is, nooit anders, oprecht.
Niets teveel gezegd als ik zeg dat je de allerliefste bent.
Blij met de versterking aan mijn kant, wij, hand in hand.
Je doet de dingen als vanzelfsprekend op jouw moment
en laat zien dat alles maar dan ook alles, zijn tijd kent.

Alle tijd om jarig te zijn; Negen, meebewegen, bewogen
en het allemaal anders kunnen zien door jouw ogen ♥

Ongekend

14 november 2018

Niet weten en weer wachten, langzaamaan gewend.
En dan ongekend goed nieuws, het eind is echt in zicht.
Groen licht, goed bericht, blij, na alle complicaties op rij.
Bijzondere gesprekken waarin we tijd rekken, willen weten.
De tijd vergeten, onder de indruk van de manier waarop.
Geen woord teveel, bespreekbaar, uitgebreid uitgelegd.
Niet te bevatten, dit is echt, complete remissie voor jou.

Als we buiten staan gaan we gauw, zo snel mogelijk weg.
Onderweg duurt het even, bizar beleven, onwerkelijk waar.
We kijken elkaar aan, nog twee keer Immuuntherapie te gaan.
Spontaan afslaan, even tijd maken, even samen en beamen.
Proosten met cola en appelsap, alvorens de volgende stap.

De onzekerheid, steeds weer, niet meer, er is duidelijkheid.
Al die tijd, onze wereld op zijn kop, bang om je kwijt te raken.
Ons gezin, met jou er middenin, iedereen om ons heen, samen.
Verjaardagen overgeslagen, vandaag vieren we, je vader, 77 jaar.
Met elkaar in dankbaar zijn, voor ieder gebaar, groot en klein.
Voor steeds weer, iedere keer, steeds weer opnieuw, er zijn.
Goed nieuws zorgvuldig ingepakt, een allermooist cadeau.

Reali-tijd

31 oktober 2018

Kiezen, kans, keuzes maken, onze grenzen bewaken.
Voelen vooral wat nu goed voelt, hoe goed bedoelt ook.
Je kunt niet met iedereen en je wil soms juist even alleen.
Alleen en samen, beamen, even niet, even niets, niemand.
Nergens, ergens, even weg en wegwaaien, met zijn twee.
Wind mee, goed idee en met onze schoenen aan in zee.
Spontaan gaan en niet te lang stilstaan, blij bedacht.

Wakker worden middag in de nacht, een samen zijn.
Niet kunnen slapen, dagenlang gapen, meer dan moe.
Machteloos, boos, een emotie die krachtiger is dan ooit.
Ontdooit, nooit gedacht, kracht om het aan te kunnen.
Druk, duren, kuren, niet willen, wel gaan, sterk staan.

Blijf positief, lief bedoelt maar dit is de werkelijkheid.
Wij kunnen niet de hele dag, het mag, het mag er zijn.
Keer zes op een ander moment, mooi, meer, ongekend.
Emoties die ons overvallen, uitslagen die ons uitdagen.
Honderdduizend vragen, soms zonder een antwoord.

Gehoord, verwoord, keer op keer verteld, versteld.
Bij elkaar opgeteld is alles, kun je nooit alleen maar.
Natuurlijk gaan we daarvoor, het niet hoeven vragen.
Ondertussen zijn er goede dagen op rij, voelt als vrij.
De dag dichterbij, omschakelen, goed voorbereid.

Groen licht, goed bericht, gek genoeg is dat het echt.
Blij dat jouw kuur doorgaat, weten waarmee je je inlaat.
Weten dat er een kans bestaat, juist nu het weer beter gaat.
Blijven hopen, de mosterdsoep ontlopen, het relativeren.
Het omkeren, kans, houvast, houden van, hopen op ♥

Onvoorspelbaar

10 oktober 2018

Wachten op goed bericht, gezwicht, je mag naar huis.
Zonder uitsluiten, zeker weten, ze kunnen niet even gauw.
De jubelstemming blijft uit, een besluit vooruit, verder, door.
Ze geven gehoor aan, gaan na twee keer rood voor groen licht.
Met wellicht, een vooruitzicht op ziek worden, hoge horden.
Tegelijkertijd kun je thuis, bewust, in alle rust en even niet.
Weer even gewoon, gezinsgezellig compleet, genieten.

Van dagelijkse dingen, van doen, bijna net zoals toen.
Al is het maar even, een beleven en bewust worden van.
Onder dezelfde deken wakker worden, wekenlang gemist.
Huishoudelijke taken, jij mag verzaken, koken kan wel.
Tot grote opluchting van, jij kan, wij schuiven wel aan.

Stilstaan bij alles wat je wel en niet doet en waarom.
Iedereen die achterom binnenloopt, waarvan je hoopt.
Dat we niet zomaar, met elkaar, bizar hoe het leven loopt.
Een bijzonder gesprek, scrabblestrijd waarin ik tijd rek.
Oprecht, alle toevalligheden van leven en levensecht.

Het leven is onvoorspelbaar, dat is altijd al zo geweest.
Soms is het een feest van herkenning, soms helemaal niet.
Ik geniet als vriendin met haar grote liefde trouwt en ik mag.
Een bijzondere dag, bijzondere dagen, juist nu, voor altijd.
Dit gaat over de tijd, over tijd samen en beamen dat ♡

Wachtwoord

2 oktober 2018

Het ondergaan, bij alles en bij iedereen vandaan, wachten.
De nachten doorbrengen in het ziekenhuis, thuis willen zijn.
Ze willen uitsluiten, zeker weten en Longontsteking nummer 4
de kans niet geven, in ons beleven duurt het een eeuwigheid.
Toch doet de tijd ook iets, gebeurd ook nu, niets voor niets.

De opeenstapeling van complicaties laat ons bewust worden.
Al die tijd ga je over alle horden heen, alleen, je hebt geen keus.
En dat is wat het allemaal zo moeilijk maakt en ons allemaal raakt.
Het wachten en niet weten, de tijd vergeten, onwerkelijk is waar.
Jij ligt daar maar terwijl je zoveel andere dingen kunt bedenken.

Op je wenken bediend en toch zou je je het liefst los willen rukken.
Radeloos, lang, bang, niets is volgens het beschreven boekje gegaan.
Het boekje blijkt dus niet te bestaan, er achteraan, een gevoel volgen.
Voelen wat goed voelt en wat niet, houden van en er op vertrouwen.
Zien op wie je kunt bouwen in bijzonder, in blij, dichterbij, jij en ik.

Midden in de nacht wakker worden, horden zien, niemand naast me.
Het is alsof er en vergrootglas ligt op alles wat er om ons heen gebeurd.
De opeenstapeling en iedere dag die begint, al begonnen is, anders loopt.
Er op gehoopt, ons gezin van zes compleet, het wachtwoord weer weten.
Niet meer vergeten waar het echt over gaat en dat te laat niet bestaat.

Er aan gedacht, gedaan, naast elkaar staan, in zwaarte kracht.
Gevonden, vinden, ondervinden vooral, het ervaren, voelen, vrij.
In mij vallen de puzzelstukjes op zijn plaats en ze passen nu precies.
Heel bewust kies ik, kan ik, kunnen wij, jij en ik, allebei, allemaal.
We spreken dezelfde taal en wachten samen, op goed bericht ♡

Zwaartekracht

21 september 2018

Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten, wachten.
Niet weten, de tijd vergeten, alleen maar bij jou willen zijn.
De pijn, ziek zijn, een opeenstapeling van allemaal liever niet.
Niemand die ziet, te hoog, te laag, de verkeerde kleur, terug.
Longontsteking, het ziekenhuis weer in, serieuze tegenzin.

Je hebt geen keus en je kan het alleen maar ondergaan.
Naast je staan, zien hoe zwaar, hoe naar en niet te vertalen.
Balen, boos, moe, machteloos en tegelijkertijd zie ik kracht.
Jouw kracht om hier mee om te gaan en alles te doorstaan.
Stilstaan, jij kunt dit aan, al denk je steeds weer van niet.

Ondertussen blijf je daar alleen, rijden wij heen en weer.
Het schakelen tussen twee werelden en waar wil ik nu zijn.
Waar ben ik nodig, wat doe ik eerst en wat kan ik dan laten.
Langzaamaan in de gaten hoe het voor mij werkt en versterkt.
Sterkte, ik kan het woord niet meer horen maar wat zeg je dan?
Het meeleven, meelezen, zorgen ervoor dat wij, dat ik dit kan.
Dat ik blijf staan, dat, niet alleen, Lief voelbaar om ons heen.
Op het juiste moment, ongekend, vast houden aan, humor.
Toevalligheden van het leven, heel even, wat ik ook zeg.

Kinderen die vragen naar een, voor ons, onbekende weg.
Antwoorden die als vanzelf komen, ook al zijn ze er niet echt.
Oprecht, ze voelen voorzichtig, veelal vooruit en willen weten.
Ze willen dat jij weet, niet vergeet, gezin, gezien en misschien.
Wind tegen, meebewegen, bewogen, bewondering voor ♡

 

Tijdsbesef

8 september 2018

Goed bericht en groen licht voor de volgende kuur.
Bevestiging dat het Lymfoom kleiner is, het slaat aan.
Het zegt iets en tegelijkertijd niets, onwerkelijk is waar.
Eigenlijk kunnen we daar nog steeds niet helemaal bij.
Zoveel emoties op rij, zo dichtbij, onbestemd in mij.

Tien weken, waarin we op maandag aan ’t werk waren
en niemand de pijn kon verklaren, woensdag was je ziek.
Een ziekenhuiszomer, logeren op de afdeling Hematologie.
Immuuntherapie, chemo, complicaties, het overkomt ons.
Het overkomt iedereen om ons heen en toch ga je alleen.

Niemand kan het van je overnemen, makkelijker maken.
Zelfs met zoveel Lief om ons heen, die ons weten te raken.
Grenzen bewaken, tijd nodig, overbodig blijvend overboord.
In alle rust, bewust, bewegen, wind tegen, terug naar niet.
Verdriet als niemand ziet, zijn, zonder, nu meer dan ooit.

Alhoewel we het echt heel anders hadden bedacht
zijn er genoeg momenten, waarop je lacht, laat gaan.
Het laat ons spontaan afslaan, vaker stilstaan, bij veel.
Veranderingen en dagelijkse dingen, dat wat je deelt.
Ziek zijn verveelt, ondertussen komen we tijd tekort.

Tijd waarin we samen zijn en gezinsgezellig compleet.
Waarin de dagelijkse gesprekken je er doorheen trekken.
Onze vriendschappen waardevol blijken en ver weg dichtbij.
Als ik alles op een rij heb gezet, goed oplet, luister, en laat.
Besef ik dat dat ondanks alles een soort van goed gaat ♥

Onzekertijd

26 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, niemand naast me.
Toegegeven, met serieuze tegenzin het ziekenhuis weer in.
Alles in mij maakt overuren als ik zie wat je te verduren krijgt
en aaneen rijgt wat jou allemaal overkomt, kan overkomen.
Longontsteking, waarbij antibiotica vooralsnog niet werkt.

Onderzoeken, niet weten, wachten, tegenzin versterkt.
Met bed en al de ziekenhuisgangen door, weer een scan.
De knopjes van jouw bed hebben we ondertussen allemaal
uitgeprobeerd en teveel aan medisch moeilijk bijgeleerd.
Soms Google ik me suf en kruip duf weer even naast je.

Samen beamen dat dit echt een slecht bedacht plan is.
Het gemis van thuis en dan opeens; onverwacht naar huis.
Ons meisje weet nog van niets en denkt dat we gaan logeren
in het ziekenhuis, als ze haar vader zo opeens thuis al ziet.
Zien hoe ze samen, elkaar vasthouden, blij met dichtbij.

Tranen die zich een weg banen door alle emoties heen.
Alleen, met elkaar, niemand om ons heen, de deur op slot.
We zijn kapot en leven tegelijkertijd op, als we bij elkaar zijn.
De onhoudbare pijn lijkt nu minder hevig, zou het dan toch.
Het is nog onzeker en dat blijft maar het geeft ons hoop.

Hoop en hou-vast, hoe lastig ook, voor ons, voor iedereen
om ons heen, zoals ze al die tijd voor ons klaar blijven staan.
Het lijkt als vanzelf te gaan maar dat is niet zo, er is veel meer.
Keer op keer onzekerheid, al die tijd wachten, in gedachten.
Gedachten die je niet kunt sturen, uren, die dagen duren.

Dagen die we met elkaar doorbrengen in dankbaar zijn ♡

Geruststelling

16 augustus 2018

Onzekerheid, de dagen kwijt, alle tijd om erover na te denken.
Dagen die duren, uren, niet weten, wachten, de pijn verzachten.
Niets is meer zoals het was en het zal ook nooit meer hetzelfde zijn.
Verdriet als niemand ziet, overeind blijven, aan den lijve ondervinden.
Ontdekken in doen, toch teveel, terug, te vlug, plat, helemaal gehad.
Te lang, bang, boos, machteloos, opeens word er voor jou bepaald.
Serieus verdwaald, het ziekenhuis in en zo snel mogelijk er uit.

Blijven bij dat besluit, sterker dan ooit in een zeker weten.
Even alles vergeten, spontaan, afslaan, een terrasje pakken.
Niet bij de pakken neerzitten, heel even, zoals het was, samen.
Mission Impossible, gezinsgezellig gaan, een hele zit, jij zit best.
De rest doet er niet toe, ondanks moe, blijven we zoeken naar.
Naar heel even, een beleven in blij, vakantievrij, wij, dichtbij.
Met elkaar maken we het bespreekbaar, bewust, in alle rust.

Dagelijkse dingen, doordrukstrips, zien hoe ziek je bent.
Het went niet en daar zitten we, met ons gezin, middenin.
Als iemand vraagt hoe het gaat heb ik geen idee, niet goed.
Zien wat dit met jou doet, met de kinderen, met iedereen
om ons heen en met mij. Ik kan geen antwoord vinden.

Het ondervinden en ondergaan, groen licht, goed bericht.
De witte bloedcellen zijn met genoeg voor de volgende kuur.
Niets is voor niets, zo blijkt, de behandeling lijkt aan te slaan.
Met heisa aan de hand, duurt het even voor dit nieuws land.
Dit is goed nieuws! Al voelt het nog niet zo, zomaar cadeau ♡

 

Hou-ding

1 augustus 2018

Wakker worden midden in de nacht, er aan gedacht.
Nergens anders aan kunnen denken, het komt binnen.
De dag beginnen, nu, bij vandaag, verder, vrij, onverwacht.
Opletten, onze zinnen verzetten, samen, stap voor stap.
Langzaamaan en in alle rust worden we ons bewust.

Bewust, ongerust, het ondergaan en niet teveel stilstaan.
Tot vriendin en haar gezin, van ver vandaan, binnen lopen.
Blijven hopen, blijven verdringen, dingen, het doet ons iets.
Vanuit het niets komen de tranen, ze blijven maar komen.
Dan dringt door dat we voor niemand sterk hoeven te zijn.

Om te blijven staan nemen we ongemerkt een houding aan.
Niet te dichtbij, ga opzij, laat me met rust in voorzichtig zoeken.
We hadden iets anders willen boeken, ook vakantievrij willen zijn.
Anders gelopen, alleen maar hopen, dat de pijn zich laat wegjagen.
Honderdduizend vragen, laat me, humor behouden, houden van.
De antwoorden laten op zich wachten, stel verwachtingen bij.

Soms neemt het leven je mee naar ontelbaar keer liever niet.
Toch zijn juist dat de momentmomenten waarop je scherp ziet.
Ziet waar het echt over gaat en zou willen dat het daar over ging.
Iets blijkt helemaal geen ding, nu kan het wel, op stel & sprong.
Gek genoeg laat ik het gaan, bijzonder bestaan, het is goed zo.

Hand in hand in een andere wereld beland, beleven, intens.
Met voor nu maar één wens, een weten, dat we hoe dan ook.
Samen, beamen, niet teveel denken, op onze wenken bediend.
Maaltijden voorbereid, alle tijd gemaakt, al geregeld, geraakt.
Bijzondere gesprekken en lieve wensen van zoveel mensen.

Ondertussen is de dag dichtbij, wij, gezinsgezellig compleet ♥

Voorbestemd

23 juli 2018

Mee naar huis, thuis thuiskomen, samen, in alle rust, bewust.
Onwerkelijk wordt waar en er is geen ontkomen aan, stilstaan.
Zonder dat iemand van ons al is geland, met hoopvol aan de hand.
Daar houden we ons aan vast, verrast, door zo Lief om ons heen.
Meteen, van iedereen, op dagen die duren, dagenlang dichtbij.

Dichterbij dan ooit is onze liefde voelbaar daar, zijn, met elkaar.
In een enkel gebaar, juist nu, moeilijk en mooi, gedeeld door twee.
Met elkaar mee in verdriet en dit wil ik niet, een slecht bedacht plan.
Hier kan niet goed over nagedacht zijn, de kinderen klein en groot.
Idioot, hoe onze wereld in alles helemaal op zijn kop kan staan.

Er voor gaan, onze Liefde die sterker blijkt, hoe je het ook bekijkt.
Het lijkt vanzelfsprekend, in nergens op gerekend voelt het goed.
Op een dag als vandaag beseffen we vooral, dat alleen dat er toe doet.
Honderdduizend vragen en pijn die zich vooralsnog niet laat wegjagen.
Toegeven aan pijn, dagen die zijn, moe, nu even niet, nergens naartoe.
Niet weten hoe, wat, waar, niet weten waarheen, tijd, alleen, samen.
Beamen dat deze dag alles bevat wat is, een vieren van onze Liefde.

Niets is zoals het was, we lunchen in de schaduw van zonnig terras.
We genieten van heel even er-op- uit, samen weg met herinneringen.
Herinneringen, dingen, de toevalligheden van het leven, voorbestemd.
Onze liefde ongeremd, onze trouwdag op Ibiza en nu negen jaar getrouwd.
Vertrouwd, samen opgebouwd, we kijken elkaar aan, bijzonder bestaan.
Wij, hand in hand en niets teveel gezegd, in liefdevol leven vastgelegd.
Onze Ja, na al die tijd, ik wil je nooit meer kwijt, terecht, levensecht ♥

Onomkeerbaar

8 juli 2018

Waar de afgelopen week bestond uit niet weten en wachten,
slapeloze nachten, een wereld waar we nog niet eerder waren.
Bewaren we nu vooral de rust en trappen waar nodig op de rem.
Klem en vast aan een infuuspaal, is jouw behandeling gestart.
Opeens gaat het hard, bereiden ze je stapje voor stapje voor.

Door, terwijl dit niet te bevatten is en geen idee wat te gebeuren.
Er worden deuren geopend, hopend op, genezing, een reële kans.
We zijn in een emotionele achtbaan gestapt, kunnen er niet uit.

Jij kunt niet anders dan het ondergaan en ik blijf naast je staan.
Als het er op aan komt zijn we met elkaar, is de liefde voelbaar daar.
Humor behouden, jouw spullen worden in de FC Utrecht tas gestopt.
Opgekropt komt er voorzichtig uit, onwerkelijk, een weg gevonden.
Verbonden in verdriet, verdwaasd, uitgeraasd en luisteren naar.

Met elkaar, met om ons heen, iedereen, dichterbij dan ooit.
Het delen, doen, durven, dwars door alle gevoelslagen heen.
We bezien per dag, het mag, het kan, wij zijn nog bij vandaag.
Traag en trots zijn op, onze wereld in alles helemaal op zijn kop.
Ondertussen trek ik het laatste kaartje uit de parkeerautomaat.
Het blijkt iedere dag weer een verassing waar mijn auto staat.
Je mag naar huis, ik neem je mee, we zijn weer compleet ♥

Ondersteboven

5 juli 2018

Misschien hebben ze ’t gewoon mis, hopen dat het anders is.
Ik besef dat ik dat ben blijven doen, als de uitslag binnen komt.
Het voelt alsof ik al die tijd,  met ingehouden adem heb gewacht.
Voort op ongekende kracht als onwerkelijk werkelijkheid word.
Lymfeklierkanker, jij, een woord, gehoord, oorverdovend stil.

Ergens weet je, voel je het al die tijd al aan, wil je niet stilstaan.
Willen we het niet weten, de grond onder onze voeten vandaan.
De voeten waarmee jij inmiddels, behendig de infuuspaal bestuurd.
Hoeveel vragen je ook afvuurt, een antwoord is er niet, niet echt.
In een week tijd, zijn we het besef kwijt, dit is niet te bevatten.

De pijn en ergens anders willen zijn, het allemaal ondergaan.
Bij iedereen vandaan, geen keus en geen kant op, er door heen.
Dat, alleen, geen duik in het zwembad en nergens bij kunnen zijn.
In plaats daarvan immuuntherapie, chemo, de musical missen.
Anders dan gewend een Antonius arrangement, even samen.

Taart, mijn Lief die hier verjaart, de uitslag, alles op één dag.
Iets kunnen doen cadeau, hier, een behandelplan, dit is het dan.
Doen wat kan, van waar we komen is dat tegelijkertijd goed nieuws.
Goed nieuws vertellen terwijl we alles in ons bij moeten stellen.
Mee in een verhaal dat ik voorzichtig vertaal als dat van ons.

Onbestemd

2 juli 2018

Slapeloze nachten, wachten en honderdduizend vragen.
Dagen waarop je niet weet en zomaar een antwoord krijgt.
Onderzoek dat onwerkelijk aan een rijgt met slecht nieuws.
Niet te bevatten, ziek zijn, pijn, overgebracht, stilte in de nacht.
In onverwacht zijn we beland in een wereld vol onzekerheid.
Een wereld waarin tijd stil staat en tegelijkertijd verder gaat.
Waarin ik mijn Lief achterlaat en in goede handen hoop.

Ondertussen is het alsof ik als een kip zonder kop rond loop.
Ik hoop voortdurend dat ik wakker word, terwijl ik dat al ben.
Chaos in de opslagplaats van mijn gedachten en wachten.

Uitleggen, hardop zeggen het is alsof het niet over jou gaat.
Zien dat het slecht gaat en dat de pijn zich niet laat wegjagen.
Dagen die duren en onrustige uren, ieder kwartier van de klok.
Misschien hebben ze ’t gewoon mis, hopen dat het anders is.
Gerust stellen en goed nieuws vertellen, terug naar huis ♥

Doeltreffend

12 juni 2018

Er wordt beslist en besloten, in beton gegoten zonder dat.
Natuurlijk, ik had en toch besluit ik om het nu niet te doen.
Niet meer mee in een verhaal, waarin we allemaal verliezen.
Een kiezen voor de angst en stel dat, zonder hem te vertrouwen.
Zonder opbouwen, het bespreekbaar maken en elkaar raken.
Juist daar ligt de sleutel die we allemaal in handen hebben.
In verbinding brengt bijzonder, een wonder en een weten.

Natuurlijk had ik er tegenin kunnen gaan, uit kunnen leggen.
Opnieuw hardop kunnen zeggen, stop hiermee, kijk eens goed.
Kijk eens wat deze poppenkast met de verstandhoudingen doet.
Luister eens naar, zonder wegwerpgebaar, luister naar zijn stem.
Naar hem, omdat hij het als geen ander weet, hoor wat hij zegt.
Het liefst rammel ik ze daar, allemaal, eens flink door elkaar
en geef ze een hint, een kind, hoe kun je dan zitten slapen?

Toch doe ik het allemaal niet, ik doe niets, laat vandaag zijn.
Kopje thee, koekjestrommel, opruimrommel, mijn wereld klein.
Even op de fiets naar mijn vader, waar we opnieuw nader tot elkaar
komen, dromen, samen, beamen, bedenken waar het ons bracht.
De kracht van een luisterend oor en er willen zijn voor elkaar ♥

Dichterbij…

8 juni 2018

Groter gemaakt dan nodig, klein gekregen, weer meebewegen.
Bewogen, overwicht in overweging, weten dat en alle tijd gehad.
Het blijft bijzonder dat je op afstand zoveel meer ziet, kan overzien.
Patronen zichtbaar daar, zien waar, waarom je er al die tijd stond.
Terwijl je precies hetzelfde vond, kun je daar nu ruimte maken.

Door er anders naar te kijken, te ontwijken, wegen te ontdekken.
Tijd rekken, volledig vertrouwen op, geruststelling in herkenning.
Dichterbij, door steeds terug te gaan, stilstaan bij dat wat goed voelt.
Terug naar dat wat je bedoelt, een weten, zonder het uit te leggen.
En zo loop ik ,heel voorzichtig, langs mijn zelf gegraven valkuil.

Dat, als de zoveelste uitnodiging van de rechtbank op de mat ligt.
Verjaardag vergeten, wederom weten dat het niet, dat niemand ziet.
Je kunt moeilijk omzetten in mooi als je je verbindt en hetzelfde vindt.
Kunt accepteren, leren, verweren, proberen, een wij, in dichterbij.
Zelfs in kort door de bocht, kun je voor altijd verbonden blijven.

Skates aan, kilometers gaan aan mij voorbij, antwoord op
vragen die al dagen door mijn hoofd jagen, gevonden in stilte.
Het gevoel is er opeens, in het moment, alles is goed en genoeg.
In gezelschap van een mooi inzicht en zien in een ander licht.
Weten hoe weinig er voor nodig is om elkaar weer te vinden.

Het kleiner maken, ervoor waken, wij, dicht-er-bij ♥

 

Veer-tien

24 mei 2018

Tegenstribbelend, te snel, alleen op jouw moment, toen wel.
Je liet ons wachten tot jij zover was, slapeloze nachten, dichtbij.
Alleen maar dichtbij, een verandering in mij, anders moeder zijn.
Zo klein als je was, wist je, wilde je, alles alleen op jouw moment.
Ongekend, geen kans voorbij, jij op jouw weg, wat ik ook zeg.

In de lengte lang groeit hij ons allemaal, één voor één, voorbij.
Met zoveel mannen op rij dichtbij, ontstaat er voor hem een wij.
Er tussen gaan staan, meedoen, zich laten zien, horen, dat vooral.
Zijn stem die overslaat, de verandering zichtbaar daar, Ja maar.
Veer-tien, gezien, tellen tot tien, man worden, een jongen zijn.

Zijn opmerkingsvermogen groeit gestaag en hij blijft bij zijn vandaag.
Niets te snel vooruit, hooguit in het groter groeien, niet mee bemoeien.
Leven in het nu, nooit, enigszins verstrooid, als het allemaal te snel gaat.
Urenlang verdwijnen in tijd alleen, niemand om hem heen, niet nodig.
Om vervolgens zijn mannetje weer te staan, te gaan, naar waar hij wil.

Ondertussen ben ik de bemoeimoeder die zeurt, zorgt dat ‘t gebeurd.
Ga ik waar nodig met Playstationcontrollers in mijn tas, naar mijn werk.
Sterk bedacht, dacht ik zelf maar nee! Daar was hij allang op voorbereid.
Een kwestie van tijd, ontdekken dat, vandaar, geen probleem met kwijt.
Met de controller bij zijn vader vandaan, meegenomen, in je dromen.

Zelfstandig, handig, herrie in de hut, getut, tijd, strijd, voor even kwijt.
Dan vinden we elkaar weer in de bijzondere gesprekken en tijd rekken.
Ik reken het goed als je geniaal bent en bedenk wat je ermee wilt zeggen.
Een grenzengevecht, luisteren, recht, hardop gezegd, stom, dat, daarom.
Als ik zeg stop, mag ik vertrouwen op, balanceren op een lijn van zijn.

Veertien en iedereen kan het zien, jarig zijn, jij bent klaar met klein ♥

Doel-Punt

16 mei 2018

De vlag hangt uit, een stem, niemand kan meer om hem heen.
Twaalf, de leeftijd, waar we al die tijd, naar hebben uitgekeken.
Was hij het maar, zo vaak gedacht en hardop gezegd, het recht.
Om te voelen, te vinden, te vertellen, gehoord worden, gezien.

Traditiegetrouw kijken we naar het vastleggen van zijn komst.
Het stomste gedeelte spoelen we door; ‘ik hoor huilen, kijk mam’.
Steeds weer ontdekken we opnieuw, in al die liefde voelbaar daar.
Dichtbij, bij elkaar, daar, op beeld, in bijzonder, een wonder…hij.
Weten wat hij wil en niet, vooral, toen al, zo klein als hij was.

Kans, kiezen, keuzes maken, grenzen bewaken, kiezen wat past.
Iedere keer opnieuw verrast, als jij het al weet, dan niet wil wijken.
Ze bekijken het maar, jij hebt een stem, altijd al en nu, eindelijk echt.
Het recht om jouw stem te laten horen en te weten, te willen, daarom.
Je zet heel eenvoudig krom weer recht en weet waar je het over hebt.
Geen woord gerept, toch voel je aan, blijf je steviger dan ooit staan.
Na jaren waarin we de rust wilden bewaren ist daarmee gedaan.

Bij het verdelen van de musicalrollen ben je vooraan gaan staan.
Jij, zingend op het podium, publiek, een zaal vol mensen, dat wil je.
Wij zien, horen in dit geval, vooral dat je nu weer lekker in je pak zit.
Met een doel voor ogen, bewogen, bewegen, niemand houd jou tegen.
In tegen gewerkt word je in jouw overtuiging juist nog meer gesterkt.
Meebewegen in de stappen die jij zet, al hebben we vaak geen idee.
Achteraf gezien, vooruit bedacht, is dat misschien maar goed ook.

Met een langzalzijnleven en een ontbijt op bed, is de toon gezet.
Hij is vandaag jarig en een vrolijk verjaarsvieren, dat is wat hij wil.
Iedereen om hem heen, in verbinding zijn, hij groot en klein tegelijk.
Doelgericht, zijn punt gemaakt, bewaakt, geraakt, een mooi proces.
Stilstaan bij dat wat was, dat wat is, geboren om veertien over zes.

Langs de lijn…

26 april 2018

Wakker worden midden in de nacht, ik kijk; zeven over vijf.
Bijzonder zien, nu al zeventien, in gedachten terug naar toen.
Mijn vliezen gebroken, het zwitsal geroken, weten dat jij kwam.
Toch nam ik de telefoon gewoon op en zei dat het nog prima ging.
We vertelden niets en lieten de dag duren zoals we dat altijd deden.
Het weten, onwerkelijk, ik had geen idee wat me te wachten stond.
En jij, jij draaide met jouw komst, onze wereld 180 graden rond.
Op volle snelheid, geen tijd voor gedoe, daar was je al en hoe.
Jij was het wachten moe, moeder worden, jouw moeder zijn.

Het moment waarop je me aankeek, donkere ogen, zo dichtbij.
Zo blij, een baarpartijtje waarvan ik zei zo wil ik er nog wel een paar.
De liefde voelbaar daar, voor jou, de liefde die nog altijd groter groeit.
Jouw boeit het allemaal best, de rest is nu veel interessanter dan dat.
Ze-ven-tien, zeeën van tijd, altijd iets te doen, te delen en door.

Al bellend op de fiets, even gauw, mam; ik kom zo naar jou.
Binnengekomen ploft tas op de grond met een; ik ben zo weg.
Haren in de gel, ik ga weer, snel, naar vrienden en naar vriendin.
Gebroken nachten, half slapend wachten, werkelijkheid, mooie tijd.
Midden in de nacht, bijna vroeg, speurtocht uitgezet, tijd genoeg.
Verhalen bij ’t ontbijt, tijd kwijt, blij hoofd, enigszins verdoofd.
Herken, herinnering, jeugdsentiment,langzaamaan gewend.

Gevraagd, uitgedaagd en keuzes maken, steeds weer opnieuw.
Voetbalveranderingen, dingen, doen, net even anders, dan toen.
Op het juiste moment pak je jouw kans en kies je wat voor jou past.
Enthousiast bij mogelijkheden, er voor gaan, niet te lang stilstaan.
Wij gaan er gewoon in mee, bedenken blij, langs de lijn, dichtbij.

Zeventien, zoveel ouder dan zestien, in lengte lang voor later.
Later al eerder begonnen dan bedacht, ook mijn ontbijt op bed
taken heb ik al overgedragen en bij vlagen voelt dat best wel gek.
Langs de lijn, dichtbij, dat, mijn plek en gek genoeg is het goed zo.
Ondertussen is de taart op, cadeaus uitgepakt,  we bereiden ons
voor op feest, we halen samen herinneringen op, aan geweest.
En dat blijven we doen, anders dan toen en toch ook niet ♥

Gelijkwaardig

8 april 2018

Honderd-één-en-tachtig Koningskrabbels op rij, tien jaar voorbij.
Trots zijn op, tevreden, steeds weer een reden om dankbaar te zijn.
Door het vast te leggen, hardop te zeggen, te voelen, bedoelen, daar.
Verandering voelbaar, anders dan toen, in altijd het juiste willen doen.
Ontdekken dat dat helemaal niet hoeft, dat ik mag zijn, het mag laten.
Dat niet alles mijn verantwoordelijkheid is, dat ik me daarin vergis.
Gevoelsmatig stond ik er middenin, stap opzij, dit is niet van mij.

Er kwamen veertien hulpverleners op rij voorbij tot rechters aan toe.
Niemand wist hoe en niemand nam de tijd om daadwerkelijk te luisteren.
Om hem te horen en zich te verplaatsen in een jongen van acht, negen, tien.
Niemand die de moeite nam om hem daadwerkelijk te zien, elf, nu bijna twaalf.
Het waren voor ons jaren waarin alles stilstond, belangrijk op de voorgrond.
Op de achtergrond verdween, behoefte aan dichtbij en alleen om me heen.
Ik wist meteen, kon er in de afgelopen jaren echt niet omheen, hou-vast.

Dichtbij mijn gevoel, met maar één belangrijk doel; zijn stem laten horen.
Geen strijd verloren, wanneer je weet waar het echt over gaat, nooit te laat.
Het is nooit te laat om niets te doen, in anders dan toen en terug naar terecht.
Onterecht beslecht, het laten gebeuren, drammen, dreigen, doorschuiven, doen.
Uiteindelijk blijkt het voor mij onmogelijk om het ergens nog serieus te nemen.
En waar ik de verantwoordelijkheid al die tijd voelde, voelt het al zo anders.
Waar ik keer op keer iets moest, mag ik, kan ik, het nu eindelijk daar laten.

Bijzonder zien en misschien minder moeilijk denken, op wenken bediend.
Inmiddels zijn ze erachter dat hij kan praten, in laten worden stappen gezet.
Hij krijgt de bij zijn leeftijd passende stem, ze kunnen niet meer om hem heen.
Meteen is daar de verandering zichtbaar als het moeten geen rol hoeft te spelen.
Stap voor stap met een mooie eindsprint, in vertellen wat hij vindt en waarom.
Andersom, hij leert ons, wij leren hem, zijn stem, stoer, samen, gelijkwaardig.
Beamen, bedenken waar het leven over gaat, waar je het over wil laten gaan.
Houden van, hou-vast, loslaatlastig laten en in de gaten dat alle tijd, altijd ♥

Koningskrabbels

10 januari 2018

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, zonder te weten dat.
Levensecht vastgelegd, voor leuk, later, zomaar, al krabbelend daar.
Over alle bijzondere mensen in mijn leven, over geven, gaan, stilstaan.
En opeens, vandaag, tik ik met mijn Koningskrabbels tien jaar lang aan.
Tien jaar lang schrijven, om bij mezelf te blijven, voelen verwoorden.
Woorden die stromen en die zonder pardon binnen blijven komen.

Woorden en zinnen die me aansporen om te beginnen, het liefst meteen.
Soms kan ik er niet omheen, soms laat ik het gaan, staan, wil ik er niet aan.
Dan past het niet, dan gun ik me geen tijd en ze raken bovendien nooit kwijt.
Uiteindelijk tikt de tekst in stilstaan als vanzelf onder mijn vingers vandaan.
Ik laat het gaan, het is goed zo en het is wat het is, er niet meer achteraan.

Het is een gevoel van vrijheid waarbij ik echt een jubelstemming ervaar.
Klaar, opgeruimd in de opslagplaats van mijn gedachten, helder, hou-vast.
Verlost van de last en laten, dan pas heb ik in de gaten, wat het met me doet.
Heeft gedaan, dan kan ik stilstaan, sturen, turen en terug, dan verdwijnt vlug.
In alle haast zit ik er vaak naast en ga ik aan dat wat echt belangrijk is voorbij.
Honderd-één-en-tachtig Koningskrabbels op rij, dat zegt vast iets over mij.
Mag mijn gemiddelde nu omhoog of omlaag of ga ik stoppen na vandaag.

Ergens kan ik het me niet voorstellen, toch is er ook een cirkel rond.
Zeg ik uit de grond van mijn hart en dankbaar; dankjulliewel, allemaal.
Dank voor jullie kracht en de mooie complimentmomenten in onverwacht.
Het helpt te weten dat het ergens anders niet anders is, dat ik me niet vergis.
En zelfs al had ik het mis, als ik  smijt en verwijt, ik kon het hier even kwijt.
Ik ben jullie dankbaar voor de duwtjes en het bijstaan in raad en daad.
Meelezen, meeleven, geven, bijzondere mensen dichtbij, dankjewel ♥

Eindeloos

30 december 2017

De drempel over, ik kijk met een grote glimlach achterom.
Het is stom om het jaar al af te sluiten, te denken dat het kan.
Nog steeds vlucht ik er voor weg en doet wat ik zeg er niet toe.
Niet weten hoe maar wel weten dat, buitenspel, het kan echt.
Het recht, beslecht, besloten, overgoten met liefdevol laten.

En ik mocht leren dat ik mag, dat ik het al die tijd verkeerd zag.
Dat ik niet meer mee hoef te werken als het helemaal niet werkt.
In ontdekken dat een daadwerkelijke verbinding juist wel versterkt.
Voelen hoe het voelt en daar, ondanks het goed bedoelt, bij blijven.
Aan den lijven ondervinden, verbinden, verbonden, met mezelf.

Zonder dat ik de bevestiging van anderen daarin nog nodig had.
Dat, het niet meewerken had voor het eerst een andere betekenis.
Het is wat het is, ik ben het er niet mee eens en zal het ook nooit zijn.
Ik ben ‘m gesmeerd, ik ben wel honderdduizend keer omgekeerd.
Om te ontdekken dat het niet werkt, antwoord in stilte gevonden.

Slapeloze nachten, hoofd vol gedachten in een verwachten.
Eigenlijk bleef ik wachten, ben ik daarin buitenspel gaan staan.
Loslaatlastig, leren laten, laten gaan, zeuren, het laten gebeuren.
Opbeuren, beschikbaar zijn, in verrast de spelregels aangepast.
Ik pas ervoor, hoor daarin mijn eigen stem en die ik herken.

Zelfs al is het voorzichtig fluisteren, ik neem het met me mee.
Dag gedwee, je doet het er maar mee, mijn stem telt voor twee.
Rijkdomsbesef, lef, laten en in de gaten hoe leuk het eigenlijk is.
Groot gemis van juist zo leuk in mijn leven liet het me opgeven.
Terug gevonden in anders, met anderen en ik verander terug.

Het voelt vrij en iets in mij weet dat het klopt, dat het hier stopt.
En tegelijkertijd door gaat, juist, juist als je ergens voor gaat staan.
Gedaan, dankzij, gelijkgestemd, ongeremd en ’t genieten van niets.
Altijd iets, om dankbaar voor te zijn, in heel klein groots kunnen zien.
Dankbaar voor ieder gebaar van vriendschap en iedere stap samen.
Beamen dat wij samen nog steeds, steeds weer, blijvend blij met.
Mooie stappen gezet, vooruit, zonder achteruit te kort te doen.

Toen mee naar nu, ik wens jullie allen een fijne jaarwisseling ♥

Uitgangspunt

16 december 2017

Soms ben je opeens daar waar je wel wil zijn, de drempel over.
Ik verover ruimte terug en gooi enthousiast twijfels overboord.
Gehoord, mijn stem terug en vliegensvlug tikt tekst met mij mee.
Na grenzen bewaken plannen maken, beslis, besluit, het jaar uit.
Het is goed zo, de allerliefste dicht(er)bij, mijn mooiste cadeau.

Mijn lief, hartendief, op handen gedragen, samen, tijd vertragen.
Een jaar waarin ik vroeg om saai en sleur, maar dat gebeurde niet.
Blijkbaar is het nodig dat je ziet waarom, dat het zo stom nog niet is.
Als ik er aan toegeef besef ik ’t pas, pas op de plaats, plaats maken.
Met mijn gehaast zat ik er helemaal naast en nee, niet verbaasd.

Oververmoeid, geknoeid, gestoeid met energie, blij dat ik zie.
Alle tijd gehad, gekregen, meebewegen, bewogen, om me heen.
Nooit alleen, tijd gevonden en tijd maken, voor dat wat er toe doet.
Minder moeten, meer mogen, bewogen, bewerken, humor erbij.
Dan ben je vrij, vrijheid, hoog tijd om Leuk voorrang te geven.

Met mijn enigszins verwaarloosde Lijst, lang niet bijgewerkt.
Iets in mij versterkt de waarde van wensen, willen, een weten.
Herinneringen, niet vergeten en genieten van al dat wat goed is.
Gelijkgestemd, de mooiste ontmoetingen, dingen, doen,  dromen.
Er op terug komen, kunnen, kijken, kansen en dansen, durven.
Omdat je kunt, vinden, elkaar, onverklaarbaar, nooit zomaar.
Mijn uitgangspunt; met mijn krabbels vast naar Nieuw jaar ♥

1. Mezelf wat meer en het leven wat minder serieus nemen.  ✓
2. Rondrollen op een rollerskate baan à la jeugdsentiment.
3. Tien jaar later terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, een tandemsprong met Olaf ;)
6. Vervolgcursus gebarentaal volgen, er iets mee doen.
7. Burpee Mile in A’dam overleven. ✓ Overleefd.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken. ✓
10. Als zijnde samen bejaard een cruise maken.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Gezinsgezellige tocht op een Tandem maken.
13. Mijn Koningskrabbel ergens in de krant.
14. In het kader van, terug naar Texel met Maaike.
15. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
16. Avondje dansendansendansen op Ibiza in herhaling.
17. Met Dion naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien. (Januari 2018)
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
21. Nee is ook een antwoord, vanzelfsprekend verwoorden.
22. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan en gevonden ;-))
25. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
26. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin. ✓ Zo fijn!
27. Opruimreis maken in huis en hoofd. (ben onderweg)
28. Het blauwe van de spin aantikken in het zwembad.
29. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
30. Tarot trucjes leren, cursus werken met Tarot volgen. ✓
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Geschreven, een jaar lang. ✓
34. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
35. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam. ✓ Magisch!
36. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
37. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 3, Kinderwens ✓
38. Een op maat gemaakte boekenkast op onze zolder. Blij mee!
39. Met Vriendin naar de Boekenmarkt in Deventer.
40. Gezinsgezellig vastgelegd vervangen.
41. Mezelf inschrijven voor een stilte Retraite.
42. Een mini-bieb in onze tuin parkeren. ✓
43. Een blotevoetenpad bewandelen. ✓
44. Naar het Flowing Lights Festival. ✓
45. Marathon skaten. 46 km..✓
46. Een Reiki cursus doen. I en II ✓
47. Naar Vriendin & Gezin in Luxemburg.
48. Achterstallig sociaal onderhoud bijwerken.
49. Zonder Juffie Jeugdzorg, zorgeloos zijn.
50. Meer offline leven, laten, loslaten. ✓

Gelijkgestemd

30 november 2017

In alle rust, radiostilte, bewust, alle ruimte, alleen.
Niemand om me heen, nergens naartoe en weten hoe.
Hoe het is, anders, anderen, veranderen, gelijkgestemd.
In ongeremd zijn, zonder, bijzonder zien, vrijheid, tijd.
Tijd voor alleen, laten en nu ook in de gaten waarom.

Ondertussen is er eigenlijk niets veranderd, niet echt.
Als je je nu bedenkt dat het niet ophoudt, stopt, dat klopt.
Geduw en getrek waarin ik eigenlijk alleen maar tijd rek.
Tijd om te laten zien dat het heel misschien, anders kan.
Anders dan, tijd waarin ik luister, dat wil blijven doen.

Tijd waarin hij mag voelen en stap voor stap, stappen zet.
Niets is nu opeens anders en van dwang weten we allang dat
het uiteindelijk tegen je werkt en geen enkele band versterkt.
Geduw, getrek, terwijl ik tijd rek doe ik er eigenlijk aan mee.
Toch wil ik het niet laten gaan, blijf ik achter beide staan.

Luisteren naar omdat hij als geen ander weet, hoe het voelt.
In goed bedoeld de plank misgeslagen, zijn lat te hoog gelegd.
Hardop gezegd, niet gehoord, onverstoord doorgaan met niets.
Iets wat niemand kan veranderen, de bal bij anderen neergelegd.
Bewust, mijn valkuil daarin zien, ik tel tot tien, honderd, duizend.
En ik doe het niet, niet meer en niet nog even, niet meer omdat.
Ik besef dat de rol die ik altijd had, nu niet meer bij me past.
Verrast kijk ik nog even achterom, was ik serieus zo stom.

Stom genoeg, zou ik het zo weer doen, heb ik geen spijt.
Alleen de tijd kon het me laten zien, laten zijn, in alle rust.
Ik leer nog iedere dag om dat te voelen, vooruit, vlug, terug.
Een brug te ver, verder dan ik dacht in voldoen aan verwacht.
Waar ga ik in mee, waarom voel ik nu zo heel duidelijk Nee.
Het dreigen, neigen tot nietszeggend, te gek voor woorden.
De woorden onder mijn vingers vandaan, in antwoord op.

Alsof het zo mag zijn, zijn wie ik ben, als ik jou herken.
Niemand is te klein als het echt gaat over, er mogen zijn.
Zijn, zonder, gemis, omdat het vandaag haar verjaardag is.
‘Oud worden is leuk, oud zijn niet’ meer dan ik wil toegeven.
Heel even, geef ik toe, voel ik hoe, opeens valt alles samen.
Niets gebeurd voor niets, nooit, het doet er toe, echt, ooit.
Vertrouwen, rouwen, opbouwen, baldadig en blij, in mij.

Het leven, generaties, geven, geluk, gelijkgestemd ♡

Liefdevol

19 november 2017

Platgestampte borrelnoten, verfrommelde vlaggetjes, ons huis
heeft iets weg van Bart Smit, na lang gewacht is ze vandaag acht.
Taart zonder kaarsjes, blazen blijkt stom, te groot zijn, weg is klein.
Acht, zo anders dan zeven, een ander beleven in het groter groeien.
Minder bemoeien, meer verweer, keer op keer ben ik weer verbaasd.
De tijd die voorbij raast, haar eigen gang en ‘dat weet ik echt allang’
Voor niets en niemand bang, zijn haar broers op hun nummer gezet.
Als je even niet oplet, groter gegroeid waar ik bij sta, kijk ik haar na.
Blijf ik kijken, laat ik de tijd uitwijken naar even stil, mijn moment.

Dochterdingen, zingen, dansen, springen, met het volume voluit.
Ze weet wat ze wil en geeft een gil als het in haar beleving anders is.
In niet mis te verstane bewoording, vertelt ze je precies hoe het ging.
Vertellen, vertalen, verhalen, ontdekken en doen, op haar moment.
Ongekend in een weten, waar wij het vaak zijn vergeten, zij niet.

Zo herkende ze als zijnde klein mijn schone zusje als zwarte Piet.
Maar verder zei ze niets, nooit, nergens, het deed er niet echt toe.
Geen idee hoe maar daar kwamen nu de hoofd- en hartjespiet bij.
Drie op een rij, toch stelt ze geen vragen, begint er al iets te dagen?
Weet ze nu wel, weet ze niet, opeens wil ze later testpiet worden.
Ik geloof niet dat haar geloofsovertuiging, nog lang stand houdt.
Vertrouwd, oud genoeg, zijn wij of is zij, haar tijd, alle tijd, altijd.

Ongekend hoe ze, hoe dan ook, altijd op haar moment, weet, wacht.
In onverwacht, doordacht, zacht, met kracht, zo klein, groot als ze is.
Vol bewondering leer ik daarvan iedere dag dat ik mag, dat wij mogen.
Bewogen en in beweging, haar ding, liefde vol, voelbaar daar, in ons,
in haar, in het bij elkaar mogen zijn, samen, beamen, beramen, dat.

Lang gewacht, ons meisje, onze liefde vol, nooit gedacht ♥

Vindingrijk

10 november 2017

Illusies armer, ervaringen rijker, rijker dan, ik kan er in mee.
Anders, minder gedwee, anders dan toen, bewust, in alle rust.
Ondervinden dat en terug schakelen naar de juiste versnelling.
Hellinghoog omhoog, bewogen jaren, van ervaren, bezwaren.
Voelen wat goed voelt en goed bedoelt bezien, in zijn, zonder.

Tijd maken, mijn grenzen bewaken, Agenda is nagenoeg leeg.
Ik weeg de waarde, wel, niet, wat niets zegt, wel mijn goed recht.
Niets teveel gezegd, uitgelegd, gezwegen, meebewegen, bewogen.
Bezwaar, regels en realiteit liggen al die tijd al, mijlenver uit elkaar.
Het kan niet over procedures gaan, als je voorbij gaat aan bestaan.
Achteraan aansluiten, ik besef nu pas dat en waarom ik dat deed.
Met afstand aan de hand zie ik waarom ik angstvallig vermeed.

De toevalligheden zien is misschien wel de mooiste bevestiging.
Het leven laat ons leren en proberen, verweren, omkeren, kans.
Zien waar je misschien anders, iets mee mag, een traan, een lach.
Opnieuw beginnen, overwinnen, wensen, weten, wedden van wel.
Trek ik aan de bel, laat ik het gaan, laat ik ’t als waarheid bestaan.
Losse eindjes vastgeknoopt omdat je hoopt, dat het anders loopt.
Voorzichtig maak ik ze nu los, ik haal de knopen eruit en besluit.

Verder waar we gebleven waren, een begin begonnen in samen.
Blijven beamen dat het leven, de tijd, het gemis in alle hevigheid.
Niet, nooit meer terug, in vlug, gaan wij daar, zomaar, aan voorbij.
In mij voel ik de verandering, naar voren, van me laten horen, dat.
Voorspelbaar daar, het leven zit soms best ingewikkeld in elkaar.
En soms ook niet, als je het opeens overziet, ervan genieten kan.
Samen, elkaar vinden, gevonden, verbonden, bijzonder blijft ♡

Levensecht

6 oktober 2017

De regie kwijt, al die tijd uit handen gegeven, een anders beleven.
Heel even twijfel ik nog, kan dit zomaar, kan ik dit wel. Ja. Het kan.
Als ik dan toch, dan hoef ik niet nog, vliegensvlug weer terug gelegd.
Geen woord teveel gezegd, aangevoeld in goed bedoeld en blijven.
Ingegeven, beleven, de toevalligheden van het leven en het laten.

Laat me met rust, eigenlijk is dat de enige tekst die ik nog kan bedenken.
In beleefd blijven, ondervind ik nu aan den lijve wat het echt met me doet.
Moet dat wat moet? Mag ik? Kijken, uitwijken, vrije wil, wereld van verschil.
Gillend gek, gek genoeg is dit wel het beste wat me had kunnen overkomen.
Door het stapje terug besef ik dat ik te vaak te vlug, te veel en veel te lang.
Bang bedacht, ik berust, kom tot rust, ik ervaar de ruimte in klein en zijn.

Levensecht, uitvergroot, idioot, daar mocht ik het mee doen, gedaan.
Toen is geweest, komt niet meer terug maar vertrouwd vergeet niet vlug.
Onterecht laat me bovendien twijfelen, zien, alles wat ik dacht dat het was.
Nu pas zie ik dat ik ben blijven hopen, blijf willen dat het anders was gelopen.
Maar dat is het niet en het is soms goed dat je ziet, zonder en het bijzonder.
En als het er niet toe doet wat ik zeg, kan ik dus ook zonder pardon weg.
Weg van onnodig, overbodig, niets teveel gezegd, mijn lat hoog gelegd.

Waarom is het voor mij belangrijk dat ze me horen, allang verloren.
Gaat het over goed willen doen, is het toch omwille van toen, waarom.
Stomverbaasd besef ik dat het niet van mij is, dus waar gaat het dan mis.
Verantwoordelijk voelen, vertrouwd, opgebouwd, niet verder willen zonder.
Maar ook niet mét omdat het zelfs in heel goed bedoeld, niet goed voelt.
Omdat het energie kost, niets opgelost en ik mag leren om het te laten.
Daar waar het hoort, het is niet van mij en Nee is ook een antwoord.

Voorzichtig voelbaar daar, een verandering in mij, baldadig op rij.
In te kort door de bocht zag ik het antwoord wat ik zocht en het mag.
Doorvoelen laat me vinden, valkuilen zien, zijn en het mezelf toestaan.
Laten gaan, mijn energie bewaren, moeite besparen, opnieuw ervaren.
Verder vooruit en nu niet meer terug komen op mijn besluit, besloten.
Overgoten met liefde voor, vertrouwen op, met alle tijd die nodig is.
Altijd, al die tijd, tijd maken, bewaken en terecht, levensecht ♡

Gestrand…

8 september 2017

Voorzichtig verder vooruit zonder voortdurend achterom te kijken.
Het begint er eindelijk op te lijken doordat ik het nu echt kan voelen.
Gevoel is ongrijpbaar, raar, daar, maar, waar, het past niet in een grafiek.
Soms helpt het om het hardop te zeggen, soms is ook dat onmogelijk.
Dan gaat iets stuk in onbegrepen en in elkaar niet kunnen verstaan.

Vandaag voelt anders, een brug gelegd, gezegd, de regie terug.
Opeens ging ‘t heel vlug en voelde ik me sterk, het moet ophouden.
Het is bizar om te ontdekken dat iets kleins groot gemaakt kan worden.
Terwijl jij je kind over horden heen helpt, hebben ze enkel commentaar.
In een belerend langs de kant, waar waren zij in de afgelopen tien jaar.
En ook al twijfel ik vaak en ben ik bang, eigenlijk weet ik het allang.
Toch blijf ik aan de gang, ga ik in braaf mee, geen idee, daarom.

Uitgesproken, onderbroken, ontbreken, doorgeslagen in overvragen.
Een kind nog. Toch wordt er zonder een betrokken, aan hem getrokken.
We maken een lijstje plus, plus, min, min, vul maar in kijk maar even hoe.
Moe word ik ervan en ook dan kom ik niet in de buurt bij dat wat ik nu voel.
Het proces zien, te serieus genomen, voor mij een les te leren, omkeren.
Leren vooral om het te laten, laat in de gaten, de gevolgen idioot, groot.

Blijkbaar was dit nodig om te komen waar ik echt, in het echt, wil zijn.
Waar ik naar toe wil, wat past en wat nu vooral goed voelt, zoals bedoeld.
Dankbaar voor de bijzondere gesprekken, soms zomaar, soms als zo vaak.
Raak in een tegengehouden, houden van en blijven vertellen dat ik ’t kan
als ik opnieuw in mijn zelf gegraven valkuil dreig te stappen, het snappen.
Geen grote stappen voor nu, voorzichtig vooruit, vooruit kijken, verder.

Mijn energielevel laag, traag, terug na vlug, niet te ver voorbij vandaag.
Iets wat eigenlijk niet echt bij mij past, toch ben ik enthousiast, het past wel.
Ik trek aan de bel, bedenk, in een oogwenk weet ik, voel ik en verander ik mee.
Koekjestrommel, kopje thee, kansen, kunnen, dansen, ruimte voor mij, vrij.
Blij, ik voel de energie terug komen en stromen, stomverbaasd, dag haast.

Ik zat er niet ver naast, met naast me mijn lief, de leukste, al tien jaar op rij.
Samen, een blij beamen dat onze liefde, voelbaar daar, er nu nog altijd is.
Gestrand in Hoek van Holland, van alles aan de hand, niets doet ertoe.
Ontdekken hoe, hoeveel, in dat wat ik doe, deel en in dankbaar zijn ♥

Ongedwongen

27 augustus 2017

Met mijn handen in het haar, waar houdt het op.
Terug naar start, mijn hart huilt, ik geef het op, echt.
Het recht om te vinden, te voelen en kind mogen zijn.
Teveel gevraagd en iedere keer opnieuw uitgedaagd.
Mag het stapje voor stapje, helen, herstellen. Nee.

Geen idee waar het daadwerkelijk mis gaat, de kans
bestaat dat niemand dat weet, erger nog; niet wil weten.
Hoe kun je een kind vergeten, wil je niet weten waarom.
Doorduwen, dwars door onze normen en waarden heen.
Het antwoord niet gehoord, in onverstoord doorgaan.

Mag het stapje voor stapje en met iets meer geduld.
Waarom die haast en hoe kun je er zover naast zitten.
Vitten, verder, strijd, het spoor bijster, de tijd blijkt kwijt.
Maar de tijd is er, hoe het nu gaat is het overwegen waard.
Verbaasd, in alle haast aan dat wat belangrijk is, voorbij.
Het teruggevonden blij, samen zijn, voorzichtig vooruit.
Kijk naar hem, zie, luister, heb lief, hij heeft een stem.

Voor mij is ’t een baan erbij, zonder sollicitatieprocedure.
Het wordt tijd dat we gaan onderhandelen over mijn salaris.
Al hoop ik eerlijk gezegd dat de tijd daar is, ik boventallig ben.
Mijn mailbox loopt vol en taken worden aan mij overgedragen.
Zonder vragen wordt er beslist, word ik gedist, dachthetniet.
Ik ben godzijdank niet de enige die het zo ziet, eind in zicht.
Goed bericht, het betaald zich uiteindelijk in anders uit.

Mijn besluit bevestigd, tijd gegeven, een anders beleven.
Beloven, geloven en luisteren, terug naar een veilig voelen.
Angsten onder ogen, bewogen, in beweging, hij ging en gaat.
Soms is houden van niet genoeg en is er een hou-vast nodig.
Overbodig mag overboord, alleen gehoord doet er nog toe.
Dan zie je hoe en kun je in ongedwongen de tijd bewaren.

Ruimte-reis

17 augustus 2017

Met de zomerzon vertrokken, alleen maar daar waar we willen zijn.
Voorbijgevlogen, vrijheid, alle tijd, kwijt, geen enkel besef van de dag.
Het mag, we hoeven niets, niemand, nergens naartoe en weten ook hoe.
En hoe niet, ik geniet van gezinsgezellig ondernemen, geven, gaan, geluk.
Niet ver hier vandaan maar toch ver genoeg, geen vroeg, laat, later, leef.
Ik beleef het allemaal anders, dan anders, met anderen, veranderen.
Maar ook alleen met niemand om me heen, regen tegen de ruiten.

In de afgelopen jaren stond er iedere keer iemand voor mijn neus.
Van een afstand, in een ander land, met niemand, niets aan de hand
besef ik dat ik altijd als vanzelf klaar sta, er achter aan ga, ging, omdat.
Waar nodig maar ook in overbodig, beleefd, een gaan, geven als vanouds.
Iets vertrouwds, iets wat ik doe, deed, heel vaak, te vaak, ten koste van.
Met inzien kan ik overzien, zijn, zonder, ik verwonder, verzaak, raak.
Te vaak, totdat je het echt niet meer kunt, kan, wil kunnen, klaar.

Alle tijd geeft me de ruimte om te zien, ruimte en rust, zomaar, nu.
Ik kan in voorspelbaar daar, voorspellen, het op mijn vingers natellen.
Belangrijker nog, ik kan er inmiddels de humor van inzien, in een samen.
Met mijn vader vooral, het blijft bijzonder als je dezelfde humor deelt.
Dat het nooit verveeld, al blijft het vervelend, tot vervelens aan toe.

In mij komt ruimte vrij, om te mogen missen en het zelf te beslissen.
Me niet voortdurend verantwoordelijk te voelen, bedoelen uit te leggen.
En al dan niet hardop te zeggen waarom wel en waarom niet. Nee. Geen idee.
Filters aangeklikt, gezocht en gevonden, gevoeld, gevraagd en uitgedaagd.
Gedaan, ervaren en gevaren, met zijn allen in een bootje, vakantievrij.

Opeens komt alles uitvergroot voorbij, kan ik het overzien in zijn.
Kan ik het mezelf toestaan, voelen dat het mag, ik lach en laat, later.
Op het water, in het water, met de stroom mee, alle tijd, werkelijkheid.
Geen tijd voor gauw, het luistert nauw, vertrouw, voel aan, laat het gaan.
Bewust tijd maken voor ruimte en rust, gekust, kansen, het kan, echt.
Het recht, hebben, houden, houden van, ik kan, wil blijven kunnen.
Een reis door de ruimte maakt ruimte vrij, alle tijd voor jou en mij ♡

Trou-wens ♥

23 juli 2017

Slippers, korte broek, jurkje, een verlaten strand, hand in hand, wij, samen.
Een wens om samen te zijn en te blijven, liefde voor lang, vertrouwd, getrouwd.
De spanning opgebouwd, bij elkaar, niet, wel, weer, een beetje, bijzonder, nu echt.
In het echt, er op gewacht, er aan gedacht maar nooit verwacht dat het zo kon zijn.
Nog altijd zo is, dat we bij elkaar willen zijn, kunnen zijn en er zijn, in alles, altijd.
Al die tijd, met weliswaar de nodige en overbodige strijd, zijn we nog samen.

En dat vieren we vandaag, onze trouwdag, opeens is het acht jaar later.
Denken we terug aan onze bruiloft op Ibiza, daar aan het water, aan zee.
We hebben alles mee, met zijn tweeën, zeeën van tijd, uitgebreid beloven.
Onze liefde voelbaar daar, met elkaar, houden van, humor en emoties op rij.
Zoveel meer dan ik hou van jou, hou jij van mij, dichtbij, alsof we alleen op
de wereld waren, een ervaren en een voelen van veel, voor elkaar, daar.
Daar waar wij zijn, verbonden door de lijn van liefde, lief zijn, de liefste.

Liefde voelbaar daar, bij elkaar, kwetsbaar, ik ervaar hoe makkelijk je elkaar
pijn kunt doen maar ook, hoe weinig er voor nodig is om elkaar weer te vinden.
Te vinden in veel, in verwachtingen, in verwarrend, in verwoestend, groot geheel.
Soms scheelt het maar heel weinig in opkomen voor, wil ik door en jij nog terug.
Gaat het voor de één te vlug en kan het voor de ander niet snel genoeg gaan.

Toch blijven we staan, samen, kunnen we blijven beamen dat Liefde altijd wint.
Geen idee waar je aan begint, nooit, verliefd, verstrooid en ontdooid, een dwalen.
Onze verhalen, één verhaal, vertel, vertaal, jij ook en iedere keer opnieuw, alweer.
Vanzelfsprekend, er op gerekend, het betekend zoveel, meer, ik reken het goed.
Het doet goed, beloven, geloven dat wij, nu, niet voor niets samen mogen zijn.

Dat we dat mogen blijven, aan den lijve mogen ondervinden, verbinden.
Verbonden, al toen we nog jong waren, jong, onbezonnen, begin begonnen.
Als je voor me fietst kan ik daar aan denken vanuit het niets, bij jou achterop.
Zoveel herinneringen, zoveel nu en een rollatorrace, die ik met gemak win.
Gevonden, omdat we niet zonder elkaar konden, een wens en een begin.

We zijn niet meer hetzelfde als toen, toch zullen we altijd dezelfde zijn ♡

%d bloggers liken dit: