Skip to content

Vertrouwd ♥

23 juli 2016

Zeven jaar geleden, zeven jaar getrouwd, …onze trouwdag op Ibiza.
Met onze slippers in het zand, hand in hand, voelen dat het zo mocht zijn.
Dat gevoel overheerst en niet voor het eerst bedenk ik hoe bijzonder het was.
Wij samen, met elkaar, Liefde voelbaar daar, verwoord, vertrouwd, getrouwd.
Jij en ik, samen, gezinsgezellig opgebouwd, ik blijf bij jou tot jij en ik oud, zijn.
De rollatorrace heb ik dan allang gewonnen, een bijzonder begin begonnen.

Een begin begonnen toen we nog echtechtecht jong waren, het begon
met staren, schrijven, een kus, in levende lijve ondervinden, vlinders voelen.
Elkaar vinden in nodig, overbodig, verbonden, tot we echt samen konden zijn.
Achterstevoren, verkeerd om begonnen, toch bleek onze liefde sterker dan.
Het kan niet anders, voorbestemd, in ongeremd, geen houden meer aan.

Als ik in de hoogslaper klim, klim jij erachteraan, je blijft achter me staan.
Wat er ook gebeurd, je blijft in beeld, mooi en moeilijk gedeeld door twee.
Samen, samen beamen, beramen, beseffen dat het is wat het is en wat ik ook
beslis, nooit alleen. Alle ruimte alle tijd, zelfs in strijd, voor altijd bij jou in ‘t krijt.
In voor jou vanzelfsprekend  is dat het niet, niet voor mij, ik weet dat het voor
jou ook zoeken is naar een weg. Met drie mannetjes cadeau voelt dat heus niet
altijd zo als ze puber proberen, zich verweren, bezeren, in het bezorgd zijn.

Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe dankbaar ik ben, te weten dat het
ook anders kan  zijn dan. Gestopt met zoeken, het vinden bij elkaar, bij jou.
Vandaag laat me stilstaan bij al die jaren,  in moeilijk is zoveel moois ontstaan.
Er van op aan kunnen, ver-trouwen, vertrouwd, vieren met vier, in het hier en nu.
In verlies, verlaten, verloren, weten dat wij niet voor niets bij elkaar mogen horen.
Weten dat we elkaar verstonden, nog altijd kunnen verstaan, ervoor blijven gaan.
Een vieren met vier, met elkaar eropuit, ik besluit, over en uit dat ik in een soort
van jubelstemming ben, te lang niet ben geweest, dus vandaag is het feest.

Jij en ik, wij, vrij, ik voel, ik voel van alles en jij bent mijn blij!

Blijtelling

10 juli 2016

In meegekregen ben ik de afgelopen jaren blijven afwegen, om uiteindelijk
ergens in het midden uit te komen, los van overkomen, dichtbij mijn dromen.
En daar ben ik nu, ein-de-lijk kan ik wel zeggen, het duurt altijd even maar dan.
Ik kan me dan ook vrolijk verheugen op drie-en-veertig zijn, bijna dan. Nu al.
Mee in alle clichés, het ouder worden geeft inderdaad meer rust en ruimte.
Dingen die al jaren bovenaan mijn lijstje staan, inmiddels kan ik het aan.

Om het mezelf makkelijk te maken heb ik daar van alles voor verzonnen.
Het is soms onbegonnen werk, alles bijhouden, onthouden. Het kan anders.
We zijn nu tenslotte vrij van veel, van alles waar we het hele jaar druk mee zijn.
Iedereen die iets wil, iets moet, mij laat moeten, laat doen, durven en denken aan.
Ik doe het niet, ik geniet welverdiend van wekenlang niet, niets, niemand, nergens.
Ergens komt het vast wel goed, het is nogal arrogant om te denken van niet heb ik
me door een van mijn meest dierbare vriendinnen laten vertellen, ooit. Toen.
Het liet me anders doen, durven, doorvoelen, doorzetten in goed opgelet.
Nu kan ik het leven echt ergens over laten gaan, mijn leven, ons leven.

Blij met jarig zijn, een nieuw begin beginnen met iedereen om ons heen.
Iedereen, nooit alleen, ondanks verlies en verloren, het is goed zo, voor nu.
Dankbaar voor klein en tegelijk groots, iets idioots, alles bij elkaar, daar waar
alles inmiddels bespreekbaar is, zelfs als dat helemaal geen oplossing brengt.
Het is fijn als moeilijk er mag zijn, als je ziet dat iemand alleen al moeite doet.
Goed ontmoet, als je het echt voelt, weet, laat weten, dan reken ik het goed.

Open staan voor, er op vertrouwen, blijven bouwen, bewegen, in balans.
Ik grijp mijn kans als die zich voordoet en de kans grijpt mij, dat maakt blij.
Wij, wij samen, samen vieren, gezinsgezellig compleet, iedere dag een cadeau.
En zo sluit ik twee-en-veertig zijn af, maf blijft het, ouder worden en ouder zijn.
Het is vooral fijn, dat ons leven weer zonder een protesteren wordt verlengd.
Dat het ons ergens brengt waar we willen zijn, de drie-en-veertig aangetikt!

Dochterdingen

6 juni 2016

Als ik naar ons meisje kijk, zie ik mezelf, in vlug, als zijnde klein terug.
Het kind in mij, het meisje dat ook nu nog altijd van alles vindt en voelt.
Mijn gedachten soms overspoeld met het verleden, bang, lang geleden.
Het kind in mij dat niet werd gehoord, waarbij het vertrouwen op voelen
zozeer werd verstoord dat ze verder ging met voelen zonder vertrouwen.
Het niet gehoord zorgde ervoor dat ik me niet meer liet horen, niet echt.
En het blijft voor mij nog altijd een gevecht, onterecht en dat weet ik nu.
Vertrouwen op voelen krijgt zonder pardon voorrang, ik ben niet bang.

Inmiddels kan ik het ook anders zien, misschien brengt het me meer
dan ik had durven hopen, alleen al dat ik naast ons meisje mag lopen.
Mee lopen op haar pad, dat ik haar nu kan geven wat ik toen nodig had.
Dochterdingen, herinneringen, onvindbaar ver weg gestopt en gevonden.
Weten dat het niet klopt, kan soms eindeloos op je deur blijven kloppen.
Het lijkt niet te stoppen totdat je stopt, stopt met zeggen, het wegleggen.
Luisteren naar het kind in mij, het meisje dat nog gehoord wil worden.

Dit alles bracht me bij bang, bang om opnieuw niet gehoord te worden.
Ik laat iedere keer weer truttige twijfels toe en hoe, het laat me uitleggen,
alles honderdduizend keer zeggen, vragen, totdat het me ein-de-lijk begint
te dagen en ik ongeduldig wordt, ik verdedig, verontschuldig, mijn lontje kort.
Tegelijkertijd heeft het me, in spontaan bedacht, bij mijn Koningskrabbels
gebracht. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen, zou delen met velen.
Dat ik zou ont-moeten, op handen en voeten verder zou komen dan.

Delen, spelen met de woorden die in mijn hoofd voorbij komen, dan
ontstaan er woorden en onzinnige zinnen, alleen al door te beginnen.
Soms heb ik geen idee wat ik ga vastleggen, wat ik eigenlijk wil zeggen.
Met een stapel haastig geschreven krabbels voor mijn neus lijkt het vaak
een onsamenhangend verhaal te worden, soms blijft het dat. Ook voor mij.
Als ik dit onder woorden probeer te brengen is het alsof ik puzzelstukjes pas.
Pas als het past, kan ik mezelf en alle anderen, het leven, beter begrijpen.
Het eist een plek op, in de opslagplaats van mijn gedachten om daar te
blijven wachten. Totdat ik er daadwerkelijk alle aandacht aan besteed.
Hoe vaak ik de deleteknop ook gebruik, uiteindelijk staat het er, dan
weet ik dat het klopt, alsof ik mijn eigen gebruiksaanwijzing schrijf.

Stapje voor stapje, een sprintjes getrokken, er overheen stappen.
In een stilstaan weet ik, zie ik, ik zie hoe dingen gaan, zijn ontstaan.
Soms blijft het ongrijpbaar dat je in dichtbij de dingen zo anders ziet.
Kan zien, misschien. Dat je er niet uit komt, verstomt, het je overkomt.
Je kunt niet meer verder denken dan, je kan alleen maar dat besluiten.
Binnenstebuiten gekeerd, geleerd, geprobeerd en bezeerd, verweerd,
verwacht, zacht, anders bedacht en in onverwacht toch omgekeerd.
Stilstaan bij, blij bedacht, lang gewacht en dan horen ze je toch.

Hand in hand, huppelend, mee naar blij en het meisje in mij.

Vasthoudend

24 mei 2016

Wachten op jarig zijn, een klein beetje lang duurt het inmiddels wel.
Broer en broertje gingen hem weer voor, toch hoor je hem niet. Nooit.
Hij ziet overal het voordeel van in, zijn verjaardag lang in het vooruitzicht.
Iedere keer begint hij er weer over en hij raakt er niet over uitgepraat, gaat
mee, regelt zelf, van elf naar twaalf zie ik hem langzaamaan veranderen.
En alles verandert met hem mee, dat valt niet mee maar ook niet tegen.
Meebewegen, in beweging, trok hij het afgelopen jaar een sprintje.

Een sprintje op volle snelheid, stoer, opboksend tegen zijn grote broer.
Hij laat zichzelf niet meer wegduwen, letterlijk en figuurlijk niet, hij ziet,
zal zien en misschien is dit wat hem goed doet, groter groeien, zich bemoeien
met alles wat er echt toe doet, goed zonder tijd rekken en zich terug te trekken.
Hij vindt zijn weg, wat ik ook zeg, met een beetje pech heeft hij je niet gehoord.
Dan gaat hij in onverstoord zijn eigen gang, duurt het lang, eindeloos geduld.
Eigen schuld, ik vond zelf altijd dat we zijn tijd moesten bewaken, wilde het
hem niet moeilijker maken dan het al was, omdat er meer is, altijd zal zijn.
Omdat zijn wereld werkt in klein, het voor hem niet groter hoeft te zijn.

Dat geeft hij ons iedere keer weer mee, tempo omlaag, in traag, trager,
niet alles hoeft per direct, zelfs niet vandaag, morgen is er ook, iedere keer.
Zo ziet hij meer dan wij met elkaar en is het antwoord vaak daar waar wij het
niet eens hadden bedacht, hij wacht, lacht, lacht het laatst, omdat het kan.

Twaalf jaar terug in de tijd, weet ik nog altijd precies hoe jij ter wereld kwam.
En hoe jij daar uitgebreid de tijd voor nam, zonder te bedenken dat. Hoe moeilijk
ik het ook had, ik wist dat. Ergens wist ik, dat het toen al, te snel. Toch kwam je wel.
Met jouw eerste adem, benam je de onze en als ik daar aan terug denk stromen de
tranen weer over mijn wangen, kan ik terugverlangen naar dat momentmoment.

Inmiddels zie ik je op eigen hoogte, opeens heel groot gegroeid, onze stoere vent.
Bijna klaar met de basisschool, op naar de middelbare kan hij, wil hij, niet wachten.
De school dichtbij, blij met zijn besluit was hij er, lang voordat we gingen kijken, al uit.
Een besluit, vastbesloten, hij wil nu meedoen met de groten, is klaar met het klein zijn.
Hij zou morgen ook best al dertien willen worden, met een sprintje over alle horden.
Stapje voor stapje, sprintje, stampvoetend, ik weet dat hij zijn weg wel zal vinden.

In dit stilstaan besef ik, je zal ons altijd verrassen en versteld doen staan ♡

Tiener-trots

16 mei 2016

Van Negen meebewegen naar Tien, een jaar waarin hij liet zien, kon zijn.
Een jaar waarin hij ons allemaal liet zien wat hij nodig had, mee op zijn pad.
Mee in moeilijk, veel moeilijker dan ik had gedacht en naar totaal onverwacht.
Door hem bedacht in een zeker weten, mee naar nooit vergeten en een ontdekken
dat luisteren, al is het voorzichtig fluisteren, je in gehoord brengt bij het antwoord.
Het antwoord, grip op onbegrip, begrijpen, weten dat je kind niet zomaar verzint.
Er willen zijn, weten dat, ook ik vergat, was het zat , het laat me niet los, de klos.
De klos met instanties die in eerste instantie niets doen, doen om het te doen.
Het doen zonder weten en zo blijkt, vergeten waar het uiteindelijk om gaat.

Als moeder ben ik blij dat ik met ons kleinste mannetje mee mocht lopen op
zijn pad, mee naar daar waar hij op zijn allerbangst met zijn angst in gevecht ging.
Het uitspreken bleek een ding maar voelen, doorvoelen het er steeds weer laten zijn.
De pijn, in klein zijn, kleiner dan, hij kan en hij vecht terug, met zijn rug recht, terecht.
Hij wil gehoord worden en gezien bovendien, in serieus genomen en er op terugkomen.
Een kind nog en toch blijkt hij heel goed te weten wat in deze goed voor hem is, wat hij
daadwerkelijk nodig heeft. Hij geeft niet op en ik stop met doen wat ik altijd deed.
Deed omdat ik dacht, deed wat van mij werd verwacht, mijn eigen verwachting.
Ook dat bleek een ding en zo ging ook ik er anders instaan, achter hem staan.
Daar blijf ik staan, omdat ik wil dat hij weet, niet, nooit, vergeet dat ik er ben.

Spannende stappen gezet, doorzetten heeft hem van bang naar baldadig
gebracht, daar zit je dan als zijnde moeder ook weer net niet op te wachten.
Baldadig & blij, keert het zich als bijna puber in positie ongetwijfeld tegen mij.
Lekker in zijn pak is het gedaan met mak, maakt hij er waar hij kan, het beste van.
En ik, ik bedenk enigszins traag dat ik na vandaag moeder ben van drie tieners.
Ga daar maar aan staan want alhoewel ik inmiddels ervaring heb opgedaan
weet ik dat het nu pas begint, met ‘omdat ik het zeg’ kom ik niet meer weg.

Ons mannetje volgt zijn eigen weg, het liefst met de bal aan zijn voeten.
Zonder dat moeten omdat het moet, hij doet zijn best om ons te laten weten.
Niet vergeten waar het uiteindelijk om gaat, dat het vroeg of laat, nooit te laat is.
Als we samen kijken naar het moment waarop hij geboren is, weet hij, weet ik
dat dat het is, dat het altijd weer mogelijk is als het gaat over groot gemis.
Het gaat over kwetsbaar durven zijn, de lijm die ons bij elkaar houd.

Moeder & Meer

8 mei 2016

Wekenlang in jubelstemming, met dank aan een blijvend baanbestaan.
Het laat me stilstaan bij veel meer dan, niet alleen het behouden van, ik kan
het achter me laten, laten gaan, ik heb in gaten wat het allemaal met ons deed.
Met mij doet. Als ik naar mij werk rij word ik serieus blij, van er naar toe kunnen.
Weten dat het bij me past, dat ik in mijn werk als planner, kenner iets kan doen.
Net even anders dan thuis, even weg uit ons eigen kinderdag- en nacht verblijf.
Weer plannen kunnen maken, het liefst schreeuw ik van de daken, zo blij!

Als moeder van vier blijft het een uitdaging om tijd voor mezelf te vinden.
Me niet op te winden als opruimen in de opslagplaats van mijn gedachten
te lang op zich laat wachten, de balans vinden, ergens, in beweging blijven.
In spontaan trek ik dan mijn skates aan om even met mezelf op pad te gaan.
Alleen, tussen de weilanden, rij ik onder de meest prachtige luchten door.
Wind mee, wind tegen, regen, ik hoor, krijg de antwoorden aangereikt.
Hoofd leeg, ik word daar zoveel leuker van, vraag maar aan mijn man.

Nu ze groter groeien mag ik leren om me er minder mee te bemoeien.
Een uitdaging als je het mij vraagt, een uitdaging die me vooral uitdaagt
om niet ongevraagd te vinden van en mijn vinden van voor me te houden.
Het is zoeken naar wanneer wel en wanneer niet, totdat je inziet in hoeverre
je daadwerkelijk nodig bent, soms is het genoeg dat je er bent op dat moment.
Soms is het zelfs nodig dat ik even de allerstomste en domste moeder ben die
er op de hele wereld bestaat, dan gaat het hard tegen hard en dan win ik.
Tegelijkertijd is het bijzonder om te ontdekken dat ze me waar nodig en
vanzelfsprekend ook in een totaal overbodig altijd weten te vinden.

Te weten dat je er als moeder iets van vind is voor ieder kind belangrijk.
De daadwerkelijke belangstelling brengt het mooiste in ons naar boven.
Geloven in elkaar, vertrouwen, op elkaar kunnen bouwen, boos kunnen zijn.
Daar op terug komen en laten zien dat ik als moeder ook maar een mens ben.
Een mens, een meisje, nog niet eens zo lang geleden, ik heb als mens en meisje
heel veel dingen vermeden en te moeilijk gevonden, totdat ik moeder werd.
Alles werd anders, er is nu niets belangrijker dan, je kan, je gaat, terug naar
toen, het precies zo of juist heel anders doen omdat je weet, niet vergeet.

Als moeder en meer mocht ik leren luisteren, wil ik luisteren, zelfs al is het
voorzichtig fluisteren, echt luisteren zonder oordeel en bedenken dat, wat als.
Blijven staan, laten gaan, geloven in een werkelijk weten en hun waarheid, altijd.
En beseffen vooral, dat ik er in deze helemaal niet toe doe, al weet ik soms niet hoe.
Hoe het nu in moeilijk tot een goed einde kan komen, in de buurt van mijn dromen.
Mijn dromen waarin ik het in harmonie voor me zie en bijzonder wint van bang.
Waarin belangstelling er niet in een opwelling maar daadwerkelijk is, daarom.

Moederdag, ik ben dankbaar dat ik een mens, meisje en moeder mag zijn.
Inclusief ontbijt op bed en in het zonnetje gezet letterlijk en figuurlijk.

Verstandhouding

26 april 2016

Moeder worden, moeder zijn, van heel klein naar groot, groter dan.
Hij is vandaag v i j f t i e n… inmiddels kijk ik omhoog als ik hem wil zien.
Dan zie ik zijn grijns, in een ondeugend, zich verheugend op dat wat ik
niet eens wil weten, steeds vaker verstopt achter een stoer stoïcijns.

Als ik ongestoord naar hem wil kijken, mag ik nog steeds eerst zijn
eeuwig en altijd willen stoeien ontwijken. Een stoeien waarin ik het
bijna afleg, wat ik ook zeg, hij probeert het, iedere keer weer opnieuw.
Ik heb het hem al honderd keer vertelt, de regels bijgesteld, bedacht
dat hij dan rustig even wacht op iemand die net zo groot is als hij.

Het helpt allemaal niet, je mag als moeder blij zijn dat hij je nog ziet en
wil zien, misschien moet ik stoppen met bootcamp en op kickboksen gaan.
Alhoewel zijn achter de meisjes aan ook mijn redding kan zijn, er is inmiddels
versterking aan onze kant, een meidenmeerderheid is een kwestie van tijd.
En ik heb alle tijd en ik weet bovendien dat hij nog altijd kietelkansloos is.

Ondertussen moet ik opletten met dat wat ik schrijf, ervoor zorgen dat ik niet
overdrijf omdat hij zich ook al in mijn krabbels weet te vinden, er iets van vind.
Wijze woorden, weten hoe het werkt, bromt wat, gromt wat en hij heeft daarvoor
maar een beperkt aantal woorden nodig, te lang stilstaan blijkt nu echt overbodig.
Het is soms uitvinden en aanvoelen tot waar, wel willen stoeien en je er vooral
niet mee bemoeien, luisteren naar, ja maar, niet willen horen, nee, geen idee.
Loslaten en vasthouden, altijd, in tijd van strijd, op zijn tijd en tegelijkertijd.

In loslaatlastig laten, soms heb ik dat te laat in de gaten maar dan helpt hij
me herinneren aan, ontstaan de gesprekken spontaan, dan laat ik hem gaan.
Er op terug gekomen, het mag ons overkomen, daar kunnen we nu van op aan.
Een al dan niet verstandige houding die goed voelt, goed is bedoeld en bedacht
vanuit een vinden van, vinden dat het anders kan. In vertrouwen, opbouwen,
beleven, verweven, vergeven, overgeven, voorleven, geven en nemen.

Er komen zoveel herinneringen boven, ik kan eigenlijk amper geloven
dat hij nu vijftien is en ik het serieus, zo heel kort geleden nog maar, was.
In een tijd dat ik pas ontdekte wat hij nu allang weet, toch vergeet ik niet
hoe het was om vijftien te zijn, om te ontdekken wie je nou eigenlijk bent.
Dat je de wereld op jouw manier verkent, verkennen mag, iedere dag.

Maar eerst vandaag, te beginnen met opstaan en zijn ontbijt op bed,
waarop hij net als andere jaren zijn zinnen heeft gezet, zijn zusje zingt
het allereerste couplet en zo is de toon voor deze dag al meteen gezet.
Ik geniet vooral van zijn grijns en groter groeien, probeer hem daarin
niet te vermoeien, als ik niet oplet is er zo weer vijftien jaar voorbij.

Eigenaardig

21 april 2016

Waarom blijf ik in onrechtvaardig altijd aardig, vind ik dat ik aardig moet zijn.
In klein kreeg ik dat mee en ergens vind ik dat ook oke, volgens mijn oma vang
je de vliegen met stroop, toch hoop ik dan niet dat ik met stroop gevangen word.
En als ik kijk naar alles op mijn bord, besef ik dat dat wel degelijk zo is, is gegaan.
Het ontstaan van truttige twijfels, in mij, in opkomen voor, ik heb het nu door.

Ik kreeg het mee, in gedwee en angstvallig zijn, klein, kleiner dan dat.
Maar vooral in een niet weten, wat wel en niet klopt, verstopt en veilig.
Er heilig van overtuigd dat het was zoals het was, terwijl het anders voelde.
In moeilijk sprak ik het niet meer uit, nam ik liever niet, nooit, een besluit.
En ik kan er niet over uit dat het duurde tot nu, dat ik zoveel tijd nodig had.
Check, dubbel check, ik lijk wel gek dat ik het dan niet gewoon probeer.
Dat ik me verweer, mezelf verwijt en zo ontzettend kwijt ben geraakt.

Ik besluit het over een andere boeg te gooien, de middenweg te zoeken.
Als ik ergens wat van vind, mag ik er iets van vinden. Zo deel ik mijn verhaal.
En dan blijk ik er helemaal niet alleen in te staan, we ervaren dit echt allemaal.
Het sterkt me en eindelijk weet ik nu het antwoord op mijn vraag, de vraag die
ik hier bijna wekelijks stel; Zijn zij gek of ben ik het? Ik ben het dus niet.

Zie je! Het duurt op mijn leeftijd gewoon even voordat je het ziet, kan zien.
Een kwestie van inzoomen, benoemen en begrijpen, al is het onbegrijpelijk.
Ik ben me bovendien bewust van alle inzichten, me richten op, zichtbaar zien.
En misschien, nee niet misschien ik weet heel zeker dat ons mannetje me dit
mocht laten zien. Een voor mij meer dan mooie spiegel, opkomen voor jezelf.
Het laat me anders doen, meer op mezelf vertrouwen, weten op wie ik kan
bouwen, dat ik mag rouwen, dichtvouwen en dichtdoen. Dankzij toen.

En dus ben ik onaardig maar wel rechtvaardig in een opkomen voor.
Soms weet ik niet wat ik hoor, ben ik dat, kan ik dat wel, de rebel in mij.
De verandering is voelbaar daar, het is klaar, het is goed, het is nu voorbij.
Met een helpende hand en heldere handvatten kan ik het nu ook bevatten.
Opeens valt alles samen, zie ik het antwoord op al mijn vragen, begint
het me eindelijk te dagen. Had ik het lef maar veel eerder gehad.

En zo brengt alles wat samen komt, me bij een blijvend baanbestaan.
Nietsvermoedend kwam ik vandaag op kantoor aan, mijn bureau versiert
met slingers, ik weet even niet wat ik hoor…dat wat ik zo graag wilde horen.
Beduusd en blij volgen er ontelbaar emoties op rij, eindelijk vrij, van veel.
Met dit baanbestaan kan ik er van op aan en eindelijk verder gaan waar
ik was gebleven in een anders beleven en in mijn eigen aardig.

Veranderding

1 april 2016

Gevangen in gedachten kon ik er op wachten, in een stil, zijn.
Wanneer ik stop met dat wat ik doe laat het me toch nog niet los.
Toch wil ik ook niet terug, ik wil niet meer terug naar hoe het was.
De kring kleiner gemaakt, het maakt me duidelijk waarom ik vind.
Waarom ik niet meer in eensgezind verder kan, ik kan het niet.

Het verdriet stop ik weg, totdat ik het hardop zeg en dat wat
is gebeurd niet meer weg te denken is, gemis in alle hevigheid.
Ik zou de tijd terug willen draaien en tegelijkertijd absoluut niet.
Het helpt als je ziet en kunt inzien, alle tijd en alle ruimte, dat dat
soms nodig is, om je bewust te laten worden van een te groot gemis.
Met dat wat ik nu weet, weet ik dat je uiteindelijk ook vergeet wat
er niet meer toe doet. Niet omdat dat moet maar omdat het kan.
Omdat ik het kan, ik kan het laten en weer open staan voor.

En dan volgen er ontmoetingen in gelijkgestemd en in ongeremd.
Weten dat het soms is voorbestemd, dat het zo gaat, in vroeg of laat.
Dat zelfs gemis niet alleen dat is, het gemisgevoel heeft ook een doel.
In mij, dichtbij, haar stem, wat ze zei, zou zeggen, terug naar heel klein.
Terug naar toen, naar iets, niets, alles, meer kan ik er niet van maken.
Ik kan er niet langs, niet omheen, soms weet ik het meteen en soms
duurt het een eeuwigheid totdat. Zien wat ik had en heb, hebbes.

Er is ruimte voor spontaan ontstaan, kunnen gaan, we komen er aan.
Anders dan gewend staat Agenda nu niet meer helemaal vol gepland.
Steeds vaker staat er een, inmiddels wel bekend, kruis door ons weekend.
We vervelen ons geen moment, nemen de schuur in onze opruimreis mee.
Bewaren, weg, geen idee, enigszins vertwijfeld neem ik afscheid van Ali II.
Symbolisch geef ik haar ietwat kapot weg, wie erop wil fietsen heeft pech.
In alle rust krijg ik alle ruimte, kan ik de ravage overzien en het voor zijn.
Er is geen speld meer tussen te krijgen, ik kies voor klein, kleiner dan.

Verandering blijft een ding en het leven komt er steeds weer op terug.
Het gaat me te vlug en tegelijkertijd kan ik niet wachten op, hoop ik op.
Hard op, gooi ik mijn gedachten op een hoop, het helpt vast te weten dat.
En misschien ook niet, wetend dat je het in later, nooit te laat, wel ziet.

Het hoeft niet vandaag, morgen mag ook.

Vallen en Zijn

14 februari 2016

Ons jurkje te kort, te klein, toegeven dat het niet kan, dat we geen zestien meer zijn.
Zo begint het, ook dit jaar zijn we weer te laat en blijken onze pakken niet op voorraad.
Trekken we een sprintje over straat achter de postbode aan als ons pak eindelijk komt.
Met twee beenwarmers bij mijn schoonmoeder naar binnen en een rokje naar buiten.
We besluiten dat het goed is zo, lang genoeg op karnavalskriebels gewacht, we gaan.

We beginnen vroeg, schuiven aan, dankbaar dat terugkerende tradities blijven bestaan.
Uiteindelijk staan we bepakt en bezakt, wimpers geplakt, tevreden met elkaar in de kroeg.
Een vrolijk weerzien, een opnieuw ont-moeten, vertrouwd, vieren, klieren, koukleumkoud.
Gekke gesprekken ontstaan, we dansen, wringen ons door de menigte, achter elkaar aan.
Het is heerlijk om er ieder jaar weer even samen op uit te gaan, even niets meer dan dat.

We laten gedoe en dingen even niet meer bestaan en dat gaan we nog veel vaker doen.
Tijd vrij maken voor elkaar, voor samen, een gezin zijn, niets meer en niets minder.
Ons huis heeft de opruimreis overleefd, herinneringen, hou-vast, vrij van last.
Door op te ruimen komt er in alle opzichten ruimte vrij, ik voel me vrijer dan.
Ik kan nu anders kijken naar, met elkaar en alleen, met dichtbij om me heen.
Zonder uitleggen, het niet hoeven zeggen, begrijpen, begrepen, gelijk, meteen.
Juist op deze dagen, dag na dag, herinneringen aan, stilstaan..ongrijpbaar daar.
Als iets in mij stil valt en tegelijk voortleeft wat ze zei, zou zeggen. Dankbaar. Maar.

Ontdekken dat de Liefde groter is, dat ik het nu heel anders ervaren kan en mag.
Zien wat ik niet zag, alles anders dan eerst, een leven waarin het voelen overheerst.
Als het anders loopt dan gehoopt is het gevoel niet zomaar weg, wat ik ook zeg en zei.
Onze kinderen, het bewijs van toen een ware liefde, stilstaan na al die jaren, stil in mij.
Na het uit-elkaar-gaan hield ik vast aan ons patroon, gewoon houvast, houden van.
Jaren van proberen, van verwacht, gewacht, nooit gedacht en kunnen bedenken.
Met vallen en opstaan, kon ik gaan, staan waar ik nu sta, mijn gevoel achterna.

In onverwacht, nooit gedacht, lacht het leven me weer stralend toe en hoe!
Het houden van behouden en toch liet ik los, kwam ik eindelijk los, kon ik laten.
Nu pas heb ik in de gaten wat het allemaal met me deed en doet, als moeten moet.
Ik mag, kan mijn eigen pad bewandelen, handelen zoals ik niet, nooit eerder deed.
En ik mag er zijn in een samen, waarbij we beide kunnen beamen dat het echt niet
altijd makkelijk was en is. Maar de Liefde is er, in echt, oprecht, uitspreken, altijd.
Samen in samen zijn, een gezin zijn, samengesteld, bij elkaar opgeteld, sta ik nog
altijd versteld wat de Liefde voor ons heeft bedacht, met aandacht, er op gewacht.

Dat is waar ik vandaag voortdurend aan dacht, vier de Liefde elke dag ❤

Belangstelling

23 januari 2016

Omdat hij al die tijd niet werd gehoord…de gevolgen groot.
Het wel horen, willen horen, verstoord alles. Voor ons allemaal.
Terug in de tijd, hoor ik wat hij zegt, kan ik er niet meer om heen.
Meteen zoeken we allemaal naar de oplossing, hoe lossen we het op,
zetten we de situatie stop en gaan we vlug terug naar hoe het was.
Zelfs als blijkt dat dat allang niet meer kan, het onomkeerbaar is.

We kunnen alleen verder als we, met belangstelling, luisteren naar.
Met het gevaar dat we horen wat we niet willen horen en dat gebeurd.
In luisteren meegesleurd naar een beleven waar ik, al is ‘t maar even, niet
wil zijn. De pijn, ons kind, ik kan niet eens uitleggen hoe moeilijk ik dat vind.
Ook in mij is iets dat in eerste instantie denkt, blijft denken, in oplossingen.
Na alle hoogslapergesprekken probeer ik het nog; ‘misschien kun je toch’
Terwijl ik weet, dat ik hem in oplossingen hoe dan ook moet dwingen.
Dat ik eigenlijk weer vergeet wat hij eerder, daarvoor, aldoor al zei.

Onvoorstelbaar. Daar waar ik het echt niet meer weet, weet hij het wel.
Bijna tien en is er geen twijfel over dat wat hij vindt, voelt en het waarom.
Lekker in zijn pak als hij mag zijn, zonder vinden van, de oordelen van velen.
Hij is te klein om het op te lossen en al te groot om hem niet serieus te nemen.
Eigenlijk is een kind dat altijd al, te groot om het als idioot van tafel te vegen.
In een helemaal niet opgelet praten wij veel te gauw over in plaats van met.
Opnieuw voel ik een volledig verzet als ik weer uit de hoogslaper klim.

Het liefst jaag ik ze allemaal weg en sluit ik de boze buitenwereld buiten.
Iets wat ik doe door me op te sluiten tot dat ik kan besluiten, heb besloten.
Ook ik ben er bang voor, vooral voor dat wat ik niet hardop hoor, mag horen.
Bang voor het oordeel van, het veroordelen van velen, toch wil ik het delen.
Zo brengt bespreekbaar me daar waar het me, in moeilijk gemaakt, raakt.
Hoeveel het er ook zijn, ze doen er niet meer toe als het belangrijk is.

En nu wil ik rust, ik berust in dat wat is, ik vergis me zeker weten niet.
Je kunt dan twee-en-veertig zijn maar soms duurt het even voor je het ziet.
Veel te vroeg klaarwakker, ga ik midden in de nacht als een malle naar beneden.
Ik draai de kachel op warm en in gezelschap van kopje thee & koekjestrommel
tikt deze tekst onder mijn vingers vandaan, ik kan mezelf weer verstaan.
Met het belang van de belang-stelling in beeld, gedeeld en gedaan.

Hou-vast

10 januari 2016

Als in een stroomversnelling ging 2015 aan ons, aan mij, voorbij.
Een jaar van veranderingen, dingen die onomkeerbaar zijn, een jaar
van loskomen en laten gaan, er staan, als vanzelfsprekend, samen.

Nieuw jaar, het begin begonnen al duurt ‘t even voordat ik er ben.
Vastbesloten ben ik, om een heleboel niet mee te nemen hiernaartoe.
Ik vervolg mijn opruimreis in huis & hoofd, het einde is eindelijk in zicht.
Het voelt goed om te geven, weg te geven en dingen opnieuw te beleven.
Soms twijfel ik even bij het terug gaan in de tijd, toch voel ik geen spijt.
Eigenlijk verdwijnt het en ook niet als je de herinnering bewaard.

Een jaar van voelen tot waar, tijd met elkaar en vooral luisteren naar.
Luisteren naar elkaar, alleen maar dat, omdat hij eerder niet werd gehoord.
Bang voor verstoord, doen wat hoort omdat ik het eigenlijk niet wilde horen.
In onze hoogslapergesprekken is van tijd rekken geen sprake, er is veel meer.
Veel meer dan. Ik kan meer leren van, dan andersom dus kom ik erop terug.
Als je kunt kiezen uit twee keer liever niet, kun je alsnog een keuze maken.

In hopen op misschien, wilde ik het niet zien, niet inzien maar ook niet zo zijn.
Uiteindelijk hak ik knopen door, ik zie, zeg, weet de weg en volg mijn eigen pad.
Het inzien met uitzicht in het vooruitzicht, uitgestrekt over de jaren van ervaren.
En weg zijn mijn bezwaren, ik weet en vergeet nu niet, nooit meer, waarom.

We bewaren herinneringen en houden vast aan dat wat belangrijk is.
Herinneringen aan onze Bieb en het bieb-sluit-besluit, onze bieb is dicht.
Een volslagen be-lache-lijk bericht, dicht, ik kan er nog steeds niet over uit.
Toch is het ook een mogelijkheid om iets nieuws te proberen, met dank aan
en hulp van kan ik mijn eigen mini-bieb met boeken, in onze tuin parkeren.
Zo kan en wil ik in een anders beleven mijn boeken gaan doorgeven.

Vasthouden, houden van, hou-vast ik hoop dat dit jaar ons blij verrast.
*werkt enthousiast momentmoment mogelijkheden bij*

1. Mezelf wat meer en het leven wat minder serieus nemen.
2. Rondrollen op een rollerskate baan à la jeugdsentiment.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf ;)
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken.
10. Als we later groot zijn een cruise maken samen.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Tocht op een Tandem maken.
13. Koningskrabbels website wijzigen in leuker.
14. Samen met vriendin Maaike terug naar Texel.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Met Dion naar een wedstrijd van het Nederlands Elftal.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Megamassage meemaken
29. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
30. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Geschreven, een jaar lang. ✓
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
36. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
37. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
38. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
39. Tarot trucjes leren, cursus werken met Tarot volgen.
40. Burpee Mile in A’dam overleven. Overleefd.
41. Als Luisterkind werker aan de slag, bedrijfsnaam bedenken.
42. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 2, Levensbrug ✓
43. In 2015, 15 keer een X-weekend strepen in Agenda.
44. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam.
45. Opruimreis maken in huis en hoofd. (ben onderweg)
46. Met Vriendin naar de Boekenmarkt in Deventer.
47. Meedoen met de Stadswild handstand variant.
48. Een blotevoetenpad bewandelen.
49. Een mini-bieb in onze tuin parkeren.
50. Meer offline leven, laten, loslaten.

Altijd…

30 november 2015

Voor het eerst vieren we haar verjaardag niet en alhoewel het verdriet niet
overheerst omdat het goed is zo, is het toch raar vandaag zonder bij – elkaar.
Zonder bij elkaar komen, zonder kopje thee & taart, zonder oma die verjaart.
Geen knutselkleuren van te voren en geen chocoladeletter mee naar huis.

Na jaren niet meer jarig, best gek als je dan geen zeven-en-negentig wordt.
Tegelijkertijd is het goed, is er geen willen dat het anders is, ondanks het gemis.
Al denkt ons meisje daar anders over, tranen met tuiten, een beelden beschrijven.
Ze kan maar moeilijk bevatten waarom Oma de Koningin niet gewoon kon blijven.
Dat er geen bezoekjes meer zijn, dat tekeningen brengen niet meer hetzelfde is.
Een klein meisje, groot gemis, wel willen dat het anders is, herkenbaar daar.

Met elkaar, naast elkaar, ieder gebaar, ieder gesprek in een bijzonder ervaren.
Generatiegezelligheid, alle tijd en tijd maken, het bracht ons dichter bij elkaar.
Haar blij zijn met onze komst, haar hand op mijn hand, ik mis het gebaar, haar.
Deze dag laat weten en niet vergeten, voorbij, vandaag is iets even stil in mij.

Ondertussen vliegen de dagen, weken en maanden voorbij, met mijn hoofd
nog ergens in september tikt de kalender potverdorie december alweer aan.
Ga er maar aan staan met overal achteraan en zes-en-dertig suprises die nog
in elkaar geknutseld moeten worden. Gedichten dichten, werk verrichten en
een kerstboom achter het schot die op ons wacht, optuigen, te vroeg juichen,
gevolgd door borrels, bedenken, wie heeft dit in vredesnaam ooit zo bedacht.

Kan het volgend jaar wat meer verspreid, wordt het niet eens tijd dat we dagen
gaan verplaatsen, zodat we ons niet, op het laatste moment, zo hoeven haasten.
Nieuw jaar, we gaan de dingen anders doen, terug naar toen is geweest, klaar.
Alleen daar wil ik me mee bezig houden in de allerlaatste weken van dit jaar.

Met elkaar, alle tijd, tijd maken voor elkaar, altijd.

Belang-rijk

20 november 2015

Volhouden, vasthouden en vertrouwen op, het zorgt ervoor dat ik me beter voel.
Dat ik het helder heb, kan uitleggen wat ik bedoel, dat ik weet, niet meer vergeet.
Het is eindelijk voorbij, vandaag verandert iets in mij, meteen. Het valt op zijn plek.
Loslaten gaat vanzelf als je vasthoudt aan de dingen die echt belangrijk voor jou zijn.

Soms word je gedwongen in een keuze, kun je alleen kiezen uit twee keer liever niet.
Maar blijkbaar is juist dat nodig om er voor te zorgen dat je het daadwerkelijk ziet.
Het laat je zien wat je niet zag, niet wilde zien misschien omdat het bij jou lag.
Moeilijk laat je mogelijkheden zien en loskomen van veel. Een groter geheel
wordt zichtbaar alsof iedereen met elkaar heeft samengewerkt, het werkt.

Het blijft bijzonder om te kunnen zien, eigenlijk zou ik ze dankbaar moeten zijn.
De ander bewijst je eigenlijk een dienst door zo te doen, net als toen, net als altijd.
Bij mij duurt het altijd even, blijft het na honderdduizend keer geprobeerd, genegeerd,
en voorzichtig verweerd wachten op ‘t moment dat iets in mij zich langzaam omkeert.
Dan kijk ik om en zie dat het al jaren bestaat, al jaren zo gaat en ik het zo laat gaan.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, waarom heb ik niet eerder, dat en nu wel.

Toch laat het me ook zien dat ik na niet opgelet meer dan mooie stappen zet.
Het laat me nu zien, zijn, er zijn, anders zijn, anders doen, terug naar toen, voordat.
Ik had mezelf serieus kunnen nemen maar ik liet me meenemen naar hoe het hoort.
Als moeder voel je te vaak een moeten, van moeite moeten doen voor iedereen om
je heen. Je zorgt in één moeite door voor alles en het liefst nu, gelijk, nu meteen.

Als moeder moet je dan ook juist de moed hebben, de moed er alleen te zijn.
Om er voor je kinderen te zijn en steeds te luisteren, te voelen wat er is en niet.
De tijd nemen, tijd maken, in de hoogslaper klimmen zelfs al is dat iedere dag.
Juist omdat je zag, omdat je ziet; er is iets, dan is niets belangrijker dan dat.

Gezien, ervaren bovendien wat volhouden, vasthouden, vertrouwen doet.
Aan mij gedacht in onverwacht, weten dat ze me niet zijn vergeten.
Dat laten afweten me niet wordt verweten, dat het is en mag zijn.
Geraakt, armen om me heen, mee, meteen, ik ben niet alleen.
Belang-rijk, wat ben ik rijk als ik om me heen kijk en zie.

Zes & Zo

19 november 2015

Versterking aan mijn kant, een klein meisje in een mannenhuishouden.
Zes jaar geleden alweer, met jou was ons gezin en gezinsgeluk compleet.
Ons meisje dat iedere dag weer straalt, het beste in ons naar boven haalt.

Veeltevroeg klaar wakker begon de dag met ontbijt in ons bed, haar wensen 
waren al op een lijstje gezet, ontbijtkoek met paté, kopje thee en Frozen koekjes. 
Stralend zat ze tussen haar broers in de koekjes te verdelen, het kado al uitgepakt. 
Genieten van jarig zijn, blij zijn, zich alvast verheugend op de grote stoel in de klas. 
Ze mag trakteren, uit het raam roepen en kaarsjes uitblazen alhoewel dat vorig
jaar ook best heel spannend was. Maar nu is ze zes, dan kan je bijna alles.

Zo zet ze stappen in een wereld die iedere dag een beetje groter groeit.
Ik zie een meisje dat opgroeit en iedere dag huppelend gaat, blij kan zijn.
Het liefst hou ik haar zo lang mogelijk klein, ik wil haar weghouden van pijn.
Weghouden van moeten, van moeilijk en haar de mogelijkheden laten zien.
Haar de ruimte geven waarin ze mag leren, mag proberen, waarin ze zich 
mag verweren, bezeren, omkeren en vooral ook nog echt klein mag zijn.
En zo kleutert ze dit jaar dan ook vrolijk verder in volledig vertrouwd.

Soms is de realiteit wat minder roze dan is het moeilijk ontdekken wat er is.
We voeren gesprekken over oma de Koningin die er niet meer is, over gemis.
Tranen met tuiten, een verkreukelde foto, een knuffel, niet meer willen loslaten.
Zo heeft ze in de gaten dat het leven soms even niet, dan zie ik puur verdriet.
Dan is daar de pijn, zijn er vragen en weet ik de antwoorden niet. Niet echt.

Een meisje dat met drie grote broers haar mannetje staat, er ook tegenin gaat.
Ze weet wat ze wil en waarom, grote broers zijn soms gewoon echt zo heel stom.
Het is voor haar niet altijd makkelijk om het bij te benen, te begrijpen waarom de
dingen gaan zoals ze gaan, ze voelt het aan en blijft onopgemerkt ook stilstaan.

Ik geniet van later-als-ze-groot-wordt gesprekken, dan is ze Elza en verandert ze
vreemde mensen die ze niet kent enzo in ijs, denkt ze, ze weet het nog niet zeker.
En ze gaat bij Gert & Ellen wonen en een klein poesje vragen aan Ellen haar moeder.
Nee dat weten ze nog niet maar dat gaat ze nog wel vertellen als ze ze dan weer ziet.
Ze moeten nu natuurlijk werken en als ze daar woont kan ze mooi Jack (de kat) eten
geven en als ik haar ga missen komt ze weer bij mij wonen, dat is handig zo dichtbij.
Uren kan ze vertellen over van alles en veel meer en ik geniet, geniet steeds weer.

Ik kan nog altijd, iedere dag bedenken hoe leuk ze is en hoe lief, liever dan dat.
En hoe fijn het is dat, dat we dit samen mogen en kunnen doen met elkaar.
Met elkaar in gezinsgezelligheid en strijd, weten dat, houden van, altijd.
Ze laat zien wie ze is, verbonden met een ieder waar ze van houdt
Volledig vertrouwend op vertrouwd, haar liefde oneindig groot ♡

‘While we try to teach our childeren all about life, they teach us what life is all about’

Voorbij…

5 november 2015

Vertrouwen op, weten dat, stap voor stap, voelen tot waar.
Met elkaar, daar, waar nodig is, in gemis en dat wat ongrijpbaar is.
Ongrijpbaar en toch is het daar, kijk ik er naar in het zien van mogelijk.
Mogelijkheden, door stil te staan bij het verleden en het nu te begrijpen.

Ondertussen vervolg ik mijn opruimreis, neem daarin mijn mailbox mee.
In gezelschap van kopje thee & koekjestrommel, verwijder ik de mailrommel,
rommelig en een stuk of tig mailtjes die er niet toe doen, nooit hebben gedaan.
Maar ook mailtjes waar ik niet aan voorbij wil gaan, omdat het stoort, zo hoort,
antwoord geven op een vraag en ik heb best wel een goede bui vandaag.

Ik voel dat het belangrijk is in het kader van voorbij en het geeft mij, ruimte.
Je weet het namelijk niet echt hoe het voor de ander is, in een anders beleefd.
En het voelt goed als je dan, in een beter laat dan niet, toch nog antwoord geeft.
Zo krijgt onuitgesproken niet de kans om in gedachten rond te blijven spoken.
In een lief-zijn laat ik weten dat ik na niet gewaardeerd, geprobeerd ook zie.

In een goede bui vandaag, terwijl het haar verjaardag zou zijn en niet is.
Een dag waar ik net als alle andere jaren weer tegenop zag, een dag van gemis.
Van willen dat het anders is, zou kunnen zijn, gewoon in fijn elkaar kunnen zien.
Met kopje thee en taart vieren dat ze verjaart, vrolijk vieren in een samen zijn.
Dat dat vandaag niet zo is, dat het niet meer zo mag zijn doet nog altijd pijn.

En alhoewel het gemis op deze dag niet te harden is, weet ik ook dat ze er is.
Als ik naar haar graf ga en daar zo sta voel ik haar dicht bij mij, eigenlijk is ze nu
dichterbij dan ooit, ervaar ik nooit dat ze er niet voor me is, een onwerkelijk gemis.
Ergens kan ik er gewoon niet bij, bij het graf de datum van vandaag te zien staan.
Stil. Staan. Stilstaan bij voorbij, vertrouwen op, weten dat, dichtbij ♡

Bang & Bijzonder

17 oktober 2015

En dan opeens is het klaar, klaar in denken, doen, durven, daadwerkelijk willen.
Het liefst zou ik gillen, gillen dat iedereen me met rust moet laten, los moet laten.
Mijn hoofd zit vol van veel, ik ben moe, wil nergens naar toe, niemand om me heen.
Ik besef meteen dat ik dit heb weggeduwd, dat ik alles-bij-elkaar steeds wegduwde, verafschuwde, ik mag, ik kan, ik wil, ik doe, kom op. Maar ik kom niet los. Niet echt.
Iets in mij wil doorgaan, niet te lang stil staan. Ik wil er niet echt aan, in geloven.

Door met honderdduizend dingen aan de hand, komt goed, het gaat, ging.
Ging niet. Het ging gewoon even niet, niet meer, meer kan ik er niet van maken.
Terwijl ik in mijn hoofd hoor dat het onzin is, geeft mijn lijf heel duidelijk anders aan.
Een gedwongen stilstaan, stilbaan bij gemis en dat wat er daadwerkelijk aan de hand is.
Natuurlijk kan ik omgaan met dat wat moeilijk is, energie kost en niet één-twee-drie kan
worden opgelost maar ik wil juist verlost worden van, ik mag, ik kan, ik wil dit niet meer.
En ik heb bovendien stappen gezet, goed opgelet, wat wel, niet en niets toevoegt.
Loslaatlastig, het laat het me niet los, ik heb het gevoel dat ik ergens iets mis.

Dit gaat ook over groot gemis, over dat wat niet uitgesproken is, over ondergedoken.
Onder de dekens weliswaar maar in de rode draad erdoorheen is het voor mij niet klaar.
Ik vind het ook moeilijk om me te laten horen, ik spreek het uit, in oprecht, hardop gezegd.
Maar er is ook een stilzwijgend, toegeëigend, verbod op vertellen, vertalen, vragen stellen.
Ook voor mij is het zoeken naar woorden, is het verwoorden van, niet zo vanzelfsprekend.
En ik kan het bovendien niet alleen, weet blijkbaar ook niet meteen het antwoord op.

Al denk ik dat vaak wel, ik wil niet bang blijven voor, ik wil duidelijk zijn, Bijzonder zien.
Ik wil er zijn als dat nodig is, weten dat ik me niet vergis, het graag horen als ik iets mis.
En zo maak ik een opruimreis door huis en hoofd, het lijkt onbegonnen werk maar het
voelt wel goed, doet me goed, het helpt me om bewust, bewuster en uitgerust te kijken
naar alles om me heen, naar alles bij elkaar en zo laat ik opnieuw veel verwacht los.

Ik kijk heel bewust naar alles waar mijn hart en hoofd van overstromen, van dromen.
Naar dat wat ons is overkomen, overkomt, wat er voor zorgt dat er in mij iets verstomt.
Als ik duidelijk wil zijn, hoe duidelijk ben ik dan. Benoem ik, wat ik zelf niet begrijpen kan.
Dat ik het moeilijk vind dat ik mijn broertje niet meer zie, dat hij hier ook al jaren niet meer
komt en dat het contact maken en het geen contact hebben voor mij verdomd moeilijk is.
Dat ik hem, ondanks alles en het rijkdomsbesef met mijn bonusbroertjes, nog altijd mis.
Ik wil en kan hier niet aan voorbij gaan, bij mij tikt gemis steeds aan, blijft het bestaan.

In de opslagplaats van mijn gedachten is de opeenstapeling van onderbroken,
onopgelost, niet-uitgesproken en het alles-bij-elkaar nog altijd ongrijpbaar.
Toch ervaar ik het nu anders, minder zwaar, omdat we het delen in een
Bijzonder met elkaar en ik vertrouw volledig op mijn voelen tot waar.

Weer-stand

25 september 2015

In een onverwachts ontmoet verandert alles, opeens staan we daar bij elkaar.
Het voelt alsof het zo mag zijn, alhoewel we er niet zijn zonder toch is het bijzonder.
Bijzonder om opnieuw te ontdekken dat we, al dan niet bewust, tijd rekken wanneer
dat nodig is. Dat ik me niet vergis als ik bedenk dat het niet zomaar zo moet zijn.

Mag zijn, als aan-de-hand zorgt voor weerstand, duidelijk maakt, iets aanraakt.
Dan kun je soms niet om afstand nemen heen, gebeurt er meteen van alles om
je heen dat het bevestigd maar je ook laat voelen dat het goed doet, ruimte geeft.
Als ik er nu op terugkijk zie ik, hoe ik het al die tijd heb beleefd, doorleeft, het
heeft me naast strijd en dat ik er aan dacht duidelijkheid en alle tijd gebracht.

Alle tijd om mezelf terug te vinden, er gewoon van te vinden wat ik er van vond.
Door mezelf alle ruimte te geven, te blijven staan, stapje voor stapje verder te gaan.
Verder op het pad dat bij mij past, enthousiast, ondanks het aanhoudende verdriet
om honderdduizend dingen. Door het na verdringen tot me door te laten dringen.

En nu, een nieuw begin waarbij we in gesprekken mogen ontdekken waar we
naar toe gaan, stil staan bij de Liefde voor elkaar, die er in voelbaar daar, altijd is.
Het aan voelen komen, open-deur-dromen die na jaren eindelijk uit kunnen komen.
We mogen een vorm vinden en voelen tot waar, met elkaar, naar een met elkaar mee.
Mee naar daar waar we willen zijn, in klein, groter dan omdat het, zo blijkt, toch kan.
Omdat we het na vinden van en een anders beleven toch een kans willen geven.
Een nieuwe kans omdat er altijd twee kanten zullen zijn, van jou en van mij.

Fijn, veel fijner dan elkaar niet meer zien, het is bovendien een stap vooruit.
Vooruit naar verder, verstaan, verandering van voelen, ik kan er van op aan.
Ik wil niet te lang stilstaan bij dat wat is geweest, niet meer terug te draaien is.
Dit is wat het is en daar mag ik, mogen wij, het mee doen, in terug naar toen
is er een weten dat het me van alles bracht door het loslaten van verwacht.

Van zomerzon naar herfsthuivering, tegenstribbelend van slippers naar sneakers.
Laag over laag, vest mee, paraplu niet vergeten, de zon laat het steeds vaker afweten.
Onderweg naar koukleumkou laat ook de weer-stand zich ook van een andere kant zien.
Ik voel in eerste instantie weerstand en verhuis het liefst per direct naar een warm land.
Toch brengt het mij ook bij binnenblijven, een bankbezetting met boek in de hoek
van onze bank, bij knus, kaarsjes aan, samen, samen zijn, op tijd naar bed gaan.
Mezelf kunnen verstaan, stilstaan bij, bewust worden van, ik mag en ik kan.

Stroomversnelling

5 september 2015

Woorden die stromen, binnen blijven komen als in een stroomversnelling.
Mijn Koningskrabbel op bestelling zonder dat het me enige moeite kost.
In vastgelegd wordt het bovendien opgelost, word ik verlost van veel.
Niet van dat wat blijft maar als je schrijft geeft dat duidelijkheid.
Het geeft me de tijd om me te laten raken, mijn ruimte te bewaken.
Zo kan ik mezelf de ruimte geven om heel even niet, nog niet en niets.
Van woorden die stromen, van open-deur-dromen en bij mezelf komen.

Ik neem afscheid van dat wat is geweest en nooit meer terug komt, ik neem
afscheid van alles, waarvan ik niet weet of het ooit weer een vorm zal vinden.
Tegenstribbelend, komt het zoals het komt maar dat is verdomd. moeilijk.
Onuitgesproken blijft door mijn hoofd spoken, het spreekt een taal die
ik niet kan verstaan maar waar ik onmogelijk aan voorbij kan gaan.

Het blijft ongrijpbaar, daar waar ik ben. Ik neem het voor altijd mee.
Tegelijkertijd neemt het leven mij mee, brengt het me overal en nergens.
De uitnodigingen, de te doen dingen, het moedermoeten het houdt niet op.
Agenda en ik zijn al weken volop in strijd over het verdelen van mijn tijd.
Toch ervaar ik vrijheid, het voelt als meer tijd hebben en overhouden.

Dit had ik veel eerder moeten doen, bedenken wat het mij brengt.
Het al die tijd laten bestaan, verder gaan zonder, het blijft bijzonder.
Ik hou energie over, echt, ik verover mezelf langzaamaan weer terug.
Terug in de tijd besef ik dat het mis gaat bij het negeren van, ik kan,
ik mag, ik wil, ik weet. Onthouden, voordat ik het opnieuw vergeet.

Ondertussen zie ik na vakantievrijzijn, heel fijn, vriendinnen weer terug.
We maken tijd voor kopje thee en koekjestrommel aan de keukentafel en
voor borrelen tot midden in de nacht, blij bedacht hou ik van onverwachts.
Gelijkgestemd, in niets geremd, alles kunnen zeggen, niet hoeven uitleggen
waarom, wanneer en hoe, zelfs veels te lang opblijven maakt dan niet moe.

De woorden die stromen blijven als vanzelf komen, de stroomversnelling,
blijkt in mijn leven een ding, ik duik, dieper dan, ik kom van de kade af.

Moedermoeten…

23 augustus 2015

Broodtrommel, beker, bedenken dat, keer vier, wie zijn er hier, wat moet mee, wat niet.
Hoe lang zal het duren, het glad vergeten, dat je het allemaal even niet meer overziet.
De mailbox die overstroomt met dagen, dingen, doen, ritme, regelmaat, regels,
realiteit, een te kort aan tijd terwijl ik juist zo dol ben op de vakantie-vrij-heid.
Het mag van mij eeuwig duren, het niets, op de fiets naar het zwembad, tijd zat.
Bikiniblij, de zon dichtbij, wie heeft ooit bedacht dat er een eind aan moest komen.
Nieuwe dromen, woorden die stromen, met de stroom mee, mee mogen, bewogen.

Het vakantievieren, ontspannen zijn, het fijn, uitgerust, maakt me bewust, van veel.
Bewust van dat wat ik deel en met wie en waar en waarom, als ik verstom, verdom om.
Er in getrapt, bijna, ik sta stil bij dat wat ik wil en bij niet, het is een voelen totdat je het ziet.
Ik ervaar strijd in een tekort aan tijd, omdat ik het gas niet loslaat, de rem niet kan vinden.
Verbaasd, het is niet er in getrapt, ik ben er zo over heen gestapt, in mijn eigen haast.
Doorgeraasd in een vol vertrouwen op, me echt niet kunnen voorstellen dat, dat.

Iets met haastige spoed, ik hoor het mijn oma hardop zeggen, honderdduizend keer
achter elkaar, het werd een zin zoals zoveel zinnen, vaak gehoord, vooral in verstoord.
En toch hoor ik nu wat ze me wilde zeggen en nog altijd zegt. In stilte kan ik het opnieuw
horen, hoor ik haar en met haar ook de anderen, die ik in een veranderen moet missen.
Het gemis overvalt me, overal, keer op keer, steeds weer, steeds een beetje meer.

Het gemis groeit groter, het is er altijd, al dan niet in strijd. Soms in een glimlach,
een hardop uitgesproken herinnering, een ding, doen, doorgegeven, heel even.
Dan is het niet alleen verdriet, dan is het veel meer, vooral een dankbaar zijn voor.
Ik kan door, het laat me zien dat het helpt om in tijd van verdriet, verdringen, als ik
het verdring, de kring kleiner te maken in geven en beleven, om het te doorleven.
In klein klopt het, krijg ik inspiratie en zie, het zien, het weer overzien, voor zover.

In balans en in beweging, het blijft een ding maar het voelt goed, beter dan.
Het is een weten dat ik op mijn gevoel vertrouwen kan en dat ik dan, verder kan.
Verder kan, houden van, humor, het leuk vooral leuk laten blijven en blijven lachen.
Ik vergroot het vrij zijn in, uit, stel niets meer uit, neem een besluit voortaan spontaan.
En moeilijk, moedeloos en moedermoeten mogen gerust aansluiten in de rij, achteraan.

Sprintjes, Stilte & Stilstaan,

19 augustus 2015

In gesprek, ontdek ik dat bijna alles op mijn leuk voor later lijstje iets toevoegt
aan gedaan, willen doen. In het tellen van de jaren willen we het vooral ervaren.
Bijzondere dingen, dingen die we in doorzetten en doen heus, best wel durven.
Het laat ons stilstaan bij nog nooit gedaan, soms maakt alleen voorbij ons blij.
We zijn een soort ‘zoek je grens’ gevallen, het galmt na jaren nog volop na.

Uitdagende uitdagingen die me laten stilstaan bij nooit gedurfd of bedacht.
Soms na lang gewacht en soms gaan we het aan zonder er echt bij stil te staan.
Meedoen met de Burpee Mile is daar een mooi voorbeeld van, daar gingen we dan.
Gewoon bedenken dat je dat heus wel kan en een Mile dat kon het probleem niet zijn.
Burpees zijn niet bepaald favoriet, daar lag duidelijk een uitdaging. Dus waarom niet?
Daarom, dat weten we inmiddels wel. Wat een hel! Heel heel heel veel Burpees, te veel.
Toch bracht het Stadswild warme onthaal, de Paleolunch en het finish-en, het allemaal.

Met opnieuw ingeschreven gingen we dit keer de Stadswild Silent Night Run beleven.
Begonnen in het Small Talk Café, hadden we ook dit keer geen idee. Lag de uitdaging
in Exercises & Suprises of in het stil zijn en blijven aldaar, kilometers achter elkaar?
We doen het gewoon, met elkaar, met humor, hopend op een happy end.

Rennen door de drukke straten van de stad, over de trambaan, over de pleinen,
door smalle straten, langs verlaten, om vervolgens weer in de drukte te verdwijnen.
Met maarliefst honderdtwintig mensen rennen we achter elkaar aan in Stadswilds wit.
Ik ontdek al gauw waar ’t um in zit, het is de stilte, het stiller dan stil zijn en fijn vinden.
Het is magisch, mooi ook om te ervaren hoe je in gebaren de stilte kunt bewaren.

Langs het water, over het water, met de klok, midden in de nacht, op steeds later.
We trekken sprintjes, staan even stil voor een workout, we zijn er allemaal stil van.
Luisteren naar de muziek onder het Rijksmuseum, spelen met vuur en verlichting
op het museumplein, er bij zijn, zijn, gehurkt in het gras, tekst in beeld, gedeeld.
Verwonderd, overdonderd, het doet iets met je als je het in een stil zijn ervaart.

Het ervaren, bewust, in stilte, in alle rust, tijdens het rennen, ren ik, ben ik, alleen.
Alleen in de oorverdovende stilte, zelfs met zoveel rennende renners om me heen.
Eindigen in het concertgebouw met yoga en klassieke muziek, ik besef, dit is uniek.
Alhoewel ik de yoga enigszins twistertergend onderga, klinkt de muziek nog lang na.
In een bijzonder beleefd is het steeds weer alsof het leven me zo aanwijzingen geeft.
De kracht van stilte, van gedacht, van gedaan, van de sprintjes, de stilte en stilstaan.

Bikiniblij!

14 augustus 2015

Inpakken en wegwezen, we sjezen gezinsgezellig compleet naar Frankrijk.
Het volume voluit, we zingen mee voor twee, wc rollen mee, een geweldig idee.
Rijdend achter elkaar aan, gaan we op bezoek bij (bonus)broertje werkend aldaar.
Na maanden zien we elkaar in Frankrijk terug en al is het maar voor even, in vlug,
het laat ons niet laten, in spontaan gaan, laten we het gaan, genieten we volop.

Als ik kijk hoe we gaan, met familie in een bijzonder ontstaan, zo met elkaar.
Het voelt vertrouwd, is vertrouwd, we hebben met elkaar echt iets opgebouwd.
Niet alleen onze gesprekken maar ook het grappen, genieten en gezellig samen.
Kampeerknus bezetten we met elkaar een caravan, opgestapeld, ingebouwd.
Vertrouwd laat mij vertrouwen op, op een bestaan van meer dan mogelijk.

Het is heerlijk even niets, niemand, nergens, in het gezelschap van zon.
Je zou willen dat je de dagen tot in de lengte en langlanguit, uitrekken kon.
Alleen maar bedenken welke bikini, welke glijbaan, waar de ligbedden staan.
Waar halen we ze vandaag vandaan. En dan nu nog een parasol, ik hol, hebbes.
Glijbaanglijden, opgeblazen banden mee, wildwaterbaan, hup erachteraan.
Stralend, bruinverbrand, niets aan de hand, hoofd leeg, hoofd helder dan.

Opeens kan je het dan ook weer overzien, zijn, zonder, ik verwonder, zie in
gedachten het meisje dat ik was terug, onderweg naar Frankrijk, uren die duren.
Terug in de tijd zie ik wat er was, is geweest, wat het mij uiteindelijk heeft gebracht.
Lang gewacht, verzacht verzaakt maar het is uiteindelijk de liefde die me raakt.
Voorzichtig vraag ik me af, of het er nog toe doet en hoe het nu verder moet.

Alle tijd geeft me duidelijkheid, het wordt voor mij duidelijk in het duidelijk zijn.
Het is fijn om achterover te kunnen leunen, zonder steunen op te staan, te gaan
Te bedenken waarom, waarom niet, alle tijd zorgt er voor dat je het weer overziet.
Vanzelfsprekend en ook niet, ik maak tijd om tijd te maken, me te laten raken.
Zo geeft alle tijd me de mogelijkheid, de rust en alle ruimte voor spontaniteit.

Ondertussen vakantievieren we vrolijk verder, nemen een dagelijkse duik in het
zwembad om het gevoel van vrij, onbezorgd en blij zo lang mogelijk vast te houden.
Ons Meisje zit dit jaar op zwemles en verzameld de gekleurde knopen op haar badpak,
met ‘t behalen van iedere keer weer durven in doen. Ze doet het. Trots kijken we mee.
Ik haal mijn eigen badpak met knopen tevoorschijn bizar is het, dat ik toen en zij nu.

De tijd lijkt soms stil te staan en tegelijkertijd veel te snel voorbij te gaan.
Ook onze Mannen groeien groter waar ik bij sta, in een versteld staan kijk ik ze na.
Gezinsgezellig compleet, het klopt en ik besef hoe bijzonder het was, daar, met elkaar.
Het grote geheel, dat wat ik deel, dat wat jullie delen met mij, vlug, terug, voorbij.
En hier in het nu, lekker in mijn pak, ben ik onbezorgd en vrij, bikiniblij! 💛

Vanzelfsprekend

23 juli 2015

Vandaag neemt me mee naar de opslagplaats van mijn gedachten.
Terug in de tijd, neem ik alle tijd om te bedenken hoe het allemaal begon.
En hoe het kon, zo lang later, voordat jij en ik, voordat wij, ein-de-lijk samen.
Honderdduizend herinneringen, dingen, die toen al, altijd al, zo vertrouwd.
Inmiddels zijn we getrouwd en staan we samen middenin een groot gezin.
Dertig jaar terug, het begin begonnen met die ene zin: Ik vind jou lief.

De tijd bracht ons al die tijd ergens anders, daar waar wij niet waren.
Jaren waarin we er voor elkaar waren, waar nodig en zo blijkt overbodig.
Het was een weten dat we ooit weer samen zouden komen, in onze dromen,
in durven, doen, doorzetten, verzetten, verzoenen, zoenen en radeloos zijn zonder.
Urenlange gesprekken, tijd rekken, rekenen op, stop, stilstaan, samen verdergaan.
Onze liefde bleek sterker dan, een krachtig kompas waar je niet om heen kan.
Houden van, sterk, het echte werk, dat als het er op aankomt de wereld om
je heen verstomt, niet meer bestaat, alles vertraagt en soms zelfs wegjaagt.
Een versterkt voelen, vertrouwen, willen trouwen als vanzelfsprekend.

Vlinders, vrolijk, vrij, ik sleurde je mee in het leven van een groot gezin.
Zonder begin stond je er opeens middenin, als vader, verfman, mijn man.
En nog, in tijd van strijd ben je er altijd, neem je alle tijd en zorg je voor mij.
Geef je me de rust, de ruimte, de tijd, zo lang als nodig, naar alles op een rij.
Het gaat nooit vanzelf. Steeds als we denken dat, gebeurt er wel weer wat.
Dan ben jij degene die mij ziet, zelfs als ik het zelf niet meer zie. zitten.
Als ik alles en iedereen om me heen wegduw, wil ik dat jij blijft.

Dat en zoveel dingen meer zorgt ervoor dat ik besef dat onze Liefde,
mijn liefde voor jou, jouw liefde voor mij, juist niet vanzelfsprekend is.
Het is zoveel meer dan, mijn leven delen, helen, samen met jou, mijn man.
We zochten en vonden elkaar, in een enkel gebaar, liefde voelbaar daar.
Onze trouwdag, de zes jaar aangetikt, ik ben blij dat jij en ik, dat wij. ♡

Twee-en-veertig

14 juli 2015

Kusjes, knuffels, kaartjes, blije berichtjes, bloemen bezorgd en stapel cadeaus.
Het zorgt er voor dat ik me meer dan jarig voel, zonder daadwerkelijk te kunnen
omschrijven wat ik nu echt bedoel, doet deze dag weer iets met me. Ieder jaar weer.
Ouder worden terwijl je jong blijft, blijft denken dat, omdat er niet echt iets veranderd.
En tegelijkertijd voel ik dat ik verander, anders kijk naar de ander en naar anderen.
Veranderen in vrij, onbezorgd en blij, terwijl ik dat ook vaak genoeg niet ben.

Dan laat ik mijn gedachten razen, voelt ‘t alsof het leven mij te grazen neemt.
Toch voel ik tegelijkertijd dat het een kwestie is van tijd, dat het toch goed komt.
Door het aan te gaan, aangedaan te verstaan, doorgaan, geven, anders te beleven.
Een anders beleven, in liefde, in laten, verlaten, het verlies niet als een verloren zien.
Ik tel tot tien, soms tot honderd en hou het voor gezien, zien, zijn, zonder, beter af.
Teveel doen, teveel denken, bedenken, stel dat, ondertussen verzuurt het vat.

En ik ben inmiddels ouder en wijzer, grijzer, iets met smeden en ijzer.
Hoog tijd, ik ga nu echt aan de slag ik heb mijn diploma behaald. Het mag!
Stap vooruit, stap terug, vlug,  besluit na besluit daardoor stel ik ook van alles uit.
Dingen die er toe doen, dingen die ik echt wil doen. Na voorzichtig fluisteren wil
ik luisteren, hardop uitspreken, me laten horen, geboren, geborgen, verborgen,
zorgen wegnemen, ik wil bang, boos, bewust laten zien en de pijn er laten zijn.

In verstaan kan ik dat wat moeilijk is, moeite kost en dat wat soms eenvoudig
kan worden opgelost voor jou vertalen, in verhalen laat ik jou zien wat er mag zijn.
Als ik naar je luister dan vertrouw ik op jou, luisteren naar alles, iedereen, groot,
klein, volwassenen en het kind, naar dat wat je daadwerkelijk vindt, vinden wil.

Dat is wat ik wil, opnieuw sta ik stil in een stomverbaasd én uitgeraasd.
Vakantievrij helpt me daarbij, blij pak ik ook gelijk mijn lijst er bij
en streep door, voeg toe, het moeten moe, mag het allemaal…

Twee-en-veertig, een nieuw levensjaar en een dankbaar dankjewel ♡

1. Een nieuwe baan vinden, liefst per direct. Gevonden! Als Planner bij Partou *blij kijkt*
2. In ‘t kader van jeugdsentiment, met vriendin rondrollen op een rollerskatebaan.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Dineren in het donker.
9. In een volle lift op alle knopjes drukken.
10. In alle luxe een cruise maken samen.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Verbouwen, allereerst een dubbele dakkapel op ons huis.
13. Met kleinste boef naar het stadion voor een potje voetbal. ✓ FCU – Pec Zwolle, 2-1.
14. Samen met Maaike terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Cdspeler op de kop tikken voor mijn Toffe Toyota. ✓ Nu mijn cd collectie updaten ;)
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
19. De Franse taal leren in Frankrijk.
20. Oud & Nieuw vieren in het buitenland. Met Man & Meisje in Belgique ;-))
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Opnieuw een vakantie boeken naar Dubai.
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Het is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Megamassage meemaken van minstens een uur.
29. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar. Geweest! ♡
30. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
31. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
32. Apparaat op de kop tikken dat zelf zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Handgeschreven krabbels, een jaar lang. ✓
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Kindertolktraining volgen. Opleiding Luisterkind, Diploma ✓
36. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads
37. Druiven stampen bij een wijngaard in Frankrijk.
38. Wadlopen, waar dan ook. Wauw! Wat een ervaring!
39. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
40. Vervolgcursus Numerologie volgen. Numerologische logica, blijft bijzonder..
41. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
42. Mijn Online leven, al ist maar voor even platleggen. Platgelegd. Aanrader!
43. Als Luisterkind werker aan de slag, bedrijfsnaam bedenken.
44. Color Obstacle Run rennen. Finish ✓
45. Met Aletha naar de boekenmarkt in Deventer.
46. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Finish ✓
47. Alle Luisterkind Moduledagen volgen. Dag 1, geboortebegeleiding ✓
48. Naar een wedstrijd van het Nederlands elftal met Dion.
49. Burpee Mile in A’dam overleven. Overleefd.
50. In 2015, 15 keer een X-weekend strepen in Agenda.
51. Opendeurdromen zonder drammen uit laten komen.
52. Naar een balletvoorstelling. Geweest; La Fille Mal Gardee.
53. Meedoen met de Silent Night Run in Amsterdam.
54. Een week lang Offline leven, laten, loslaten.
55. Mezelf serieuzer nemen en het leven wat minder serieus.

Vaderdag…

21 juni 2015

Mijn vader en de vader van, mijn man, de twee belangrijkste mannen in mijn leven.
Vaders die totaal verschillend zijn in zijn maar die er allebei, altijd voor mij zijn.
Een vader die het vaak genoeg helemaal niet met me eens is en het zelf anders
zou doen en heeft gedaan. Die ondanks dat altijd in alles naast me heeft gestaan.
Die mij mijn vergissingen laat begaan en toch altijd de deur voor me open laat staan.

Hardop uitgesproken brengt ons ook bij bedenkingen, beladen, boos en beter weten.
Maar juist die gesprekken laten ons niet vergeten dat dat wat er wel is, er toe doet.
Niet omdat het moet maar omdat we er beide moeite voor doen, blijven doen.
En dat doen met elkaar zorgt voor generatiegezelligheid, ook op deze Vaderdag.
Ik besef opnieuw dat ik zo in mijn handen klappen mag met deze mannen, allebei.

Mijn man, de vader van, kreeg de kinderen een soort cadeau, dat kan maar zo
als je jeugdliefde weer op je pad komt die drie boevige boeven rijker blijkt te zijn.
Het één kon niet om het ander heen maar hij wist het meteen en tegelijkertijd niet.
Natuurlijk had hij geen idee, op de eerste dag die hij gezinsgezellig met ons door
bracht kreeg hij, in een diepe slaap gevallen, Studio sport niet eens meer mee.

Een gezin, gezinsgezelligheid, strijd en een standaard tekort aan tijd. Altijd.
Opeens zat hij er middenin, van een lang leve de lol leven naar een gezin.
Het nam hem mee naar voorlezen, verwennerij maar ook naar boos en blij.
Mannetjes die vanaf de eerste dag dol op hem waren, hun verfman, Verf,
die niet alleen heel handig alles kan maar ook de vader van hun zusje is.

Vol verwondering kan ik er naar kijken, het is gerust een ding, dit doen is
zoveel meer dan er zijn, zorgen voor, je zorgen maken, dingen die je raken.
En toch ook langs de zijlijn, al is die lijn met een verschil in er zijn, nog zo klein.
Ik kan niet anders dan dankbaar zijn, een dankbaar dat echt in geen enkel
gebaar en met geen woord te omschrijven is, het is wie jij bent, mijn vent.
Mijn man, ik ben en blijf wat er ook gebeurd dankbaar omdat jij dit kan.

Omdat jullie dit kunnen, vader zijn en ik op vaderdag in mijn handen klappen mag ♡

Lamgeslagen…

7 juni 2015

Brak, baldadig, blij, gedachten op rij dringen voor, dringen door.
Opgestaan na veel te laat naar bed gegaan, start ik voorzichtig op.
Met een ietsjepietsje pijn in mijn kop, teveel wijntjes, teveel van veel.
Bijzondere gesprekken, één op één, ik ervaar dankbaar al meteen.
Kijk om me heen en zie, zoveel, zoveel meer, dan dat er ooit was.

In luisteren naar de ander voel ik, dat ik van gedachten verander.
En tegelijkertijd niet, kan ik alleen in hardop zeggen grenzen verleggen.
Het voelt als lamgeslagen, alsof het nu pas en ein-de-lijk begint te dagen.
Zonder vragen zijn ze er in een opkomen, het brengt mij bij stomverbaasd.
In alle haast heb ik er geen grip op, ik zeg stop, zie, verdwaasd, niet echt.
Zo in mijn recht is het nu aan mij, graag achteraan aansluiten in de rij.

Ik ben dankbaar voor het gebaar maar vooral voor het laten zien.
Zien dat ik misschien, harder hardop, met mijn hand op de stop knop
daadwerkelijk mag drukken, dat ik me nog duidelijker uit mag drukken.
Gewoon omdat dit voor ons allemaal belangrijk is, dat dat is wat ik mis.
Duidelijkheid en tijd, opkomen voor, de humor, opeens heb ik ‘t door.
Humor om de hoek, het grappige is, ik hoef er niet naar op zoek.

Ze is er, laat me zien, misschien moet ik daar wat vaker bij stilstaan.
Laten gaan, loslaatlastig laten, verlaten, haten vervangen door humor.
De humor ervan inzien, het is niet misschien, toevallig, dat dit nu gebeurd.
Tegenstribbelen, touwtrekken, truttige twijfels, het laat me zien en zijn.
Op het lachwekkende af, maf, ik kan het niet meer serieus nemen.

En dat doe ik dus ook niet, ik geniet nu eigenlijk van zoveel meer.
Van de ruimte, de rust, van bewust en van de rijkdom, alles, alom.
Herkenbaar daar, vertellen, het laat me mijn grenzen bijstellen.
Lamgeslagen brengt me bij diepere lagen en veel leuker dan.
Het laat me bovendien zien dat ik het nu heus wel zelf kan.

En daarbij, ik kan er nu bij, zet mijn gedachten zo op een rij.
Het is alsof ik er in onbegrip toch grip op krijg, het voelt vrij.
Vrij van veel, veel meer omdat het goed voelt in goed bedoeld.
En ondertussen dring ik voor in de rij, naar onbezorgd en blij…

Krabbelkracht,

29 mei 2015

Onderweg besef ik opeens wat ik hardop zeg, het is echt weg.
Het is weg, ik heb geen tijd voor strijd, het is weg, alles, allemaal.
Ik vertel en vertaal dat het me iets en tegelijkertijd vooral niets brengt.
Niets, iets, je kunt er in strijd, altijd op een andere manier naar kijken.
Uitwijken door het aan te gaan en zonder een val aan te blijven staan.

Ik wil blijven staan voor dat wat ik vind, in deze als moeder van ons kind.
Hoogslaper gesprekken en tijd rekken laten me weer zoveel zien en zijn.
Dag strijd, ik weet dat het altijd zal gaan zoals het mag gaan, ik duw dat wat
er niet echt toe doet ver van mij vandaan omdat ik er niet in mee wil gaan.
Langzaamaan kom ik daadwerkelijk los, kan ik het laten, los van de last.

Vaak heb ik niet eens in de gaten dat ik degene ben die niet los kan laten.
Dat ik degene ben die vasthoud aan vertrouwd, aan vertrouwen, opbouwen.
Omdat ik vind dat het hoort, omdat het me stoort dat het me toen niet is gelukt.
Mijn lat ligt soms zo hoog dat ik er zelf niet eens meer bij kan, zelf niet als ik spring.
Dit is serieus een ding waar ik dan iets mee moet doen, terug in de tijd naar toen.
In stil zijn kom ik bij mijn pijn, mag ik vasthouden en tegelijkertijd mezelf zijn.
Vasthouden aan vertrouwd omdat je van iemand houdt of gehouden hebt.

Het is fijn om te ontdekken dat er zoveel meer is, dat ik me niet vergis.
Dat mijn besluit vanuit mijn gevoel, steeds weer bevestigd wat ik bedoel.
Lang gewacht, tegenstribbelend bedacht heeft het mij alles al gebracht.
Alles wat ik wil en steeds vaker, steeds weer, sta ik stil omdat ik dat wil.
Omdat ik het kan omdat ik rijker ben dan, met mijn Lief & Lievelingen.

In jubelstemming zou ik willen zingen, ik ben zo dankbaar, echt waar.
En ik ben daar waar ik wil zijn, onverklaarbaar omdat het een chaos is.
Is, als ik het een chaos laat zijn maar het krijgt me niet klein, ik wil het niet.
Ik ben er echt van overtuigd dat uitspreken ervoor zorgt dat je het helder ziet.
Je kunt het niet willen zien, je kunt er in klein verbolgen over zijn maar voor
mij is kiezen tussen geld, gelijk en geluk, gelukkig geen moeilijke keuze.
Het is reuze als je ontdekt dat er altijd, altijd, genoeg is voor iedereen.

Ook mijn Koningskrabbels geven me weer kracht, zonder nagedacht
tikt de tekst ook nu weer onder mijn vingers vandaan, ik tik, tik terug.
Vooruit, vlug, enter, ik tik door en zeg tegen mezelf; voilà, je bent er.
Loslaten is ook een hou vast en ik ben en blijf blij verrast.

Protest-test

24 mei 2015

Ook dit jaar sluit hij weer als laatste aan, in de rij van alle drie jarig zijn.
In de rij van jarig zijn, terwijl ze bij hun vader zijn, we vieren vast vooruit.
Ontbijt op bed, de cadeaus klaargezet en we zingen met ons volume voluit.
Volume voluit, lang zal hij leven, een blij beleven met cadeaus tot besluit.
Een dag waarop hij alles mag, een dag waarop hij alleen, jarig zijn mag.
Van tien naar elf gaat het vanzelf, een jaar ouder, wijzer, groter dan.

Ook ik geniet hier van en kan zo deze dag bijzonder laten blijven.
Mijn herinneringen nemen me mee naar de dag dat hij geboren werd.
Geboren, groter gegroeid en nog groter in een wereld waarin hij stoeit
met dat wat moet, omdat het moet, terwijl hij liever iets anders doet.
In een grote wereld die voor hem, als zijnde fijn, juist klein mag zijn.

Hij doet nu opkomen voor dat wat hij vindt, klaar met eensgezind.
Zo moet het, hij wil het zo, hij weet het zeker in plaats van niet.
Als je de verandering langzaam zichtbaar ziet, zie je hem.
Zijn stem, zijn vinden, veranderen, zonder invloed van anderen.
Ons kind dat stapje voor stapje, soms stampvoetend, zijn weg vindt.

In dit stilstaan bij maakt het me blij. Blij voor hem en blij voor mij.
Hij laat me zoveel zien, misschien, zou ik, ik weet het, dat is het.
En dan wil ik, heb ik niets te willen, het is ontwijken, lijken op.
Dankbaar ben ik voor dat wat hij me steeds weer laat zien, zijn.
Stoppen, stilstaan, wachten, weten, vergeten, zo lang als nodig is.

Mijn glimlach groeit groter, ik kijk hem lachend aan, laat hem gaan.
Grijnzend kijkt hij terug, hij weet, ik weet, we weten het samen.
Het is een protest test, ik ben en blijf benieuwd naar de rest.

Sta-Dion

16 mei 2015

We vieren het een dag eerder, doen gewoon alsof het je verjaardag al is.
Ontbijt op bed, de dvd van jouw geboren worden, wordt spontaan opgezet.
In goed opgelet zie je alles en het raakt je, maakt je bewust van veel, iedereen,
alles, het geheel. Dat ik dit met jou deel doet ook iets met ons dat voel ik meteen.
Geboren worden om veertien over zes, als zijnde de grootste bink van allemaal.
Het is voor jou speciaal, de details doen er toe, het weten, niet vergeten ook.
Van dichtbij zien, zien hoe het was, dat iedereen er bij was, is geweest.

We gaan samen op pad, de stad onveilig maken op zoek naar cadeau.
Hij wist echt niets te verzinnen, we gaan gewoon, gewoon maar beginnen.
Speelgoed, sportwinkel, het liefst een voetbal, heeft ie al. Een stuk of tien.
Dwalend door de overvolle speelgoedwinkel, hij had echt niets gezien.
Een IJsje dan, het boeit niet echt, samen op pad maakt blij, oprecht.

Zijn ogen stralen, hij vertelt volop verhalen en vraagt wat hij wil weten.
Het is soms het meest moeilijk om te vergeten, vergeten wat er is gebeurd.
Na het ongeluk, waarbij hij zijn vader met een slagaderlijke bloeding zag, was
hij maandenlang van slag, iedere dag, dag na dag, was het nog volop in beeld.
Het van dichtbij zien, er bij zijn, zonder gedeeld waren de gevolgen enorm.
Verdriet, verontwaardiging, hij onderging, het bleek groter dan hij dacht.
Tegelijkertijd bleek hij groots door het aan te gaan en te blijven staan.

Doelpunten, dribbelbenen, schouderduwtje, daar duwt hij zich op.
Er is niets dat hem blijer maakt, de bal geraakt, een hard schot op doel.
Zijn glimlach, genieten, volop in zijn element, het begin van onze zaterdag.
Voetbalvroeg verwens ik het soms, vind ik dat opstaan best veel later mag.
Ons mannetje niet, hij geniet van het vooruitzicht en kan niet wachten.
Dit is zijn wereld, dit zijn zijn dromen, met zijn tenue uit bed gekomen.

Hij mocht spontaan meedoen met een toernooi van de D1.
Zonder enige twijfel ging hij dat doen, op een heel veld, wat een held.
Ik stond vooral versteld, dat hij zich niet stoorde aan ontzettend spannend.
Meedoen, bal op je schoen, ik wil het, ik wil het echt. De grijns ging niet weg.
Wat ik ook zeg, hij gaat, staat, stevig als een huis, in zijn geval een stadion.

En dan die lach, die stralende glimlach, op deze dag denk ik aan jou, aan
het moment waarop je in mijn armen lag en ik jou voor het eerst zag ♡

Generatiegemis

13 mei 2015

Ondanks het weten en wachten op, komt het toch nog onverwachts.
Zes-en-negentig…ze had het zelf nooit gedacht, dat ze zo oud zou worden.
‘Oud worden is leuk, oud zijn niet’ ze heeft het me ontelbaar keer verteld.
Moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, generatiegemis, een groot gemis.

Niet goed kunnen horen, en niet goed kunnen zien bovendien, verloren.
Ze zat daar maar, uren achter elkaar, alleen, met al haar herinneringen.
Met in haar gedachten honderdduizend dingen, ongrijpbaar daar.
Het leven was voor haar toch al klaar, waarom weer een nieuwe dag?
Ze mag, voor haar geen nieuwe dag, geen wakker worden. Nooit meer.

Geen oma meer, een generatiegemis waar voor mij geen ontkomen aan is.
Ze was voor mij een oma die nooit op de voorgrond trad, als kleindochter stond
ik er vaak niet eens bij stil dat het zo bijzonder was dat ik haar, mijn oma, nog had.
Totdat ik er vaker alleen heen ging en we tijdens onze gesprekken de rode draad
mochten ontdekken die door onze levens gaat, tot onze baarpartijtjes aan toe.
Luisterend naar haar vertellen van verhalen, werd mijn bewondering groter.

Als vrouw, vrouw van, moeder van, stond ze jarenlang in de overlevingsstand.
Het leven heeft het haar niet makkelijk gemaakt, verlies heeft haar diep geraakt.
Haar man, de vader van moeten missen voor lang en door, doorgaan, zorgen voor.
Zorgen voor vier met stapels was, gewassen in de IJssel op haar knieën aan de kant.
Er was wat haar betreft ook niets aan de hand zolang er geen boot voorbij kwam.
Geen lang leven samen, zoals ze had verwacht toch gaf het haar de kracht om
door te gaan, er te staan waar nodig voor vier. In het hier en het nu, tot hier.

In ‘t hier en nu is ons meisje vastbesloten, ze wil geen zes-en-negentig worden.
Oud zijn is echt saai, als geen ander zorgt ze er dan ook voor dat saai verdwijnt.
Knutselkadootjes, tekeningen, liedjes zingen, ze heeft haar zelfs pap gegeven.
Met een verschil van één-en-negentig jaar in leven, zo bijzonder kan het zijn.
Als ik het haar vertel kan ze het amper bevatten, vuurt ze vraag naar vraag op
me af, waarom dan juist nu, vandaag, de dag waarop haar eigen oma verjaart.
Eten we dan de meegekregen taart nog op? Haar wereld voor even op zijn kop.
Zelfs al is iemand oud, het is vertrouwd, het doet pijn omdat je van elkaar houdt.

Generatiegezelligheid en alle tijd, tijd maken, het bracht ons dichter bij elkaar.
Haar blij zijn met onze komst, haar hand op mijn hand, zomaar een gebaar.
Deze tijd is nu voor altijd voorbij en het wordt ook even stil in mij.

Moederdag-dag…

10 mei 2015

Ontbijt op bed, kusjes, knutsels, een zelfgeschreven ik vind jou heel erg lief.
Cadeautjes verstopt en ik mag ze zoeken, koud, warmer, verwarmd, omarmd.
En ik hoef niets vandaag, de hele dag, wat ik ook vraag: Mam, wij doen het wel!
Het is Moederdag het enige wat jij mag is niets doen, daar kon ik het mee doen.
Ik trek aan de bel en het gebeurd ook echt, niet slecht, ben oprecht benieuwd.

Bikinibruinend breng ik mijn moederdagmiddag languit op de loungebank door.
Zonder mama geroep, kind op de stoep, zijn het alleen mijn gedachten die ik hoor.
Gedachten die me laten stilstaan bij mijn moeder zijn, maar ook bij mijn eigen moeder.
Mijn eigen moeder die ik niet meer zie, het contact verbroken voor langer dan lang.
Het is wrang, maakt me soms bang, heeft me laten twijfelen aan alles wat ik deed.

Met dat wat ik nu weet, weet ik ook dat ik haar ondanks alles niet zomaar vergeet.
Natuurlijk denk ik op een dag als vandaag zonder enig gebaar toch ook aan haar.
Laat het me niet koud, betekent geen contact niet, dat je niet van iemand houd.
Soms doet het meer pijn om in contact te zijn dan zonder en ik verwonder me
nog altijd over alles wat er is gebeurd, dat wat stilzwijgend is goed gekeurd.

Het is en blijft een gemis waar in heel veel opzichten weinig plaats voor is.
Je praat er niet over, want wat zeg je dan? Als je het zelf al niet begrijpen kan.
Niemand die het ziet, niemand die het mag weten, ik kan het niet vergeten.
Vastberaden ben ik, ik wil zo niet leven en ik wil het ook niet meegeven.

Tijdens een gesprek met Oudste komt hij bij mij terug op dat wat moeilijk is.
In nagedacht, meegedacht en met al zijn aandacht is hij er bij, bij zijn moeder.
Die naast moeder ook mens blijkt te zijn, het ontroert, laat me niet onberoerd.
Als ik daar aan terug denk weet ik dat ik me ondanks het gemis, niet vergis.

Ondertussen ligt mijn oma op zes-en-negentig jarige leeftijd al weken op bed.
Slapend, sluimerend, helder, huiverend en af en toe nog even rechtop gezet.
Ze gaat ons verlaten, ze heeft het amper meer in de gaten en toch ook wel.
Dan reageert ze als je haar aanraakt, dan glimlacht ze naar je, heel even.
Als moeder van vier blijft ze blijkbaar niet zonder reden hier, in leven.
Moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, haar laatste Moederdag…

Veer-kracht-tien

26 april 2015

Terug naar veertien jaar geleden zie ik omhoog gehouden een klein mannetje.
Een lief, klein mannetje dat me dapper aankijkt, blijft aankijken, me alles laat
vergeten en weten, wij horen bij elkaar, onze liefde voor altijd voelbaar daar.
Ik neem hem in mijn armen en het liefst had ik hem nooit meer los gelaten.
Zo lief, zo klein, zo van ons en toch liet ik hem los, laat ik hem. Nooit echt.

Ondertussen kijk ik blijvend verbaasd omhoog, hij is mij in lengte voorbij.
In stoer wil hij nog wel stoeien maar verder hoeft moeders zich niet overal
mee te bemoeien, toch kunnen we in elkaars gezelschap geboeid blijven.
Wordt dat gedeeld wat er toe doet, niet omdat het moet, omdat het mag.
Als het aan mij lag gebeurt dat iedere dag, veel vaker, het allerliefst altijd.
Maar dat zorgt juist voor strijd dus ik geef, gun hem de ruimte en alle tijd.

Alle tijd, tijd maken, er voor waken, tegelijkertijd kies ik voor duidelijkheid.
Duidelijkheid om duidelijk te maken waarom en waarom niet, daarom.
Om hem uit te leggen, soms zonder zeggen, omdat ik zijn moeder ben.
Natuurlijk zegt hij in tijd van strijd nee maar hij neemt het dan toch mee.
Hij bedenkt het uiteindelijk zelf en dat is goed, dat is wat hij ermee doet.
Mag doen want dit is wat hij mag ontdekken, ik kan alleen de tijd rekken.

Dat het te snel gaat dat mag duidelijk zijn, opeens is het klaar met klein.
Verjaardag en vieren, hij nodigt een ieder zelf uit, denkt, doet wat nodig is
Ontbijt op bed, lang-zal-hij-leven zingen, dingen die er toe doen spreekt hij uit.
Hij geniet zichtbaar van ieder gebaar, van alles en iedereen, hier, bij elkaar.
In gezelschap van zon geniet ik mee, ben ik trots op, al veertien jaar.

Het moeder worden, moeder zijn heeft me laten zien, zelfs zonder.
Ik bewonder honderdduizend dingen en dat jou niets ontgaat bovendien.
Als moeder van vier, in het hier en in het nu, veer ik met jou mee naar de tien.
Ik ben dankbaar dat je mij moeder-zijn laat zien, dat ik je moeder mag zijn.
en ik hoop de moeder te zijn die er altijd is, zal zijn, zelfs als ik er niet ben ♡

Zien, zijn, zonder…

6 april 2015

Lachen, leuk, laten, op een dag als vandaag met mijn gedachten op vaag,
voel ik, heb ik het opeens in de gaten dat ik daadwerkelijk los kom en kan laten.
Na missen, moeilijk, machteloos en boos kan ik mooi en mogelijkheden weer zien.
Door dichte deuren, diep te gaan, stil-te-staan en in tijd van strijd, om me heen
alleen van-jou-kan-ik-op-aan en toe te staan, voel ik me minder alleen. Kan ik.

En natuurlijk is daar de pijn, kan ik alleen in anders dan anders gelukkig zijn.
Maar dat is goed, dat is wat loslaatlastig met me heeft gedaan en met me doet.
Ondanks gemis in meervoud voelt dit vertrouwd heb ik er nu weer vertrouwen in.
Als ik stil sta bij het ergste dat me zou kunnen overkomen, komt ‘t niet in de buurt.
Daarbij is het bij bevatten best bizar hoe je het soms met je gedachten stuurt.
Niet alles is wat het lijkt, hoe je het ook bekijkt, je kan het alleen zien in zijn.

Bedenken dat, misschien, het laat me zien dat het soms niet anders is.
Het laat me kijken achter gedrag, dingen zien die ik niet zag en wilde zien.
Met open ogen erin getrapt, dat is hoe het dan voelt, blijkbaar is het zo bedoelt.
Want nu ging ik de strijd wel aan nota bene om een bestaan dat niet eens bestond
waarbij het er niet toe deed wat ik er nou van vond. Toch vond ik er wat van.
Dat is wat ik nu ein-de-lijk kan. Er naar kijken, zichtbaar zien en er zijn.

Daarnaast laat het vastleggen, zwart-op-wit, me zien hoe het zit.
Het is soms alsof ik, altijd achteraf, mijn eigen gebruiksaanwijzing lees.
Met schrijven kan ik daadwerkelijk dichten wat, voor mij anders open zou blijven.
Ik laat de letters komen en kan zo voorkomen dat het me nogmaals overkomt.
Door te voelen, te ervaren kan ik na al die jaren het belangrijkste bewaren.

Houvast in hardop uitgesproken, handvatten en houden van.
Het is fijn om te ontdekken dat je dan daadwerkelijk loslaten kan.
In tevreden kan ik vergeven en ik besef dat ik dat voor mezelf mag doen.
En bovendien los mag zien van het vergeten en verzoenen, om geldige reden.
Als ik denk aan dat wat is geweest, ben ik dankbaar voor ieder gebaar,
blij met het behouden van en met ons, wij samen, nog het meest.
Het heeft onze Liefde niet geraakt, alleen sterker gemaakt.

Dat is wat ik zie, hier wil ik zijn ♡

Opruimruimte…

20 maart 2015

De rommel ruimt zichzelf nog altijd niet op, ik blijf vuilniszakken sjouwen.
Na de kasten van mannen en meisje was nu toch echt die van mij aan de beurt.
Ik begin met passen, alles passen, zelfs de van-voor-de-oorlog jeans, jurken, jassen.
Zelfs al pas ik er amper nog in, ik krijg het soms met geen mogelijkheid de zakvanMax in.
Onzin, ik heb genoeg om aan te trekken en zo trek ik alles uit alle kasten en rekken.
Weg is weg, het maakt bovendien de weg vrij naar winkelen en dat maakt blij.

Het besef van tijd, kijken naar iets dat er, al dan niet in het zicht, al die tijd al ligt.
Ongemerkt laat ik los, laat ik het gaan, breng ik opruimruimte aan in mijn bestaan.
Zo ontdek ik steeds weer dat het werkt, dat je ongemerkt huis en hoofd ruimte geeft.
Ook in huis doen we klussen, kijken, verzinnen, uitwijken, we worden er blij van!
Blijft bizar hoe het kan, dat het wegdoen van toen, uiteindelijk zo goed voelt.

Voorjaarsvrolijk krijg ik ook weer zin om dingen te ondernemen, eropuit te gaan.
Kijkend naar mijn Bucketlist, zie ik er nog van alles opstaan dat kan worden gedaan.
Winterwadlopen met vriendin, winkels, wellness, logeerpartijtje, een meer dan goed begin.
Banjeren door de blubber, stampend in de plassen, geeft niks, nergens, niemand te zien.
Zonder enig besef van tijd, in alle tijd, zijn we onder de indruk van de uitgestrektheid.
Met zeehond in zicht, langzaam zwemmend naar ons toe en het gezelschap van Zon
had ik niet kunnen bedenken dat het zo bijzonder, zo niet te beschrijven zijn kon.

Vriendinnen zijn blijkt iedere keer weer fijn, zelfs in regenbroek met laarzen
er onder aan die suf staan. We modderen aan in de Mud, lopen samen voor schut.
Een sprintje op slippers, wie het eerste er is, in badjas naar buiten, de sauna verlaten.
Te laat in de gaten, de slappe lach tot bijna in onze broek geplast,blijvend blij verrast.
Wat kun je dan rijk zijn en wat is het dan fijn om thuisgekomen weer thuis te zijn.
Om gemist te worden, met armen om je heen van niet meer los willen laten.

Ook achterstallig sociaal onderhoud werk ik bij, ik plan damesdates op rij.
Bijzondere gesprekken, tijd rekken, je luistert en lacht tot midden in de nacht.
Het laat me dankbaar zijn, voor de vriendinnen om me heen. Ik ben er van overtuigd
dat ons ontmoeten, eerder, ergens, van betekenis is. Dat het ons niet zomaar overkomt.
Echte vriendinnen, aan een half woord genoeg, begrijpen zonder uitleggen, zeggen.
Hoe vaak, hoe ver, het doet er niet toe, zelfs lang opblijven maakt niet moe.

Ondertussen werk ik mijn Bucketlist bij en streep het Wadlopen dwars door.
Stilstaan bij gedaan, willen doen, doe ik vanaf nu een Burpee voor het bed gaan.

1. Een nieuwe baan vinden, liefst per direct. Gevonden! Als Planner bij Partou *blij kijkt*
2. In ‘t kader van jeugdsentiment, met vriendin rondrollen op een rollerskatebaan.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Familie reünie organiseren.
9. Dineren in het donker.
10. In alle luxe een cruise maken samen.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Verbouwen, allereerst een dubbele dakkapel op ons huis.
13. Met kleinste boef naar het stadion voor een potje voetbal. ✓ FCU – Pec Zwolle, 2-1.
14. Samen met Maaike terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Cdspeler op de kop tikken voor mijn Toffe Toyota. ✓ Nu mijn cd collectie nog updaten.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
19. In een volle lift op alle knopjes drukken.
20. Oud & Nieuw vieren in het buitenland. Met Man & Meisje in Belgique ;-))
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Opnieuw een vakantie boeken naar Dubai.
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Het is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. De Franse taal leren in Frankrijk.
29. Druiven stampen met blote voeten.
30. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
31. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub, onze trouwlocatie op Ibiza.
32. Apparaat op de kop tikken dat zelf zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Handgeschreven krabbels, een jaar lang.
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
36. Megamassage meemaken van minstens een uur ;-))
37. Wadlopen, waar dan ook. Wat een ervaring! ✓
38. Kindertolktraining volgen. Begonnen met de opleiding Luisterkind.
39. Fotograferen; 100 dagen dezelfde dingen.
40. Vervolgcursus Numerologie volgen. Numerologische logica ♡
41.. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
42. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden ✓ Wordt vervolgd in 2015.
43. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
44. Mijn Online leven, al ist maar voor even platleggen. Platgelegd. Aanrader!
45. Meedoen met de Goodreads Challenge, 100 boeken lezen in 2014. Op het nippertje ✓
46. Color Obstacle Run rennen. Finish ✓
47. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar. Geweest! ♡
48. Meedoen met een Obstacle Run met ons middelste Mannetje. ✓ Zo leuk!
49. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Inschrijving ✓
50. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
51. In 2015, 15 keer een X-weekend strepen in Agenda.
52. Opendeurdromen zonder drammen uit laten komen.
53. Burpee Mile in A’dam overleven.
54. Naar een balletvoorstelling.
55. Offline leven, een week lang.

Honderdduizend Herinneringen…

1 maart 2015

Met een grote glimlach, lach ik terug naar de foto waarop je naar me lacht.
Geen idee wie het heeft bedacht, dat je iemand zo ontzettend kunt missen.
Het duurt ook dit keer even voordat ik mezelf weer alle ruimte kan geven.
Dit keer kon ik door ziek zijn dagenlang onder de dekens verdwijnen, dat
had ik in ongrijpbaar blijkbaar nodig. Even mijn gas los en laten. Loslaten.

Het is niet alleen gemis, het is missen in meervoud, missen van vertrouwd.
Een vertrouwd dat van de één op de andere dag ophoud, een onvoorstelbaar
blijkt waar en soms besef ik nog amper dat. Dat ik het echt niet in de gaten had.
Opeens was mijn leven een aaneenschakeling van verbazing, verbijstering, boos,
belazerd, beledigd en boven alles, een bedroefd zijn. Toch duw ik de pijn weg.
Ik besluit te zwijgen, handen boven hoofden te houden in mijn houden van.
En dat is waar ik in ongrijpbaar grip op krijg, dat ik dat nu niet meer kan.

Voorzichtig voelen tot waar geeft me duidelijkheid en bovendien alle tijd.
Tijd voor opruimrommelen van verleden naar heden en helder zien.
Zien wat er al jaren gebeurd, zien en zijn, zonder. Nu is het mijn beurt.
De opruimruimte geeft me bovendien, ruimte voor een misschien.
Misschien wel, misschien niet, ik wil niet wachten tot de ander het ziet.
Het laat mij staren naar dichte deuren en degene die open staan, zie ik niet.

De deur naar Luisteren, al is het nog voorzichtig fluisteren, staat inmiddels open.
Ik had nooit durven hopen dat je door daadwerkelijk Luisteren zou kunnen horen.
En dat ik in verloren eindelijk terug zou vinden wat ik, als kind, ben kwijtgeraakt.
Het is bijzonder om te ervaren dat er veranderingen in gang worden gezet, dat je
zonder enig verzet kunt zorgen voor minder zorgen, geborgen en geborgenheid.

Inmiddels ben ik geslaagd voor deel één en mocht ik door naar deel twee.
Het is zo bijzonder om dit te mogen doen, terug naar toen en verder vooruit.
Mijn besluit om dit te gaan doen past precies, ik kan er soms nog niet over uit.
Voor mij valt alles op zijn plaats, eindelijk kom ik los en kan ik laten. Loslaten.

Honderduizend herinneringen laten me opspringen en een dansje doen, in het hier en nu.

Ongrijpbaar…

6 februari 2015

Het is drie jaar later en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk.
Er gaat geen dag voorbij, er is altijd iets dat mij dan aan jou doet denken.
Toch kan ik ook zeggen dat het inmiddels anders voelt. Anders dan eerder.
Het blijft ongrijpbaar, het gemisgevoel overvalt me nog altijd in onverwacht.

De dood dichtbij bracht ons bij langs gaan, kaarsje aan en weer verder gaan.
Het is ongrijpbaar en blijft raar, dat dat is wat we doen, als enige kunnen doen.
Terwijl ik honderdduizend dingen kan bedenken die ik zou willen, terug naar toen.
En alhoewel ik vandaag de herinneringen voel trekken aan mijn tranen ben ik ook
dankbaar als ik terug denk aan al die dagen en aan ons allerlaatste gesprek samen.
Opeens was het, terug in de tijd, weer even zoals het altijd tussen ons is geweest.
Vragen stellend, verhalen vertellend, je liet me zien wat ik niet zag, wilde zien.

Mijn misschien draaide je om, ik was niet dom. Je gaf me een duwtje rechtdoor.
Toch had ik het niet door, dat dat ons laatste gesprek zou zijn. Ik was alleen maar
heel blij en vond het vooral fijn dat ik weer even klein, de kleinste mocht zijn.
De dagen daarna drong het langzaamaan tot me door, jij wist wat wij niet wisten.
Wat wij niet wilden weten, je liet het me weten, niet vergeten, omdat je de strijd
tegen ziek-zijn verloor. En ik had het pas echt door toen het al zo was. Nu het zo is.

Het is een voortdurend groter groeiend gemis, ik weet dat ik me in deze niet vergis.
Ik weet dat er meer is maar het blijft voor mij ongrijpbaar dat we elkaar steeds
moeten ontmoeten in de toevalligheden van het leven. Zelfs al is de kans op
toeval klein, het gebeurt. En ik kan er niet eens echt verbaasd over zijn.
Zo brengt het leven ons overal. Bij verbazing, bij bevestiging, een ding.
Een geur, een kleur, het blijft bijzonder en bizar tegelijk. Waar ik ook kijk.
Dan weet ik, ze is er echt. Dan weet ik, zelfs als ik het niet wil. Ze heeft gelijk.

Gelijk, geluk, gelukkig zijn, het heeft alles te maken met dat wat je ziet, wil zien.
Misschien is dit een mooi moment om loslaatlastig los te laten, het zou in mijn
beleven fijner zijn als we met kopje thee en koekjestrommel aan tafel zaten.
Maar dat gaat, hoe graag ik dat ook zou willen, in dit leven niet gebeuren.
Ondanks de strijd die ze verloor in korte tijd, bleef ze altijd vasthouden aan
lachen. En ik kan opeens niets anders doen dan lachen, laten, leven, het beleven.
In gezelschap van mijn tranen, tranen van verlaten, van loslaten en van het lachen.

Ik lach met een grote glimlach terug naar de foto waarop ze naar me lacht
Met verwacht op de laagste stand en alle opties open ben ik in deze,
blijkbaar toch in een hele andere fase van beleven beland.

En zo brengt ongrijpbaar me daar, waar ik wil zijn. ♡

Opendeurdurven…

11 januari 2015

Opeens was het weer een chaos in de opslagplaats van mijn gedachten.
Het bracht me bij niet kunnen voldoen aan verwacht en ik ging opnieuw in
sneltreinvaart door alle gevoelslagen heen, toch wist ik meteen waar ik stond.
Truttige twijfels negerend stelde ik vast dat ik dit daadwerkelijk vond en voelde.
Volledig verrast ontdekte ik dat ik niet eens hoefde uit te leggen wat ik bedoelde.
Hoe moeilijk het ook is, ik zie nu de rode draad die door mijn leven gaat en ben
dankbaar voor vasthoudend, hou me vast en houvast, dichterbij dan ik dacht.

Ik besef dat ik in durven en doen mijn grens krampachtiger bewaak dan nodig.
Vastberaden gooi ik niet nodig, overbodig, verstoord en niet gehoord overboord.
Het zorgt voor een gevoel van vrij zijn, vrijheid, bevrijd, ein-de-lijk, na al die tijd.
Tot van alles bereid, geef ik mezelf de tijd om voorzichtig te voelen tot waar.

Ondertussen zie ik ons meisje, ze knutselt, kleurt, plakt onze ramen vol met
tekeningen, dopjes, gedecoreerde wc rollen, dingen, terwijl ze blij staat te zingen.
K3 klanken, onzinnige en zelfverzonnen zinnen, ze koppelt ze moeiteloos aan elkaar.
Terwijl ik in gedachten dankbaar, de herinneringen aan vandaag, aan haar, vrolijk,
vrij, onbevangen en blij, momentmomenten met mijn meisje, voor altijd bewaar.

Ze laat me stil staan om vervolgens weer verder te gaan en ik moedig mezelf aan
om dit jaar in durven en doen, vrolijk, vrij, onbevangen en blij in het leven te staan.
Het leven lijkt soms van toevalligheden aan elkaar te hangen en in onverklaarbaar
brengt het mij, als ik nu terug kijk naar het afgelopen jaar, daar waar ik wil zijn.
Hoog tijd om op mijn lijst dat wat is geweest door te strepen, de lijst langer te
maken en naast grenzen bewaken en krampachtig staken, volledig te ontwaken.

Naast mijn grens ligt een wens, die opendeurdromen, hoe dan ook, uit laat komen.

1. Een nieuwe baan vinden, liefst per direct. Gevonden! Als Planner bij Partou *blij kijkt*
2. In ‘t kader van jeugdsentiment, met vriendin rondrollen op een rollerskatebaan.
3. Gezinsgezellig compleet terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
4. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Familie reünie organiseren.
9. Dineren in het donker.
10. In alle luxe een cruise maken samen.
11. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
12. Verbouwen, allereerst een dubbele dakkapel op ons huis.
13. Met kleinste boef naar het stadion voor een potje voetbal. ✓ FCU – Pec Zwolle, 2-1.
14. Samen met Maaike terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak en dansendansendansen tot laat op Ibiza.
17. Cdspeler op de kop tikken voor mijn Toffe Toyota. ✓ Nu mijn cd collectie nog updaten.
18. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
19. In een volle lift op alle knopjes drukken.
20. Oud & Nieuw vieren in het buitenland. Met Man & Meisje in Belgique ;-))
21. Het Noorderlicht ervaren en de herinnering bewaren.
22. Opnieuw een vakantie boeken naar Dubai.
23. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Finish ✓
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Het is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat ophangen in onze tuin.
26. Ballonvaren ervaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. De Franse taal leren in Frankrijk.
29. Druiven stampen met blote voeten.
30. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
31. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub, onze trouwlocatie op Ibiza.
32. Apparaat op de kop tikken dat zelf zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Iedere dag Morning Pages schrijven. Handgeschreven krabbels, een jaar lang.
34. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
35. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
36. Megamassage meemaken van minstens een uur ;-))
37. Wadlopen, waar dan ook.
38. Kindertolktraining volgen. Begonnen met de opleiding Luisterkind.
39. Fotograferen; 100 dagen dezelfde dingen.
40. Vervolgcursus Numerologie volgen. Numerologische logica ♡
41.. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
42. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden ✓ Wordt vervolgd in 2015.
43. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.
44. Mijn Online leven, al ist maar voor even platleggen. Platgelegd. Aanrader!
45. Meedoen met de Goodreads Challenge, 100 boeken lezen in 2014. Op het nippertje ✓
46. Color Obstacle Run rennen. Finish ✓
47. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar. Geweest! ♡
48. Meedoen met een Obstacle Run met ons middelste Mannetje. ✓ Zo leuk!
49. Mudmomentmomenten ervaren met al mijn mannen. Inschrijving ✓
50. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
51. In 2015, 15 keer een X-weekend strepen in Agenda.
52. Opendeurdromen zonder drammen uit laten komen.

Balansbeweging

14 december 2014

Als ik kijk naar ons gezin, van een afstand of met handen in ‘t haar er middenin
ben ik behendig balancerend altijd in beweging met mezelf, moeder zijn & meer.
Keer op keer ontdek ik dat ik heus stappen zet maar dat ik in een niet opgelet steeds
weer tijd tekort kom en tijd doorbreng met iets wat me niets brengt. Dat ik in tijd van
strijd steeds weer tegen dezelfde dingen aanloop omdat ik stiekem toch hoop dat
iemand het zomaar, onverklaarbaar daar, oplost zonder dat het mij moeite kost.

Je snapt, al die tijd ging het niet gebeuren, was het een lang wachten op mezelf.
Al is het maar net hoe je het bekijkt want in strijd krijg je ook van alles aangereikt.
Tijd om te ontdekken waar ik sta en waarom, tijd om te ontdekken ik ben niet dom.
Het kost me energie maar tegelijkertijd maakt het me ook sterker en in ons gezin,
al sta ik er middenin, voelt het goed. Veilig, vertrouwd en in liefde opgebouwd.
Met mijn Lief & Lievelingen samen zijn, naast honderdduizend andere dingen
is er niets dat mij blijer maakt, er middenmiddenin gezinsgezellig compleet.

Wachtend op mezelf zet ik studiebolblij dan ook stevige stappen vooruit.
Een begin begonnen in jubelstemming met mooie mensen om me heen wist ik
meteen, dit klopt! Dit gebeurd niet voor niets, brengt me iets. Al die tijd verstopt.
Het is spannend, heftig en brengt van alles in beweging, in beweging en in balans.
Dit voelt als een kans om te doen wat ik graag wil doen, Luisteren naar kinderen bij
wie het niet vanzelf gaat. Stilstaan bij dat wat er allemaal in hun hoofd om gaat.
Stilstaan bij alles wat er op dat moment echt toe doet, niet omdat het moet
maar omdat het kan en dan, kan ik er op vertrouwen dat het er mag zijn.

Hoe fijn! Opnieuw mag ik ontdekken, durven, doen, met mezelf aan de slag.
Gedurende de dag, dagen daar, krijg ik een heleboel heldere handvatten mee.
Zonder vinden verbinden, voelen, vertellen, vertalen, luisteren naar iemand, ergens.
Hoe het kan staat nergens, ik leg een luisterlijntje aan en ik kan de ander verstaan.
Luisteren naar oprecht, oplossingen die worden voorgezegd, bizar maar zo echt.
Volledig verrast ontdek ik dat het me past, het schrijven en bij mezelf blijven.

Tegelijkertijd ga ik terug naar vergeten, naar niet willen weten en naar waarom.
Het brengt me duidelijkheid, terug in de tijd kan ik er niets meer aan veranderen.
Niet voor mezelf en niet voor anderen maar het weten, niet meer vergeten helpt me.
Het brengt me dichter bij mezelf omdat ik het nu eindelijk begrijp, omdat ik begrijp
waarom onduidelijk, onuitgesproken en onbestemd me altijd hebben afgeremd.
Maar ook waarom open, oprecht en op tafel zo ontzettend belangrijk voor mij zijn.
Iedere balansbeweging blijft een ding, dankbaar ben ik voor de deur die open ging.

‘Om voorwaarts te kunnen leven is het belangrijk om het achterwaarts te begrijpen’

Kleuterkoningin…

19 november 2014

In gedachten ga ik terug naar lang gewacht, naar wakker worden midden in de nacht.
Een nacht die ons nieuw leven bracht, een dochter, onze dochter, een ieniminimeisje.
Na drie boevige boeven op rij waren we meer dan dankbaar en echt ontzettend blij.
Het was een bijzonder baarpartijtje, niet bepaald appeltje-eitje maar ze kwam.
Op haar moment, in een weten, dat ze daar alle tijd, haar tijd, voor nam.

En nog neemt ze haar tijd, ze is altijd tot van alles bereid maar uiteindelijk
links of rechtsom duurt het, duurt het en kiest ze zelf haar moment. Ongekend.
Ze heeft drie broers en echt wel iets stoers maar durven en doen blijkt helemaal
niet vanzelfsprekend. Bang zijn, bang blijven. Het mag, ze neemt haar tijd. Altijd.

Zo ging onze prinses spontaan op dansles en daar bleek durven serieus een ding.
Helemaal in het roze, dansend, springend was het heus spannend als ze ging.
Samen met haar vriendinnetje zat ze daar, tussen al die meisjes in de kring.
Tot de muziek aanging, met het volume voluit stapte ze er zonder pardon uit.
Inmiddels geeft ze zelf voorzichtig aan wanneer de muziek zachter moet staan.

We zijn er in bang bij gebleven en laten het soms even om haar vervolgens
een hand te geven tot ze er stapje voor stapje in mee gaat en er staat.
Het is mooi om te zien dat ze er zo open over praat en dan toch gaat.
Bang wint het in deze niet en zo komt ze er wel, zo komen we er samen.

Tegelijkertijd laat ze ons verbazen waar we bij staan, zo kwam Sinterklaas
afgelopen weekend in ons stadje aan. We stonden gezinsgezellig langs de
IJssel waar de Sint met al zijn pieten de kant op klom voor een warm onthaal.
Zwarte Piet bleek niet helemaal normaal en luisterend naar het bizarre verhaal,
fluisterde ze zachtjes in mijn oor: ‘Mam ik denk dat ik Ellen hoor, ik denk dat
Ellen de zwarte Piet is’ Weet je het zeker? ‘Ik denk dat ik me niet vergis…’

Gelukkig kon mijn schone zusje er, inspelend op bang, uiteindelijk een mooi
verhaal van maken en ze wist het allang, dat Ellen de hulppiet mocht zijn.
Ze groeit groot, wijs, eigenwijs maar ze is en blijft toch ook nog zo klein.
Het blijft bijzonder om te zien dat ons meisje toch haar mannetje staat.
Vroeg of laat, we laten het gaan, we laten het gaan zoals het gaat.

Ze is blij, ze zingt de hele dag, zelfverzonnen zinnen, alles wat ze hoort.
In een gehoord, in ons gezin staat onze kleuterkoningin er altijd midden in.
En vandaag is ze jarig ‘Ik ben echt zo blij dat ik jarig ben!’ En wij zijn het ook,
zelfs in honderdduizend zelfverzonnen zinnen krijg ik dat niet verwoord ♡

Bieb-sluit-Besluit

5 november 2014

Vandaag zou ze jarig zijn.
Ik mis haar, ik mis haar nog iedere dag.
Soms voelt het alsof je daar niet steeds op terug komen mag.
Maar ik kan niet anders want het gemis groeit alleen maar groter.

Groot gemis zit vooral in zijn, er zijn, er bij zijn en ik mis haar stem.
In verloren kan ik haar horen, weet ik zonder uitleggen wat ze zou zeggen.
Het duwtje dat ze me nu nog altijd geeft voel ik, ondanks een anders beleefd.
Zo ook in het Bieb-sluit-besluit, jarenlang maakte ze deel uit van de dames
die er voor zorgen dat binnenlopen bij de Bieb voelt als thuiskomen.
Een vriendelijke blik, herkenning, die ken ik. Ik ben daar welkom.

Makkelijk gezegd, ik ben het níet eens met het Bieb-sluit-Besluit.
Dat realiseer ik me, dus wilde ik met een daadwerkelijk doen beginnen.
Luisteren naar de Raadsvergadering, een ding. Pittiger dan ons wekelijks
potje Bootcamp op de maandagavond. Samen met andere generatiegenoten
luister ik naar veel, verbaas me over het geheel, taaltechnisch terug in de tijd.
Tegenstrijdige strijd waarin ze volledig voorbij gaan aan de kinderen zelf.
En dan is er een beslissen zonder dat er daadwerkelijk iets besloten is.

‘Het college houdt vast aan haar voorstel’ Onvoorstelbaar, daar.
Blablabla van bovenste plank als je het mij vraagt. Zeggen dat het u raakt,
terwijl u duidelijk bent afgehaakt als het gaat om het behoud van onze Bieb.
U bent al afgehaakt voordat u het gesprek met de Bieb mogelijk heeft gemaakt.
Ik voel een verzetten, wil me inzetten, tegelijkertijd moet ik moeite doen om te
blijven opletten en val ik in slaap. Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Of juist wel?

Twee jaar geleden werd er naar ons geluisterd en dat werd uitgesproken hardop.
Wat is er dan anders? Is er in luisteren ook gehoord, is er geluisterd omdat het hoort?
En wat mij in deze het meest stoort is de oplossing waar iedereen aan voorbij gaat.
Dat is toch waar je voor staat, dit is een kans om vertrouwen te onderbouwen.

Onderbrengen bij scholen? Volgens mij gaan de kinderen daar al iedere dag
naar toe en zijn ze dat na een dag daar, moe. Ze brengen er al zoveel uren door.
Hoe geeft u daar aan gehoor? En de boeken die er zijn, een bibliotheek in het klein?
Onze zoon leest nu een boek van Tom Groot, het is eigenlijk al te idioot voor woorden
dat hij het niet eens kan uitlezen omdat het al gereserveerd is en verlengen dan niet kan.
En mijn vader van vijfenzestig? Denkt u dat een rek in de supermarkt volstaat? Ik niet.
Hij is iemand die al jaren naar de bibliotheek gaat, veel gelezen heeft en nu nog
wil lezen wat er allemaal nog te lezen is. Juist nu. Nu heeft hij alle tijd.

Steeds weer blijkt dat er heleboel geld gaat naar iets wat serieus geld kost.
Terwijl er, zo blijkt, geen geld voor is. Hoe kan dat dan? Hoe wordt dat opgelost?
En dat dan Bibliotheek en zwembad, dat wat allang bestaat, misschien dicht gaat.
De gemeente komt weg met een nieuwe weg en we hangen kostbare camera’s op.
Kon dat dan echt niet anders? Gaat dat zijn geld daadwerkelijk opbrengen?

Wat is er mis met bouwen aan vertrouwen, een vertrouwen in de toekomst.
Bedenken wat we belangrijk vinden: weten wat niet klopt of dat het stopt?
Een camera die vastlegt, tegelijkertijd alles en veel erger vooral niets zegt.
Laat het iemand bewust worden? Wel fijn die orde, al zal het niet volstaan.
Dat wat niet mag kan gewoon verder gaan, daar waar geen camera’s staan.
Zo kan ik nog uren doorgaan, de Bieb, onze Bieb moet gewoon blijven bestaan.

De dood veegt onze toekomst samen uit, toch is er een samen in het Bieb-sluit-Besluit.
Ze zegt me in deze nog steeds van alles voor, waar ik haar vastberadenheid in hoor.
Met een glimlach, een grijns en gemis tikt de tekst onder mijn vingers vandaan.
Dat ze er is, waar dan ook. Hier. Daar. Daar kan ik van op aan.

En ik ben dankbaar, dat ik haar herken in wie ik nu ben.

Herfsthuivering…

29 oktober 2014

Op de dagelijkse vraag ‘Ben je vrij vandaag? beantwoord ik in een gehoord
met een ‘Ja!’ Vakantievrij! Maarliefst vijf dagen op rij, gezinsgezellig blijer dan blij.
We vermaken ons met niets, met elkaar, een fietsfrisse neus, de kinderboerderij.
Na lang verzuimd worden kasten opgeruimd, opruimrommelen we er op los.

We bestormen de Bieb en komen met stapels boeken blij weer naar buiten.
En dan te bedenken dat ze de Bieb willen sluiten. Wie bedenkt het! Slechte zet.
Hoe kun je al die kleuters die de letters nog mogen gaan ontdekken, het geneus
in de rekken met boeken ontnemen? En wat geef je ze terug? Verder in vlug?
Ik snap het niet, waar gaat het dan mis, is dit dan echt wat het is? Zomaar.

In de wereld van haast is dit ernaast zo belangrijk, even niets en even in iets
waar van alles mogelijk is. Je even terug trekken in een wereld waar alles kan.
Nu dit. En dan? Over een half jaar proberen we het bij het zwembad weer?
Het blijft de toekomst, die van onze kinderen waarvan we het belangrijk vinden
dat ze leren, lezen, proberen, in beweging blijven, zich verweren in tekst en in taal.

Jeugdsentiment, het zwembad, de Bieb, het brengt generatiegezelligheid in alle tijd.
In alle tijd doen we ondertussen wennen aan de koukleumkou, waar ik zo niet van hou.
Zo zonder Zon, wie heeft het verzonnen, ik zou zo graag willen dat ik ‘m aan zetten kon.
Toch brengt het ons ook binnenblijven, de bank bezetten, spelletjesstrijd, gezelligheid.

Als ik terugkom van een intervisie verhelderende dag, ben ik dankbaar dat ik daar
heen mag, kan en dat ik dan, van een afstand kan kijken naar alles om me heen.
Dan weet ik meteen dat dit de bedoeling is, dat ik me niet vergis, dat het klopt.
Als moeder maar ook met mezelf en meer ontdek ik keer op keer dat het
allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn. Zelfs al zijn ze klein, ze Zijn. We zijn.

Het is bijzonder om terug te gaan in de tijd, te ontdekken zonder spijt.
En te weten wat je wel en niet belangrijk vind als zijnde moeder voor je kind.
Ik verwonder me over de eenvoud, vertrouwd, onderbouwd en wat het doet.
Kan doen, als je van je kind houdt, volledig vertrouwd en vertrouwen geeft.

Gehoord willen worden en gezien bovendien, al is het een ding, poging.
Onze kinderen, het kind in ons, samen beamen dat we nu bij elkaar horen.
Vertrouwen gaat verder dan geloven, beloven, als je voelt wat je kind bedoelt.
Je raakt elkaar niet kwijt, als je inzet op tijd, met en zonder enige strijd, altijd.
Aandacht, er aan gedacht, bedacht, kunnen verweren in een verwacht.

Proberen te reageren zonder oordeel, soms scheelt het echt niet veel.
Dan bedenk ik mijn deel, zonder gewacht, al volledig uitgedacht en gedaan.
Om niet te hoeven voelen, niet-willen-weten wat ze zouden kunnen bedoelen.
Uit angst om te worden vergeten, ik wil het niet, ik wil dan gewoon niet weten.
Terwijl Liefde heus andere plannen met ons heeft, zonder pardon vergeeft.

Heel even, die herfsthuivering…

Angstaanjagend…

8 oktober 2014

Familie, feilloos, falen tijdens de opstellingen mag ik het allemaal achterhalen.
Ontdekken waar ik sta en waarom, in een dom, doen, gedaan en gedacht
bracht het mij bij begrijpen. Ik ervaarde, bedaarde en voelde het vooral.
Eindelijk kon ik zonder oordelen kijken naar het grote geheel en helen.
De impact voelen van niet gezien, niet gezegd en niet uitgelegd bracht de
verwarring in verwacht als kind en in wat ik er nu als zijnde moeder van vind.

Verward, hard, hardop, hou op, hou vast, hou me vast, blijf bij me, voor altijd.
Waarom altijd die strijd? Ik spreek het hardop uit, het kind in mij kan zich uiten.
In tranen met tuiten kan ik mijn innerlijk kind omarmen, mijn hart verwarmen.
Ze mag er zijn, in klein, kansloos, boos, in verdrietig, nietig, zelfs in kwaad.
Het voelt alsof ze er eindelijk echt mag zijn, in alles waar ze voor staat.

Bespreekbaar, raar, omkeerbaar daar en met elkaar helpt het ons allemaal.
Want ook Man, Mannetjes & Meisje gaan mee in mijn, in ons verhaal.
Ze gaan mee in een proces, leren hun eigen les en doen dit delen.
Het mag er steeds weer zijn, in klein, in gezinsgesprekken, in tijd rekken.
We komen er mee op de proppen, zonder opkroppen, zonder verstoppen.

Angstaanjagend verjagend laten we los, kijken we zonder spijt terug in de tijd.
We investeren in proberen en kijken voorzichtig vooruit, zonder verwachting.
Ondertussen doen we ons ding, zelfs als het niet echt ons ding blijkt te zijn.
Het is bovendien fijn om dit in vriendinnenvriendschap te delen, stap voor stap.
Stap voor stap door Mud, moeilijk en meer, haalden we de finish ook dit keer weer.

Met Color en Obstakels hadden we bedacht, een poging om Mud te negeren.
Bij de start begon het goed, mochten we ons onderdompelen in roze, roze & roze.
Na de eerste kilometers offroad rennend door het bos, gevolgd door glijbaanglijden,
elkaar omstebeurt dragen, wisten we niet wat we zagen, een Mud Mile, volledig op pijl.
We lieten ons er voorzichtig inzakken tot diep genoeg om niet meer vooruit te komen.
Tijgerend tot de slappe lach, als ik vriendin aankeek wist ik niet wat ik zag en bleek
de uitdaging te zitten in serieus blijven, in overleven, niet opgeven, doorgaan.

Toen we uiteindelijk weer mochten gaan staan, konden we het strompelend aan.
Moesten we moeite doen om los te komen van Mud die ons wilde blijkbaar, daar.
Schoen gered, we waren los! Offroad rennend, struikelend, stuiterend door het bos.
Klimmen, klauteren, kunsten vertonen, proberen, om zo hoogtevreeshoog te trotseren,
Het was niet te tellen de keren dat verbazing ons bij bleef, zoveel Mud, zoveel meer.
Maar dit alles zonder zeuren, zonder opgeefgruwels dit keer, we zijn er weer.

Trainen, Tempo omlaag, soms snel, soms traag, zonder opgeven, in volop beleven.
We hebben genoten, gierend van het lachen gestrompeld overrompeld door Mud.
Kleur gezien in het kroos van de sloot, koeienvlaaien ontwijkend, een sprintje over
de boerderij, naar de herkauwende koeien kijkend zijn we overeind gebleven,
gevallen, voorzien van monkeybarblaren en hebben we echt alles gegeven.
En in geven zit een beleven dat verder gaat als je er staat en er echt voor gaat.

Angstaanjagend verjagend en uitdagend blijkt de uitdaging toch mijn ding!

MetMezelfMomenten…

14 september 2014

In stilte, stil, stilstaan zie ik jou in de vrouw die op je lijkt, ik zie wat je me aanreikt.
Een steeds weer tegenkomen, in mijn denken en dromen waar ze ook komen.
Groot gemis is voor nu en voor altijd verweven in mijn leven en beleven.
Ik besef dat gemis niet meer weg te denken is, zelfs niet voor even.

Onlosmakelijk met elkaar verbonden gaat Liefde aan grenzen voorbij.
Aan grenzen, aan wensen, zelfs bij niet zien, niet meer horen en verloren.
Het gemis komt voor mij altijd in onverwacht, in een totaal niet op bedacht.
Dan zie ik je terug in een vrouw die naar me kijkt, waar je als ik dichterbij kom
niet eens op lijkt en dan wil ik alleen maar dat je het wel bent. Zou kunnen zijn.

Met een aangereikt stilstaan kan ik stoppen met voorbij gaan, aan dat wat ik voel.
In de met mezelf momenten mag al mijn verdriet en mijn pijn, er zonder pardon zijn.
Het blijkt lastig, ik kan alleen proberen te accepteren dat dit gemis voor altijd bij me is.
Dat het nu voor altijd bij me hoort en dat het in een niet gehoord, niet zal verdwijnen.
Tegelijkertijd is het fijn dat ze er in alles bij mag zijn en dat ik kan helen door te delen.

In een gehoord, in een helder, in hapklare brokken, in vastgelegd en hardop gezegd
vind ik mijn kracht. Ik voel verandering in gewacht, nagedacht, bijgesteld verwacht.
Het blijft bijzonder om dit te kunnen delen en om te ontdekken dat we waar nodig
kunnen afstemmen op de frequentie gelijkgestemd, dat we niet worden geremd.
In een spiegelen, spontaan, van jou kan ik op aan, in tegen jou gezegd, al dan
niet uitgelegd voel ik in voortdurend gemis ook dat ze er is en er altijd zal zijn.

Ondertussen gaan Agenda en Ik de strijd met tijd weer aan, in spontaan zie ik
weken en weekenden vol staan met verplicht, gezwicht en in-en-uit-zicht zien.
We hebben bovendien onze Oudste die er op uit gaat tot voor ons zo laat, dat het
serieus over opblijven gaat en dat valt de dag erna niet mee, die telt dan voor twee.
Tegelijkertijd kijk ik hem trots na; een stuk, stoer en sociaal, opeens is hij het allemaal.

Moeders werd ook nog vastgelegd in een net echt. Met een gewonnen begonnen
mocht ik op stap met Maureen een bijzonder plekje moest het zijn, ik wist het meteen.
Het werd een plek tussen de twee woonplaatsen in, beide belangrijk voor ons gezin.
In de ene plaats ben ik geboren, heb ik gebaard, heb ik nog een oma, hoogbejaard,
en daar wonen de Mannetjes als ze bij hun vader zijn en in de andere plaats,
die is weliswaar klein daar wonen wij, ik zou nergens anders willen zijn.

MetMezelfMomenten…stil staan bij mijn leven, al ist maar voor even.

Spruitjes & Sprookjes

31 augustus 2014

In vakantievrij voorbij, zet ik in gedachten alles weer voor mezelf op een rij.
Broodtrommels en bekers om te vullen, gymspullen, ook Agenda is weer in beeld.
Blij dat ik nu kan aanschuiven achter mijn bureau ervaren ze dat thuis niet altijd zo.
Met mijn nieuwe baan is het nog altijd wennen aan mijn komen en veelvuldig gaan.
Natuurlijk wil ik graag op het schoolplein staan maar dat kan ook naast mijn baan.
En hoe loslaatlastig ook, als ze beteuterd kijken, mijn knuffels vasthouden of juist
ontwijken, in loslaten, in een amper in de gaten ben ik bovendien zo weer thuis.

Het is onmogelijk om er altijd voor ze te zijn bij twijfels, teleurstelling en tegenslag.
We kunnen alleen tijd maken, ervoor waken, proberen om er zoveel mogelijk te zijn.
Om er te zijn, in groot, klein, waar nodig, overbodig, zelfs op momenten dat het niet mag.
Er zijn,  er op terugkomen, beschikbaar daar met luisterend oor, geven we hieraan gehoor.
Soms luisterend naar onverwacht, naar oplossingen die naar voren worden gebracht.
Hoe klein ze ook zijn, zien wie ze zijn, ik zie een weten, probeer dat niet te vergeten.

Ondertussen zocht ik een vervolg opleiding, ik wil opnieuw nieuwe stappen zetten.
Gevonden, ingeschreven en bevestigd gaat in deze, na hopen, ook een deur open.
Het klopt, het past, staat vast en ik laat opnieuw gaan wie ik denk te moeten zijn.
Ook nu luister ik naar mijn gevoel met een voor mij, vooralsnog onbestemd doel.

Blij ben ik dat het leven me iedere keer weer meeneemt, het zorgt er met een
regelmaat voor dat ik serieus in jubelstemming verkeer, zo ook gisteravond weer.
Na al maanden in de weer met bedenken dat we onze outfits nog moesten bestellen.
Lieten we het ook deze keer weer op de laatste weken aankomen en ondanks spijt van
niet eerder begonnen, kwam het zoals altijd goed en waren we toch nog ruim op tijd.
Op tijd om te combineren, te modeleren, dixieproof te denken, zonder sprintje achter
de postbode aan, trokken we het in altijd-weer-spannend aan, op tijd om te gaan.

Als in een sprookje naar de Spruitjes zonder bedacht wie we nou eigenlijk waren.
Pas onderweg deden we die kennis vergaren, dat hadden we ons kunnen besparen.
Eenmaal daar zagen ze het meteen, misschien niet iedereen maar dat deed er niet toe.
Wij waren er, als in de Film mochten we op de foto met Brad Pitt, George en B.A. Baracus.
Dat dus, in combinatie met gezellig gezelschap en zakken popcorn in alle smaken
was daar alle tijd om te socializen met generatiegenoten en een dansje te maken.

Onbezorgd en blij, zijn er velen met mij die vandaag brak op de bank nagenieten.
Alhoewel wijntjes in pullen, zonder nadenken laten vullen en lang opblijven,
op onze leeftijd wellicht zorgt voor een ietsjepietsje spijt, genieten we altijd.
Zoals ieder jaar ben ik de heren die het organiseren dankbaar voor dit feest.
Voor even worden wij moeders weer meisjes, terug van weggeweest.

Gruwels, Geven & Geluk

26 augustus 2014

Luisterend naar mijn oudste vriendin, naar de zin; ‘je kunt met de stroom
mee, je kunt tegen de stroom in gaan maar je kunt ook op de kade gaan lopen’
deed ik braaf wat ze zei. Het gaf me de ruimte die ik nodig had en een ander pad.
Ik zie nu hoe ik probeerde, protesteerde, hoe ik volledig in verzet, in een niet opgelet,
niet wilde weten, het liefst wilde vergeten, hopend dat het vanzelf zou verdwijnen.
Nu jaren later, na verder, vermoeiend, verloren, verwater zie ik eindelijk waarom.
Voelt het ergens stom, dom, dat ik het dan verdom, dat ik dan zo verstom.

Een gelezen boek, vriendin op bezoek, een spiegelgesprek. In gehoord gooi
ik mijn truttige twijfels overboord, er is niets dat mijn overtuiging nog verstoord.
Stap voor stap, stapje voor stapje zie ik, hoor ik, voel ik vooral, alles, alles wat ik voel.
En ik ontdek dit is mijn weg, wat ik ook zeg, dit ben ik, zelfs als het voelt alsof ik stik.
in stil en stomverbaasd, als er een storm van gedachten door mijn hoofd raast.

Het voelt vooral goed zonder dat wat moet, om het te laten en te laten zijn.
De tijd gaf me tegelijkertijd alle tijd om te kunnen kijken naar het grote geheel.
Het bleek moeilijker dan ik dacht om mezelf de ruimte te geven, het op mijn manier
te mogen beleven en moeilijker nog, om die ander dan ook die ruimte te kunnen geven.
Ruimte geven zonder zwart-wit kijken, zonder zinloos zeiken, zonder vergelijken.
Omdat je, hoe jammer ook, nou eenmaal niet in iemands hoofd kunt kijken.
En hoe ik het ook vertaal, je kent niet altijd het hele verhaal.

En daar zal ik het, hoe moeilijk ook, mee moeten doen, nu en toen.
Als er dan, vaak volledig onverwacht, iemand is die je niet uit de weg gaat
die moeite doet, blijft doen en je zonder zichtbare moeite één op één verstaat.
Dan kan je alleen maar dankbaar zijn, dankbaar voor dat wat er is en is geweest.
Mijn Lief, mijn allerliefste Lief en mijn liefste Lievelingen nog het meest.

In genieten, vakantievrij, blij, met Man, Mannetjes & Meisje dichtbij.
We hebben avonden achter elkaar buiten gegeten, gezeten, in een vergeten.
Gezinsgesprekken hebben ons in de afgelopen weken dichter bij elkaar gebracht.
Totaal onverwacht was daar verwarring, verontwaardiging, verdriet en vreugde.
Het was goed, het mocht er allemaal zijn, wij allemaal, bij elkaar, zo fijn.

Groot geluk in kleine dingen en in de herverdeling van de huishoudelijke taken.
Daar kon moeders nu ook uitgebreid de tijd voor maken, verdeeld over zes, succes!
En daarbij; Iedereen doet zelf zijn opruimrommel opruimen, gewoon, omdat het moet.
Ik wil niet degene zijn die het altijd doet, bovendien blijkt; ze kunnen het goed.

Samen bouwen aan een volledig vertrouwen, in Liefde, Leven en Laten.
In verlaten kreeg ik pas echt in de gaten waar het nu daadwerkelijk om gaat.
Om diegene die naast je staat. Staan. Altijd. Overal. In een opvangen als ik val.
Mijn Lief gaf me op deze dag, jaren en jaren terug, mijn eerste kus, dat dus.
Een keer op keer ontdekken en doen, allemaal zo heel anders dan toen…

‘Geluk maakt ons niet dankbaar maar dankbaar zijn maakt ons gelukkig’

Gemismomenten…

30 juli 2014

Gezinsgezelligheid, spelletjesstrijd en alle tijd.
Samen, met elkaar, daar waar ik wil zijn daar ben ik.
Met het alleenrecht op mijn Man, Mannetjes & Meisje,
doen we gezinsgezellig genieten in gezelschap van Zon.

Het maakt mij een meer dan gelukkig mens, toch heb ik nog één wens.
En misschien ga ik in deze wel stomstomstom opnieuw voorbij mijn grens.
Maar heel eerlijk, het doet er voor mij niet meer toe, ik ben het wachten moe.
Ik weet bovendien allang dat ik mijn grens inmiddels helemaal zelf kan bewaken.

Op bijna alle dagen zijn er momenten dat ik me blijf afvragen hoe het mis kon gaan.
Zelfs zover dat we serieus niets maar dan ook niets meer wilden weten van elkaars bestaan.
Mijn gedachten gaan naar hoe het is en krijgen nu steeds vaker gezelschap van groot gemis.
Ze zijn bovendien bang, dat het straks misschien te laat en voor altijd zo is. Zo zal zijn.
En per saldo is dat waar het over gaat dan ineens totaal onbelangrijk en klein.

Opendeurdromend zet ik hier, met de deur op een kier, de deur nu helemaal open.
Want ik weet dat ik, wat er ook gebeurd, altijd blijf hopen, dat ik altijd zal blijven dromen.
Van een opnieuw samen komen, van uitgesproken, einde ondergedoken, wel in contact.
Met jou in mijn gedachten weet ik dat ik altijd, echt altijd, op jou zal blijven wachten ♡

Liefde…♥

24 juli 2014

Lamgeslagen komen we weer tot leven met de blijvende beelden in beeld.
De emoties zitten hoog, ongrijpbaar daar houdt vooral kwetsbaar ons bij elkaar.
We proberen in gesprek te blijven en met elkaar, dat wat moeilijk is te beschrijven.
Maar ook te relativeren en we proberen, hoe lastig ook, om vooral dankbaar te zijn.

Tegelijkertijd zien we om ons heen groot verdriet, zoveel groter, zo groot en overal.
Het verdriet is voelbaar, laat ons stilstaan bij allen die in zoveel opzichten zijn geraakt.
Geraakt en zoveel meer, keer op keer, vragen we ons af, was het laf? Wat dat het? Waarom?
En zo komt Haat dichterbij, ook bij mij, in berichten, in onverwacht, in niet nagedacht.
Het maakt me bang, want weten we niet allang dat je met Haat niets kunt oplossen?

Nationale rouw laat zien hoe betrokken we kunnen zijn, als we Liefde voor laten gaan.
Het is zo mooi om te zien hoe iedereen er voor elkaar wil zijn, dat we delen in alle pijn.
Ik kijk om me heen en zie hoeveel indruk het maakt en ook dat het onze kinderen raakt.
En ik hoop, ik hoop echt dat we ze dit, de betrokkenheid, die liefde mee kunnen geven.

Ondertussen neemt het leven ons weer mee naar mijn nieuwe baan, niets stilstaan.
Met volle vaart vooruit, ontdek ik, doe ik en mag ik op die dagen met mezelf op pad.
Lunchen zonder pindakaas, lijkt dwaas maar ik heb in tijden niet zoveel energie gehad.
Zelfs al combineert het nu niet bepaald fijn, met paps in het gips en vakantievrij zijn.
Ik probeer de niet arrogant variant, in denken dat het zonder mij niet goed komt.

We hebben dit geen van allen zo bedacht, zo onverwacht, toch komt het goed.
En heel eerlijk, ik ben blij zo zonder inlevergedoe & drama voor vertrek naar Zon.
Samen met mijn Lief, met elkaar, daar waar nodig, doen we, wat we met liefde doen.
Als ik hier de deur uit loop, pakt hij het op, non-stop, de zorg voor vier met plezier.
Vol vermaak met elkaar en raar maar waar, ik word maar een klein beetje gemist.

Gisteren ging onze trouwdag in stilte en in een stil zijn voorbij, zonder het te vieren.
Niet vergeten, gewoon zonder hapje-uit-eten, met elkaar en een gezinsgezellig weten.
Honderdduizend trouwdagen in het vooruitzicht, zet alles weer in een heel ander licht.
Samen eropuit staat bovenaan, van Liefde, onze Liefde daar kunnen we van op aan.

Altijd ♥

Leef, Tijd & Leven…

10 juli 2014

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht is dit een mooi moment om mijn
momentmomenten door te gaan strepen en weer even stil te staan bij gedaan.
Jubelend streep ik Nummer 1, een baan vinden door, ik heb een nieuwe baan!

Een baan waarbij ik het huis uit kan gaan stond al heel lang bovenaan mijn lijstje.
Solliciteren, proberen, netwerken, soms was het net werken en toch ook net niet.
Nu heb ik zomaar, spontaan een baan, ik ben in jubelstemming, ik ben echt zo blij!
Kilometers maken, het volume voluit, hakken aan, gaan, even alleen met mij.

Als je deuren dicht doet, al dan niet voor altijd, gaan er tegelijkertijd deuren open.
En natuurlijk blijf ik hopen, blijf ik opendeurdromend wachten tot we samen komen.
Maar het voelt ook goed om nu voor mezelf te kiezen en door te pakken. Op hakken.

Veertig en verder, verder vooruit ging daar opeens mijn exechtgenoot door een ruit.
Met als gevolg een slagaderlijke bloeding, een retourtje OK en wachtenwachtenwachten,
beduusd, bang, wat duurt het wachten dan lang, er ging van alles door onze gedachten.
Wachten op wakker worden, op een weerzien, laat het alsjeblieft meevallen. Misschien.

Voor de mannetjes was het ongrijpbaar daar, de beelden beschrijvend, bang blijvend.
Tranen, het had zo anders af kunnen lopen, zonder vader, zo had het zomaar kunnen zijn.
Hoe kun je het uitleggen, hardop zeggen, als je het zelf ook eigenlijk helemaal niet wil weten.
Iets laat het je niet vergeten, hoe graag je dat ook wil, we kunnen er niet zomaar aan voorbij.
Het gebeuren komt in al onze gezinsgesprekken weer terug, het liefst wil je vlug, stug, door
gaan, blijven staan en alle emoties op rij, voordringende emoties, volledig de baas zijn.
Dat is uiteindelijk niemand gelukt want hoe groot ook, wat zijn we dan immens klein.

Inmiddels is het St. Antonius abonnement weer opgezegd, bij deze vastgelegd. Nu echt.
We kopen hooguit nog een strippenkaart, nu enigszins bedaard komen we lamgeslagen
weer tot leven, het leven…blijer dan blij ben ik dat we nog bij elkaar kunnen zijn.

Blij ben ik, iedere keer weer met een ieder dichtbij en morgen ben ik ook nog jarig!
Van veertig naar één-en-veertig, veertig en vrij is er van alles veranderd in mij.
Tegelijkertijd blijft het vertrouwd, als iemand echt van je houdt doet ‘t er niet toe.
‘Oud worden is leuk maar oud zijn niet’ om maar even met de woorden van mijn
oma te spreken. Met een leeftijdsverschil van veertig jaar zijn mijn ongemakken
een makkie, het mag duidelijk zijn dat het alleen om aftakeltruttige twijfels gaat.

Mijn oren werkte al nooit naar behoren en het vermogen van mijn ogen gaat
inderdaad achteruit, voortdurend turend lijken de letters, waar ik ook kijk, te klein.
Mijn zilverkleurige uitgroei groeit sneller dan ik het kan bijwerken en mijn gezicht
begint serieus te rimpelen, een kort nachtje laat zich gelijk zien en toch kan het
me niet boeien, niet echt, zo zonder gevecht, oprecht, echt, alles gezegd.
Uiteindelijk valt alles samen, alles wat er voor mij echt toe doet.

Morgen is het voor mij feest, dan krijg ik kusjes, knuffels, kaartjes, een
stapel cadeaus en ik kan zelfs trakteren, op morgen verheug ik me het meest!

1. Een nieuwe baan vinden, liefst per direct. Gevonden! Als Planner bij Partou *blij kijkt*
2. Met ons gezin terug naar onze Trouwlocatie op Ibiza.
3. Samen met middelste boef naar een workshop trommelen.
4. Met vriendinnen rondrollen op de Rollerskatebaan.
5. Parachutespringen, graag een tandemsprong met Olaf.
6. Tien minuten gratis winkelen wens in vervulling laten gaan.
7. Contact zoeken met mijn Jeugdvriendin Ingrid den Hartog.
8. Familie reünie organiseren. (Organisatie met nichtje staat al wel in de planning)
9. Maud & Mitch opzoeken op Ibiza.
10. In alle luxe een cruise maken met mijn Lief.
11. Fotoboeken maken voor de Kidz. Met dank aan Hyves, klik en klaar!
12. Verbouwen, een dubbele dakkapel bovenop ons huis.
13. Met kleinste boef naar het stadion voor een potje voetbal. ✓ FCU – Pec Zwolle, 2-1.
14. Leren breien, voor leuk en later. Begonnen! Met dank aan Gert & Ellen.
15. Vervolgcursus gebarentaal volgen en er iets mee doen.
16. Uit ons dak & dansendansendansen op Ibiza.
17. Cd speler op de kop tikken voor mijn Toffe Toyota.
18. Brief aan mezelf schrijven en deze over 10 jaar openen. Geschreven op 11-12-’13
19. In een volle lift op alle knopjes drukken.
20. Oud & Nieuw vieren in het buitenland.
21. Mega massage mee maken.
22. Samen met mijn Lief terug naar Dubai.
23. Broekreparatie cursus volgen bij mijn schoonmoeder.
24. Persoonlijk briefje achterlaten in een biebboek. Gedaan! Het is al gevonden ook ;-))
25. Een hangende hangmat in onze tuin.
26. Ballonvaren samen met mijn Lief.
27. Skatetocht van meer dan 50 km maken.
28. Cursus Frans volgen in Frankrijk.
29. Koffie leren drinken. Niet gelukt. *staakt pogingen*
30. Lunchen met Lief in The Amante Beachclub, onze trouwlocatie op Ibiza.
31. Samen met Maaike terug naar Texel in het kader van Jeugdsentiment.
32. Apparaat op de kop tikken dat zorgt voor volgevouwen wasmanden.
33. Dineren in het donker, vanzelfsprekend met mijn Lief.
34. Een boom planten met geldbriefjesbladeren, liefst in eigen tuin.
35. Mijn Koninklijke KoningsKrabbels bundelen.
36. Kindertolktraining volgen.
37. Wadlopen, waar dan ook.
38. Vervolgcursus Numerologie volgen.
39. Een IMDb App vinden voor Boeken. Gevonden; Goodreads #aanteradenaanrader
40. Ons gezinsgezellige Project-in-Pot afronden ✓ Wordt vervolgd in 2014.
41. Overwinteren met ons Gezin in gezelschap van Zon.
42. Vijf jarig jubileum Koningskrabbels omzetten naar Tien.
43. Meedoen met de Goodreads Challenge, 100 boeken lezen in 2014
44. Color Obstacle Run rennen. Inmiddels ingeschreven, 30 augustus is het zo ver!
45. Naar Sensation White with friends #dansendansendansen
46. Meedoen met de Mud Masters met ons middelste Mannetje. Op verzoek ;-)) ✓ Zo leuk!
47. Iedere dag mijn Morning Pages schrijven. Handgeschreven krabbels, een heel jaar lang.
48. Opnieuw een bezoekje brengen aan Vriendin & Gezin in Canada.
49. Meedoen met Mud Masters in maart, zonder mannen. Afgehaakt. #gestuiterdstuitje
50. Het Noorderlicht zien en ervaren.
51. Naar Flavourits Live. Geweest met Aletha, te leuk!
52. 100 Days Of… fotograferen.
53. Weekend weg boeken met Lief. Zomaar. Geweest! ♡
54. Met ons meisje naar een echte Meisjes Musical.
55. Mijn Online leven, al ist maar voor even, platleggen. Platgelegd, aanrader!
56. Meedoen met de Urbanathlon in de Amsterdam Arena. Inschrijving ✓ Finish
57. Mezelf inschrijven voor een stiltedag. (Stilte Retraite)
58. Opendeurdromen werkelijkheid zien worden.
59. Een mooi moodboard maken.
60. De electricrun rennen. Gedaan! In A’dam, met Aletha, Bianc & Manon.

Krabbelkracht

26 juni 2014

Een begin begonnen door mijn hart te volgen, zonder daadwerkelijk doen te overzien.
Zonder te overzien en zonder te bedenken wat ik dacht, wilde ik eigenlijk alleen maar
laten weten dat ik er nog was, dat ik voelde, vond en bedoelde, op zoek naar kracht.

En hoe hard dat nodig was, dat besef ik nu pas, het uit-elkaar-gaan, groot gemis, de
sociale structuur niet kunnen handhaven en het veroordelend oordelen van velen
zorgde ervoor dat ik het ging delen. En door jullie, door al die lieve lezende lezers
kon ik helen, bleef ik delen en nu zijn we maarliefst honderd krabbels verder.

Honderd krabbels over Lief, Leed en Later, krabbels over Leuk en Lachen, over Leven,
Lezen, Lezers maar ook over het Lot, Loslaten, Lastig, Leren, Luisteren, Lef en Liefde.
Ze gaan over mij en zeker niet in de laatste plaats over mijn Lief & Lievelingen.

Koningskrabbels over dingen die niet vanzelf gingen, over dingen die duurden.
In welke richting ik mijn gedachten ook stuurde soms komen er bij mij zoveel emoties
op rij voorbij dat er een enorme chaos ontstaat in de opslagplaats van mijn gedachten.
En hoe het zit, zit het maar dan kun je er op wachten dat de krabbels zich aan me blijven
opdringen, dat ze voordringen op mijn dagelijks denken en dan kan ik, soms volledig
verwart, alleen nog maar luisteren naar de stem van mijn hart. Woorden weten dan
als vanzelf de weg, wat ik ook zeg, ze maken me duidelijk waar ik sta en hoe.
Niets doet er dan nog toe, schrijven, bij mezelf blijven, het helpt. Altijd.

Honderd krabbels, ik blader langs truttige twijfels, vluchtgedrag, verliesverdriet,
vriendschapsveranderingen, vriendinnenvriendschap, studiebolblij, veertig & vrij.
Een loslaatlastig begin begonnen, verzinsels verzonnen middels communicatie in contact.
Mijn bastabesluit, mismomenten, momentmomenten, baldadig, blij, boos, kansloos.
Gezinsgezelligheid, grootgroeigruwels, stil, stilstaan, griezelgedacht & gedaan.

Iedere keer weer blijkt het fijn om niet de enige te zijn, het helpt te weten dat het bij
een ander niet anders is, dat ik me met mijn goedebrilgebrek soms wel, soms niet vergis.
En zelfs al had ik het mis, zelfs als ik krijs, smijt en verwijt, ik kan het in mijn krabbels kwijt.
Ik ben jullie enorm dankbaar voor de duwtjes en voor het bijstaan in raad en daad.
We krijgen er tenslotte geen van allen een gebruiksaanwijzing bij en meelezend,
meelevend, de moeite nemend op wat voor manier dan ook, zo help je mij.

De krabbelkracht blijkt veel sterker dan ik dacht, ik had gewoon nooit verwacht,
ik was er serieus niet op bedacht dat het me zoveel bracht. Toen niet, nu wel.
Bij deze, ik kan jullie niet genoeg bedanken, een dankbaar dankjewel.

Honderd Koningskrabbels, uiteindelijk vond ik mezelf en dat is genoeg.

Opgeefgruwels

16 juni 2014

Moe, machteloos, boos, bedenkingen, bedacht, al met al heb ik lang genoeg gewacht.
Het is nog altijd stil en alhoewel ik dit soms juíst wil, wil ik het in mijn verdriet vooral niet.
Met een groot begrijpen zette ik opendeurdromend en drammend al een deur op een kier.
Verwachtingen bijgesteld, bij elkaar opgeteld sta ik serieus versteld, stil en stomverbaasd.
Ik zet in op tijd, dat helpt me altijd, het geeft me de ruimte om er anders in te kunnen staan.
Het helpt waar nodig ver bij elkaar vandaan om het gemisgevoel groter te laten groeien.
Dat wat is geweest doet er dan niet toe, we komen er wel, al heb ik geen idee hoe.

Daar waar het stiller dan stil blijft doe ik de deur bewust, al dan niet voor altijd, dicht.
Met pogingen, proberen, protesteren blijf ik me bezeren. Met hopen op, hou ik op.
Door de voortdurende stilte kan dat wat moeilijk is niet bespreekbaar zijn en dat doet
me pijn, het voelt voor mij alsof ik er niet mag zijn alsof mijn pijn er niet toe doet.
Het voelt als opgeven maar ik weet dat dit de juiste beslissing is, ondanks het gemis
voelt het goed om los te laten, om mezelf de ruimte die ik nodig heb te kunnen geven.
Om mijn leven te leven, zoals ik dat door wil geven, om uiteindelijk te kunnen vergeven.

We doen dat wat moeilijk is allemaal heel anders ervaren, we hebben allemaal al
dan niet uitgesproken bezwaren maar het heeft altijd zin om de Liefde te bewaren.
Als het er op aan komt wil ik kunnen vergeven en verder leven, ook al kan ik het niet
uitstaan, hoe kan ik opeens niet meer bestaan? Ik wil, zelfs al is het stil, verder gaan.
En als ik om me heen kijk ben ik rijker dan rijk met mijn Lief & Lievelingen.

Opgeven is dus een optie, door los te laten, hou ik mijn eigen grens in de gaten.
En dan opeens is het gisteren, met een Urbanathlon inschrijven laat ik de buikbibbers
bij me blijven. Niet opgeven, we gaan het beleven, met de Bootcampbabes bestormen
we baldadig & blij de Amsterdam Arena, Hopla! Zin om zinnen te verzetten, opletten.

Klimmen, klauteren, kruipen op, over en onder de obstakels door, een hek, nog een hek,
een geparkeerde auto, nog één, rennen, rennen, rennen overgooiend met Mr. Peanuts.
Daar is de monkeybar, opnieuw een monkeymooimoment en droog aan de overkant.
Niets aan de hand, rennen, rennen, rennen, gaat het ooit wennen? Nee.
Achteraan aansluiten en met de rest mee, viel het niet mee. Is opgeven echt geen optie?
Nee, Niek zegt van niet. Glijbaanglijdend van de skatebaan, sprintje omhoog, pfff…warm,
bekertje water, waar is het water? Waar zijn de obstakels? Ik mis de Mud en ik haat rennen.

Gelukkig komt de A’dam Arena dan weer in beeld, het had serieus niet veel gescheeld.
Naar binnen, trap op, trap op, trap op, tribunetrappen op en af en via het touw omlaag.
En dan is daar opeens het laatste onderdeel, slingerend, zwaaiend, snel en traag,
nog even omhoog en omlaag en dan doen we hand in hand finishen op de middenstip!

Poeh..dat scheelde echt niet veel en toch zorgt het grote geheel de Babes daar, met elkaar,
zelfs al waren de opgeefgruwels er echt, voor trots zijn en terecht, voor net echt. Alles gezegd.

%d bloggers op de volgende wijze: